Σύμφωνα με ισπανούς ερευνητές, μια σπάνια μακροβιότητα δεν εξηγείται με μια γενετική μετάλλαξη αλλά με τον υγιή τρόπο ζωής. Το συγκεκριμένο πόρισμα βγήκε ύστερα από ανάλυση των γονιδίων και της οστικής πυκνότητας ενός άνδρα 113 ετών. Η μελέτη τους δημοσιεύεται στην Επιθεώρηση Γεροντολογίας.

Ο υπερήλικας, που πέθανε σε ηλικία 114 ετών, κατοικούσε στο νησάκι της Μινόρκας στο συγκρότημα των Βαλεαρίδων.

Όπως φάνηκε από τη γενετική ανάλυση που διεξήγαγε η ομάδα των ερευνητών του πανεπιστημίου της Βαρκελώνης υπό τον καθηγητή Αντόλφο Ντίεζ Πέρεζ, το γονίδιο LRP5 που έχει σχέση με τη μακροβιότητα δεν είχε υποστεί σε αυτόν τον άνθρωπο καμιά μετάλλαξη, ούτε το γονίδιο KLOTHO που έχει σχέση με ένα καλό επίπεδο της οστικής πυκνότητας. Ο σκελετός του δεν είχε αλλοιωθεί, η οστική του πυκνότητα ήταν σε καλό επίπεδο και δεν είχε υποστεί ποτέ κατάγματα.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης τον αδελφό του, 101 ετών, δύο από τις αδελφές του ηλικίας 81 και 77 ετών και τον ανιψιό του, 85 ετών, που ούτε αυτοί παρουσίασαν μετάλλαξη του γονιδίου LRP5.

Οι ερευνητές δεν απέκλεισαν την εκδοχή αυτή η ιδιαίτερη μακροβιότητα να οφείλεται σε μια άλλη γενετική μετάλλαξη . Αποδίδουν ωστόσο την εξαίρετη υγεία της οικογένειας αυτής, κυρίως του μακροβιότερου μέλους της και πρώην μακροβιότερου ανθρώπου στη Γη, στη μεσογειακή διατροφή του με βάση τις τομάτες, το ελαιόλαδο και το ψάρι, στο ήπιο κλίμα του νησιού του και στην τακτική φυσική άσκηση.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι έως τα 102 του χρόνια, ο υπερήλικας έκανε καθημερινά ποδήλατο και φρόντιζε το οικογενειακό του περιβόλι! Είναι πιθανό, όλα αυτά να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην μακροβιότητά του.

Έρευνα που διεξήγαγε η Σίνθια Κένιον του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο και δημοσιεύθηκε το 2003 στην επιθεώρηση Nature, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μετάλλαξη στη διάρκεια της ζωής ενός γονιδίου που ονομάζεται daf-2, αυξάνει την μακροβιότητα περιορίζοντας τη δραστηριότητα των γονιδίων που ευθύνονται για τη μείωση της μακροζωίας.