Γεια και χαρά σας αδέρφια,

Στο εξής θα τα λέμε από αυτή τη γωνιά του tempo.gr για ό,τι σχετίζεται με την αθλητική επικαιρότητα και όχι μόνο. Δεκτές οι παρατηρήσεις σας, τα σχόλιά σας, αλλά ακόμα και οι διαφωνίες σας, σε κόσμια πλαίσια πάντα, φυσικά. Σήμερα θα καταπιαστώ με το ντεμπούτο του Φερνάντο Μπελούτσι με τη φανέλα του Ολυμπιακού την Κυριακή, αν και νομίζω ότι ο Αργεντινός θα μας υποχρεώσει μέχρι το καλοκαίρι να αναφερθούμε όλοι ξανά και ξανά σε αυτόν.

Και λέω «νομίζω» γιατί από τα μόλις λίγα λεπτά συμμετοχής του ουδείς μπορεί να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα, ωστόσο όσοι ασχολούμαστε με το τόπι γνωρίζουμε καλά ότι ο ποδοσφαιριστής που την κατέχει την τέχνη δεν χρειάζεται παρά μια-δυο ενέργειες για να το δείξει μέσα στο γήπεδο. Αυτή η άποψη επιβεβαιώνεται συνεχώς τόσα και τόσα χρόνια που παρακολουθώ μπάλα, πλην, φυσικά, ελαχίστων εξαιρέσεων.

Για να επιστρέψω στο σημερινό θέμα, λοιπόν, ο Μπελούτσι έδειξε πραγματικά ότι είναι ο παίκτης που έλειπε από τον Ολυμπιακό τόσον καιρό και αυτό έγινε αντιληπτό με το που μπήκε στον αγωνιστικό χώρο. Η κυκλοφορία της μπάλας βελτιώθηκε αμέσως και οι «ερυθρόλευκοι» αναπτύσσονταν πλέον καλύτερα, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν μπλοκαρισμένοι και προσπαθούσαν με μακρινά σουτ και εντελώς ανορθόδοξα να φτάσουν στην εστία του Χαλκιά. Ο Αργεντινός έκανε δυο-τρεις «μαγικές» προσπάθειες και δύο εξαιρετικές σέντρες, που σε μια από αυτές θα μπορούσε ο Στολτίδης να είχε σκοράρει και να είχε βάλει την ομάδα του μροστά στο σκορ πιο νωρίς.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στον Μπελούτσι ήταν η ετοιμότητά του και η ταχύτητα με την οποία πάσαρε τις περισσότερες φορές, όταν του ερχόταν η μπάλα. Είναι εξαιρετικός χειριστής και μπορεί να ελέγξει το παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα είναι ποδοσφαιριστής που θα βγάλει μπαλιά με τη μία, κάτι που στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι απολύτως αναγκαίο. Ο Ριβάλντο, ας πούμε, είναι παίκτης διαφορετικής κοψιάς. Θα πάρει τη μπάλα, θα «σκανάρει» τον χώρο και ύστερα θα πασάρει, κάτι που σαφέστατα πολλές φορές είναι αρνητικό για μια ομάδα, αφού «κολλάει» η ανάπτυξή της. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι ο Βραζιλιάνος είναι χειρότερος του Μπελούτσι, θα ήταν ιεροσυλία και μόνο να σκεφτόμασταν κάτι τέτοιο, νομίζω. Ριβάλντο είναι μόνο ένας και θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που παίζει στα άθλια, στην πλειοψηφία τους, ποδοσφαιρικά γήπεδα της χώρας μας.

Από κει και πέρα, όμως, θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή χρειάζεται περισσότερο τον Μπελούτσι, παρά τον Ριβάλντο και είμαι σίγουρος ότι η διαφορά θα φανεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, όπου χρειάζονται παίκτες σύγχρονοι, που να μπορούν να τρέξουν, να μαρκάρουν, να πιέζουν ασταμάτητα και να εκμεταλλεύονται ακόμη και το δευτερόλεπτο της ολιγωρίας των υψηλού επιπέδου αντιπάλων.

Όμως, ο Μπελούτσι δεν έλειψε στα παιχνίδια της Ευρώπης από τον Ολυμπιακό, αλλά σε αυτά του ελληνικού πρωταθλήματος. Οι «ερυθρόλευκοι», για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, τα έβρισκαν μπαστούνια μέχρι στιγμής απέναντι στις «κλειστές» άμυνες εκτός έδρας. Όταν έκανε τον σχεδιασμό του ο Λεμονής το καλοκαίρι τα είχε προβλέψει σχεδόν όλα στην εντέλεια για να βελτιωθεί η εικόνα της ομάδας του στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Όμως, έκανε ένα τραγικό λάθος. Πίστεψε ότι ο Ολυμπιακός θα τα κατάφερνε και χωρίς «δεκάρι» στην Ελλάδα, κάτι που τελικά δεν έγινε. Οι βαθμοί που χάθηκαν σε κάποια παιχνίδια του πρώτου γύρου, θα μπορούσαν να είχαν παρθεί αν υπήρχε ο παίκτης που θα μοίραζε μπάλες και τώρα οι Πειραιώτες ίσως βρίσκονταν για μια ακόμη φορά… καβάλα στ’ άλογο από καιρό.

Υ.Γ.: Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι ο Παναθηναϊκός να κερδίσει τις εντυπώσεις σε «μονομαχία» στο μεταγραφικό παζάρι, αλλά αυτή τη φορά πιστεύω ότι βγήκε κερδισμένος και σε ουσία. Ο Σπυρόπουλος είναι παίκτης που μπορεί να βοηθήσει αμέσως τους «πράσινους», παίρνοντας σπίτι του τη φανέλα του βασικού. Δεν ξέρω αν το ποσό που δαπανήθηκε είναι αντάξιο της αξίας του, αλλά στο κάτω-κάτω ποιος αξίζει όλα αυτά τα αστρονομικά ποσά; Το σίγουρο είναι ότι είναι μια σοβαρή επένδυση από πλευράς Τζίγγερ και θεωρώ ότι αυτό θα φανεί στην πορεία και πολύ περισσότερο από του χρόνου.