tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Παιχνίδια της μνήμης…

Παιχνίδια της μνήμης…

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 01.09.18 15:54
 

Παιχνίδια της μνήμης…

Πριν μερικά χρόνια που η κόρη μου πήγαινε στον παιδικό σταθμό, μας είχε τρελάνει με το τραγούδι «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα, μου κάναν το κεφάλι μου τρύπιο σαν κουνουπιέρα, ρου λα λα ρου λα λα, έχω δυο καρούμπαλα, το ένα εδώ το άλλο εκεί, το άλλο στην Αμερική». Είχα εντυπωσιαστεί... «Μα ποιος το σκέφτηκε αυτό το τραγούδι; Έξυπνο... Μάλλον θα είναι καινούριο, δεν το έχω ξανακούσει...»

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, ένας φίλος του πατέρα μου του έδωσε ένα dvd. Ήταν από τους πρώτους που είχαν αγοράσει βιντεοκάμερα. Είχε φτιάξει λοιπόν όλα τα βίντεο σε μορφή dvd και είχε πει στον πατέρα μου ότι κάπου είμαστε κι εμείς (εγώ και τα αδέρφια μου δηλαδή) μικρά σε κάποιο πικ νικ... Το πήρα στα χέρια μου με λαχτάρα, αφού ως παιδιά δεν έχουμε καθόλου βίντεο και ήθελα πολύ να το δω...

Ήταν κάπου στη λίμνη Πλαστήρα... Είδα το παλιό μας αυτοκίνητο, τη μαμά και το μπαμπά μου νέους, εμένα και την αδερφή μου γύρω στα 5-6 το πολύ (ίδια ντυμένες όπως πάντα) και τον αδερφό μου μηνών στο καρότσι. Ήταν συγκλονιστική εμπειρία για μένα. Στο βίντεο μάλωνα κλασικά με την αδερφή μου για το ποιο τραγούδι ή ποίημα θα πούμε. Και όταν αποφασίσαμε έμεινα με ανοιχτό το στόμα ακούγοντας τον πεντάχρονο εαυτό μου να τραγουδάει  «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα... κουνουπιέρα... ρου λα λα ρου λα λα... καρούμπαλα, εδώ, εκεί, Αμερική κτλ κτλ» και να κάνουμε και μια χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια μας...

Τι σου είναι η μνήμη τελικά... Και πόσα άλλα υπάρχουν που μάλλον δε θυμάμαι...

Υπάρχουν όμως και τα άτομα. Εκείνα που ήξερα και ξέχασα. Πρώτη φορά μου συνέβη πάλι όταν πήγαινε η κόρη μου στον παιδικό. Εκεί κάθε μέρα έλεγα καλημέρα σε γονείς που συναντούσα. Μια μέρα λοιπόν με σταματάει μια μαμά και μου λέει:

- Νατάσα, τι κάνεις;
- Καλά, λέω εγώ.
- Δε με θυμάσαι;
(Αμηχανία..., αλλά και τι να πω; Σε θυμάμαι;)
- Βοήθησέ με λίγο...
- Στο φροντιστήριο, στη δευτέρα και τρίτη λυκείου, στα αρχαία... Είμαι η Εβίτα.
- Α, ναι βρε, τι κάνεις; Ποιο παιδάκι έχεις εδω; κτλ κτλ κτλ.

Ήταν ψέμα. Δεν την θυμόμουν. Φταίει το ότι ήταν πολλά παιδιά στην τάξη; Το ότι δεν είχαμε κινητά και δεν έχω καμιά φωτογραφία; Έχω πάθει αμνησία; Το καλό όμως με αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι σου ανακατεύουν τη μνήμη και το μυαλό και ανακατεύεις και ανακατεύεις... μέχρι που κάποια στιγμή κάτι θυμάσαι. Σε βοηθάει σε αυτό και η έντονη περιέργεια... Θυμήθηκα λοιπόν μετά από πολλές μέρες ότι η Εβίτα υπήρχε μέσα στην τάξη, αλλά καθόταν τελευταίο θρανίο και δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες αυτά τα χρόνια. Κι επειδή τελικά, ό,τι δεν επαναφέρεις για χρόνια στο μυαλό σου το ξεχνάς, την είχα ξεχάσει… Αλλά την θυμήθηκα! Περίεργο πράγμα η μνήμη, ξαναλέω...

Δεύτερη περίπτωση και πιο πρόσφατη:

Είχα πάει τα παιδιά μου σε ένα πάρκο. Όταν είχε ψιλοαδειάσει, δεν ήθελαν να φύγουμε, γιατί έπαιζαν με δύο άλλα παιδάκια. Κάποια στιγμή πλησίασε ένας άντρας και είπε «Ελάτε παιδιά, φεύγουμε». Τον κοίταξα, μου φάνηκε άγνωστος. Μετά με πλησίασε και μου είπε: «Νατάσα, τι κάνεις; Είσαι καλά»; Και μου έδωσε το χέρι. (όχι πάλι...)
- Καλά...
- Δε με θυμάσαι τώρα... πού να με θυμάσαι;

Τότε όμως εμένα στο μυαλό μου ήρθε κάποιος (ας τον πούμε Τάσο) και είπα η ανόητη:

- Ναι! Πώς δε σε θυμάμαι! (Ανόητη, γιατί το επόμενο δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν αυτός που νόμιζα ότι ήταν, αφού ο Τάσος δεν έχει παιδιά, αλλά ταυτόχρονα είχα χάσει την ευκαιρία να μου πει ποιος είναι! Εννοείται ότι μετά το «σε θυμάμαι» ντρεπόμουν να πω «τελικά δε σε θυμάμαι»).

Με ρώτησε λοιπόν για την αδερφή μου, για τον αδερφό μου, σε ποιες πόλεις ζουν, αν έχουν οικογένειες και μετά με ρώτησε για δυο γείτονές μου εκ των οποίων η μία είναι κουμπάρα μου.

Όταν ήρθε η κόρη μου κοντά της είπε: Εγώ με τη μαμά έχουμε παίξει στη γειτονιά πολλές ώρες μαζί!!!!

Αφού μου είπε ότι είναι στρατιωτικός και ζει 15 χρόνια στην τάδε πόλη, έχει χάσει επαφή με τους πάντες και πάντα έρχεται για λίγο και φεύγει, αφού είπε πόσο χάρηκε που με είδε και μου ξαναέδωσε το χέρι, πήρε τα παιδιά του και φύγανε. Και όσο απομακρυνόταν, μου είχε ανακατέψει το μυαλό, τη μνήμη και τα πάντα και στην κόρη μου που ρωτούσε μαμά ποιος ήταν αυτός απάντησα «δεν ξέρω».

Η περιέργεια με έτρωγε. Μετά από μια ώρα (μάλλον κάτι άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια της μνήμης), τηλεφώνησα στον αδερφό μου:

- Δε μου λες; Ο Τάσος Τάδε έχει αδερφό;
- Καλά, με δουλεύεις; Φυσικά και έχει. Είναι δυνατόν να μην τον θυμάσαι;
- Φυσικά. Αν έχω να τον δω 25 χρόνια!!!
- Έκανε παρέα με τον  χι, τον ψι, τον ωμέγα... (Τους θυμόμουν όλους εκτός από αυτόν)

Μετά πήρα και την κουμπάρα μου. Της είπα όλα τα στοιχεία και αμέσως κατάλαβε.

-Καλά, παιδάκι μου, δε τον θυμάσαι από τα πάρτυ του Φι;

Είπε τη μαγική φράση. «Τα πάρτυ του Φι»... Τότε, ξεκλείδωσε το ντουλαπάκι που μέσα ήταν η απωθημένη ανάμνηση και όχι μόνο θυμήθηκα την τότε εικόνα του Γιώργου (έτσι τον έλεγαν), αλλά και δεν μπορούσα να διανοηθώ πως τον είχα απωθήσει από τη μνήμη μου.

Αρχικά τον πέρασα για τον Τάσο που τελικά είναι αδερφός του. Θυμόμουν τον Τάσο, με τον οποίο δεν έκανα ποτέ παρέα, αλλά τον βλέπω αραιά και πού στην πόλη που ζούμε και είχα ξεχάσει τον Γιώργο, με τον οποίο κάναμε παρέα, μόνο και μόνο επειδή είχα χρόνια να τον δω...

Συνειρμοί, επιλεκτική μνήμη, παιχνίδια της μνήμης ή να ανησυχήσω πλησιάζοντας τα δεύτερα –άντα; Ουφ...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Οι δρόμοι των κυπαρισσιών

Θα έπρεπε να ξεκινάμε το ταξίδι μας στον κόσμο, ξεκινώντας απ’ το δρόμο των κυπαρισσιών. Από το τέλος προς στην αρχή.  Να χαράζουμε την πορεία μας σε αυτό τον κόσμο με την πιο μεγάλη γνώση. Την γνώση των ορίων και της σχετικότητας, όχι του χρόνου γενικώς αλλά της σχετικότητας του δικού μας χρόνου.  Ό,τι μας φέρνει πιο κοντά στο ερώτημα…

Αγορά και Εκπαίδευση

Στην εποχή της μετανεωτερικότητας που διανύουμε δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται πώς το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα εξακολουθεί να διατηρείται και να διαιωνίζεται, παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις που έχει υποστεί και τις υφέσεις που εγγενώς έπονται μετά από κάθε κύκλο ανάπτυξης. Οι απαντήσεις μπορεί να ποικίλλουν και να…

Υπάρχει τύχη στη ζωή;

Υπάρχει τύχη στη ζωή τελικά;  Αξίζει να διαβάσουμε ένα άρθρο το οποίο αναφέρεται στην αξία της τύχης και του κατά πόσο εκείνη επηρεάζει τη ζωή μας και την ποιότητα αυτής. Όλοι οι άνθρωποι θέλουμε και επιθυμούμε να έρθει η τύχη στη ζωή μας. Μία γνωστή παροιμία μας λέει χαρακτηριστικά, «αν έχεις τύχη διάβαινε». Τη θεωρούμε απαραίτητη για…

Δεν μου έδωσες μια ευκαιρία…

Μια ευκαιρία δεν ήθελες να μου δώσεις, βιάστηκες να μου κλείσεις την πόρτα της καρδιάς σου. Μια ευκαιρία δε θέλησες να μου δώσεις και ας έπεσα στα μάτια σου παρακαλώντας σε. Δεν κατάλαβες ποτέ, δεν ένοιωσες ποτέ όλα αυτά που ήθελα να σου δώσω. Και ήθελα με τόση λαχτάρα να σε πάρω αγκαλιά και να απαλύνω όλες τις πληγές σου. Και ήθελα τόσο…

Χρειαζόμαστε στ’ αλήθεια το μακιγιάζ τόσο πολύ;

Η γυναίκα του σήμερα βάλλεται διαρκώς από μηνύματα και κοινωνικές αντιλήψεις που αφορούν την εξωτερική της εμφάνιση. Συνεχώς υποβάλλεται στη διαδικασία του να δείχνει όμορφη, να φαίνεται πάντοτε φρέσκια, νέα και ξεκούραστη. Πρόκειται για μία κοινωνική επιταγή που ταλαιπωρεί τις γυναίκες ψυχικά και συναισθηματικά, καθώς τους δημιουργείται…

Η απιστία είναι πρόβλημα του άλλου

Είναι, αναμφίβολα, μία συναισθηματική πληγή το βίωμα μίας απιστίας από έναν/μία σύντροφο που αγαπάμε πολύ. Η απιστία σε μία σχέση στην οποία είχε τεθεί ως αμοιβαία απόφαση η αφοσίωση, πάντοτε είναι ένα αγκάθι που πονάει και ίσως για έναν άνθρωπο να αποτελέσει την αφορμή στο να χάσει ακόμα και σταματήσει να εμπιστεύεται τις…

Μη σηκώσεις το χέρι σου σε γυναίκα…

Μια γυναίκα στέκεται στο παράθυρο του σπιτιού της, προσπαθεί να βρει απαντήσεις στα τόσα «γιατί», προσπαθεί να κρύψει το μάτι της που έχει μελανιάσει. Μη σηκώσεις το χέρι σου σε γυναίκα. Δε θα σου δώσει πουθενά αυτό δίκιο. Μη χτυπήσεις ποτέ σου γυναίκα. Στο πρόσωπό της βρίσκεται εκείνη που σου έδωσε πνοή από την πνοή της, κορμί από το…

Ομόηχα: «διάλειμμα» vs «διάλυμα», «φύλο» vs «φύλλο»

Συχνά τα «ομώνυμα» ή «ομόηχα» τα γράφουμε με λανθασμένο τρόπο, γιατί, αν και ακούγονται το ίδιο, έχουν διαφορετική ορθογραφία και σημασία.  Το πιο συχνό λάθος παρατηρείται στις λέξεις «διάλειμμα» και «διάλυμα», η πρώτη εκ των οποίων βγαίνει από το ρήμα «διαλείπω» και η δεύτερη από το «διαλύω». Το «διάλειμμα» λοιπόν είναι η προσωρινή ή…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Αυτοί που σε πλήγωσαν

Το χειρότερο ποιο είναι, ξέρεις; Να νιώθεις κενός. Να μη νιώθεις ούτε…

Εκείνος που κακοποιεί ένα ζώο βρίσκεται ένα στάδιο πριν ξεκινήσει να κακοποιεί έναν άνθρωπο

Ακούμε πολλές φορές ανθρώπους να οργίζονται κάθε φορά που γίνεται νύξη…

Κάνε την ψυχή σου καράβι

Θα νιώσεις πολλές φορές καράβια να βουλιάζουν μέσα σου. Μην τα αφήσεις.…

Όχι στο αυτομαστίγωμα

Σε κάποιες περιστάσεις στη ζωή μας στην προσπάθειά μας να κάνουμε…

Κάνε το πάθος σύμμαχό σου

Όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις, ό,τι κι αν σου υποσχεθούν πως θα σου…

Back in Time

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης