...όπως η δυνατή και δηλητηριώδης μυρωδιά του αρώματος midnight poison, η διαχρονικότητα ενός μαύρου μάξι φορέματος και ο εκρηκτικός συνδυασμός ενός πικάντικου φαγητού.

Και αν κάποιοι πολιτικοί και μη προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο, τότε ας ρωτήσουμε τους Έλληνες πιλότους, που σχεδόν σε καθημερινή βάση έχουν φιλικές συναντήσεις πάνω από το Αιγαίο με τους Τούρκους πιλότους, ποια είναι η γνώμη τους; Ας ρωτήσουμε τους πολιτικούς, γιατί οι αμυντικές δαπάνες είναι πολλαπλάσιες αυτών των δαπανών για την παιδεία;

Ας ρωτήσουμε τους ελάχιστους Έλληνες που έχουν μείνει στην Κωνσταντινούπολη, πώς τους συμπεριφέρονται οι Τούρκοι; Και τέλος ας ρωτήσουμε τους συγγενείς των τριών πιλότων που χάθηκαν την 31η Ιανουαρίου του 1996, πώς αισθάνονται;

Μεσά απο τις απαντήσεις των ερωτημάτων αυτών φαίνεται η μία όψη των ελληνοτουρκικών σχέσεων... η poison. Ίσως υπάρχει και η άλλη όψη που μοιάζει με το επίθετο του Αμπντουλάχ Γκιούλ, δηλαδή μοιάζει με τριαντάφυλλο. Είναι οι συναντήσεις, που γίνονται μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν άτυπη μορφή διπλωματίας. Μια συνεργασία δημοσιογράφων μακριά από τα φλας των φωτογράφων και την πίεση των δυνατών χειραψιών και των γιαλαντζι (=ψεύτικου) χαμόγελων. Συναντήσεις ουσίας.

Όμως, θα ήταν άτοπο αν ξεχνούσαμε, ότι και τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια.