Όπως δείχνουν όλα τα διαδραματιζόμενα στην «σκακιέρα» της περιοχής μας, η ελληνική κρίση αναδεικνύεται σε έναν σκληρό πόλεμο ευρώ-δολαρίου με άγνωστο μέχρι στιγμής νικητή. Παράλληλα είναι φανερό πως ο μεγάλος ορυκτός πλούτος που διαθέτουμε, έχει ανοίξει την όρεξη πολλών, οι οποίοι βλέποντας την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας μας προσπαθούν να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα.

Τον χορό σέρνουν φυσικά οι Αμερικάνοι και οι Τούρκοι και τον κλείνουν οι Γερμανοί, οι οποίοι θα μπορούσαν σαν εταίροι μας να είναι δικαιωματικά συμμέτοχοι, αλλά έχουν βλέψεις όπως δείχνουν τα πράγματα επικράτησης πάνω στους υπόλοιπους της Ε.Ε. Φαίνεται πως αυτό που δεν κατάφεραν με τον πόλεμο, θέλουν να το πετύχουν τώρα, βάζοντας τα θεμέλια ίσως για πιο σκληρές απαιτήσεις.

Εμείς όπως συμβαίνει πάντα, βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Από τη μια είναι το χρέος στο οποίο μας οδήγησαν οι «ελέω Θεού» μονοκομματικές κυβερνήσεις που εμπιστευθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια -ελέγχεται αν είναι μόνο από λάθη- και από την άλλη οι διεκδικήσεις των γειτόνων μας, που και αυτές βέβαια έχουν την ευγενική υποστήριξη των συμμάχων και φίλων μας!

Έτσι εδώ και χρόνια μας έχουν αναγκάσει να συζητούμε για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, ουσιαστικά να διαπραγματευόμαστε τα εδάφη μας που είναι επικυρωμένα με διεθνείς συνθήκες, αλλά και από αρχαιοτάτων χρόνων Ελληνικά, ή ακόμα και την ιστορία μας… Φθάσαμε λοιπόν στο «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» του απίθανου Σημίτη και την παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους -για λόγους τάχα καλής γειτονίας-, έως τη σημερινή κατρακύλα του επαίτη, αν και σε τίποτα δεν έχουμε φταίξει. Τουναντίον μάλιστα!