Θα δώσω ένα ακραίο αλλά απλό παράδειγμα για να κατανοήσουμε πόσο φυσιολογικά είναι τα βίαια φαινόμενα που παρατηρούνται τελευταία (π.χ. ο ξυλοδαρμός του Κωστή Χατζηδάκη, ή τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας) και όσα ενδεχομένως θα ακολουθήσουν τον επόμενο καιρό.

Αν ένας ληστής, λοιπόν, μπει στο σπίτι σου για να σε κλέψει ή να σε σκοτώσει, θα καλέσεις την αστυνομία. Αν όμως η αστυνομία αδυνατεί να σε βοηθήσει ή αδιαφορήσει, τότε ποιά είναι η μόνη λύση που σου μένει; Μα φυσικά, να πάρεις το νόμο στα χέρια σου και να κινηθείς βίαια ενάντια στον ληστή, ώστε να σώσεις τη ζωή ή την περιουσία σου.

Κάτι τέτοιο ζει -κατά κάποιον τρόπο- στο πετσί του ο Έλληνας εδώ και χρόνια. Οι τελευταίες κυβερνήσεις ξάφρισαν και συνεχίζουν να ξαφρίζουν το πορτοφόλι του και εκείνος βλέπει ότι όχι μόνο δεν υπάρχει πρόθεση να τιμωρηθεί κανείς, αλλά πως τώρα είναι αναγκασμένος να πληρώσει το «μάρμαρο» για τα εγκλήματα των άλλων, με τη δικαιολογία της «αναγκαιότητας».

Πόσο αναγκαίο όμως είναι να συνεχίζει να καταληστεύεται και μάλιστα με νόμιμο τρόπο; Ή πόσο ηθικό είναι τελικά κάτι τέτοιο; Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: Δεν είναι βέβαια ούτε ηθικό, ούτε αναγκαίο για τη μεγάλη πλειοψηφία και είναι δεδομένο ότι όλα όσα επιχειρούνται τους τελευταίους μήνες εξυπηρετούν μόνο τις τράπεζες, τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τη συντήρηση του συστήματος.

Όμως, κανέναν από εμάς δεν ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Αν το σύστημα δεν εξυπηρετεί τους πολλούς, τότε ας καταρρεύσει και ας δημιουργηθεί κάτι καινούριο από την αρχή, που θα είναι πιο υγιές. «Αναγκαίο» δεν είναι τίποτα που αφορά το συμφέρον μόνο μιας μικρής μερίδας ανθρώπων και αυτό είναι σαφές.

Όσοι ενεργούν, λοιπόν, κατά των συμφερόντων της κοινωνίας, θα γίνονται αναπόφευκτα αποδέκτες των συνεπειών είτε πρόκειται για πολιτικούς, είτε για μεγαλοδημοσιογράφους, που συντελούν στη συντήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Πρόκειται για απλά αντανακλαστικά της κοινωνίας και δεν έχουν να κάνουν ούτε με κουκουλοφόρους, ούτε με κακοποιά στοιχεία. Είναι καιρός επιτέλους να το καταλάβουν άπαντες.