Το χαμένο συναίσθημα της παλιάς φωτογραφίας

Το χαμένο συναίσθημα της παλιάς φωτογραφίας

5 1 1 1 1 1 Βαθμολογία 5.00 (8 Ψήφοι)

Το χαμένο συναίσθημα της παλιάς φωτογραφίας

Η τεχνολογία είναι ωραίο πράγμα. Ένα απαράμιλλο θέλγητρο για τον άνθρωπο, που τον σαγηνεύει και βελτιώνει τη ζωή του. Την κάνει όχι μόνο ευκολότερη, αλλά προσφέρει δυνατότητες που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία πριν λίγες δεκαετίες.

Είναι όμως και ψυχρή η τεχνολογία, σε σημείο που μερικές φορές μας κάνει να αναπολούμε το παρελθόν νοσταλγικά. Γυρνάμε πίσω σε εποχές που κάποια πράγματα ήταν πιο απλά, λιγότερο εντυπωσιακά, αλλά πιο ζωντανά και με περισσότερο συναίσθημα.

Τρανό παράδειγμα αποτελεί η τέχνη της φωτογραφίας. Θυμάμαι σαν χθες την επαφή μου με την παλιά αναλογική μηχανή που είχα στην κατοχή μου πριν αρκετά χρόνια. Τότε που γέμιζες το φιλμ και έσπευδες κάθε φορά να εμφανίσεις τις φωτογραφίες, αγωνιώντας «αν βγήκαν καλές».

Κάποιες από αυτές ήταν δυστυχώς κουνημένες, μερικές μπορεί να είχαν πετύχει το μοντέλο με κλειστά μάτια και άλλες ήταν πιο μακρινές απ’ ότι έπρεπε, είχαν αλλοιώσεις, χρωματικές ατέλειες και διάφορα ακόμα προβλήματα και αστοχίες. Όμως, μου άρεσαν όλες ανεξαιρέτως γιατί είχαν τη δική τους αξία και μια μοναδική μαγεία, από την πρώτη μέχρι την τελευταία. 

Στο σπίτι μου έχω ένα σωρό τέτοιες φωτογραφίες που βρίσκονται αποθηκευμένες σε διάφορα σημεία και τις φυλάσσω σαν κόρη οφθαλμού. Αποτελούν για μένα ιστορικά ντοκουμέντα μιας άλλης εποχής, που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Μιας εποχής που δεν υπήρχε η πολυτέλεια για συνεχόμενη λήψη φωτογραφιών (burst mode), εν αντιθέσει με σήμερα που μπορούμε να φωτογραφίζουμε δεκάδες πόζες σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να μας νοιάζει το κόστος. Δεν υπήρχε φυσικά ούτε η δυνατότητα να θυσιάσουμε μερικές φωτογραφίες δοκιμαστικά, αλλά ούτε και να διορθώσουμε μετά στο Photoshop τις όποιες ατέλειες.

Σήμερα, οι κακές φωτογραφίες είναι εφικτό με λίγα κλικ να γίνουν επιτυχημένες και όσες είναι αξιόλογες μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε έργα τέχνης, σε πραγματικά φωτογραφικά κομψοτεχνήματα

Οι φίλοι μας οι φωτογράφοι κάνουν θαύματα πλέον με όλες αυτές τις τεχνολογικές δυνατότητες, ωστόσο αντιμετωπίζουν κι εκείνοι πάρα πολλά προβλήματα εξαιτίας όχι μόνο της προόδου της τεχνολογίας στη φωτογραφία, αλλά και της κρίσης που τη συνοδεύει τα τελευταία χρόνια.

Εξάλλου, στις μέρες μας μπορούν πια οι πάντες να είναι εν δυνάμει φωτογράφοι, κυκλοφορώντας με ένα κινητό στο χέρι και απαθανατίζοντας κάθε στιγμή της ζωής τους. Μάλιστα, με τις mobile εφαρμογές που διατίθενται ακόμα και δωρεάν, μια στοιχειώδης επεξεργασία γίνεται χωρίς σχεδόν καθόλου γνώσεις.

Και μετά, οι φωτογραφίες παίρνουν τον δρόμο για τα κοινωνικά δίκτυα κατά εκατοντάδες από τους χρήστες. Το μάτι έχει πια συνηθίσει να βλέπει παντού και συνεχώς φωτογραφίες, ακόμα και σχεδόν real time, πράγμα που -αναπόφευκτα- δημιουργεί μια απομάγευση της φωτογραφικής τέχνης.

Όχι τόσο βέβαια για τις παλιότερες γενιές, αλλά για τις νεότερες, που στην πλειοψηφία τους δεν θα νιώσουν εύκολα εκείνο το μοναδικό συναίσθημα της σπάνιας φωτογραφίας, που είχε μοναδική θέση στην καρδιά μας. Όπως δεν θα νιώσουν τη μοναδική αξία του δίσκου βινυλίου στη μουσική ή ακόμα και τη λαχτάρα που νοιώθαμε όταν συγκεντρώναμε εκείνα τα πρώτα CD που έβγαιναν στην αγορά, πολύ πριν τα mp3 μπουν για τα καλά στη ζωή όλων μας, καταστρέφοντας εκείνη την ιεροτελεστία που βιώναμε όταν ξεφυλλίζαμε τα συνοδευτικά βιβλιαράκια με τους στίχους.

Θα μου πείτε, κάποιοι κάνουν τέχνη και κάποιοι άλλοι βγάζουν απλά φωτογραφίες. Σωστό. Όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και στη φωτογραφία οι αξίες βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια, βαθύτερα. Ο τρόπος που βλέπεις την πραγματικότητα, κάνει και τη διαφορά.

Γι’ αυτό και η τέχνη της φωτογραφίας παραμένει ζωντανή. Όπως και όλες οι πραγματικές αξίες της ζωής μας. Εκείνες οι αξίες που ξεπερνούν την επιφανειακή υλική υπόσταση και προσφέρουν στους μυημένους μια διαφορετική ομορφιά. Μια θεόπνευστη ομορφιά που μόνο εκείνοι είναι ικανοί να αντικρύσουν.

Συντάκτης: Χάρης Περτέσης

Ο Χάρης Περτέσης είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος με ελαττώματα και εμμονές. Αγαπάει την ελεύθερη έκφραση και απεχθάνεται τη μισαλλοδοξία κάθε είδους, όπως επίσης το ψέμα και την υποκρισία. Η γραφή αποτελούσε για εκείνον πάντοτε, πέρα από «εργαλείο» για να βγάζει το ψωμί του, και ένα μικρό καταφύγιο, μέσα στο οποίο απελευθέρωνε τις σκέψεις και τη δημιουργικότητά του, κάτι που τον βοηθούσε να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Σε αυτό το μικρό καταφύγιο σπεύδει μέχρι και σήμερα.

Πρόσφατα Δημοφιλή

ΑΒ Βασιλόπουλος: Ανάστατοι οι εργαζόμενοι εξαιτίας μαζικών απολύσεων

ΑΒ Βασιλόπουλος: Ανάστατοι οι εργαζόμενοι εξαιτίας μαζικών απολύσεων

Στα «κάγκελα» βρίσκονται οι εργαζόμενοι των σούπερ μάρκετ «ΑΒ Βασιλόπουλος» μετά…
Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι να περιγράψω αυτόν τον πόνο.…
Πολυγλωσσία, γλωσσικά ρεπερτόρια, διαγλωσσικότητα στην εκπαίδευση

Πολυγλωσσία, γλωσσικά ρεπερτόρια, διαγλωσσικότητα στην εκπαίδευση

Η σύγχρονη γλωσσολογική έρευνα σχετικά με τη γλωσσική επαφή και τη γλωσσική αλλαγή αλλά…
Σταμάτα να φοβάσαι!

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να κάνεις κάτι καινούργιο.…
Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το πιστεύετε, πόσο…

Τελευταία Θέματα

Όταν τα eSports συναντούν τον παραδοσιακό αθλητισμό

Όταν τα eSports συναντούν τον παραδοσιακό αθλητισμό

Κάποτε οι αθλητές ήταν προσκολλημένοι στο σπορ με το οποίο γίνονταν γνωστοί και ελάχιστοι…

Στείλε το άρθρο σου

Επιλογή Συντακτικής Ομάδας

Please publish modules in offcanvas position.