Ο κανόνας είναι αυστηρός και δεν επιδέχεται καμία εξαίρεση: κάθε μήνυμα που αναρτάται στο Twitter πρέπει να αποτελείται από το πολύ 140 χαρακτήρες, δηλαδή καμιά εικοσαριά λέξεις. Αλλά χρειάζονται περισσότερα για να αποθαρρυνθούν οι συγγραφείς ή οι ποιητές κάθε είδους που γράφονται στην ιστοσελίδα.

Ακόμη και με 140 χαρακτήρες, "κάθε ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος" εξηγεί ο Αρζέν Μπασύ, ένας 42χρονος καναδός, κατά τη διάρκεια συνεδρίου αφιερωμένου στο Twitter που πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα στη Νέα Υόρκη.

Η περιπέτεια του κ. Μπασύ στο Twitter ξεκίνησε όταν θέλησε να διηγηθεί μια εικόνα που είχε μες στο μυαλό του. "Και λίγο-λίγο έχτισα τη συνέχεια", διηγείται ο χρήστης με τον λογαριασμό @arjunbasu.

Ένα παράδειγμα; "Ο γάμος τους δεν άντεξε το μήνα του μέλιτος. Παραδέχθηκαν το λάθος τους. Αλλά μένουν μαζί. Για χάρη των δώρων". Ή: "Βγαίνουν για κυνήγι. Σκοτώνουν μεγάλα θηλαστικά. Μετά παραδίδουν τα ζώα στο σφαγείο. Το βράδυ τρώνε σαλάτες".

Όπως παραδέχεται ο κ. Μπασύ, αυτές οι μικρές ιστορίες στο Twitter γνωρίζουν μεγαλύτερη επιτυχία από τις δεκάδες δεκάδων σελίδες που είχε μουτζουρώσει στο πλαίσιο της συγγραφικής του δραστηριότητας. "Τώρα έχω 6.000 συνδρομητές στον λογαριασμό μου στο Twitter", παρατηρεί ο κ. Μπασύ, συγκρίνοντάς τους με τους "αναλογικούς" αναγνώστες του. "Εξέδωσα πέρσι ένα βιβλίο που το αγόρασαν περίπου 2.000 άνθρωποι. Άρα τώρα έχω πιο πολλούς αναγνώστες απ' ό,τι πριν".

Ο περιορισμός των 140 χαρακτήρων πάντως δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τους λάτρεις των χαϊκού που είναι ουκ ολίγοι στο Twitter. Τα χαϊκού, παραδοσιακή μορφή ιαπωνικής ποίησης, έχουν μία πολύ συγκεκριμένη δομή 17 λέξεων, σε τρεις στίχους με πέντε, επτά και τέλος πάλι πέντε συλλαβές ο καθένας. Δηλαδή περίπου τον ίδιο αριθμό χαρακτήρων με ένα μήνυμα στο Twitter.

Υπάρχουν μάλιστα ιστοσελίδες που συγκεντρώνουν τα καλύτερα χαϊκού που κυκλοφορούν στο Twitter, βαπτίζοντάς τα "Twaiku" ή "TwiHaiku", ενώ έχουν καθιερωθεί και οι "Πέμπτες των χαϊκού" που προσελκύουν πληθώρα ψηφιακών ποιητών.

Ο κ. Μπασύ, που εργάζεται στον τομέα των εκδόσεων, παραδέχεται ότι εξεπλάγη και ο ίδιος από την ανταπόκριση του κοινού στις σύντομες ιστορίες του και μάλιστα προσέλαβε έναν ατζέντη "για να δει τι μπορεί να κάνει με όλα αυτά".

"Είναι κάτι που δεν μου είχε περάσει ποτέ απ' το μυαλό", παραδέχεται. "Κάποιοι χρησιμοποιούν τις ιστορίες μου στα σχολεία" και "ένας τύπος τις μετέφρασε στα πορτογαλικά. Ένας άλλος στα ιταλικά".

Τον πλησίασαν μάλιστα και από το Filminute, ένα διεθνές φεστιβάλ ταινιών που δεν ξεπερνούν το ένα λεπτό. Εξήντα δευτερόλεπτα από τη μια μεριά, 140 χαρακτήρες από την άλλη... η τέχνη της στιγμής. "Με έφεραν σε επαφή με τους σκηνοθέτες. Τα μηνύματά μου μπορεί να χρησιμοποιηθούν για ταινίες... ελάχιστου μήκους", εξηγεί ο κ. Μπασύ, ο οποίος βρίσκει και άλλο πλεονέκτημα στο Twitter: "Βλέπεις μία άμεση ανταπόκριση σ' αυτό που γράφεις. Και αυτό κάνει το γράψιμο μια διαδικασία λιγότερο μοναχική".