tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Όχι άλλο ημιμόνιμο!

Όχι άλλο ημιμόνιμο!

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Πέμπτη, 06.09.18 06:12
 

Όχι άλλο ημιμόνιμο!

Πόσο ωραία μπορεί να είναι η μέρα σου, όταν σε ξυπνάει το «μπιπ» από το μέιλ και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι η φράση: «Έκανες πανάδα»;

Πλησιάζει το καλοκαίρι, χάσε κιλά, αγόρασε αντιηλιακά. Τελειώνει το καλοκαίρι, έκανες πανάδες, βάλε αλοιφές…Δε θα πάρω, ευχαριστώ.

Ακόμη χειρότερο ένα δεύτερο μπιπ, μήνυμα από την αδερφή μου: «Μην ξεχάσεις το προγραμματισμένο ραντεβού των 4. Με αγάπη...»

Ωχ, αυτό το είχα ξεχάσει. Η αδερφή μου μού είχε κλείσει την προηγούμενη μέρα (χωρίς να με ρωτήσει) ένα πεντικιούρ ημιμόνιμο, δώρο για τα γενέθλιά μου. Ενώ όμως μια άλλη φυσιολογική γυναίκα θα χαιρόταν, εγώ της θύμωσα και της ζήτησα να το ακυρώσει. Αφού όμως άρχισε τα «Είναι δώρο, θα παρεξηγηθώ» και η κόρη μου ούρλιαζε «Πάρε και μένα μαζί σου», ενέδωσα... Αν οι μανικιουρίστες περίμεναν να βγάλουν το ψωμί τους από άτομα σαν εμένα, θα έκλειναν τις επιχειρήσεις τους. Με κουράζουν όλα αυτά και τα βαριέμαι και όταν λέω σε φίλες μου ότι έχω φτιάξει τα νύχια μου σε επαγγελματία μία φορά (στο γάμο μου) μένουν με το στόμα ανοιχτό. Αυτή θα ήταν λοιπόν η δεύτερη και τελευταία φορά.

- Μαμάααα! Άργησες να ξυπνήσεις...!

Φτιάξε πρωινό ο ένας, εγώ θέλω σκέτο γάλα ο άλλος, πώς να μη με πιάσει πονοκέφαλος; Και μετά από ένα τέταρτο διαπραγματεύσεων καταλήγουμε στο ότι τελικά θέλουμε δημητριακά που έχουν τελειώσει και μαμά πρέπει να πας στο σούπερ μάρκετ... Ντύσιμο και έξω από το σπίτι...

Στο δρόμο βρήκα μια γνωστή και μιλήσαμε για λίγο. Εκείνη την ώρα πέρασε ένας γείτονάς της και της είπε ότι τρέχει και δε φτάνει, γιατί έχει να πληρώσει πολλούς λογαριασμούς. Όταν αυτή τον ρώτησε γιατί δεν πάει η γυναίκα του που δεν δουλεύει, αυτός απάντησε:

- Είσαι καλά; Εσείς οι γυναίκες πάτε κομμωτήριο για να φτιάξετε νύχια και κάνετε δυο μέρες να συνέλθετε από την κούραση! χα χα!

Χα, χα, πολύ αστείο, σκέφτηκα κι εγώ από μέσα μου... Τα νεύρα μου πρωί πρωί. Κι εδώ έρχονται πάλι στο προσκήνιο τα νύχια.

Στο σούπερ μάρκετ συνέβησαν τα εξής περίεργα: Εκεί που διάλεγα δημητριακά, μια κοπέλα έλεγε σε μία άλλη ότι πάει σε σπίτια και φτιάχνει νύχια (άντε πάλι...) και μέσα σε δύο λεπτά μαζεύτηκαν τρεις τέσσερις γυναίκες-υπάλληλοι γύρω της και ρωτούσαν τιμές, ζητούσαν κάρτες κτλ... Κοιτάζοντας τα δημητριακά και βρίζοντας τα πτυχία μου ένιωσα μια ανατριχίλα... Και μετά άλλη μία, κι άλλη μία... Και είδα τα δημητριακά με τη μαϊμουδίτσα να δονούνται και να πέφτουν μπροστά στα πόδια μου... Τα πάντα χόρευαν, στάντ, προϊόντα, και πράγματα σωριάζονταν στο πάτωμα... Προχώρησα προς τα ψυγεία που ήταν πιο ανοιχτός ο χώρος, κοίταξα τους υπαλλήλους και είπα: «Γίνεται σεισμός»! Τι γελοία αντίδραση τώρα που το σκέφτομαι... σιγά το νέο...

Αφού πήρα τηλέφωνο στα παιδιά για να κατέβουν στην αυλή και να με περιμένουν και αφού πλήρωσα άρον άρον, έφυγα. Η ταραχή όμως που ένιωθα διατηρήθηκε... Είχα υπερένταση... Ο σεισμός ήταν 5,2 ρίχτερ και είχα όλη μέρα ανασφάλεια.

Δε μου έφταναν τα μέιλ με πανάδες και ο σεισμός... είχα και το πεντικιούρ... «Μισή ώρα είναι, θα περάσει» έλεγα στον εαυτό μου. Όταν όμως μπήκα στον χώρο, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό, ασφυξία και κλειστοφοβία. Σε ένα χώρο μακρόστενο και πολύ μικρό υπήρχαν δέκα άτομα, και δύο εμείς, δώδεκα.... Τα πρώτα δευτερόλεπτα άρχισα να σκέφτομαι τι δικαιολογία να πω, ώστε να φύγω. Τελικά είπα «Σύνελθε και μείνε, ανόητη». Είχε δύο καναπέδες στα αριστερά με μόνο μία μικρούτσικη θέση, όπου και έκατσα με την κόρη μου αγκαλιά. Στα δεξιά ήταν τρεις γυναίκες καθισμένες ψηλά με τα πόδια τεντωμένα προς τα κάτω μπροστά στα μούτρα των τριών υπαλλήλων. Οι δεύτερες, έτριβαν, έβαφαν κτλ και όλες μαζί γελούσαν, γνωρίζονταν φυσικά με τα μικρά τους ονόματα και συζητούσαν για το τι φαγητό είχαν φτιάξει και για το σε ποιον γάμο είχαν να πάνε το ΣΚ!

Ένιωσα άβολα και χαζή. Όταν ήρθε η σειρά μου μετά από μισή ώρα (!!) μίλησα ελάχιστα και αμέσως πείστηκα να μην κάνω ημιμόνιμο, αλλά απλό. Το ημιμόνιμο δεν αξίζει στα πόδια, το μάθαμε κι αυτό. «Γιατί άλλωστε να δώσεις 25 ευρώ; Δε θέλω εγώ να βγάλω 10 ευρώ παραπάνω»; Όλη την ώρα (γύρω στα είκοσι λεπτά) το τηλέφωνο χτυπούσε ακατάπαυστα και η κα Μαρία έκλεινε ραντεβού ή όχι («Έχω δουλειά! Πού να σε βάλω; Από Δευτέρα, αγάπη μου!») κι εγώ σκεφτόμουν ότι η κα Μαρία θα βγάλει 15 ευρώ από μένα σε 20 λεπτά, και 15 (ή 25 αν κάνει ημιμόνιμο) από την δίπλα και 15 (ή 25) από την παραδίπλα κτλ και ότι είμαι χαζή, γιατί για μια ώρα μαθήματος -όπου μιλάς ακατάπαυστα 60 λεπτά- για κανέναν λόγο και κανείς δε δίνει με τόση ευκολία τόσα χρήματα... Είναι άλλωστε και η κρίση...

Έφυγα απογοητευμένη από τον εαυτό μου, αλλά προσπάθησα να το δω σαν μια σουρεαλιστική εμπειρία. Στο κάτω κάτω ρε φίλε δε θα νιώσω και τύψεις που κάτι δε μου αρέσει!! Η δε κόρη μου είχε εντυπωσιαστεί και περίμενε πώς και πώς να πάμε σπίτι, για να βάψει τα νύχια στις κούκλες της.

Δεν έγινε άλλος μεγάλος σεισμός. Η μέρα κύλησε ήρεμα. Το βραδάκι αφού μ’ αυτά και μ’ αυτά ο πονοκέφαλος δυνάμωνε, πήγα στο φαρμακείο, γιατί έπρεπε να πάρω κάτι δυνατό...

Κι εκεί «μπήκε το κερασάκι στην τούρτα». Αφού πήρα τα απαραίτητα και πλήρωσα, μου λέει η φαρμακοποιός:

- Έχουμε προσφορά 30% στις κρέμες.

Και ακολούθησε η τρομερή ερώτηση:

- Τι κρέμα ημέρας χρησιμοποιείτε;
(Τώρα επισήμως αισθάνθηκα ότι ζω ένα δράμα... Δε μπορούσα να σκεφτώ ούτε καν μια μάρκα να πω στα ψέματα).
- Ε, βασικά..., δεν χρησιμοποιώ...

Χαμογέλασε αποδοκιμαστικά. Άρχισε να μου λέει κατεβατό τις προσφορές για κρέμες ημέρας, νυχτός, ούτε που άκουγα. Περίμενα να τελειώσει, να πω ευχαριστώ και να φύγω...

Τελικά, θύμωσα με εμένα που «καλά να πάθω», αφού με αφήνω να νιώθω άσχημα για ανοησίες. Το βασικό δεν είναι να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν και μας ικανοποιούν; Να μην καταπιέζουμε τον εαυτό μας και να μην πιεζόμαστε γενικότερα; Γιατί πέφτουμε στην παγίδα να νιώθουμε τύψεις όταν δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι που δε μας αρέσει ή δε μας ικανοποιεί; Πρέπει να το κάνουμε μόνο επειδή το κάνουν και οι άλλοι ή οι άλλες στην προκειμένη περίπτωση;

Sorry, αλλά προτιμώ να περάσω ένα πρωινό γράφοντας ένα άρθρο που ξεκινάει από μια πανάδα και καταλήγει σε νύχια κάνοντας πέρασμα από έναν σεισμό, παρά να περιμένω σε ένα “nails studio” να έρθει η σειρά μου...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Βγήκαν οι βαθμοί… όλα τελείωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;

Πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα με πιάνει ανατριχίλα όταν βγαίνουν οι βαθμοί. Το 1997 μια φωνή σε ένα ακουστικό τηλεφώνου μου ανακοίνωνε τις βαθμολογίες μου στις Πανελλήνιες. Μια φωνή που έμοιαζε να έρχεται από το υπερπέραν και μου φαινόταν σα να επιβραδύνεται και να γίνεται πιο μπάσα… σαν ένας δίσκος σε παλιό πικ απ που χάλασε. Η…

Η άγνοιά μου για το «εκκρεμές» του Φουκώ!

Το «εκκρεμές» ήξερα τι είναι. Μας το είχε δείξει ο φυσικός στο σχολείο. Δε ντρέπομαι όμως να παραδεχθώ ότι μέχρι πρόσφατα δεν ήξερα τι είναι «το εκκρεμές του Φουκώ»… Και όχι μόνο αυτό… Πίστευα επί 18 ολόκληρα χρόνια ότι ο Φουκώ είναι συγγραφέας και ότι το «Εκκρεμές» είναι λογοτεχνικό έργο του. Όλα ξεκίνησαν το 1997, όταν (σαν πρωτοετής…

Αγορά και Εκπαίδευση

Στην εποχή της μετανεωτερικότητας που διανύουμε δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται πώς το υπάρχον κοινωνικοοικονομικό σύστημα εξακολουθεί να διατηρείται και να διαιωνίζεται, παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις που έχει υποστεί και τις υφέσεις που εγγενώς έπονται μετά από κάθε κύκλο ανάπτυξης. Οι απαντήσεις μπορεί να ποικίλλουν και να…

Timing και άλλα τέτοια στολίδια

Ο τέλειος χρόνος.. Η σωστή ώρα.. Το καλό timing ρε παιδί μου. Μάθαμε τελικά από που προέρχεται και από τι εξαρτάται; Είμαι 27 χρονών. Περήφανη για κάθε μου παράσημο και ευτυχισμένη για κάθε καλή ή κακή εμπειρία που έζησα. Θα σου πω κάτι όμως.. Κουράστηκα! Αυτή τη φορά στο λέω μπέσα.. Κουράστηκα να γνωρίζω ένα είδος ανθρώπου, με τόσα…

Γίνε άνεμος

Ο αδικημένος ποτέ δεν χάνει, το άδικο δεν το θέλει ούτε ο Θεός. Αυτοί που αδικούν, βάζουν φωτιά στο κεφάλι τους. Πόσες φορές ένιωσες αδικημένος; Αρκετές, το ξέρω… Η κάθε πλευρά νιώθει αδικία για δικούς της λόγους και έτσι γίνεται ένας φαύλος κύκλος στις ανθρώπινες σχέσεις (εσύ με αδίκησες, εγώ αδικήθηκα, κτλ.). Συμβαίνει και αυτό……

Η ανοχή του διαφορετικού καθαρίσματος της μπανάνας!

Μια μέρα ο 13χρονος ανιψιός μου Βασίλης μου είπε (σχεδόν συγκλονισμένος) ότι  τόσα χρόνια καθάριζε με λάθος τρόπο την μπανάνα. - Πώς δηλαδή; Ρώτησα εγώ. - Από το κοτσάνι! - Από το κοτάνι; απόρησα. Εγώ την καθαρίζω από την κάτω μεριά. - Πώς δηλαδή; - Πατάω στην κορυφή και ανοίγει. - Σοβαρά; Αυτό είναι το σωστό. Εγώ πάντα από την άλλη. -…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Ηλεκτροκίνηση αλά ελληνικά

Την Τρίτη 27/11 είδα κατά σύμπτωση την ανάρτηση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας στο Twitter «Live | Παρουσίαση του Προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για την Ηλεκτροκίνηση». Με μεγάλο ενθουσιασμό πάτησα το link. Νέες τεχνολογίες. Νέες ιδέες. Αυτό που θέλει κάθε νέος. Είπα θα δούμε κάτι ενδιαφέρον επιτέλους από την πολιτική σκηνή της…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή…

Ταξίδι είσαι

Ταξίδι είσαι. Ακόμα δεν το έχεις καταλάβει ότι ταξιδεύεις και…

Back in Time

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης