<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!-- generator="FeedCreator 1.7.3" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title>tempo.gr</title>
		<description><![CDATA[Έχουμε άποψη και την εκφράζουμε, ανεπηρέαστοι από συμφέροντα και εξαρτήσεις - Τέχνες, Θεάματα, Τρόπος ζωής, Πολιτική, Αφιερώματα, Γνώμες, Συζητήσεις]]></description>
		<link>http://www.tempo.gr/</link>
		<lastBuildDate>Thu, 11 Mar 2010 04:01:53 +0000</lastBuildDate>
        <generator>FeedCreator 1.7.3</generator>
		<image>
			<url>http://www.tempo.gr/images/M_images/joomla_rss.png</url>
			<title>tempo.gr</title>
			<link>http://www.tempo.gr/</link>
			<description>Έχουμε άποψη και την εκφράζουμε, ανεπηρέαστοι από συμφέροντα και εξαρτήσεις - Τέχνες, Θεάματα, Τρόπος ζωής, Πολιτική, Αφιερώματα, Γνώμες, Συζητήσεις</description>
		</image>
		<item>
			<title>Θεόφ. Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα </title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/2086-theofilos-kairis</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/2086-theofilos-kairis</guid>
			<description><![CDATA[<p><strong> <img style="border: 5px solid #000000; float: right;" alt="Ο Θεόφιλος Καΐρης" src="http://www.tempo.gr/images/stories/images1/kairis_28384455b.jpg" height="267" width="241" />  Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών, που δεν συμβιβάζονται με τα μικρά και εφήμερα. Όπως ο Σωκράτης, πέθανε κι’ αυτός στην φυλακή, φυσικά όχι με κόνιο, αλλά με πολύ χειρότερη μεταχείριση. Ήταν μορφωμένος πολύ και λέγεται πώς ήταν μεταξύ των τεσσάρων γιγάντων του πνεύματος, της εποχής του.</strong></p>
<p><span style="text-decoration: underline;"><strong>Τα πρώτα χρόνια - Σπουδές</strong></span></p>
<p>Γεννήθηκε στην Άνδρο στις 19 Οκτώβριου του 1784, γιός μιας από τις πιο παλιές και ευγενέστερες οικογένειες του νησιού. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Τωμ. Καΐρης, μητέρα του η Ασημίνα Ευστ. Καμπανάκη και βαφτίσθηκε Θωμάς, στο όνομα του παππού του. Είχε έξι αδέλφια, τρία αγόρια μεγαλύτερα , τους μετέπειτα μοναχούς, Ευγένιο και Ιιωάσαφ, καθώς και τον Δημήτριο και τρείς αδελφές, Μαρία, Λασκαρώ,  και Ευανθία. Τα πρώτα γράμματα τα πήρε στην Άνδρο, στη σχολή του κάτω κάστρου, από τον ιεροδιάκονο Ιάκωβο. Το  1794, σε ηλικία 10 ετών, πέθανε ο πατέρας του, οπότε πήγε μαζί...]]></description>
		<dc:creator>Δημήτρης Περτέσης</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 14 Feb 2010 02:10:43 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Διαβάστε για τα δέκα πράγματα που μας εκνευρίζουν στο Facebook...</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/2085-diavaste-gia-ta-deka-pragmata-pou-mas-ekneurizoun-sto-facebook</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/2085-diavaste-gia-ta-deka-pragmata-pou-mas-ekneurizoun-sto-facebook</guid>
			<description><![CDATA[<strong> </strong>
<p><strong> <img style="border: 5px solid #000000; float: right;" alt="facebook_5393945b" src="http://www.tempo.gr/images/stories/images1/facebook_5393945b.jpg" height="214" width="313" />  </strong><strong>Τα social networks ή αλλιώς ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης, μπήκαν για τα καλά στην καθημερινότητά μας το τελευταίο διάστημα, με κυρίαρχο στο χώρο το γνωστό σε όλους μας Facebook. Αν και εδώ στην Ελλάδα παίρνουμε κάπως αργά... μπρος όσον αφορά την τεχνολογία και το internet, τελικά η εν λόγω εφαρμογή μάς κατέκτησε κι εμάς και, σύμφωνα με τις<a target="_blank" href="http://www.alexa.com/topsites/countries/GR"> μετρήσεις</a> </strong><strong> της alexa, έχει καταφέρει καιρό τώρα να κερδίσει τη δεύτερη θέση των προτιμήσεών μας μετά το -εκτός συναγωνισμού- Google. </strong></p>
<p>Ναι, μπήκε τόσο πολύ στη ζωή μας που τώρα πια σε κοιτούν περίεργα αν δεν έχεις λογαριασμό ή, ακόμη χειρότερα, αν πεις πως δεν ξέρεις τι είναι! Έγινε κι αυτό...</p>
<p>Οι λόγοι που «εθιστήκαμε» σε αυτό το μέσο επικοινωνίας αρκετοί: Δυνατότητα κοινωνικοποίησης σε μια περίοδο που ο χρόνος είναι πολυτέλεια, επαφή με παλιούς συμμαθητές-συμφοιτητές-φίλους, συνεχής και μαζική ενημέρωση για τα νέα κοντινών προσώπων μας, μόδα κ.α.  Μέσα σε αυτά, όμως, αναπόφευκτα υπάρχουν...]]></description>
		<dc:creator>Χάρης Περτέσης</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 14 Feb 2010 02:10:42 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/2084-thriller-kai-tainies-tromou-pou-afisan-epoxi</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/2084-thriller-kai-tainies-tromou-pou-afisan-epoxi</guid>
			<description><![CDATA[<p style="text-align: center;"> <img style="border: 5px solid #000000; vertical-align: middle;" alt="horror_films_94848545" src="http://www.tempo.gr/images/stories/images1/horror_films_94848545.jpg" height="360" width="530" />  </p>
<p><strong>Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου / θρίλερ όλων των εποχών, μου άρεσε ιδιαίτερα η ιδέα, αφού πρόκειται για το είδος που αγαπώ περισσότερο. Αργότερα όμως, καθώς προσπαθούσα να καταρτίσω μια πρώτη πρόχειρη λίστα, συνειδητοποίησα ότι δύσκολα θα μπορούσα να επιλέξω μόνο 10-15 και να πω με σιγουριά ότι αυτές είναι οι κορυφαίες, χωρίς να αδικήσω ένα σωρό άλλες.</strong> <strong>Κι όμως, έπρεπε να το επιχειρήσω.</strong></p>
<p>Τελικά, ύστερα από πολλή σκέψη, και αφού έκανα καμιά εκατοστή προσθαφαιρέσεις (!), κατάφερα να ξεχωρίσω όχι τις καλύτερες, αλλά εκείνες  που στο δικό μου το... κεφάλι βρίσκονται πιο ψηλά από τις υπόλοιπες, για διαφορετικούς ίσως λόγους η καθεμιά. Δεν θέλω να είμαι απόλυτος και ξεκαθαρίζω και πάλι πως πρόκειται απλά για την προσωπική μου άποψη, με την οποία δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν κάποιοι από εσάς διαφωνήσετε και πείτε τι γράφει ο......]]></description>
		<dc:creator>Χάρης Περτέσης</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 14 Feb 2010 02:10:41 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Ιστορία μου… λογοκρισία μου!</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/1385-istoria-mou-logokrisia-mou</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/1385-istoria-mou-logokrisia-mou</guid>
			<description><![CDATA[<p> <img src="http://www.tempo.gr/images/stories/censorship_73567b.jpg" alt="censorship_73567b.jpg" title="censorship_73567b.jpg" style="border: 5px solid #000000; margin: 5px; float: right;" height="297" width="297" />  <strong>«…Στην αρχαία Περσία, όταν ένας ποιητής έγραφε κάτι που δεν άρεσε στον Μεγάλο Βασιλέα, ο τελευταίος έδινε διαταγή στις κρατικές αρχές να συλλάβουν τον ποιητή και να τον υποχρεώσουν δημοσία να γλείψει το μελάνι από το χειρόγραφο του…». </strong><br /> <br /> Απαγορευμένα βιβλία στον 21ο αιώνα; Κι όμως, στον υποτιθέμενο αιώνα της ελευθερίας του λόγου, πολλά σημαντικά βιβλία είναι γραμμένα σε… μαύρες λίστες. Δεν εννοούμε μόνο τη «μαύρη λίστα» της σύγχρονης <strong>Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας</strong>, ούτε τα «κατάστιχα» του <strong>Βατικανού</strong>. <br /> <br /> Αναφερόμαστε στα απαγορευμένα βιβλία που τα κατεστημένα της διανόησης, <strong>οι «ελεγκτές» της πολιτικής ορθότητας</strong>, ο δογματισμός της θρησκείας, της φιλοσοφίας και της επιστήμης, εύχονται να μην υπήρχαν! Η λογοκρισία λοιπόν, υποχρεώνει το συγγραφέα να «φάει» τα λόγια του ώστε να απαλλαγεί το καθεστώς από τις συνέπειες του περιεχομένου τους.  <br /> <br /> Αιώνες τώρα, παρατηρείται ένας αδυσώπητος διωγμός ενάντια στους φορείς της <strong>«απαγορευμένης γνώσης»</strong>....]]></description>
		<dc:creator>Πηνελόπη Λαγκαδινού</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 14 Jun 2009 18:17:35 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Αυτός ήταν ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/931-aleksis-grigoropoulos</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/931-aleksis-grigoropoulos</guid>
			<description><![CDATA[</p>
<p><strong> <img src="http://www.tempo.gr/images/stories/grigoropoulos_8478576b.jpg" alt="grigoropoulos_8478576b.jpg" style="border: 5px solid #000000; margin: 5px; float: right; width: 300px; height: 293px;" title="grigoropoulos_8478576b.jpg" height="293" width="300" />  Με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο οποίος πρόλαβε να ζήσει μόλις 15 χρόνια σε αυτόν το μάταιο και πολλές φορές αφιλόξενο κόσμο, ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να αφιερώσουμε λίγο χρόνο μελετώντας το προφίλ του. Να διορθώσουμε την εικόνα του που κάποιοι βιάστηκαν να αλλοιώσουν, παρουσιάζοντάς τον σαν ταραξία και κακοποιό στοιχείο, μόνο και μόνο για να κρύψουν τα κακώς κείμενα μιας αποτυχημένης κυβερνητικής πολιτικής.</strong></p>
<p>Νομίζω πως οι περισσότεροι ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το αποτρόπαιο έγκλημα. Είναι λογικό, είναι ακόμη νωρίς… Η θλίψη που πιθανόν θα νιώσουμε όταν τελειώσουν όλα, θα είναι σίγουρα μεγαλύτερη, έχοντας μάλιστα ως background τα κατεστραμμένα και κατακαμένα τοπία της Αθήνας, που ήρθαν ως επακόλουθο.</p>
<p>Ο Αλέξης, λοιπόν, δεν είχε απολύτως καμία σχέση με την εικόνα του οργισμένου νεαρού από τα Εξάρχεια, προερχόμενου από διαλυμένη οικογένεια. Ήταν μαθητής ιδιωτικού σχολείου των βορείων προαστίων και όλοι έχουν να λένε τα...]]></description>
		<dc:creator>tempo team</dc:creator>
			<pubDate>Tue, 09 Dec 2008 15:18:48 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Ο δεκάλογος του γύφτου</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/687-o-dekalogos-tou-giftou</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/687-o-dekalogos-tou-giftou</guid>
			<description><![CDATA[<p><strong> <img src="http://www.tempo.gr/images/stories/broken_heart_6474b.jpg" alt="broken_heart_6474b.jpg" style="border: 5px solid #000000; margin: 5px; float: right;" title="broken_heart_6474b.jpg" height="275" width="275" />  Ο «δεκάλογος του γύφτου» είναι ένας ενδεικτικός κατάλογος μικρών καθημερινών πραγμάτων, που σπάνε τη ρουτίνα της συναισθηματικής μας ζωής. Είναι το αλάτι που ρίχνουν οι άντρες… και μας ανεβάζουν την πίεση.</strong></p>
<p><strong>1. Η ατάκα που σκοτώνει</strong><br /> «Ίσως να μην υπάρξει δεύτερο ραντεβού. Το σωστό είναι να πληρώσει ο καθένας το δικό του».</p>
<p><strong>2. Τα όρια της υπομονής<br /> </strong>«Μωρό μου δεν πρόλαβα να σου αγοράσω δώρο Χριστουγέννων. Αλλά πάρε αυτά τα δύο μπουκάλια κρασί, που μας έδωσαν στη δουλειά… βαριέμαι να τα κουβαλάω».</p>
<p><strong>3. Το ψέμα<br /> </strong>«Ξέχασα το δώρο της επετείου στο σπίτι. Αλλά δεν πειράζει θα σου το φέρω αύριο».</p>
<p><strong>4. Η αποτυχημένη προσπάθεια<br /> </strong>«Αυτό το λικέρ κεράσι ας γλυκαίνει τη σχέση μας. Χρόνια μας πολλά!».</p>
<p><strong>5. Η τεχνολογία είναι του διαβόλου<br /> </strong>«Ήθελα να σου εκφράσω τα συναισθήματα μου. Είναι σ’ ένα κείμενο αποθηκευμένο στο USB».</p>
<p><strong>6. Κενό περιεχόμενου<br /> </strong>«Δεν είμαι καλός στα λόγια… γι’ αυτό δεν έγραψα τίποτα...]]></description>
		<dc:creator>Δήμητρα Αδάμ</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 31 Aug 2008 21:39:41 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Κολωνάκι-Γκάζι: σημειώσατε Χ</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/453-kolonaki-gkazi</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/453-kolonaki-gkazi</guid>
			<description><![CDATA[<p><strong> <img src="http://www.tempo.gr/images/stories/gkazi2_b.jpg" alt="gkazi2_b.jpg" style="border: 5px solid #000000; margin: 5px; float: right; width: 300px; height: 300px;" title="gkazi2_b.jpg" height="300" width="300" />  «Είσαι απαράδεκτη!», μου φώναζε ο κολλητός μου από το τηλέφωνο και εγώ έκανα ότι δεν τον άκουγα. Στο τέλος δεν άντεξα και του το έκλεισα…βρήκα την ησυχία μου. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι απαράδεκτος, επειδή, λόγου χάρη, είπε ψέματα και για χίλια δυο άλλα πράγματα. Ένα από αυτά τα χίλια δυο πράγματα για το οποίο είμαι απαράδεκτη (σύμφωνα με τον κολλητό μου) είναι το εξής: Είμαι στην Αθήνα 3 χρόνια και έχω πάει στο Κολωνάκι 2 φορές.</strong></p>
<p>Την πρώτη φορά πριν 2 χρόνια για ποτό σ’ ένα συμπαθητικό μαγαζί, που δεν θυμάμαι το όνομα του. Τη δεύτερη φορά, ήταν στο 2ο έτος της σχολής (1 χρόνο πριν) για να πάρω ένα βιβλίο. Ήταν και η φορά, που κατάλαβα, ότι δεν είναι του γούστου μου, γιατί μόνο που δεν με επέπληξαν δριμύτατα, επειδή δεν ακολουθούσα το dress code! Έτσι, αποφάσισα να δώσω και μια τρίτη ευκαιρία, για να μην είμαι απαράδεκτη.</p>
<p>Πέμπτη...]]></description>
		<dc:creator>Δήμητρα Αδάμ</dc:creator>
			<pubDate>Sat, 28 Jun 2008 08:50:12 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Ελληνοτουρκικές σχέσεις...</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/389-ellinotourkikes-sxeseis</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/389-ellinotourkikes-sxeseis</guid>
			<description><![CDATA[<p style="color: #f4840a"> <img src="http://www.tempo.gr/images/stories/plane_b.jpg" alt="plane_b.jpg" style="border: 5px solid #000000; margin: 5px; float: right;" title="plane_b.jpg" height="183" width="242" />  <span style="color: #000000;">...<strong>όπως η δυνατή και δηλητηριώδης μυρωδιά του αρώματος midnight poison, η διαχρονικότητα ενός μαύρου μάξι φορέματος και ο εκρηκτικός συνδυασμός ενός πικάντικου φαγητού.</strong></span></p>
<p>Και αν κάποιοι πολιτικοί και μη προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, τότε ας ρωτήσουμε τους Έλληνες πιλότους, που σχεδόν σε καθημερινή βάση έχουν φιλικές συναντήσεις πάνω από το Αιγαίο με τους Τούρκους πιλότους, ποια είναι η γνώμη τους; Ας ρωτήσουμε τους πολιτικούς, γιατί οι αμυντικές δαπάνες είναι πολλαπλάσιες αυτών των δαπανών για την παιδεία;</p>
<p>Ας ρωτήσουμε τους ελάχιστους Έλληνες που έχουν μείνει στην Κωνσταντινούπολη, πώς τους συμπεριφέρονται οι Τούρκοι; Και τέλος ας ρωτήσουμε τους συγγενείς των τριών πιλότων που χάθηκαν την 31η Ιανουαρίου του 1996, πώς αισθάνονται;</p>
<p>Μεσά απο τις απαντήσεις των ερωτημάτων αυτών φαίνεται η μία όψη των ελληνοτουρκικών σχέσεων... η poison. Ίσως υπάρχει και η άλλη όψη που μοιάζει με το επίθετο του Αμπντουλάχ Γκιούλ, δηλαδή μοιάζει με τριαντάφυλλο. Είναι οι...]]></description>
		<dc:creator>Δήμητρα Αδάμ</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 08 Jun 2008 15:00:28 +0000</pubDate>
		</item>
		<item>
			<title>Η αβάσταχτη ελαφρότητα… των VIP</title>
			<link>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/380-i-avastaxti-elafrotita-twn-vip</link>
			<guid>http://www.tempo.gr/themata-afierwmata/380-i-avastaxti-elafrotita-twn-vip</guid>
			<description><![CDATA[<p><strong> <img src="http://www.tempo.gr/images/stories/oaka_aek_b.jpg" alt="oaka_aek_b.jpg" style="border: 5px solid #000000; margin: 5px; float: right; width: 300px; height: 300px;" title="oaka_aek_b.jpg" height="300" width="300" />  Το να πας στο γήπεδο είναι μια συναρπαστική εμπειρία. Το να πας με φίλους την κάνει ξεχωριστή. Το να πας στα VIP του γηπέδου με φίλους πώς μπορεί να χαρακτηριστεί; Τουλάχιστον πρωτόγνωρη. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές φανταζόμουν να παρακολουθώ αγώνα της ΑΕΚ από τις θέσεις VIP του ΟΑΚΑ. Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές στη ζωή μας που η φαντασία οργιάζει και η πραγματικότητα ολοκληρώνει τη φαντασία.</strong></p>
<p>Το Σάββατο 12 Ιανουάριου η ΑΕΚ θα υποδεχόταν τη Βέροια. Είχα βγάλει το εισιτήριο μου είχα κανονίσει και την παρέα, βρήκα και το κιτρινόμαυρο κασκόλ μου –έκανα και αρκετό κρύο- η καλύτερη του γηπέδου! Ο κολλητή μου, όμως, είχε άλλα σχέδια για μας. Το μήνυμα έσκασε σαν βόμβα. «Θα τα πούμε 6.30 στην είσοδο. Θα ντυθείς λες και πηγαίνουμε για καφέ όχι στο γήπεδο. Έχω θέσεις για τα VIP. Τα λέμε!!!». Για καφέ, μονολόγησα φωναχτά και αμέσως εγκατέλειψα το κιτρινόμαυρο κασκόλ μου, απαραίτητο...]]></description>
		<dc:creator>Δήμητρα Αδάμ</dc:creator>
			<pubDate>Sun, 01 Jun 2008 17:52:05 +0000</pubDate>
		</item>
	</channel>
</rss>
