tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Παιχνίδια της μνήμης…

Παιχνίδια της μνήμης…

( 19 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 01.09.18 15:54
 

Παιχνίδια της μνήμης…

Πριν μερικά χρόνια που η κόρη μου πήγαινε στον παιδικό σταθμό, μας είχε τρελάνει με το τραγούδι «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα, μου κάναν το κεφάλι μου τρύπιο σαν κουνουπιέρα, ρου λα λα ρου λα λα, έχω δυο καρούμπαλα, το ένα εδώ το άλλο εκεί, το άλλο στην Αμερική». Είχα εντυπωσιαστεί... «Μα ποιος το σκέφτηκε αυτό το τραγούδι; Έξυπνο... Μάλλον θα είναι καινούριο, δεν το έχω ξανακούσει...»

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, ένας φίλος του πατέρα μου του έδωσε ένα dvd. Ήταν από τους πρώτους που είχαν αγοράσει βιντεοκάμερα. Είχε φτιάξει λοιπόν όλα τα βίντεο σε μορφή dvd και είχε πει στον πατέρα μου ότι κάπου είμαστε κι εμείς (εγώ και τα αδέρφια μου δηλαδή) μικρά σε κάποιο πικ νικ... Το πήρα στα χέρια μου με λαχτάρα, αφού ως παιδιά δεν έχουμε καθόλου βίντεο και ήθελα πολύ να το δω...

Ήταν κάπου στη λίμνη Πλαστήρα... Είδα το παλιό μας αυτοκίνητο, τη μαμά και το μπαμπά μου νέους, εμένα και την αδερφή μου γύρω στα 5-6 το πολύ (ίδια ντυμένες όπως πάντα) και τον αδερφό μου μηνών στο καρότσι. Ήταν συγκλονιστική εμπειρία για μένα. Στο βίντεο μάλωνα κλασικά με την αδερφή μου για το ποιο τραγούδι ή ποίημα θα πούμε. Και όταν αποφασίσαμε έμεινα με ανοιχτό το στόμα ακούγοντας τον πεντάχρονο εαυτό μου να τραγουδάει  «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα... κουνουπιέρα... ρου λα λα ρου λα λα... καρούμπαλα, εδώ, εκεί, Αμερική κτλ κτλ» και να κάνουμε και μια χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια μας...

Τι σου είναι η μνήμη τελικά... Και πόσα άλλα υπάρχουν που μάλλον δε θυμάμαι...

Υπάρχουν όμως και τα άτομα. Εκείνα που ήξερα και ξέχασα. Πρώτη φορά μου συνέβη πάλι όταν πήγαινε η κόρη μου στον παιδικό. Εκεί κάθε μέρα έλεγα καλημέρα σε γονείς που συναντούσα. Μια μέρα λοιπόν με σταματάει μια μαμά και μου λέει:

- Νατάσα, τι κάνεις;
- Καλά, λέω εγώ.
- Δε με θυμάσαι;
(Αμηχανία..., αλλά και τι να πω; Σε θυμάμαι;)
- Βοήθησέ με λίγο...
- Στο φροντιστήριο, στη δευτέρα και τρίτη λυκείου, στα αρχαία... Είμαι η Εβίτα.
- Α, ναι βρε, τι κάνεις; Ποιο παιδάκι έχεις εδω; κτλ κτλ κτλ.

Ήταν ψέμα. Δεν την θυμόμουν. Φταίει το ότι ήταν πολλά παιδιά στην τάξη; Το ότι δεν είχαμε κινητά και δεν έχω καμιά φωτογραφία; Έχω πάθει αμνησία; Το καλό όμως με αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι σου ανακατεύουν τη μνήμη και το μυαλό και ανακατεύεις και ανακατεύεις... μέχρι που κάποια στιγμή κάτι θυμάσαι. Σε βοηθάει σε αυτό και η έντονη περιέργεια... Θυμήθηκα λοιπόν μετά από πολλές μέρες ότι η Εβίτα υπήρχε μέσα στην τάξη, αλλά καθόταν τελευταίο θρανίο και δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες αυτά τα χρόνια. Κι επειδή τελικά, ό,τι δεν επαναφέρεις για χρόνια στο μυαλό σου το ξεχνάς, την είχα ξεχάσει… Αλλά την θυμήθηκα! Περίεργο πράγμα η μνήμη, ξαναλέω...

Δεύτερη περίπτωση και πιο πρόσφατη:

Είχα πάει τα παιδιά μου σε ένα πάρκο. Όταν είχε ψιλοαδειάσει, δεν ήθελαν να φύγουμε, γιατί έπαιζαν με δύο άλλα παιδάκια. Κάποια στιγμή πλησίασε ένας άντρας και είπε «Ελάτε παιδιά, φεύγουμε». Τον κοίταξα, μου φάνηκε άγνωστος. Μετά με πλησίασε και μου είπε: «Νατάσα, τι κάνεις; Είσαι καλά»; Και μου έδωσε το χέρι. (όχι πάλι...)
- Καλά...
- Δε με θυμάσαι τώρα... πού να με θυμάσαι;

Τότε όμως εμένα στο μυαλό μου ήρθε κάποιος (ας τον πούμε Τάσο) και είπα η ανόητη:

- Ναι! Πώς δε σε θυμάμαι! (Ανόητη, γιατί το επόμενο δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν αυτός που νόμιζα ότι ήταν, αφού ο Τάσος δεν έχει παιδιά, αλλά ταυτόχρονα είχα χάσει την ευκαιρία να μου πει ποιος είναι! Εννοείται ότι μετά το «σε θυμάμαι» ντρεπόμουν να πω «τελικά δε σε θυμάμαι»).

Με ρώτησε λοιπόν για την αδερφή μου, για τον αδερφό μου, σε ποιες πόλεις ζουν, αν έχουν οικογένειες και μετά με ρώτησε για δυο γείτονές μου εκ των οποίων η μία είναι κουμπάρα μου.

Όταν ήρθε η κόρη μου κοντά της είπε: Εγώ με τη μαμά έχουμε παίξει στη γειτονιά πολλές ώρες μαζί!!!!

Αφού μου είπε ότι είναι στρατιωτικός και ζει 15 χρόνια στην τάδε πόλη, έχει χάσει επαφή με τους πάντες και πάντα έρχεται για λίγο και φεύγει, αφού είπε πόσο χάρηκε που με είδε και μου ξαναέδωσε το χέρι, πήρε τα παιδιά του και φύγανε. Και όσο απομακρυνόταν, μου είχε ανακατέψει το μυαλό, τη μνήμη και τα πάντα και στην κόρη μου που ρωτούσε μαμά ποιος ήταν αυτός απάντησα «δεν ξέρω».

Η περιέργεια με έτρωγε. Μετά από μια ώρα (μάλλον κάτι άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια της μνήμης), τηλεφώνησα στον αδερφό μου:

- Δε μου λες; Ο Τάσος Τάδε έχει αδερφό;
- Καλά, με δουλεύεις; Φυσικά και έχει. Είναι δυνατόν να μην τον θυμάσαι;
- Φυσικά. Αν έχω να τον δω 25 χρόνια!!!
- Έκανε παρέα με τον  χι, τον ψι, τον ωμέγα... (Τους θυμόμουν όλους εκτός από αυτόν)

Μετά πήρα και την κουμπάρα μου. Της είπα όλα τα στοιχεία και αμέσως κατάλαβε.

-Καλά, παιδάκι μου, δε τον θυμάσαι από τα πάρτυ του Φι;

Είπε τη μαγική φράση. «Τα πάρτυ του Φι»... Τότε, ξεκλείδωσε το ντουλαπάκι που μέσα ήταν η απωθημένη ανάμνηση και όχι μόνο θυμήθηκα την τότε εικόνα του Γιώργου (έτσι τον έλεγαν), αλλά και δεν μπορούσα να διανοηθώ πως τον είχα απωθήσει από τη μνήμη μου.

Αρχικά τον πέρασα για τον Τάσο που τελικά είναι αδερφός του. Θυμόμουν τον Τάσο, με τον οποίο δεν έκανα ποτέ παρέα, αλλά τον βλέπω αραιά και πού στην πόλη που ζούμε και είχα ξεχάσει τον Γιώργο, με τον οποίο κάναμε παρέα, μόνο και μόνο επειδή είχα χρόνια να τον δω...

Συνειρμοί, επιλεκτική μνήμη, παιχνίδια της μνήμης ή να ανησυχήσω πλησιάζοντας τα δεύτερα –άντα; Ουφ...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Βγήκαν οι βαθμοί… όλα τελείωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;

Πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα με πιάνει ανατριχίλα όταν βγαίνουν οι βαθμοί. Το 1997 μια φωνή σε ένα ακουστικό τηλεφώνου μου ανακοίνωνε τις βαθμολογίες μου στις Πανελλήνιες. Μια φωνή που έμοιαζε να έρχεται από το υπερπέραν και μου φαινόταν σα να επιβραδύνεται και να γίνεται πιο μπάσα… σαν ένας δίσκος σε παλιό πικ απ που χάλασε. Η…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα ενός άλλου μυαλού. Εκεί γίνεται η έκρηξη ορμονών και με την σειρά της η έκρηξη συναισθημάτων. Αυτομάτως συνδέεσαι με τον άλλον και μοιράζεσαι καθημερινές στιγμές, μπορεί να νιώθεις αν σε σκέφτεται, αν θυμώνει, αν του λείπεις, το οτιδήποτε. Νιώθεις το χέρι του που…

Η πυξίδα

Αξίζεις! Αξίζεις, γι’ αυτό αγάπα και φρόντισε τον εαυτό σου. Ακόμα και αν δεν σε παίρνει κανείς συχνά τηλέφωνο, ακόμα και αν δε σου μιλάει κανείς στην δουλειά σου, ακόμα και αν δεν έχεις παρέα να πας βόλτα, να έχεις μέσα σου δύναμη γιατί όλα αργά ή γρήγορα αλλάζουν. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει. Κανείς δεν είναι σαν κι…

Δεν θα ερωτευτώ ποτέ ξανά

Τα μάτια δακρυσμένα, η καρδιά μου απόπληκτη επεξεργάζεται την πικρή αλήθεια: όλα όσα πίστευα για εσένα ήταν τελικά αλήθεια. Δεν ήταν αληθινή η αγάπη σου, κάλπικες όλες σου οι υποσχέσεις, τα φιλιά και τα λόγια. Δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν, μία ακόμα παράσταση τελείωσε. Σαν παιχνίδι αισθάνομαι που έσπασε και το μικρό παιδί το πετάει στον…

Το πουλί και το σχοινί του

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μικρό και ξακουστό βασίλειο γεννήθηκε ένα πουλί με το όνομα Δικαιομένης. Μόλις γεννήθηκε, έδεσαν το ποδαράκι του με ένα μικρό σχοινάκι. Με το πέρας των χρόνων αυτό το σχοινί παρέμενε στο πόδι του, μεγάλωνε και δεν τον άφηνε να πετάξει (βέβαια μαζί με αυτό, μεγάλωνε η θέληση και η επιθυμία του να πετάξει).…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά του. Πάντα αναρωτιόμουν αν ήταν το ίδιο. Στηνόμουν με τις ώρες και παραμόνευα να το δω να πλησιάζει, προσπαθούσα  να βρω ένα σημάδι, κάτι που θα μου έδειχνε ότι ήταν εκείνο όπως και πέρυσι. Ωστόσο, κάθε που κινούσα την κουρτίνα, σταματούσε ακαριαία μπροστά στο τζάμι…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια δεν βασίζεται σε κάποιο μυστικό σχέδιο που εκπορεύεται από άγνωστους και σκοτεινούς κύκλους αλλά αποτελεί την υλοποίηση μιας προδιαγεγραμμένης καπιταλιστικής επιδρομής, η οποία θα διενεργείται για όσο χρόνο ο μόχθος των εργαζομένων θα αποφέρει κέρδη.…

Ο τρόμος των παραμυθιών: Ζήσαν αυτοί καλά;

Ξεχάστε το ευτυχισμένο τέλος! Η αρχική ιστορία απέχει πολύ από αυτό! Ακόμη έχω μια δυσάρεστη αίσθηση από την παιδική μου ηλικία για κάποια παραμύθια... Καταρχήν, με κατέθλιβε το παραμύθι «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» (του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) που μια μικρή παρακολουθεί στο κρύο χαρούμενες οικογένειες στα σπίτια τους να γελούν, να τρώνε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Πάντα κάτι σε μαθαίνει ο άνθρωπος που περνάει από τη ζωή σου

Ψιτ! Eσύ που ήρθες, έχτισες, διέλυσες και έφυγες… Εσένα φίλε μου,…

Μπορεί να είναι λάθος κάτι που νιώθουμε σωστό;

Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Back in Time

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης