tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Υποβάθμιση της ενημέρωσης προς όφελος της διαφήμισης

Υποβάθμιση της ενημέρωσης προς όφελος της διαφήμισης

( 5 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Κυριακή, 04.11.18 06:48
 

Υποβάθμιση της ενημέρωσης προς όφελος της διαφήμισης

Δυσοίωνο το μέλλον της δημοσιογραφίας και στην ψηφιακή εποχή, με τα νέα μέσα επικοινωνίας να συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων ισχυρών, την παραγωγή να ενοποιείται και το περιεχόμενο ολοένα να ομογενοποιείται.

Συχνά δημιουργούνται παρεξηγήσεις σχετικά με την ειδησεογραφία, την ενημέρωση και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται από τα διάφορα Μέσα Ενημέρωσης. Αλλοι θεωρούν ότι πρόκειται για ενδο-δημοσιογραφικές κόντρες και άλλοι για «πόλεμο»  μεταξύ διαφορετικών ΜΜΕ που επιχειρούν να αποδείξουν την αξιοπιστία τους, την εγκυρότητά τους ώστε να επικρατήσουν. Εφημερίδες και ραδιόφωνο εναντίον τηλεόρασης, τηλεόραση εναντίον νέων μέσων επικοινωνίας και πάει λέγοντας.

Τα τελευταία χρόνια το πραγματικό πρόβλημα εστιάζεται στην κρίση που περνά η ίδια η δημοσιογραφία και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται. Κι αυτό μέσα σε ένα ιδιόμορφο πολιτικό-οικονομικό σύστημα που έχει στηθεί γύρω ή και μέσα στα μίντια με κυρίαρχο ρόλο στη διαφημιστική-εμπορική δομή τους. Αυτό εντοπίστηκε και σε εφημερίδες και ραδιόφωνα αλλά σύντομα και με ξεκάθαρο τρόπο φάνηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, διογκώθηκε από το 2002 και μετά, ενώ τώρα πλέον, με την οικονομική κρίση, έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.

Τα κανάλια πέρασαν σε δελτία απόψεων κάνοντας λόγο για δημιουργία δήθεν «πολιτικού καφενείου», περιέκοψαν τη λεγόμενη ερευνητική δημοσιογραφία αλλά και σε μεγαλύτερο βαθμό το ρεπορτάζ. Αντ’ αυτού χρησιμοποιούν τις λεγόμενες  επίσημες (πολιτικές, οικονομικές κ.ά) πηγές και επιδίδονται σε διατύπωση σχολίων, δήθεν αναλύσεων και συνεντεύξεων. Ορισμένες φορές μάλιστα νομίζεις ότι από τα δελτία ειδήσεων το μόνο που λείπει είναι …ο ανιματέρ!

Αν ρίξει κανείς μια προσεκτική ματιά στο τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο σε κανάλια, αλλά και σε ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά θα καταλάβει ότι τα μέσα ενημέρωσης υπερσυγκεντρώνονται σε χέρια λίγων ισχυρών. Ολοένα και περισσότερο το περιεχόμενο ομογενοποιείται. Η εικόνα κυριαρχεί της ουσίας. Σημαντικά θέματα  αντιμετωπίζονται με …ψυχαγωγικό τρόπο. Οι διαφορές μεταξύ  συντακτικού και διαφημιστικού τομέα είναι πλέον συγκεχυμένες. Και σε μεγάλο ποσοστό η ενημέρωση αντικαθίσταται από τη λεγόμενη ενημερω-διασκέδαση (infotainment), που θεωρείται πιο φιλική προς τη διαφήμιση. Η δημοσιογραφία (κυρίως στη μεγάλη οθόνη) ασκείται με τρόπο που ουσιαστικά δικαιολογεί τον εαυτό της στην κοινωνία, με το κύρος της δήθεν αυθεντίας  και με τον πολίτη να αντιμετωπίζεται απλά ως τηλεθεατής, ακροατής, παρατηρητής.

Πολλοί θεωρούν ότι η εξάπλωση του Διαδικτύου θα άλλαζε τα δεδομένα αναβαθμίζοντας εκ νέου τις πραγματικές αξίες της δημοσιογραφίας. Την ίδια ώρα κάποιοι άλλοι βλέπουν νέες ευκαιρίες  σε μια τεράστια αγορά, για μεγαλύτερα κέρδη  και μικρότερα κόστη. Επειδή συνήθως οι εξελίξεις σχεδόν σε  όλους τους τομείς  έρχονται στην Ελλάδα με χρονοκαθυστέρηση ορισμένων ετών, καλό είναι  στην εποχή του Διαδικτύου να ρίχνουμε μια ματιά στο τι έχει συμβεί εκτός των τειχών. Έρευνες που πραγματοποιήθηκαν μετά το 2000, κυρίως στην Αμερική, δείχνουν  ότι η εξάπλωση του Ίντερνετ δεν μείωσε το χάσμα  ανάμεσα στη κοινωνική προσφορά και την αναζήτηση κέρδους. Αντίθετα, τα πρόβλημα έγινε πιο συγκεκριμένο και περισσότερο οξύ.

Και στα νέα μέσα εντοπίζεται τάση υπερσυγκέντρωσης, καθώς ανεξάρτητες διαδικτυακές φωνές, αξιόπιστες ειδησεογραφικές πηγές «καταβροχθίζονται» συστηματικά από πολυεθνικές. Στη λεγόμενη «ψηφιακή αρένα» οι διαφημιστές φαίνεται να έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη για να καθορίσουν την κατεύθυνση της δημοσιογραφίας προσεχώς. Το ίδιο παρατηρείται και με την παραγωγή η οποία ενοποιείται, ενώ το περιεχόμενο ομογενοποιείται σε υψηλά πλέον ποσοστά. Ο δημοσιογράφος περιορίζεται σε «πολυ-παραγωγό» που, αντί να διερευνά γεγονότα, γνωρίζει απλά  να «συσκευάζει» σε διαφορετικά «πακέτα» κυρίως «προκατασκευασμένο προϊόν». Ο πλουραλισμός, η ποικιλομορφία, η επαρκής εκπροσώπηση του πολίτη και η ευθύνη απέναντί του αντιμετωπίζονται ως …πολυτέλειες και υπερκαλύπτονται από ουσιαστικά διαφημιστικές καμπάνιες κι ακόμη περισσότερη ψυχαγωγία στην ενημέρωση. Η υπόσχεση μάλιστα για δωρεάν ενημέρωση αποδεικνύεται ψεύτικη.

Καλή δημοσιογραφία υπάρχει, αλλά χρειάζεται κόπο και ψάξιμο για να την εντοπίσεις.

Το παρόν θέμα συντάχθηκε από τον Σωτήρη Μανιάτη και δημοσιεύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2009 στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (σελ. 31) υπό τον τίτλο «Κερδοσκοπία αντί ενημέρωσης».

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Στο δρόμο για την τελειότητα, χάσαμε την αξία...

Ώρες ώρες κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα κάποτε ή πόσο πιο απλά θα μπορούσαν να είναι ακόμα και τώρα... Σε μια εποχή που όλα έχουν να κάνουν με το φαίνεσθαι, με την τέλεια εικόνα, με την προβολή στα social και με την αντιγραφή των υποτιθέμενων προτύπων, μάλλον χάσαμε λίγο την ουσία. Γνωρίζεις ανθρώπους καθημερινά…

Μουσείο, το μέρος όπου η Ιστορία είναι ζωντανή…

Η αγάπη μου για το μουσείο υπήρχε από τότε που ήμουν παιδάκι μικρό και έμεινε αμείωτη μέχρι τα 24 μου χρόνια. Πάντοτε ήθελα να επισκέπτομαι μουσεία και να έρχομαι σε επαφή με ζωντανά κομμάτια της Ιστορίας που έμειναν αλώβητα στο πέρασμα του χρόνου. Και τότε, αισθανόμουν πόσο μεγάλη αξία έχει το μουσείο στον πολιτισμό μίας χώρας και πόσο…

Γιατί είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο;

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας ως κοινωνία, είναι αυτή η δυσανεξία που έχουμε με την επιτυχία και τη χαρά του άλλου. Είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο, πάντοτε ψάχνουμε να πούμε το κακό, να τονίσουμε την έλλειψη, να χαρούμε με την αδυναμία. Ποτέ δε θα πούμε ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στον άλλο, τις περισσότερες φορές…

Είναι εύκολο…

Είναι εύκολο να κατηγορούμε διαρκώς τον άλλον. Αλλά δύσκολο να ζητάμε συγγνώμη. Είναι εύκολο να αφήνουμε τον εγωισμό μας να κερδίσει. Αλλά δύσκολο να στέλνουμε ένα μήνυμα και να γράφουμε «μου έλειψες». Είναι εύκολο να ρίχνουμε ευθύνες διαρκώς στους άλλους. Αλλά δύσκολο να αναλαμβάνουμε τις δικές μας. Είναι εύκολο να σπαταλάμε τον εαυτό…

Και αν δεν υπάρχει τίποτα, τι γίνεται;

Είναι μικρή η ζωή και τόσο ωραία. Και είναι η επιθυμία των περισσότερων από εμάς να ζήσουμε όσο περισσότερο γίνεται ή επιθυμούμε να είμαστε αθάνατοι. Θρησκευτικές πεποιθήσεις μέσα στον ρου της Ιστορίας, έχουν εγκαθιδρύσει την πίστη στην ύπαρξη της ζωής μετά το θάνατο, μία πίστη στην οποία πολλοί άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά. Τι γίνεται…

Η βία μέσα από τα μάτια σου

Δεν έχω ιδέα πως να αρχίσω αυτό το άρθρο.  Δεν ξέρω καν πως να μιλήσω με ευγένεια για το συγκεκριμένο θέμα. Απόψε δεν έχω κουράγιο για πολλές συμβουλές. Μόνο για κουβέντα. Θέλω να μιλήσουμε για τη βία. Ψυχική και σωματική.  Αν ποτέ ένιωσες ένα χέρι να σε χτυπάει με τόση δύναμη που έκανε το κεφάλι σου να μουδιάσει, ξέρεις τι λέω. Κι αν…

Ήσουν κι εσύ ένα μάθημα ζωής…

Ήσουν κι εσύ ένα μάθημα ζωής. Σκληρό αλλά τόσο διδακτικό. Ήσουν ένας δρόμος γεμάτος πέτρες και απότομος που όμως κατάφερα να διαβώ παρά τα εμπόδια.  Ήσουν ένα αγρίμι που θέλησα να εξημερώσω αλλά με τα δόντια του με τραυμάτισε.  Ήσουν ένα λάθος που όμως το θεώρησα την πιο σωστή μου απόφαση. Ήσουν ένα από τα πιο όμορφα λάθη μου, ένα φως…

Μάριος Πλωρίτης: Για ποιο λόγο μερικοί συγγραφείς είναι δυσνόητοι;

Γιατί γράφουμε; Γιατί διαβάζουμε; Το ερώτημα ανακινεί, έμμεσα και για μυριοστή φορά, ένα άρθρο στην αγγλική εφημερίδα «Independent», σχετικά με τα δυσνόητα κείμενα και βιβλία. Η απλή, στοιχειώδης απάντηση είναι, φυσικά: Γράφουμε, επειδή έχουμε να πούμε κάτι και θέλουμε να το μεταδώσουμε σε άλλους. Διαβάζουμε, επειδή θέλουμε να μάθουμε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σιωπή αποτελεί το «φάρμακο» της ψυχικής υγείας μας

Μερικά πολύ απλά πράγματα είναι πιο σημαντικά για την ψυχική μας υγεία…

Η μάστιγα της Ήπιας Κατάθλιψης

Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν, για λίγο ή μεγάλο διάστημα, να ζουν μια ήπια…

Για έναν καλύτερο κόσμο

Οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Και ενίοτε αψυχολόγητα. Οι…

10 σπουδαίες ρήσεις του Bruce Lee

Ο Bruce Lee παραμένει ένα φαινόμενο, ένας από τους σπουδαιότερους…

Πώς να ελέγχεις τα συναισθήματά σου

Η αλήθεια είναι ότι κανένας κοινωνικός θεσμός δεν μας έμαθε πώς να…

Στο δρόμο για την τελειότητα, χάσαμε την αξία...

Ώρες ώρες κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα κάποτε…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης