tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Θετική εξέλιξη για τα δημόσια έσοδα, βαρύ πλήγμα για την πολυφωνία

Θετική εξέλιξη για τα δημόσια έσοδα, βαρύ πλήγμα για την πολυφωνία

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Χάρης Περτέσης | Τετάρτη, 28.09.16 23:12
 

Θετική εξέλιξη για τα δημόσια έσοδα, βαρύ πλήγμα για την πολυφωνία

Η αδειοδότηση των καναλιών σημαντικό πρώτο βήμα για να μπει μια τάξη στο ομιχλώδες τηλεοπτικό τοπίο, αλλά με μεγάλη χαμένη την πολυφωνία και ως εκ τούτου την ενημέρωση.

Μόνο ως θετικό μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι μετά από όλες αυτές τις δεκαετίες ελληνικής τηλεόρασης, κατά τις οποίες εξέπεμπε στο τσάμπα και η κουτσή Μαρία (πανελλαδικά, μάλιστα!), βρέθηκε επιτέλους μια έρμη κυβέρνηση η οποία είχε τη βούληση να βάλει μια υποτυπώδη τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο και υποχρέωσε για πρώτη φορά τέσσερις έστω ανθρώπους, μαζί με τον Σαββίδη (Θεού θέλοντος και... τσέπης επιτρέποντος), να πληρώσουν περίπου 250 εκατομμύρια ευρώ για τηλεοπτικές άδειες.

Σε οποιαδήποτε χώρα του πλανήτη βέβαια αυτή η εξέλιξη δεν θα αποτελούσε ούτε καν είδηση, αλλά κάτι απολύτως αυτονόητο. Από τη στιγμή που μιλάμε για επιχειρήσεις με τεράστια διαφημιστικά έσοδα, το πιο λογικό πράγμα του κόσμου θα ήταν το κράτος να είχε βάλει χρόνια τώρα στα ταμεία του ένα ελάχιστο έστω ποσό για τις δημόσιες συχνότητες που παραχωρούσε. Στη δική μας όμως χώρα, που τίποτα δεν είναι αυτονόητο, αυτό το πολύ φυσιολογικό πράγμα δεν αποτελεί απλά είδηση, αλλά μοιάζει με κάποιου είδους κοσμοϊστορικό γεγονός που θα πρέπει κάθε χρόνο να γιορτάζουμε μαζί με τις εθνικές επετείους.

Ο χρόνος που αφιερώθηκε στα κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ήταν πάρα πολύς, το μελάνι που «χύθηκε» στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο ήταν άφθονο και ο θόρυβος γενικότερα που προκλήθηκε στο σύνολο των ΜΜΕ όσον αφορά τη διαδικασία ήταν τόσο μεγάλος που πραγματικά θαρρείς ότι σε τούτη εδώ τη χώρα δεν έχουμε με τίποτε άλλο σοβαρότερο να ασχοληθούμε. Μέσα στα πολλά άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, η κοινή γνώμη απασχολήθηκε τόσο πολύ με ένα θέμα που έλαβε υπερβολικά μεγάλες διαστάσεις, γιγάντιες, θα έλεγα, ενώ θα έπρεπε να αποτελεί απλά μια μικρή-μικρή και τυπική δημοσίευση των 50 λέξεων κάπου στο εσωτερικό των εφημερίδων και πάντως όχι στο πρωτοσέλιδο.

Εν τω μεταξύ, είναι πραγματικά ν’ απορείς για το γεγονός ότι την περίοδο των «παχέων αγελάδων», με τις υπερπαραγωγές και τις τεράστιες αμοιβές ηθοποιών, παρουσιαστών και λοιπών παρατρεχάμενων, ουδείς είχε κληθεί να βάλει το χέρι στην τσέπη, αλλά αυτό έγινε τώρα. Μιλάμε για μεγαλειώδεις εποχές της ελληνικής τηλεόρασης, τότε που ήταν στα πολύ πάνω της και τα φράγκα μοιράζονταν απλόχερα στους τηλεοπτικούς αστέρες. Τότε όμως δεν υπήρξε από κανέναν η βούληση. Θα μου πείτε, βέβαια, ότι δεν υπήρχε και η κρίση, άρα και η αυξημένη ανάγκη για έσοδα, ενώ, πολύ περισσότερο, δεν υπήρχαν και οι μνημονιακές υποχρεώσεις (που το πάτε αυτό;). Καθοριστικοί παράγοντες σίγουρα, που δεν μπορούν όμως να αποτελούν δικαιολογία. Διότι όταν, φίλοι μου, ο φορολογούμενος πολίτης τα σκάει στο κράτος μέχρι το τελευταίο ευρώ, χωρίς να επιδεικνύεται καμία ανοχή προς εκείνον, τότε δεν υπάρχουν δικαιολογίες για κανέναν. 

Εγώ επιμένω, ωστόσο, ότι μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση πως αυτές οι εξελίξεις και επενδύσεις που λαμβάνουν χώρα στο τηλεοπτικό τοπίο πραγματοποιούνται σε μια εποχή κατά την οποία η μικρή οθόνη έχει λάβει ουσιαστικά φθίνουσα πορεία και αρχίζει να βρίσκεται κάθε μέρα και περισσότερο υπό τη σκιά του διαδικτύου. Όχι άδικα φυσικά αφού το διαδίκτυο μπορεί πλέον να προσφέρει στους χρήστες όσα η τηλεόραση κι ακόμα παραπάνω, με περισσότερη σίγουρα ποικιλία, συν το πλεονέκτημα της μεγαλύτερης ελευθερίας επιλογής. Ήδη στην Ελλάδα οι νέοι στην πλειοψηφία τους έχουν αντικαταστήσει την τηλεόραση με τον υπολογιστή και ενημερώνονται ή ψυχαγωγούνται μέσω ίντερνετ, ενώ την ίδια στιγμή το ποσοστό χρηστών μεγαλύτερης ηλικίας αυξάνεται ταχέως και με σταθερό ρυθμό.

Τα λέω αυτά διότι, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη φθίνουσα πορεία της τηλεόρασης, ήμουν από εκείνους που πραγματικά δεν περίμεναν σε καμία περίπτωση ότι αυτοί που δεν είχαν πληρώσει ούτε ένα ευρώ τις «χρυσές» εποχές, θα πλήρωναν στις εποχές της παρακμής. Όπως αποδείχθηκε, έκανα λάθος εγώ και πολύ περισσότερο οι προηγούμενες κυβερνήσεις που δεν απαίτησαν ποτέ τη νομιμότητα. Διότι αφού τέσσερις άνθρωποι ήταν διατεθειμένοι να καταβάλλουν σήμερα τόσα πολλά χρήματα για τις άδειες, χθες θα έδιναν ακόμα πιο πολλά και πιθανόν οι υποψήφιοι θα ήταν ακόμα περισσότεροι. Ως εκ τούτου, τα έσοδα για το δημόσιο θα ήταν πολλαπλάσια γιατί και τα διαφημιστικά έσοδα ήταν τότε επίσης πολλαπλάσια. Οι ευθύνες, λοιπόν, είναι μεγάλες.

Αλλά, δυστυχώς, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνήσεις αρέσκονταν πολύ περισσότερο να μοιράζουν ρευστό μέσω κρατικής διαφήμισης στους καναλάρχες και τα ΜΜΕ, παρά να εισπράττουν τα νόμιμα. Άλλωστε, η σχέση εξουσίας-μέσων ενημέρωσης ήταν ανέκαθεν ιδιαίτερη και σε στενή επαφή, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Μήπως, λοιπόν, πάει κάτι να αλλάξει; Δύσκολα, κατά την ταπεινή μου άποψη. Έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το τοπίο -και ειδικά όσον αφορά την ενημέρωση- είμαστε πολύ μακριά από μια τέτοια εξέλιξη.

Ωστόσο, στην παρούσα φάση έγινε ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση, που έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού. Δεν είναι τίποτα κοσμογονικό, αλλά αξίζει να το επισημάνουμε. Εξάλλου, όπως προείπα, ζούμε στη χώρα που δεν υπάρχουν αυτονόητα. Ας το σημειώσουμε, λοιπόν, στα θετικά και ας προχωρήσουμε μπροστά.

Πέρα από όλα τα παραπάνω, που προσεγγίζω από εισπρακτικής πάντα πλευράς, ένα άλλο ζήτημα που τίθεται -και με βρίσκει ξεκάθαρα αντίθετο αυτή τη φορά- είναι η αυθαίρετη απόφαση να δημοπρατηθούν τέσσερις μόλις άδειες. Γιατί όμως τέσσερις και όχι οκτώ ή δεκαέξι ή εκατόν δεκαέξι; Αν δημοπρατούνταν περισσότερες άδειες σε χαμηλότερη τιμή, που να απέφεραν τα ίδια έσοδα πάνω-κάτω, δεν θα ήταν καλύτερο για την πολυφωνία; Ρητορικό το ερώτημα. Είναι σαφές ότι οι πολίτες θα είχαν ακόμα περισσότερες επιλογές και μόνο θετικό θα ήταν κάτι τέτοιο.

Προσωπικά, δεν πείσθηκα καθόλου από την αιτιολόγηση της κυβέρνησης ότι «τόσες άδειες σηκώνει η αγορά» (αφήστε δε που κι αυτό είναι εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα) και θεωρώ ότι εκείνο που θα έπρεπε να επιδιωχθεί είναι η δυνατότητα σε περισσότερους «παίκτες» να μπουν στα τηλεοπτικά και όχι ο περιορισμός τους. Οι φωνές θα πρέπει να αυξάνονται και όχι να μειώνονται γιατί με αυτό τον τρόπο κερδίζει η ψυχαγωγία, η ενημέρωση (πάνω απ' όλα) και παράλληλα εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το λάθος -αν είναι λάθος- θα διορθωθεί στην πορεία με κάποιον τρόπο διότι είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για τα τηλεοπτικά πράγματα. Αυτά προς το παρόν και οψόμεθα...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Για πόσους Σκουλούς εσύ έχεις κλάψει;

Απόπληκτη παρακολουθώ έναν υποτιθέμενο κριτή μόδας να ξεσπάει και να βγάζει από μέσα του όλη του την κακία, αποκαλώντας μία κοπέλα άσχημη και καθόλου συμπαθητική. Μία κριτική η οποία ξεφεύγει από το ρόλο της, γίνεται αγένεια, εμπάθεια, αήθεια. Σαν τον ζηλιάρη και γεμάτο κακία άνθρωπο που βρίσκει έναν άνθρωπο ήρεμο και πράο και ξεσπάει…

Ο φόβος του θανάτου και η άποψη του Επίκουρου

Οι περισσότεροι από όσους πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, θεωρούν ότι υπάρχει και ζωή μετά τον θάνατο. Υπάρχουν βέβαια και άθεοι που πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, ωστόσο αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και αποτελούν εξαιρέσεις. Αν και ο φόβος για τον θάνατο είναι δεδομένος, όσοι πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή έχουν λιγότερους λόγους…

Χρειαζόμαστε στ’ αλήθεια το μακιγιάζ τόσο πολύ;

Η γυναίκα του σήμερα βάλλεται διαρκώς από μηνύματα και κοινωνικές αντιλήψεις που αφορούν την εξωτερική της εμφάνιση. Συνεχώς υποβάλλεται στη διαδικασία του να δείχνει όμορφη, να φαίνεται πάντοτε φρέσκια, νέα και ξεκούραστη. Πρόκειται για μία κοινωνική επιταγή που ταλαιπωρεί τις γυναίκες ψυχικά και συναισθηματικά, καθώς τους δημιουργείται…

Ακόμα διαβάζω Μίκυ Μάους, Ποπάυ και Ντόναλντ

Δίπλα στο κρεβάτι μου βρίσκεται ένα περιοδικό Μίκυ Μάους, το έχω κρατήσει για το βράδυ πριν κοιμηθώ. Στη βιβλιοθήκη μου ακόμα υπάρχουν τεύχη του Ντόναλντ και του Ποπάυ. Ακόμα τα διαβάζω και τα έχω τοποθετήσει σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου.  Και νομίζω πως δε θα τα βγάλω ποτέ από εκεί. Είμαι υπερήφανη για τα παιδικά με τα οποία…

Μάριος Πλωρίτης: Για ποιο λόγο μερικοί συγγραφείς είναι δυσνόητοι;

Γιατί γράφουμε; Γιατί διαβάζουμε; Το ερώτημα ανακινεί, έμμεσα και για μυριοστή φορά, ένα άρθρο στην αγγλική εφημερίδα «Independent», σχετικά με τα δυσνόητα κείμενα και βιβλία. Η απλή, στοιχειώδης απάντηση είναι, φυσικά: Γράφουμε, επειδή έχουμε να πούμε κάτι και θέλουμε να το μεταδώσουμε σε άλλους. Διαβάζουμε, επειδή θέλουμε να μάθουμε…

Τι άνθρωποι είναι αυτοί, μαμά;

Α, ρε μαμά! Σε τι κόσμο με έφερες; Θυμάμαι πάντα μου έλεγες να έχω τα μάτια μου ανοιχτά, να μάθω τον κόσμο. Κι εγώ λαχταρούσα, μαμά. Λαχταρούσα να δω κάθε σπιθαμή της γης με τα μάτια μου. Τα είδα όλα. Όλα, που να μην τα έβλεπα ποτέ! Είδα παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα, είδα εξαθλιωμένες μανάδες να κλαίνε γιατί χάνουν άντρες και μωρά,…

Γιατί είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο;

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας ως κοινωνία, είναι αυτή η δυσανεξία που έχουμε με την επιτυχία και τη χαρά του άλλου. Είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο, πάντοτε ψάχνουμε να πούμε το κακό, να τονίσουμε την έλλειψη, να χαρούμε με την αδυναμία. Ποτέ δε θα πούμε ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στον άλλο, τις περισσότερες φορές…

Νόαμ Τσόμσκι: Η προπαγάνδα στην υπηρεσία των ελίτ

Όλη η τέχνη της προπαγάνδας συνίσταται στο να δώσει στους ανθρώπους την αίσθηση ότι είναι ανίσχυροι, απομονωμένοι, αποκομμένοι από τους άλλους.  Στην πραγματικότητα, για τη βιομηχανία της διαφήμισης και της εμπορικής προπαγάνδας γενικά, ο ιδανικός κόσμος θα ήταν βασισμένος σε δυο στοιχεία.  Πρώτον, στην τηλεόραση, καθένας στη θέση του,…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σιωπή αποτελεί το «φάρμακο» της ψυχικής υγείας μας

Μερικά πολύ απλά πράγματα είναι πιο σημαντικά για την ψυχική μας υγεία…

Αναξιοκρατία και διαφθορά οι κύριες αιτίες του brain drain

Οι Έλληνες εγκαταλείπουν τη χώρα τα τελευταία χρόνια για ένα καλύτερο…

Η μάστιγα της Ήπιας Κατάθλιψης

Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν, για λίγο ή μεγάλο διάστημα, να ζουν μια ήπια…

Για έναν καλύτερο κόσμο

Οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Και ενίοτε αψυχολόγητα. Οι…

10 σπουδαίες ρήσεις του Bruce Lee

Ο Bruce Lee παραμένει ένα φαινόμενο, ένας από τους σπουδαιότερους…

Πώς να ελέγχεις τα συναισθήματά σου

Η αλήθεια είναι ότι κανένας κοινωνικός θεσμός δεν μας έμαθε πώς να…

Back in Time

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης