tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Το χαμένο συναίσθημα της παλιάς φωτογραφίας

Το χαμένο συναίσθημα της παλιάς φωτογραφίας

( 8 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Χάρης Περτέσης | Κυριακή, 14.12.14 19:21
 

Το χαμένο συναίσθημα της παλιάς φωτογραφίας

Η τεχνολογία είναι ωραίο πράγμα. Ένα απαράμιλλο θέλγητρο για τον άνθρωπο, που τον σαγηνεύει και βελτιώνει τη ζωή του. Την κάνει όχι μόνο ευκολότερη, αλλά προσφέρει δυνατότητες που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία πριν λίγες δεκαετίες.

Είναι όμως και ψυχρή η τεχνολογία, σε σημείο που μερικές φορές μας κάνει να αναπολούμε το παρελθόν νοσταλγικά. Γυρνάμε πίσω σε εποχές που κάποια πράγματα ήταν πιο απλά, λιγότερο εντυπωσιακά, αλλά πιο ζωντανά και με περισσότερο συναίσθημα.

Τρανό παράδειγμα αποτελεί η τέχνη της φωτογραφίας. Θυμάμαι σαν χθες την επαφή μου με την παλιά αναλογική μηχανή που είχα στην κατοχή μου πριν αρκετά χρόνια. Τότε που γέμιζες το φιλμ και έσπευδες κάθε φορά να εμφανίσεις τις φωτογραφίες, αγωνιώντας «αν βγήκαν καλές».

Κάποιες από αυτές ήταν δυστυχώς κουνημένες, μερικές μπορεί να είχαν πετύχει το μοντέλο με κλειστά μάτια και άλλες ήταν πιο μακρινές απ’ ότι έπρεπε, είχαν αλλοιώσεις, χρωματικές ατέλειες και διάφορα ακόμα προβλήματα και αστοχίες. Όμως, μου άρεσαν όλες ανεξαιρέτως γιατί είχαν τη δική τους αξία και μια μοναδική μαγεία, από την πρώτη μέχρι την τελευταία. 

Στο σπίτι μου έχω ένα σωρό τέτοιες φωτογραφίες που βρίσκονται αποθηκευμένες σε διάφορα σημεία και τις φυλάσσω σαν κόρη οφθαλμού. Αποτελούν για μένα ιστορικά ντοκουμέντα μιας άλλης εποχής, που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Μιας εποχής που δεν υπήρχε η πολυτέλεια για συνεχόμενη λήψη φωτογραφιών (burst mode), εν αντιθέσει με σήμερα που μπορούμε να φωτογραφίζουμε δεκάδες πόζες σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να μας νοιάζει το κόστος. Δεν υπήρχε φυσικά ούτε η δυνατότητα να θυσιάσουμε μερικές φωτογραφίες δοκιμαστικά, αλλά ούτε και να διορθώσουμε μετά στο Photoshop τις όποιες ατέλειες.

Σήμερα, οι κακές φωτογραφίες είναι εφικτό με λίγα κλικ να γίνουν επιτυχημένες και όσες είναι αξιόλογες μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε έργα τέχνης, σε πραγματικά φωτογραφικά κομψοτεχνήματα

Οι φίλοι μας οι φωτογράφοι κάνουν θαύματα πλέον με όλες αυτές τις τεχνολογικές δυνατότητες, ωστόσο αντιμετωπίζουν κι εκείνοι πάρα πολλά προβλήματα εξαιτίας όχι μόνο της προόδου της τεχνολογίας στη φωτογραφία, αλλά και της κρίσης που τη συνοδεύει τα τελευταία χρόνια.

Εξάλλου, στις μέρες μας μπορούν πια οι πάντες να είναι εν δυνάμει φωτογράφοι, κυκλοφορώντας με ένα κινητό στο χέρι και απαθανατίζοντας κάθε στιγμή της ζωής τους. Μάλιστα, με τις mobile εφαρμογές που διατίθενται ακόμα και δωρεάν, μια στοιχειώδης επεξεργασία γίνεται χωρίς σχεδόν καθόλου γνώσεις.

Και μετά, οι φωτογραφίες παίρνουν τον δρόμο για τα κοινωνικά δίκτυα κατά εκατοντάδες από τους χρήστες. Το μάτι έχει πια συνηθίσει να βλέπει παντού και συνεχώς φωτογραφίες, ακόμα και σχεδόν real time, πράγμα που -αναπόφευκτα- δημιουργεί μια απομάγευση της φωτογραφικής τέχνης.

Όχι τόσο βέβαια για τις παλιότερες γενιές, αλλά για τις νεότερες, που στην πλειοψηφία τους δεν θα νιώσουν εύκολα εκείνο το μοναδικό συναίσθημα της σπάνιας φωτογραφίας, που είχε μοναδική θέση στην καρδιά μας. Όπως δεν θα νιώσουν τη μοναδική αξία του δίσκου βινυλίου στη μουσική ή ακόμα και τη λαχτάρα που νοιώθαμε όταν συγκεντρώναμε εκείνα τα πρώτα CD που έβγαιναν στην αγορά, πολύ πριν τα mp3 μπουν για τα καλά στη ζωή όλων μας, καταστρέφοντας εκείνη την ιεροτελεστία που βιώναμε όταν ξεφυλλίζαμε τα συνοδευτικά βιβλιαράκια με τους στίχους.

Θα μου πείτε, κάποιοι κάνουν τέχνη και κάποιοι άλλοι βγάζουν απλά φωτογραφίες. Σωστό. Όπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και στη φωτογραφία οι αξίες βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια, βαθύτερα. Ο τρόπος που βλέπεις την πραγματικότητα, κάνει και τη διαφορά.

Γι’ αυτό και η τέχνη της φωτογραφίας παραμένει ζωντανή. Όπως και όλες οι πραγματικές αξίες της ζωής μας. Εκείνες οι αξίες που ξεπερνούν την επιφανειακή υλική υπόσταση και προσφέρουν στους μυημένους μια διαφορετική ομορφιά. Μια θεόπνευστη ομορφιά που μόνο εκείνοι είναι ικανοί να αντικρύσουν.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Μπορεί η αγάπη να γίνει μίσος;

Η αγάπη μπορεί να αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο;  Η αγάπη μπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά που είναι το μίσος;  Ποτέ δεν μετάνιωσες για όσα έδωσες και όσα ένιωσες, για λόγια και πράξεις που ανεχόσουν ενώ δεν σου άξιζαν, για τα λάθη που συγχωρούσες με ένα χαμόγελο, γιατί πίστευες ότι το άτομο που αγαπούσες όλα αυτά τα άξιζε! Μέχρι…

Αφέθηκα στον κόσμο των συναισθημάτων μου

Αφέσου μου είπε μια φίλη, αφέσου σε όλα τα συναισθήματά σου και ζήσε με αυτά. Αυτά σε ξεχωρίζουν από ένα κουφάρι. Και αφέθηκα... Και γνώρισα εσένα!  Και ξεκίνησε κάτι όμορφο! Μαζί σου μεγάλωσα κι έζησα τα ομορφότερά μου χρόνια και κάποιες στιγμές πόνεσα αρκετά. Έζησα γιατί βίωσα στο έπακρο όλο το φάσμα και είδα όλα τα χρώματα  των…

Το μαγεμένο σου λουλούδι

Λουλούδι μαγεμένο ήταν για σένα. Το πότιζες, το φρόντιζες, το αγαπούσες τόσο μα τόσο πολύ που η αγάπη σου δεν χωράει σε αυτές εδώ τις λέξεις. Ξεχείλιζε, το κοίταγες και είχες ζωή, γελούσες, χαιρόσουν, και λάθη όταν έκανες ήταν μόνο για το καλό του. Λουλούδι μαγεμένο το έλεγες αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο, και έτσι ξαφνικά -σχεδόν…

«Είσαι υπέροχη αλλά με γνώρισες στην πιο ακατάλληλη στιγμή...»

Πόσες φορές άραγε άκουσες και εσύ, όπως και εγώ, αυτή τη ρημάδα φράση; Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα σε σχέσεις, δεν υπήρχε κάτι να με γεμίζει περισσότερο από το να προσφέρω! Ήθελα να μπορώ να δώσω στον άλλον ό,τι μπορείς να φανταστείς. Πέθαινα να δημιουργώ το χαμόγελο στο πρόσωπό του. Και ίσως αυτό, κάποιες φορές, να είχε σαν…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Η δική μου αλήθεια και των άλλων

Πάντα θα θυμάμαι μια υπέροχη συζήτηση που είχα κάνει επανειλημμένα με τον πατέρα μου. Δεν γίνεται να μη χαμογελάω όταν το σκέφτομαι. Η συζήτηση είχε προκύψει την πρώτη φορά λόγω μιας διαφωνίας ή μιας διαφορετικής γνώμης μια μέρα. Λοιπόν, για την αλήθεια. Τι είναι η αλήθεια και πόσες αλήθειες υπάρχουν; Η αλήθεια είναι αντικειμενική όταν…

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Πώς φτάσαμε ως εδώ; αναρωτιέμαι κοιτώντας τη φωτογραφία μας. Πού πήγε εκείνη  η αγάπη που μας έδεσε, αυτή η δυνατή φλόγα για την οποία αισθανόμασταν ολόκληρους πως μας καίει. Όταν γνωριστήκαμε, πόση αγωνία είχαμε ο ένας κοντά στον άλλο να βρεθεί! Πόσο λαχτάρα υπήρχε μέχρι να έρθει το πρώτο μας φιλί! Όταν στα χέρια σου με κράτησες,…

Η πυξίδα

Αξίζεις! Αξίζεις, γι’ αυτό αγάπα και φρόντισε τον εαυτό σου. Ακόμα και αν δεν σε παίρνει κανείς συχνά τηλέφωνο, ακόμα και αν δε σου μιλάει κανείς στην δουλειά σου, ακόμα και αν δεν έχεις παρέα να πας βόλτα, να έχεις μέσα σου δύναμη γιατί όλα αργά ή γρήγορα αλλάζουν. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει. Κανείς δεν είναι σαν κι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος…

Back in Time

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης