Η Ελλάδα έδειχνε για χρόνια να μην μπορεί να βρει το βηματισμό της και να είναι έρμαιο στις ορέξεις των μεγάλων. Ήταν λοιπόν επιτακτική ανάγκη να βρεθεί ο τρόπος της σταθερής διακυβέρνησης(;), κάτι που έγινε σκοπός και πέρασε μέσα στην σκέψη του λαού, σαν το υπέρτερο πράγμα που έπρεπε να επιτύχουμε.

Έτσι, χωρίς πολλές τσιριμόνιες, φτάσαμε στην σημερινή εποχή, που η κρατική μηχανή στην πλειοψηφία της απαρτίζεται από μορφωμένους και κατά πλειοψηφία με ντοκτορά στα ξένα πανεπιστήμια ειδικευμένους, αφού πολύ λόγος έγινε τα προηγούμενα χρόνια για τους τεχνοκράτες. Αυτούς δηλαδή που θα διεκπεραίωναν και θα είχαν την ευθύνη στην κρατική εξουσία. Ο Σημίτης μάλιστα, ένας από τους ένθερμους υποστηρικτές αυτής της άποψης, αγωνίστηκε με πάθος και ήταν τόσο σίγουρος για το αποτέλεσμα, ώστε μας έλεγε σχεδόν απειλητικά: «εμείς θα προχωρήσουμε και όποιος μπορεί ας ακολουθήσει!», υπονοώντας ουσιαστικά, πως δεν θα τον ενδιέφερε αν πέθαιναν οι υπόλοιποι! Ήδη τα αποτελέσματα είναι κάτι πάρα πάνω από φανερά...

Επειδή σ’ όλα, αυτό που τελικά μετράει είναι το αποτέλεσμα, βλέπουμε τώρα, πως υπάρχει έλλειψη πολιτικής και στην πραγματικότητα το διαμορφούμενο νέο πολιτικό σκηνικό δεν απέδωσε, ή μάλλον και το πιο πιθανόν αποδίδει, έχοντας ουσιαστικά μεταβληθεί η χώρα μας σε πειραματόζωο στραγγαλισμού των ανθρωπίνων και κεκτημένων δικαιωμάτων! Η διαφθορά δεν μειώθηκε, μάλλον γιγαντώθηκε, η οικονομία της χώρας, που ήταν και η αιχμή του δόρατος, πήγε από το κακό στο χειρότερο και το κυριότερο, χάθηκε εντελώς η αξιοπιστία αυτών των προσώπων και ήδη φαίνεται καθαρά, αν κρίνουμε από το διεθνές στερέωμα, πως η κατάσταση χειροτερεύει δραματικά, τρανή απόδειξη αποτυχίας.

Η μηχανή δεν δούλεψε, οι τεχνοκράτες δεν έφεραν την άνοιξη. Τώρα όλο και πιο πολλοί μιλούν για ανθρώπους με εμπειρία που να έχουν δουλέψει, να έχουν πίσω τους έργο, ώστε να μπορούν να νοικοκυρέψουν το κράτος και όχι σχολιαρόπαιδα, άφθαρτα μεν, αλλά εντελώς άπειρα και φυσικά πιο ευάλωτα στις διάφορες πιέσεις… Ουδείς έχει αντίρρηση, ότι αναγκαίο και επιτακτικό είναι το  νοικοκύρεμα του κράτους, αλλά αυτό για να γίνει χρειάζεται πολιτική βούληση και οπωσδήποτε ξεκάθαρους κανόνες, που να διασφαλίζουν τόσο την καθαρότητα του συστήματος, όσο και την χάραξη πολιτικής που να εξασφαλίζει τα δικαιώματα του λαού.

Τώρα όλο και περισσότερο γίνεται φανερό από την πλειοψηφία, πως η πολιτική που ασκεί αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, κινείται στα ίδια στείρα επίπεδα, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα. Ύστερα από ένα περίπου χρόνο δεν έχει γίνει τίποτα και ούτε μπορεί επιδείξει κάτι, εκτός και αν θεωρείται έργο η κατασυκοφάντηση της χώρας μας όπου γης, η βίαιη προσαγωγή μας στο Δ.Ν.Τ., το κόψιμο μισθών και επιδομάτων και μάλιστα από τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους!

Βλέπουμε τα ατέρμονα και πολυέξοδα ταξίδια του πρωθυπουργού με την κουστωδία του σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, χωρίς κάποιο ουσιαστικό ωφέλημα και παρά, την όπως λένε, δύσκολη οικονομική μας κατάσταση, που ως φαίνεται είναι μόνο για τη φτωχολογιά! Παράλληλα γίνεται φανερό, πως η προσπάθεια γίνεται για την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων και όχι του λαού, αν λάβουμε υπ’ όψη μας, πως η κυβέρνηση πήρε το πράσινο φώς όταν ο Παπανδρέου ουσιαστικά ακύρωνε την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, αφού έπρεπε να υποταχθούμε στη θέληση των ξένων για άλλη μια φορά!

Χωρίς ξεκάθαρη πολιτική, χωρίς προστασία του λαού και των εργαζομένων, χωρίς ουσιαστική διεκδίκηση των κεκτημένων δικαιωμάτων της χώρας μας, αντιθέτως με πλήρη εναρμονισμό στα ξένα δεδομένα και επιπρόσθετα χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψη η ιδιομορφία και η κουλτούρα των Ελλήνων, είμαστε σαν φτερό στον άνεμο, με μοναδική εγγύηση την ΕΛΠΙΔΑ!…