tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Παιχνίδια της μνήμης…

Παιχνίδια της μνήμης…

( 16 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 01.09.18 15:54
 

Παιχνίδια της μνήμης…

Πριν μερικά χρόνια που η κόρη μου πήγαινε στον παιδικό σταθμό, μας είχε τρελάνει με το τραγούδι «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα, μου κάναν το κεφάλι μου τρύπιο σαν κουνουπιέρα, ρου λα λα ρου λα λα, έχω δυο καρούμπαλα, το ένα εδώ το άλλο εκεί, το άλλο στην Αμερική». Είχα εντυπωσιαστεί... «Μα ποιος το σκέφτηκε αυτό το τραγούδι; Έξυπνο... Μάλλον θα είναι καινούριο, δεν το έχω ξανακούσει...»

Εκείνη την περίοδο λοιπόν, ένας φίλος του πατέρα μου του έδωσε ένα dvd. Ήταν από τους πρώτους που είχαν αγοράσει βιντεοκάμερα. Είχε φτιάξει λοιπόν όλα τα βίντεο σε μορφή dvd και είχε πει στον πατέρα μου ότι κάπου είμαστε κι εμείς (εγώ και τα αδέρφια μου δηλαδή) μικρά σε κάποιο πικ νικ... Το πήρα στα χέρια μου με λαχτάρα, αφού ως παιδιά δεν έχουμε καθόλου βίντεο και ήθελα πολύ να το δω...

Ήταν κάπου στη λίμνη Πλαστήρα... Είδα το παλιό μας αυτοκίνητο, τη μαμά και το μπαμπά μου νέους, εμένα και την αδερφή μου γύρω στα 5-6 το πολύ (ίδια ντυμένες όπως πάντα) και τον αδερφό μου μηνών στο καρότσι. Ήταν συγκλονιστική εμπειρία για μένα. Στο βίντεο μάλωνα κλασικά με την αδερφή μου για το ποιο τραγούδι ή ποίημα θα πούμε. Και όταν αποφασίσαμε έμεινα με ανοιχτό το στόμα ακούγοντας τον πεντάχρονο εαυτό μου να τραγουδάει  «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα... κουνουπιέρα... ρου λα λα ρου λα λα... καρούμπαλα, εδώ, εκεί, Αμερική κτλ κτλ» και να κάνουμε και μια χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια μας...

Τι σου είναι η μνήμη τελικά... Και πόσα άλλα υπάρχουν που μάλλον δε θυμάμαι...

Υπάρχουν όμως και τα άτομα. Εκείνα που ήξερα και ξέχασα. Πρώτη φορά μου συνέβη πάλι όταν πήγαινε η κόρη μου στον παιδικό. Εκεί κάθε μέρα έλεγα καλημέρα σε γονείς που συναντούσα. Μια μέρα λοιπόν με σταματάει μια μαμά και μου λέει:

- Νατάσα, τι κάνεις;
- Καλά, λέω εγώ.
- Δε με θυμάσαι;
(Αμηχανία..., αλλά και τι να πω; Σε θυμάμαι;)
- Βοήθησέ με λίγο...
- Στο φροντιστήριο, στη δευτέρα και τρίτη λυκείου, στα αρχαία... Είμαι η Εβίτα.
- Α, ναι βρε, τι κάνεις; Ποιο παιδάκι έχεις εδω; κτλ κτλ κτλ.

Ήταν ψέμα. Δεν την θυμόμουν. Φταίει το ότι ήταν πολλά παιδιά στην τάξη; Το ότι δεν είχαμε κινητά και δεν έχω καμιά φωτογραφία; Έχω πάθει αμνησία; Το καλό όμως με αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι σου ανακατεύουν τη μνήμη και το μυαλό και ανακατεύεις και ανακατεύεις... μέχρι που κάποια στιγμή κάτι θυμάσαι. Σε βοηθάει σε αυτό και η έντονη περιέργεια... Θυμήθηκα λοιπόν μετά από πολλές μέρες ότι η Εβίτα υπήρχε μέσα στην τάξη, αλλά καθόταν τελευταίο θρανίο και δεν είχαμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες αυτά τα χρόνια. Κι επειδή τελικά, ό,τι δεν επαναφέρεις για χρόνια στο μυαλό σου το ξεχνάς, την είχα ξεχάσει… Αλλά την θυμήθηκα! Περίεργο πράγμα η μνήμη, ξαναλέω...

Δεύτερη περίπτωση και πιο πρόσφατη:

Είχα πάει τα παιδιά μου σε ένα πάρκο. Όταν είχε ψιλοαδειάσει, δεν ήθελαν να φύγουμε, γιατί έπαιζαν με δύο άλλα παιδάκια. Κάποια στιγμή πλησίασε ένας άντρας και είπε «Ελάτε παιδιά, φεύγουμε». Τον κοίταξα, μου φάνηκε άγνωστος. Μετά με πλησίασε και μου είπε: «Νατάσα, τι κάνεις; Είσαι καλά»; Και μου έδωσε το χέρι. (όχι πάλι...)
- Καλά...
- Δε με θυμάσαι τώρα... πού να με θυμάσαι;

Τότε όμως εμένα στο μυαλό μου ήρθε κάποιος (ας τον πούμε Τάσο) και είπα η ανόητη:

- Ναι! Πώς δε σε θυμάμαι! (Ανόητη, γιατί το επόμενο δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν αυτός που νόμιζα ότι ήταν, αφού ο Τάσος δεν έχει παιδιά, αλλά ταυτόχρονα είχα χάσει την ευκαιρία να μου πει ποιος είναι! Εννοείται ότι μετά το «σε θυμάμαι» ντρεπόμουν να πω «τελικά δε σε θυμάμαι»).

Με ρώτησε λοιπόν για την αδερφή μου, για τον αδερφό μου, σε ποιες πόλεις ζουν, αν έχουν οικογένειες και μετά με ρώτησε για δυο γείτονές μου εκ των οποίων η μία είναι κουμπάρα μου.

Όταν ήρθε η κόρη μου κοντά της είπε: Εγώ με τη μαμά έχουμε παίξει στη γειτονιά πολλές ώρες μαζί!!!!

Αφού μου είπε ότι είναι στρατιωτικός και ζει 15 χρόνια στην τάδε πόλη, έχει χάσει επαφή με τους πάντες και πάντα έρχεται για λίγο και φεύγει, αφού είπε πόσο χάρηκε που με είδε και μου ξαναέδωσε το χέρι, πήρε τα παιδιά του και φύγανε. Και όσο απομακρυνόταν, μου είχε ανακατέψει το μυαλό, τη μνήμη και τα πάντα και στην κόρη μου που ρωτούσε μαμά ποιος ήταν αυτός απάντησα «δεν ξέρω».

Η περιέργεια με έτρωγε. Μετά από μια ώρα (μάλλον κάτι άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια της μνήμης), τηλεφώνησα στον αδερφό μου:

- Δε μου λες; Ο Τάσος Τάδε έχει αδερφό;
- Καλά, με δουλεύεις; Φυσικά και έχει. Είναι δυνατόν να μην τον θυμάσαι;
- Φυσικά. Αν έχω να τον δω 25 χρόνια!!!
- Έκανε παρέα με τον  χι, τον ψι, τον ωμέγα... (Τους θυμόμουν όλους εκτός από αυτόν)

Μετά πήρα και την κουμπάρα μου. Της είπα όλα τα στοιχεία και αμέσως κατάλαβε.

-Καλά, παιδάκι μου, δε τον θυμάσαι από τα πάρτυ του Φι;

Είπε τη μαγική φράση. «Τα πάρτυ του Φι»... Τότε, ξεκλείδωσε το ντουλαπάκι που μέσα ήταν η απωθημένη ανάμνηση και όχι μόνο θυμήθηκα την τότε εικόνα του Γιώργου (έτσι τον έλεγαν), αλλά και δεν μπορούσα να διανοηθώ πως τον είχα απωθήσει από τη μνήμη μου.

Αρχικά τον πέρασα για τον Τάσο που τελικά είναι αδερφός του. Θυμόμουν τον Τάσο, με τον οποίο δεν έκανα ποτέ παρέα, αλλά τον βλέπω αραιά και πού στην πόλη που ζούμε και είχα ξεχάσει τον Γιώργο, με τον οποίο κάναμε παρέα, μόνο και μόνο επειδή είχα χρόνια να τον δω...

Συνειρμοί, επιλεκτική μνήμη, παιχνίδια της μνήμης ή να ανησυχήσω πλησιάζοντας τα δεύτερα –άντα; Ουφ...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Θέλω να ζω ελεύθερη…

Θέλω να ζω ελεύθερη, χωρίς τους περιορισμούς που μου επιβάλλει ένα σάπιο σύστημα. Θέλω να χορεύω στους δρόμους, να κλαίω και να γελάω δυνατά χωρίς να με ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι. Θέλω να κάθομαι δίπλα στο παράθυρο και να βλέπω τη βροχή να τρέχει και να αφήνει το αποτύπωμά της στο τζάμι. Θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω αργά, να μη με…

Γιατί είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο;

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας ως κοινωνία, είναι αυτή η δυσανεξία που έχουμε με την επιτυχία και τη χαρά του άλλου. Είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο, πάντοτε ψάχνουμε να πούμε το κακό, να τονίσουμε την έλλειψη, να χαρούμε με την αδυναμία. Ποτέ δε θα πούμε ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στον άλλο, τις περισσότερες φορές…

Η απιστία είναι πρόβλημα του άλλου

Είναι, αναμφίβολα, μία συναισθηματική πληγή το βίωμα μίας απιστίας από έναν/μία σύντροφο που αγαπάμε πολύ. Η απιστία σε μία σχέση στην οποία είχε τεθεί ως αμοιβαία απόφαση η αφοσίωση, πάντοτε είναι ένα αγκάθι που πονάει και ίσως για έναν άνθρωπο να αποτελέσει την αφορμή στο να χάσει ακόμα και σταματήσει να εμπιστεύεται τις…

10 διάσημες φράσεις θρήσκων και άθεων φιλοσόφων για τη θρησκεία και τον Θεό

1. Υπάρχει μία θέση για τον Θεό σε κάθε ανθρώπινη καρδιά. (Μπλεζ Πασκάλ)   2. Δεν μπορώ να πιστεύω σε ένα Θεό που θέλει να τον υμνούν όλη την ώρα. (Φρειδερίκος Νίτσε)   3. Η δική μου θρησκεία είναι η καλοσύνη. (Δαλάι Λάμα)   4. Όταν κάποιος απομακρυνθεί από τη θρησκεία, έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μία υγιή ζωή. (Σίγκμουντ…

Υπάρχει η κριτική και υπάρχει και… η κριτική

Όλοι μας μέσα σε αυτή τη ζωή ερχόμαστε, πολλές φορές, αντιμέτωποι με την κριτική. Κριτική για μία στάση μας απέναντι σε ένα θέμα, για μία άποψή  μας, για ένα κατόρθωμά μας. Ειδικά εμείς που είμαστε δημοσιογράφοι και καταθέτουμε την άποψή μας σε χιλιάδες ανθρώπους, είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε και τα εγκωμιαστικά λόγια αλλά και την…

Μάριος Πλωρίτης: Για ποιο λόγο μερικοί συγγραφείς είναι δυσνόητοι;

Γιατί γράφουμε; Γιατί διαβάζουμε; Το ερώτημα ανακινεί, έμμεσα και για μυριοστή φορά, ένα άρθρο στην αγγλική εφημερίδα «Independent», σχετικά με τα δυσνόητα κείμενα και βιβλία. Η απλή, στοιχειώδης απάντηση είναι, φυσικά: Γράφουμε, επειδή έχουμε να πούμε κάτι και θέλουμε να το μεταδώσουμε σε άλλους. Διαβάζουμε, επειδή θέλουμε να μάθουμε…

Είναι εύκολο…

Είναι εύκολο να κατηγορούμε διαρκώς τον άλλον. Αλλά δύσκολο να ζητάμε συγγνώμη. Είναι εύκολο να αφήνουμε τον εγωισμό μας να κερδίσει. Αλλά δύσκολο να στέλνουμε ένα μήνυμα και να γράφουμε «μου έλειψες». Είναι εύκολο να ρίχνουμε ευθύνες διαρκώς στους άλλους. Αλλά δύσκολο να αναλαμβάνουμε τις δικές μας. Είναι εύκολο να σπαταλάμε τον εαυτό…

Χειμώνιασε…

Χειμώνιασε. Ο καιρός έγινε άγριος, οι άνθρωποι ντύνονται βαριά τρέχοντας στους δρόμους. Χειμώνιασε και ο αέρας χτυπά με ορμή και μανιασμένα τα παράθυρα του δωματίου μου. Χειμώνιασε και ο ουρανός σκλήρυνε και έχασε το χαρούμενό του χρώμα. Τώρα ο αέρας παρασέρνει τα δέντρα και χτυπάει με δύναμη τα τζάμια. Χειμώνιασε. Βροχές πέφτουν αραιά…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σιωπή αποτελεί το «φάρμακο» της ψυχικής υγείας μας

Μερικά πολύ απλά πράγματα είναι πιο σημαντικά για την ψυχική μας υγεία…

Η μάστιγα της Ήπιας Κατάθλιψης

Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν, για λίγο ή μεγάλο διάστημα, να ζουν μια ήπια…

Για έναν καλύτερο κόσμο

Οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Και ενίοτε αψυχολόγητα. Οι…

10 σπουδαίες ρήσεις του Bruce Lee

Ο Bruce Lee παραμένει ένα φαινόμενο, ένας από τους σπουδαιότερους…

Πώς να ελέγχεις τα συναισθήματά σου

Η αλήθεια είναι ότι κανένας κοινωνικός θεσμός δεν μας έμαθε πώς να…

Στο δρόμο για την τελειότητα, χάσαμε την αξία...

Ώρες ώρες κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα κάποτε…

Back in Time

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης