tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Παιχνίδια της μνήμης…

Παιχνίδια της μνήμης…

( 19 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 01.09.18 15:54
 

Παιχνίδια της μνήμης…

Πριν μερικά χρόνια που η κόρη μου πήγαινε στον παιδικό σταθμό, μας είχε τρελάνει με το τραγούδι «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα, μου κάναν το κεφάλι μου τρύπιο σαν κουνουπιέρα, ρου λα λα ρου λα λα, έχω δυο καρούμπαλα, το ένα εδώ το άλλο εκεί, το άλλο στην Αμερική». Είχα εντυπωσιαστεί... «Μα ποιος το σκέφτηκε αυτό το τραγούδι; Έξυπνο... Μάλλον θα είναι καινούριο, δεν το έχω ξανακούσει...»

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, ένας φίλος του πατέρα μου του έδωσε ένα dvd. Ήταν από τους πρώτους που είχαν αγοράσει βιντεοκάμερα. Είχε φτιάξει λοιπόν όλα τα βίντεο σε μορφή dvd και είχε πει στον πατέρα μου ότι κάπου είμαστε κι εμείς (εγώ και τα αδέρφια μου δηλαδή) μικρά σε κάποιο πικ νικ... Το πήρα στα χέρια μου με λαχτάρα, αφού ως παιδιά δεν έχουμε καθόλου βίντεο και ήθελα πολύ να το δω...

Ήταν κάπου στη λίμνη Πλαστήρα... Είδα το παλιό μας αυτοκίνητο, τη μαμά και το μπαμπά μου νέους, εμένα και την αδερφή μου γύρω στα 5-6 το πολύ (ίδια ντυμένες όπως πάντα) και τον αδερφό μου μηνών στο καρότσι. Ήταν συγκλονιστική εμπειρία για μένα. Στο βίντεο μάλωνα κλασικά με την αδερφή μου για το ποιο τραγούδι ή ποίημα θα πούμε. Και όταν αποφασίσαμε έμεινα με ανοιχτό το στόμα ακούγοντας τον πεντάχρονο εαυτό μου να τραγουδάει  «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα... κουνουπιέρα... ρου λα λα ρου λα λα... καρούμπαλα, εδώ, εκεί, Αμερική κτλ κτλ» και να κάνουμε και μια χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια μας...

Τι σου είναι η μνήμη τελικά... Και πόσα άλλα υπάρχουν που μάλλον δε θυμάμαι...

Υπάρχουν όμως και τα άτομα. Εκείνα που ήξερα και ξέχασα. Πρώτη φορά μου συνέβη πάλι όταν πήγαινε η κόρη μου στον παιδικό. Εκεί κάθε μέρα έλεγα καλημέρα σε γονείς που συναντούσα. Μια μέρα λοιπόν με σταματάει μια μαμά και μου λέει:

- Νατάσα, τι κάνεις;
- Καλά, λέω εγώ.
- Δε με θυμάσαι;
(Αμηχανία..., αλλά και τι να πω; Σε θυμάμαι;)
- Βοήθησέ με λίγο...
- Στο φροντιστήριο, στη δευτέρα και τρίτη λυκείου, στα αρχαία... Είμαι η Εβίτα.
- Α, ναι βρε, τι κάνεις; Ποιο παιδάκι έχεις εδω; κτλ κτλ κτλ.

Ήταν ψέμα. Δεν την θυμόμουν. Φταίει το ότι ήταν πολλά παιδιά στην τάξη; Το ότι δεν είχαμε κινητά και δεν έχω καμιά φωτογραφία; Έχω πάθει αμνησία; Το καλό όμως με αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι σου ανακατεύουν τη μνήμη και το μυαλό και ανακατεύεις και ανακατεύεις... μέχρι που κάποια στιγμή κάτι θυμάσαι. Σε βοηθάει σε αυτό και η έντονη περιέργεια... Θυμήθηκα λοιπόν μετά από πολλές μέρες ότι η Εβίτα υπήρχε μέσα στην τάξη, αλλά καθόταν τελευταίο θρανίο και δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες αυτά τα χρόνια. Κι επειδή τελικά, ό,τι δεν επαναφέρεις για χρόνια στο μυαλό σου το ξεχνάς, την είχα ξεχάσει… Αλλά την θυμήθηκα! Περίεργο πράγμα η μνήμη, ξαναλέω...

Δεύτερη περίπτωση και πιο πρόσφατη:

Είχα πάει τα παιδιά μου σε ένα πάρκο. Όταν είχε ψιλοαδειάσει, δεν ήθελαν να φύγουμε, γιατί έπαιζαν με δύο άλλα παιδάκια. Κάποια στιγμή πλησίασε ένας άντρας και είπε «Ελάτε παιδιά, φεύγουμε». Τον κοίταξα, μου φάνηκε άγνωστος. Μετά με πλησίασε και μου είπε: «Νατάσα, τι κάνεις; Είσαι καλά»; Και μου έδωσε το χέρι. (όχι πάλι...)
- Καλά...
- Δε με θυμάσαι τώρα... πού να με θυμάσαι;

Τότε όμως εμένα στο μυαλό μου ήρθε κάποιος (ας τον πούμε Τάσο) και είπα η ανόητη:

- Ναι! Πώς δε σε θυμάμαι! (Ανόητη, γιατί το επόμενο δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν αυτός που νόμιζα ότι ήταν, αφού ο Τάσος δεν έχει παιδιά, αλλά ταυτόχρονα είχα χάσει την ευκαιρία να μου πει ποιος είναι! Εννοείται ότι μετά το «σε θυμάμαι» ντρεπόμουν να πω «τελικά δε σε θυμάμαι»).

Με ρώτησε λοιπόν για την αδερφή μου, για τον αδερφό μου, σε ποιες πόλεις ζουν, αν έχουν οικογένειες και μετά με ρώτησε για δυο γείτονές μου εκ των οποίων η μία είναι κουμπάρα μου.

Όταν ήρθε η κόρη μου κοντά της είπε: Εγώ με τη μαμά έχουμε παίξει στη γειτονιά πολλές ώρες μαζί!!!!

Αφού μου είπε ότι είναι στρατιωτικός και ζει 15 χρόνια στην τάδε πόλη, έχει χάσει επαφή με τους πάντες και πάντα έρχεται για λίγο και φεύγει, αφού είπε πόσο χάρηκε που με είδε και μου ξαναέδωσε το χέρι, πήρε τα παιδιά του και φύγανε. Και όσο απομακρυνόταν, μου είχε ανακατέψει το μυαλό, τη μνήμη και τα πάντα και στην κόρη μου που ρωτούσε μαμά ποιος ήταν αυτός απάντησα «δεν ξέρω».

Η περιέργεια με έτρωγε. Μετά από μια ώρα (μάλλον κάτι άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια της μνήμης), τηλεφώνησα στον αδερφό μου:

- Δε μου λες; Ο Τάσος Τάδε έχει αδερφό;
- Καλά, με δουλεύεις; Φυσικά και έχει. Είναι δυνατόν να μην τον θυμάσαι;
- Φυσικά. Αν έχω να τον δω 25 χρόνια!!!
- Έκανε παρέα με τον  χι, τον ψι, τον ωμέγα... (Τους θυμόμουν όλους εκτός από αυτόν)

Μετά πήρα και την κουμπάρα μου. Της είπα όλα τα στοιχεία και αμέσως κατάλαβε.

-Καλά, παιδάκι μου, δε τον θυμάσαι από τα πάρτυ του Φι;

Είπε τη μαγική φράση. «Τα πάρτυ του Φι»... Τότε, ξεκλείδωσε το ντουλαπάκι που μέσα ήταν η απωθημένη ανάμνηση και όχι μόνο θυμήθηκα την τότε εικόνα του Γιώργου (έτσι τον έλεγαν), αλλά και δεν μπορούσα να διανοηθώ πως τον είχα απωθήσει από τη μνήμη μου.

Αρχικά τον πέρασα για τον Τάσο που τελικά είναι αδερφός του. Θυμόμουν τον Τάσο, με τον οποίο δεν έκανα ποτέ παρέα, αλλά τον βλέπω αραιά και πού στην πόλη που ζούμε και είχα ξεχάσει τον Γιώργο, με τον οποίο κάναμε παρέα, μόνο και μόνο επειδή είχα χρόνια να τον δω...

Συνειρμοί, επιλεκτική μνήμη, παιχνίδια της μνήμης ή να ανησυχήσω πλησιάζοντας τα δεύτερα –άντα; Ουφ...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Οι δρόμοι των κυπαρισσιών

Θα έπρεπε να ξεκινάμε το ταξίδι μας στον κόσμο, ξεκινώντας απ’ το δρόμο των κυπαρισσιών. Από το τέλος προς στην αρχή.  Να χαράζουμε την πορεία μας σε αυτό τον κόσμο με την πιο μεγάλη γνώση. Την γνώση των ορίων και της σχετικότητας, όχι του χρόνου γενικώς αλλά της σχετικότητας του δικού μας χρόνου.  Ό,τι μας φέρνει πιο κοντά στο ερώτημα…

Μην ξεχνάς την ψυχή…

Είναι ύπουλο συναίσθημα το άγχος. Συσσωρεύεται μέσα σου για χρόνια και ξεσπά σαν μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Μερικές φορές εσύ ο ίδιος δεν θέλεις να την σβήσεις στην προσπάθεια σου να λάβεις κάποια ψίχουλα αγάπης. Γιατί ξέρεις πως ο φόβος και οι δυσκολίες φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Εσύ ο ίδιος ανάβεις το σπίρτο και αυτοκαταστρέφεσαι.…

Η στιγμή του χωρισμού

Έφτασε αυτή η στιγμή που τόσο απευχόμουν. Η ώρα που το χέρι μου θέλεις να  αφήσεις και  να πορευτείς χωρίς εμένα στη ζωή αυτή. Η στιγμή που αισθάνομαι πως η αγάπη μου πια σου είναι περιττή. Ήρθε και αυτή η ώρα που για εμένα πια δεν ενδιαφέρεσαι και θέλεις να βρεις την αγάπη σε άλλη αγκαλιά. Την ώρα αυτή του αποχωρισμού, στα μάτια θα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια αυτήν την λέξη. Στο άκουσμά της, συνδύαζες τα πάντα με περιορισμό. Αυτό αυτόματα σήμαινε για σένα, να μην έχεις την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου. Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρή ακόμα σε ενοχλούσε. Όταν η μαμά σου, για παράδειγμα, σου έβαζε σαν όριο για το παιχνίδι…

Ταξίδι είσαι

Ταξίδι είσαι. Ακόμα δεν το έχεις καταλάβει ότι ταξιδεύεις και ασχολείσαι με εγωισμούς και πείσματα; Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Και ακόμα σκέφτεσαι τα τυπικά και πως θα επανορθώσεις, μα είναι απλό: Αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πλήγωσες, που δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς μπροστά…

Και αν δεν υπάρχει τίποτα, τι γίνεται;

Είναι μικρή η ζωή και τόσο ωραία. Και είναι η επιθυμία των περισσότερων από εμάς να ζήσουμε όσο περισσότερο γίνεται ή επιθυμούμε να είμαστε αθάνατοι. Θρησκευτικές πεποιθήσεις μέσα στον ρου της Ιστορίας, έχουν εγκαθιδρύσει την πίστη στην ύπαρξη της ζωής μετά το θάνατο, μία πίστη στην οποία πολλοί άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά. Τι γίνεται…

Έχεις δει ποτέ σου άνθρωπο να μιλάει στα λουλούδια;

Έχεις δει ποτέ σου άνθρωπο να μιλάει στα λουλούδια; Μπορείς να διακρίνεις μέσα από την πράξη του αυτή την ανάγκη του να μοιραστεί όσα κρύβει μέσα του; Βλέπεις τη μοναξιά κάτω από το χαμόγελό του; Νομίζεις πως ένας άνθρωπος τυχαία επιλέγει να μιλάει στα λουλούδια του; Όχι, μιλάει σε αυτά επειδή και εκείνα είναι τόσο λεπτά, τόσο ευαίσθητα,…

Ομόηχα: «διάλειμμα» vs «διάλυμα», «φύλο» vs «φύλλο»

Συχνά τα «ομώνυμα» ή «ομόηχα» τα γράφουμε με λανθασμένο τρόπο, γιατί, αν και ακούγονται το ίδιο, έχουν διαφορετική ορθογραφία και σημασία.  Το πιο συχνό λάθος παρατηρείται στις λέξεις «διάλειμμα» και «διάλυμα», η πρώτη εκ των οποίων βγαίνει από το ρήμα «διαλείπω» και η δεύτερη από το «διαλύω». Το «διάλειμμα» λοιπόν είναι η προσωρινή ή…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η άγνοιά μου για το «εκκρεμές» του Φουκώ!

Το «εκκρεμές» ήξερα τι είναι. Μας το είχε δείξει ο φυσικός στο σχολείο.…

James Dean, ο αιώνιος έφηβος του σινεμά

Ο James Dean σκοτώθηκε σε δυστύχημα σε ηλικία μόλις 24 ετών, στο…

Βγήκαν οι βαθμοί… όλα τελείωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;

Πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα με πιάνει ανατριχίλα όταν βγαίνουν…

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Πώς φτάσαμε ως εδώ; αναρωτιέμαι κοιτώντας τη φωτογραφία μας. Πού πήγε…

Έκθεση ζωγραφικής: «Βιτρίνα» από τη Λία Σταμοπούλου

Η έκθεση με τίτλο «Βιτρίνα» της Λίας Σταμοπούλου εγκαινιάζεται την…

Back in Time

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης