Το έντονο ενδιαφέρον για την μελέτη της φυσιολογίας και της κοινωνιολογίας του αντρικού σώματος είναι κάτι σχετικά πρόσφατο. Ως τη δεκαετία του 80 η μελέτη της εικόνας του σώματος (body image) συνδεόταν σχεδόν αποκλειστικά με τις γυναίκες.

Ιστορικά, το γυναικείο σώμα αναπαράγεται με μεγάλη συχνότητα στη ζωγραφική, τη γλυπτική, τον κινηματογράφο και τη διαφήμιση και ακόμα και στη λογοτεχνία η περιγραφή του -σε αντίθεση με αυτή των αντρικών σωμάτων-τείνει να είναι λεπτομερής και συγκεκριμένη. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ωστόσο και ως αποτέλεσμα της μεγαλύτερης έκθεσης του αντρικού σώματος από τα ΜΜΕ και τη βιομηχανία της μόδας, η κατάσταση αυτή αρχίζει ν' αλλάζει αφού η ματιά όλων μας στρέφεται σταδιακά και προς το αντρικό σώμα.

Όπως είναι φυσικό το ενδιαφέρον της τέχνης, της μόδας και των μίντια για το αντρικό σώμα αναγκάζει και τους ίδιους τους άντρες να ασχολούνται περισσότερο και με την φυσική τους κατάσταση και με τα όσα νιώθουν ή σκέφτονται γι αυτήν. Δεν είναι σίγουρα τυχαίο ότι οι κοινωνικοί επιστήμονες παρατηρούν αύξηση ορισμένων διατροφικών διαταραχών που σχετίζονται άμεσα με την εικόνα που έφηβοι και νεαροί άντρες έχουν για το σώμα τους, όπως νευρική ανορεξία και βουλιμία, φαινομένων δηλαδή μέχρι πρόσφατα παραδοσιακά συνδεδεμένων με τις γυναίκες.

Σε ερωτηματολόγια ψυχολόγων που μοιράζονται σε πανεπιστήμια της Βρετανίας νεαροί άντρες με ειλικρίνεια παραδέχονται ότι περνούν αρκετό χρόνο καθημερινά να σκέφτονται την εικόνα του σώματός τους. Σε περίπτωση που δεν είναι ικανοποιημένοι με αυτό που βλέπουν στον καθρέφτη, τους απασχολεί έντονα πως θα βελτιώσουν την εμφάνισή τους μέσω της προσεγμένης διατροφής, της ενασχόλησης με τα σπορ και της γυμναστικής. Παραδέχονται ακόμα ότι συχνά νιώθουν θαυμασμό αλλά και ζήλια για συνομήλικούς τους με πιο καλοφτιαγμένα σώματα, αφού αυτοί θεωρούν ότι απολαμβάνουν την προσοχή των συμφοιτητριών τους. Το σημαντικότερο όμως αποτέλεσμα τέτοιου είδους έρευνας, είναι η παραδοχή των αντρών ότι η εικόνα που έχουν για το σώμα τους επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την σχέση τους με τις ή τους ερωτικούς συντρόφους τους (παρόμοιες απαντήσεις δόθηκαν από στρέιτ και γκέι συμμετέχοντες), την απόδοση τους στο σεξ και την απόλαυσή της σεξουαλικής πράξης.

Ένα από τα συμπεράσματα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι για τους νεαρούς Άγγλους το να είναι αδύνατοι και γυμνασμένοι αποτελεί σύμβολο κοινωνικής καταξίωσης (status symbol). Το να έχεις ένα επίπεδο στομάχι, υποστηρίζουν, είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στην εποχή μας, σίγουρα πιο δύσκολο από το να έχεις έναν υπερσύγχρονο υπολογιστή ή μια plasma tv. Το επίπεδο στομάχι δείχνει στους άλλους ότι έχεις τον έλεγχο της ζωής σου προκαλώντας την αποδοχή των αντρών και την επιθυμία των γυναικών.

Δεν είναι εύκολο, ισχυρίζονται οι νεαροί άντρες, να απολαύσεις το σεξ όταν έχεις επιπλέον κιλά και δεν νιώθεις την αυτοπεποίθηση που θα σου έδινε ένα δυνατό και ταυτόχρονα αδύνατο σώμα. Πολλοί εκμυστηρεύονται ότι αποφεύγουν τις σεξουαλικές επαφές και το φλερτ με νέες/νέους συντρόφους ώσπου να χάσουν το περιττό βάρος, ότι το αίσθημα ντροπής και άγχους που νιώθουν δεν τους επιτρέπει να απολαύσουν πραγματικά το σεξ, και ότι όσο πιο ελκυστική (ελκυστικός στην περίπτωση των γκέι) είναι η ερωτική τους σύντροφος, τόσο χαμηλότερη πιστεύουν ότι είναι η δική τους σεξουαλική απόδοση και η πιθανότητα να την ικανοποιήσουν.

Προσωπικά θα με ενδιέφεραν τα αποτελέσματα παρόμοιων ερευνών για νέους ενήλικες που έχουν περάσει το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας ή ακόμα καλύτερα για άντρες μέσης ηλικίας, αφού έχω την εντύπωση ότι αν και ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός τους, οι μεγαλύτεροι άντρες και περισσότερη αυτοπεποίθηση έχουν και σε μικρότερο βαθμό επηρεάζονται από τα πρότυπα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ ή τη μόδα. Κυρίως όμως επειδή πιστεύω ότι οι μεγαλύτεροι άντρες έχουν μία σταθερή εικόνα για τον εαυτό τους που δεν μεταβάλλεται δραματικά με την αύξηση ή τη μείωση του σωματικού βάρους!

Πηγή: evastamou.blogspot.com