Είναι αναμφίβολα το τηλεοπτικό σημείο αναφοράς για αυτή τη σεζόν. Όλοι μιλούν γι’ αυτό το «παιχνίδι» και όλοι έχουν άποψη. Οι κουτσομπολίστικες εκπομπές βρήκαν τη νέα «κότα με το χρυσό αυγό» και το αναπαράγουν συνεχώς. Η Ευγενία Μανωλίδου έγινε από τη μια μέρα στην άλλη το αγαπημένο μας πρόσωπο, η… μπουμπούκα που ασχολούμαστε καθημερινά. Μπορεί η γυναίκα να ήταν ταλαντούχα μουσικός αλλά αν δεν έβγαινε στην τηλεόραση δε θα γινόταν τόσο γνωστή με τη δουλειά της. Κι έτσι από τη μια μέρα στην άλλη, παρουσιάζοντας ένα «αδιάκριτο» παιχνίδι, γίνεται αυτό που λέμε talk of the town.

Την είδα τη Στιγμή της Αλήθειας και μια και δυο φορές, προκειμένου να βγάλω τα συμπεράσματά μου. Πρόκειται για ένα τηλεπαιχνίδι, λοιπόν, με στοιχεία ριάλιτι, όπου ο παίκτης έχει υποβληθεί σε τεστ αλήθειας απαντώντας σε 50 ερωτήσεις, απ’ τις οποίες κάποιες επιλέγονται για να τις απαντήσει στο στούντιο, μπροστά σε φίλους, συγγενείς, γκόμενους, γκόμενες και φυσικά όλη την Ελλάδα! Φτάσαμε δηλαδή σε τέτοιο σημείο ώστε ο κόσμος να βγάζει στη φόρα τα πολύ προσωπικά του, προκειμένου να κερδίσει πέντε, δέκα, είκοσι, εκατό χιλιάδες ή και τίποτα, ανάλογα με το πόσα αποκαλύπτει ο εκάστοτε παίκτης για τον εαυτό του και φυσικά το πόσο ειλικρινής είναι. Έτσι, δεν πρέπει να κάνει πίσω σκεπτόμενος την κοπέλα του στην ερώτηση πχ αν έχει παράλληλη σχέση με άλλη, αλλά πρέπει να είναι ειλικρινής για να πάρει τα λεφτά. Και ας χωρίσει μετά… Το είδαμε κι αυτό!

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από τη σκοπιά του τηλεθεατή και όχι του παίκτη. Αψυχολόγητες βέβαια και οι δυο πλευρές αλλά ας προσπαθήσουμε να δούμε τέλος πάντων γιατί βλέπουμε και γιατί δε βλέπουμε τη Στιγμή της Αλήθειας…

Βλέπω τη Στιγμή της αλήθειας γιατί είμαι άνθρωπος και έχω το ελάττωμα που λέγεται ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ. Έτσι ξεκινάνε όλα. Βλέπεις μια φορά κάτι γιατί έχεις την περιέργεια να δεις πως είναι. Το συγκεκριμένο μάλιστα το ξαναβλέπεις πάλι από περιέργεια. Από περιέργεια δηλαδή για το τι άλλο θα ακούσεις, τι άλλο θα αποκαλύψουν, πώς θα αντιδράσουν οι φίλοι, οι γονείς, αν θα πει την αλήθεια, αν θα πάρει τα χρήματα και πολλά τέτοια. Είναι αυτό που λέμε ζωώδες ένστικτο που μας τραβάει προς αυτό. Άλλωστε η τηλεόραση μας έχει εκπαιδεύσει τους τηλεθεατές να βλέπουμε σταδιακά το κάτι παραπάνω. Πριν 7 χρόνια το κάτι παραπάνω ήταν η εμφάνιση του Big Brother, του πρώτου ριάλιτι στην Ελλάδα, ενώ τώρα βλέπουμε τη Στιγμή της αλήθειας, της αποκάλυψης πολύ προσωπικών στοιχείων του συμμετέχοντα, με τη συγκατάθεσή του, που έχει φυσικά ως απώτερο σκοπό τα χρήματα.

Αν μπορούμε να απαριθμήσουμε κι άλλους λόγους που το βλέπουμε, μπορούμε να βρούμε τους διπλάσιους λόγους να μην το βλέπουμε. Δεν βλέπω λοιπόν, πλέον, τη Στιγμή της αλήθειας γιατί πρώτα απ’ όλα με μειώνει ως άνθρωπο. Γιατί δεν έχω ανάγκη να βλέπω άλλους ανθρώπους να ξεγυμνώνονται μπροστά στην τηλεόραση για να κερδίσουν κάποια χρήματα και πολύ περισσότερο να με κάνουν να νιώσω καλύτερα που δεν είμαι έτσι. Δεν βλέπω γιατί χωρίς να το παίζω ηθικοπλαστική, αυτό το πρόγραμμα ξεπερνά τα όριά μου ως άνθρωπος και νιώθω ότι με προσβάλλει ακόμα και η προβολή του. Έχω φτάσει και να αναρωτιέμαι αν είμαστε όλοι όντως έτσι: Αν όλοι έχουν παράλληλες σχέσεις, αν όλοι λένε ψέματα, αν έχουν ομοφυλοφιλικές τάσεις. Έχει αλλάξει τόσο πολύ η κοινωνία μας και δεν το ξέρουμε; Εντάξει δεν είμαστε πια και της άποψης πατρίς-θρησκεία-οικογένεια αλλά μήπως δεν είμαστε και έτσι; Μήπως αυτά τα πρότυπα δεν κάνουν καλό στις μικρότερες ηλικίες που το παρακολουθούν ανελλιπώς και μαθαίνουν ότι το να απατάς τη φίλη σου είναι κουλ και επιβραβεύεται;