tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Όχι άλλο ημιμόνιμο!

Όχι άλλο ημιμόνιμο!

( 19 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Πέμπτη, 06.09.18 06:12
 

Όχι άλλο ημιμόνιμο!

Πόσο ωραία μπορεί να είναι η μέρα σου, όταν σε ξυπνάει το «μπιπ» από το μέιλ και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι η φράση: «Έκανες πανάδα»;

Πλησιάζει το καλοκαίρι, χάσε κιλά, αγόρασε αντιηλιακά. Τελειώνει το καλοκαίρι, έκανες πανάδες, βάλε αλοιφές…Δε θα πάρω, ευχαριστώ.

Ακόμη χειρότερο ένα δεύτερο μπιπ, μήνυμα από την αδερφή μου: «Μην ξεχάσεις το προγραμματισμένο ραντεβού των 4. Με αγάπη...»

Ωχ, αυτό το είχα ξεχάσει. Η αδερφή μου μού είχε κλείσει την προηγούμενη μέρα (χωρίς να με ρωτήσει) ένα πεντικιούρ ημιμόνιμο, δώρο για τα γενέθλιά μου. Ενώ όμως μια άλλη φυσιολογική γυναίκα θα χαιρόταν, εγώ της θύμωσα και της ζήτησα να το ακυρώσει. Αφού όμως άρχισε τα «Είναι δώρο, θα παρεξηγηθώ» και η κόρη μου ούρλιαζε «Πάρε και μένα μαζί σου», ενέδωσα... Αν οι μανικιουρίστες περίμεναν να βγάλουν το ψωμί τους από άτομα σαν εμένα, θα έκλειναν τις επιχειρήσεις τους. Με κουράζουν όλα αυτά και τα βαριέμαι και όταν λέω σε φίλες μου ότι έχω φτιάξει τα νύχια μου σε επαγγελματία μία φορά (στο γάμο μου) μένουν με το στόμα ανοιχτό. Αυτή θα ήταν λοιπόν η δεύτερη και τελευταία φορά.

- Μαμάααα! Άργησες να ξυπνήσεις...!

Φτιάξε πρωινό ο ένας, εγώ θέλω σκέτο γάλα ο άλλος, πώς να μη με πιάσει πονοκέφαλος; Και μετά από ένα τέταρτο διαπραγματεύσεων καταλήγουμε στο ότι τελικά θέλουμε δημητριακά που έχουν τελειώσει και μαμά πρέπει να πας στο σούπερ μάρκετ... Ντύσιμο και έξω από το σπίτι...

Στο δρόμο βρήκα μια γνωστή και μιλήσαμε για λίγο. Εκείνη την ώρα πέρασε ένας γείτονάς της και της είπε ότι τρέχει και δε φτάνει, γιατί έχει να πληρώσει πολλούς λογαριασμούς. Όταν αυτή τον ρώτησε γιατί δεν πάει η γυναίκα του που δεν δουλεύει, αυτός απάντησε:

- Είσαι καλά; Εσείς οι γυναίκες πάτε κομμωτήριο για να φτιάξετε νύχια και κάνετε δυο μέρες να συνέλθετε από την κούραση! χα χα!

Χα, χα, πολύ αστείο, σκέφτηκα κι εγώ από μέσα μου... Τα νεύρα μου πρωί πρωί. Κι εδώ έρχονται πάλι στο προσκήνιο τα νύχια.

Στο σούπερ μάρκετ συνέβησαν τα εξής περίεργα: Εκεί που διάλεγα δημητριακά, μια κοπέλα έλεγε σε μία άλλη ότι πάει σε σπίτια και φτιάχνει νύχια (άντε πάλι...) και μέσα σε δύο λεπτά μαζεύτηκαν τρεις τέσσερις γυναίκες-υπάλληλοι γύρω της και ρωτούσαν τιμές, ζητούσαν κάρτες κτλ... Κοιτάζοντας τα δημητριακά και βρίζοντας τα πτυχία μου ένιωσα μια ανατριχίλα... Και μετά άλλη μία, κι άλλη μία... Και είδα τα δημητριακά με τη μαϊμουδίτσα να δονούνται και να πέφτουν μπροστά στα πόδια μου... Τα πάντα χόρευαν, στάντ, προϊόντα, και πράγματα σωριάζονταν στο πάτωμα... Προχώρησα προς τα ψυγεία που ήταν πιο ανοιχτός ο χώρος, κοίταξα τους υπαλλήλους και είπα: «Γίνεται σεισμός»! Τι γελοία αντίδραση τώρα που το σκέφτομαι... σιγά το νέο...

Αφού πήρα τηλέφωνο στα παιδιά για να κατέβουν στην αυλή και να με περιμένουν και αφού πλήρωσα άρον άρον, έφυγα. Η ταραχή όμως που ένιωθα διατηρήθηκε... Είχα υπερένταση... Ο σεισμός ήταν 5,2 ρίχτερ και είχα όλη μέρα ανασφάλεια.

Δε μου έφταναν τα μέιλ με πανάδες και ο σεισμός... είχα και το πεντικιούρ... «Μισή ώρα είναι, θα περάσει» έλεγα στον εαυτό μου. Όταν όμως μπήκα στον χώρο, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό, ασφυξία και κλειστοφοβία. Σε ένα χώρο μακρόστενο και πολύ μικρό υπήρχαν δέκα άτομα, και δύο εμείς, δώδεκα.... Τα πρώτα δευτερόλεπτα άρχισα να σκέφτομαι τι δικαιολογία να πω, ώστε να φύγω. Τελικά είπα «Σύνελθε και μείνε, ανόητη». Είχε δύο καναπέδες στα αριστερά με μόνο μία μικρούτσικη θέση, όπου και έκατσα με την κόρη μου αγκαλιά. Στα δεξιά ήταν τρεις γυναίκες καθισμένες ψηλά με τα πόδια τεντωμένα προς τα κάτω μπροστά στα μούτρα των τριών υπαλλήλων. Οι δεύτερες, έτριβαν, έβαφαν κτλ και όλες μαζί γελούσαν, γνωρίζονταν φυσικά με τα μικρά τους ονόματα και συζητούσαν για το τι φαγητό είχαν φτιάξει και για το σε ποιον γάμο είχαν να πάνε το ΣΚ!

Ένιωσα άβολα και χαζή. Όταν ήρθε η σειρά μου μετά από μισή ώρα (!!) μίλησα ελάχιστα και αμέσως πείστηκα να μην κάνω ημιμόνιμο, αλλά απλό. Το ημιμόνιμο δεν αξίζει στα πόδια, το μάθαμε κι αυτό. «Γιατί άλλωστε να δώσεις 25 ευρώ; Δε θέλω εγώ να βγάλω 10 ευρώ παραπάνω»; Όλη την ώρα (γύρω στα είκοσι λεπτά) το τηλέφωνο χτυπούσε ακατάπαυστα και η κα Μαρία έκλεινε ραντεβού ή όχι («Έχω δουλειά! Πού να σε βάλω; Από Δευτέρα, αγάπη μου!») κι εγώ σκεφτόμουν ότι η κα Μαρία θα βγάλει 15 ευρώ από μένα σε 20 λεπτά, και 15 (ή 25 αν κάνει ημιμόνιμο) από την δίπλα και 15 (ή 25) από την παραδίπλα κτλ και ότι είμαι χαζή, γιατί για μια ώρα μαθήματος -όπου μιλάς ακατάπαυστα 60 λεπτά- για κανέναν λόγο και κανείς δε δίνει με τόση ευκολία τόσα χρήματα... Είναι άλλωστε και η κρίση...

Έφυγα απογοητευμένη από τον εαυτό μου, αλλά προσπάθησα να το δω σαν μια σουρεαλιστική εμπειρία. Στο κάτω κάτω ρε φίλε δε θα νιώσω και τύψεις που κάτι δε μου αρέσει!! Η δε κόρη μου είχε εντυπωσιαστεί και περίμενε πώς και πώς να πάμε σπίτι, για να βάψει τα νύχια στις κούκλες της.

Δεν έγινε άλλος μεγάλος σεισμός. Η μέρα κύλησε ήρεμα. Το βραδάκι αφού μ’ αυτά και μ’ αυτά ο πονοκέφαλος δυνάμωνε, πήγα στο φαρμακείο, γιατί έπρεπε να πάρω κάτι δυνατό...

Κι εκεί «μπήκε το κερασάκι στην τούρτα». Αφού πήρα τα απαραίτητα και πλήρωσα, μου λέει η φαρμακοποιός:

- Έχουμε προσφορά 30% στις κρέμες.

Και ακολούθησε η τρομερή ερώτηση:

- Τι κρέμα ημέρας χρησιμοποιείτε;
(Τώρα επισήμως αισθάνθηκα ότι ζω ένα δράμα... Δε μπορούσα να σκεφτώ ούτε καν μια μάρκα να πω στα ψέματα).
- Ε, βασικά..., δεν χρησιμοποιώ...

Χαμογέλασε αποδοκιμαστικά. Άρχισε να μου λέει κατεβατό τις προσφορές για κρέμες ημέρας, νυχτός, ούτε που άκουγα. Περίμενα να τελειώσει, να πω ευχαριστώ και να φύγω...

Τελικά, θύμωσα με εμένα που «καλά να πάθω», αφού με αφήνω να νιώθω άσχημα για ανοησίες. Το βασικό δεν είναι να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν και μας ικανοποιούν; Να μην καταπιέζουμε τον εαυτό μας και να μην πιεζόμαστε γενικότερα; Γιατί πέφτουμε στην παγίδα να νιώθουμε τύψεις όταν δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι που δε μας αρέσει ή δε μας ικανοποιεί; Πρέπει να το κάνουμε μόνο επειδή το κάνουν και οι άλλοι ή οι άλλες στην προκειμένη περίπτωση;

Sorry, αλλά προτιμώ να περάσω ένα πρωινό γράφοντας ένα άρθρο που ξεκινάει από μια πανάδα και καταλήγει σε νύχια κάνοντας πέρασμα από έναν σεισμό, παρά να περιμένω σε ένα “nails studio” να έρθει η σειρά μου...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή μας είναι σημαντική, να τη ζεις μέχρι τέλος, η ζωή μας είναι μόνο στιγμές. Κάθε στιγμή σου, από την πιο ασήμαντη μέχρι την πιο σημαντική, να τη ζεις με ένταση, γιατί πίσω δεν ξαναγυρνάει, είναι μοναδική και τελευταία. Θα έρθουν πολλές ίδιες αλλά καμία δεν θα είναι…

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Ταξίδι είσαι

Ταξίδι είσαι. Ακόμα δεν το έχεις καταλάβει ότι ταξιδεύεις και ασχολείσαι με εγωισμούς και πείσματα; Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Και ακόμα σκέφτεσαι τα τυπικά και πως θα επανορθώσεις, μα είναι απλό: Αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πλήγωσες, που δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς μπροστά…

Το μαγεμένο σου λουλούδι

Λουλούδι μαγεμένο ήταν για σένα. Το πότιζες, το φρόντιζες, το αγαπούσες τόσο μα τόσο πολύ που η αγάπη σου δεν χωράει σε αυτές εδώ τις λέξεις. Ξεχείλιζε, το κοίταγες και είχες ζωή, γελούσες, χαιρόσουν, και λάθη όταν έκανες ήταν μόνο για το καλό του. Λουλούδι μαγεμένο το έλεγες αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο, και έτσι ξαφνικά -σχεδόν…

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι άγριο, απροσπέλαστο, τρομακτικό. Ξεκινώντας από την παιδική μας ηλικία και τα παραμύθια που μας έλεγε ο παππούς, ο λύκος ήταν πάντα ο κακός. Αυτός που σε έκανε να τρομάξεις κατά την διάρκεια της διήγησης, αυτός που θα φοβόσουν ότι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι σου ή…

Η δύναμή σου

Ευτυχισμένος είσαι όταν δεν σε αγγίζει τίποτα από αυτά που κάποτε έλιωνες στα πατώματα. Ναι, θυμάσαι στα πατώματα όχι το κορμί σου, αλλά την ψυχή σου. Την έβλεπες πεσμένη και την πάταγες από πάνω ώσπου την έλιωνες. Τόσοι σε ποδοδοπάτησαν  και εσύ τους έκανες τα χατίρια να αυτοτιμωρείσαι και να δίνεις το τελειωτικό χτύπημα στον εαυτό σου.…

Μπορεί να είναι λάθος κάτι που νιώθουμε σωστό;

Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω για εμάς, ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, δυνατά, παράξενα και τρομαχτικά. Σε ξέρω καλύτερα από τους πάντες. Ξέρω ότι με θες, ότι είμαι το πάθος σου, η χαρά σου, τα νεύρα σου, η θλίψη σου. Με αγαπάς όσο σε αγαπώ, για αυτό και δεν τα παρατούσα. Ούτε…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα καν ότι ήταν γραμμένο από εκείνη. Θυμόμουν μόνο ότι παλιά είχαμε κάνει στο σχολείο το τραγουδάκι «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια...». Το διάβασα μονοκοπανιά. Μιλούσε για τον κυρ-Νικόλα που φτάνοντας σε μεγάλη ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καταφέρει…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος…

Back in Time

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης