tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Για το «τέρας» που λέγεται κατάθλιψη…

Για το «τέρας» που λέγεται κατάθλιψη…

( 8 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Μαρία Σκαμπαρδώνη | Τρίτη, 10.01.17 03:16
 

Για το «τέρας» που λέγεται κατάθλιψη…

Σήμερα ξύπνησα και ένοιωθα ακόμα πιο κουρασμένη, ένα βάρος υπήρχε στην ψυχή μου και την είχε σκεπάσει σαν πέπλο. Σηκώθηκα και άνοιξα τα παράθυρα στο δωμάτιό μου, ήθελα να μπει λίγο φως. 

Έβλεπα από το παράθυρο ζευγάρια να περπατούν, αυτοκίνητα να κορνάρουν, παιδάκια μικρά να φωνάζουν. Δίχως να το καταλάβω, αγκάλιασα το μαξιλάρι μου, κουκουλώθηκα στα σκεπάσματά μου και άρχισα να κλαίω. 

Έτρεξα να βρω τα αγαπημένα μου σοκολατάκια, ήταν κρυμμένα κάτω από ένα βιβλίο Αρχαίων και ένα τετράδιο Φυσικής. Είχα σταματήσει να γυμνάζομαι εκείνο τον καιρό και είχα πάρει ένα-δύο κιλά -αυτή η εφηβική φιλαρέσκεια της σωματικής τελειότητας με κυνηγούσε, αλλά τα είχα ανάγκη για τη διάθεσή μου, τι να κάνω. 

Κοίταξα το κινητό μου κι ένας αναστεναγμός, ένα βλέμμα απογοήτευσης με πλημμύρισε. Ούτε ένα μήνυμα από το πρόσωπο που με ενδιέφερε, ούτε ένα σημάδι ζωής από εκείνο το καρδιοχτύπι που προσπαθούσα εναγωνίως για εκείνη  τη ματιά, για εκείνη την προσοχή που θα με έβγαζε από τη γαλήνη της ανυπαρξίας μου. Έκανα ένα κρύο ντους, ήθελα το κρύο νερό να πέσει επάνω μου και να νοιώσω καλύτερα.

Ήμουν μαθήτρια Λυκείου, μία έφηβη γεμάτη όνειρα για τη ζωή, γεμάτη δίψα για την πραγματοποίησή τους. Το σύστημα της εκπαίδευσης με απωθούσε, θεωρούσα ότι δε συνέφερε τους ανθρώπους που ήθελαν να σκέπτονται.  

Πάντα με θυμόμουν χαμογελαστή, αυτές τις εβδομάδες, δεν ξέρω, είχα χάσει τη διάθεσή μου και δεν είχα την ενέργεια να ασχοληθώ με όλα αυτά που αγαπούσα. Δεν έβρισκα κατανόηση από κάπου και προσπαθούσα να πιαστώ από την αισιοδοξία η οποία συνέχιζε να ζει, επιμένοντας να ζω σε έναν κόσμο που η απανθρωπιά επιβραβεύεται και η ευαισθησία θεωρείται ελάττωμα και κουσούρι.

Ο κόσμος μου φαινόταν σκληρός, απόκοσμος, προσπαθούσα να βρω λίγο φως στο σκοτάδι. Και το στομάχι μου ήταν χάλια, και η αγάπη μου δεν είχε στείλει μήνυμα, και τα φροντιστήρια με πίεζαν για καλύτερους βαθμούς. Και η κατάθλιψη μου χτύπησε την πόρτα, όπως σε τόσους εφήβους…

Και με έπιαναν οι ενοχές μου, γιατί θεωρούσα ότι είμαι και αχάριστη που υπέφερα στις αρνητικές μου σκέψεις, τη στιγμή που άλλοι άνθρωποι βιώνουν καταστάσεις χειρότερες από τα δικά μου εφηβικά αδιέξοδα, τα δικά μου αποτυχημένα φλερτ, τις δικές μου ανησυχίες. Λάθος, λάθος, λάθος… Ποιος μπορεί να ζυγίσει τον πόνο, ποιος μπορεί να σου απαγορεύσει να νοιώθεις άσχημα , ποιος μπορεί να σε κατηγορήσει επειδή ως έφηβος η κατάθλιψη σου χτύπησε την πόρτα και αυτό δεν είναι απόρροια αδυναμίας, αλλά ψυχική διαταραχή. 

Επειδή γονείς και καθηγητές δεν μπορούν να διακρίνουν τον πόνο σε παιδικά πρόσωπα, επειδή το σύστημα αγκαλιάζει τις γνωριμίες και απορρίπτει την προσπάθεια ανθρώπων που πορεύονται σιωπηλά και ταπεινά καταθέτουν τον αγώνα τους, όλα αυτά βασανίζουν τόσες εφηβικές ψυχές. Και όμως, σκεφτόμουν, η ζωή παραμένει όμορφη, και πορευόμουν εκείνο το πρωινό με αυτές τις σκέψεις στο σχολείο βιαστική για να μη χάσω και την πρώτη ώρα.

Για όλους τους έφηβους/ έφηβες που πέρασαν κατάθλιψη, που ένοιωσαν ότι δεν τους καταλαβαίνουν, που εκείνο το μαξιλάρι ήταν η παρέα τους το βράδυ στη μοναξιά τους: Όχι, δεν είστε λίγοι, ναι η ζωή αξίζει. Και αν δεν τα πάτε καλά και σε ένα μάθημα, και αν αποτύχετε κάπου, και αν κάποιος σας κλείσει μία πόρτα, μην απογοητεύστε: υπάρχουν έξω φίλοι, ταίρια, παρέες, κάποιος ειδικός να μιλήσετε, να ανοίξετε την ψυχή σας και να αγκαλιάσετε ξανά τον εαυτό σας.

Μιλήστε, μην κρατάτε μέσα σας στεναχώριες, μιλήστε. Και να θυμάστε ότι η ζωή σας είναι πάντα πολύτιμη και υπάρχουν άνθρωποι που σας αγαπούν. Το τερατάκι της κατάθλιψης θα περάσει, όλα αυτά που πόνεσαν την ψυχή μας θα μοιάζουν μετά από καιρό με μία ξεθωριασμένη ανάμνηση. Δύναμη, θα τα καταφέρουμε!!!

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια αυτήν την λέξη. Στο άκουσμά της, συνδύαζες τα πάντα με περιορισμό. Αυτό αυτόματα σήμαινε για σένα, να μην έχεις την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου. Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρή ακόμα σε ενοχλούσε. Όταν η μαμά σου, για παράδειγμα, σου έβαζε σαν όριο για το παιχνίδι…

Ηγήτωρ γεννιέσαι γιάντα γίνεσαι;

Με τούτο το μηχανισμό της λογικής, σαν συλλογιστούμε ο κάθε ένας από μας την μοναδικότητα της εφήμερης ταυτότητας που μας επροίκησε η ζωή, θα συμφωνήσουμε στο ότι όλοι μας είμαστε διαφορετικοί και τούτο είναι αξίωμα της φύσης.  Ποιο να ‘ναι κείνο όμως το χαρακτηριστικό που κάποιους τους κάνει τιμονιέρηδες και κάποιους καμηλιέρηδες;…

Στη ζωή αυτή που ζούμε, όλα τα συναισθήματα χωράνε…

Τίποτα δεν έρχεται σε αυτή τη ζωή για να μείνει για πάντα. Τι και αν νοιώθεις πως πνίγεσαι, στο τέλος όταν βγεις στη στεριά, θα το βλέπεις σαν μία εμπειρία που απλώς σε δυνάμωσε και σε έκανε έναν πιο δυνατό άνθρωπο. Ακόμα και αν η μαύρη απελπισία σε ζώσει, δώσε χώρο στην ελπίδα. Δε θα ζήσει η μαυρίλα αιώνια, για λίγο έρχεται σαν…

Γιατί είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο;

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας ως κοινωνία, είναι αυτή η δυσανεξία που έχουμε με την επιτυχία και τη χαρά του άλλου. Είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο, πάντοτε ψάχνουμε να πούμε το κακό, να τονίσουμε την έλλειψη, να χαρούμε με την αδυναμία. Ποτέ δε θα πούμε ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στον άλλο, τις περισσότερες φορές…

Οι δρόμοι των κυπαρισσιών

Θα έπρεπε να ξεκινάμε το ταξίδι μας στον κόσμο, ξεκινώντας απ’ το δρόμο των κυπαρισσιών. Από το τέλος προς στην αρχή.  Να χαράζουμε την πορεία μας σε αυτό τον κόσμο με την πιο μεγάλη γνώση. Την γνώση των ορίων και της σχετικότητας, όχι του χρόνου γενικώς αλλά της σχετικότητας του δικού μας χρόνου.  Ό,τι μας φέρνει πιο κοντά στο ερώτημα…

Η αναμονή

Πόσο εύκολα σε ξεγελάει η προσδοκία! Με πόση δειλία σε εξαπατάει και σε κάνει να πιστέψεις πως κάτι από αυτά που βλέπεις δε θα μπορούσε να είναι αληθινό! Και που περίμενα να μου μιλήσεις, τι έγινε; Πληγώθηκα. Και που περίμενα να με πονέσεις, τι έγινε; Πληγώθηκα. Και που περίμενα να με αγαπήσεις, τι έγινε; Πληγώθηκα. Με πόσο μεγάλη…

Η ανοχή του διαφορετικού καθαρίσματος της μπανάνας!

Μια μέρα ο 13χρονος ανιψιός μου Βασίλης μου είπε (σχεδόν συγκλονισμένος) ότι  τόσα χρόνια καθάριζε με λάθος τρόπο την μπανάνα. - Πώς δηλαδή; Ρώτησα εγώ. - Από το κοτσάνι! - Από το κοτάνι; απόρησα. Εγώ την καθαρίζω από την κάτω μεριά. - Πώς δηλαδή; - Πατάω στην κορυφή και ανοίγει. - Σοβαρά; Αυτό είναι το σωστό. Εγώ πάντα από την άλλη. -…

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού. Η απόλυτη φράση για τους πολύ ταξιδευτές. Κάθε φορά που ετοιμάζεις την βαλίτσα σου, αυτή την φράση ψιθυρίζεις χαμογελώντας. Είσαι από τους ανθρώπους που αγκαλιάζεις την αλλαγή, σπας την ρουτίνα γιατί σε αρρωσταίνει, και ζητάς την ελευθερία. Ναι, την ελευθερία, γιατί όταν ταξιδεύεις είσαι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η άγνοιά μου για το «εκκρεμές» του Φουκώ!

Το «εκκρεμές» ήξερα τι είναι. Μας το είχε δείξει ο φυσικός στο σχολείο.…

Η πυξίδα

Αξίζεις! Αξίζεις, γι’ αυτό αγάπα και φρόντισε τον εαυτό σου. Ακόμα και…

Ο έρωτας

Το ξέρω ότι εσύ που μόλις τώρα ξεκίνησες να με διαβάζεις είσαι πολύ…

Η δύναμή σου

Ευτυχισμένος είσαι όταν δεν σε αγγίζει τίποτα από αυτά που κάποτε…

James Dean, ο αιώνιος έφηβος του σινεμά

Ο James Dean σκοτώθηκε σε δυστύχημα σε ηλικία μόλις 24 ετών, στο…

Βγήκαν οι βαθμοί… όλα τελείωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;

Πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα με πιάνει ανατριχίλα όταν βγαίνουν…

Back in Time

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης