tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Περί αυτοκτονίας

Περί αυτοκτονίας

( 13 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Γεώργιος Νάκας | Δευτέρα, 10.09.18 19:20
 

Περί αυτοκτονίας

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε ή έχετε ακουστά τον γαλλόφωνο, Ρουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν. Εγώ, πάντως, όταν είδα το όνομά του να διεκδικεί την πατρότητα έργων – μελετών που τιτλοφορούνται «Συναντήσεις με την αυτοκτονία», «Ο πειρασμός του υπάρχειν» και «Συλλογισμοί της πικρίας» και προσπέλασα ορισμένες από τις ιδέες του, αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα να τελείωσε το λάδι από το καντήλι του. Υπέθεσα, μιας και πρόκειται για ένα στοχαστή ο οποίος πρεσβεύει μιαν έσχατη απαισιοδοξία, ότι, εγκλωβισμένος στον λαβύρινθο των οδυνηρών σκέψεών του, θα λύγισε από κάποια βαριάς μορφής κατάθλιψη ή θα προέβη σε μια πιο ριζοσπαστική αυτοκριτική, την αυτοχειρία. Εν τούτοις, μετά περισσής έκπληξης, διαπίστωσα ότι το ηλικιακό κοντέρ του σταμάτησε στα 84. Φαίνεται ότι αυτός ο άκρατος πεσιμιστής, εντόπισε κάποιο ενδιαφέρον στη ζωή του, βρήκε ένα νόημα για να συνεχίσει, παρά τη βδελυγμία που έτρεφε για τον κόσμο. Η φράση του «η ζωή είναι υποφερτή ανάλογα με το βαθμό απάτης που της προσθέτουμε» ίσως φανερώνει το modus operandi που εφάρμοσε στο βίο του.

Η αλήθεια είναι ότι και στις μέρες μας προσπαθούμε είτε συνειδητά είτε ασυναίσθητα να εξωραΐζουμε τη ζωή μας με ποικίλους τρόπους (αρνούμενοι να υποταχθούμε στον αφοπλιστικό ρεαλισμό): υιοθετώντας τη στάση ενός αγέρωχου εγωπαθή ή ενός ξιπασμένου ναρκισσιστή, αναμειγνύοντας μπόλικη φαντασία με κομματάκια της απτής πραγματικότητας, παραδιδόμενοι στην αδρεναλίνη ενός σπορ, στη μαγεία της μουσικής, στη μέθη ενός ποτού, στον τονωτικό καπνό ενός τσιγάρου, στην ηδονή μιας σαρκικής επαφής, στην ύπνωση ενός δυνατού παραισθησιογόνου. Η εποχή μας, άλλωστε, παρέχει τις ελαφριές διεγέρσεις σε αφθονία. Προσωπικά, όταν αισθάνομαι να πλέω στα στάσιμα νερά μιας νωχελικότητας, ή ακόμα χειρότερα να συνθλίβομαι στα γρανάζια της ωμής καθημερινότητας, καταφεύγω στις εικόνες της παιδικής αθωότητας και ξεγνοιασιάς που έχει συγκρατήσει η μνήμη μου. Αποκομίζω ένα αίσθημα κάθαρσης κάθε φορά που επισκέπτομαι στιγμιότυπα της παιδικής μου ηλικίας, το οποίο με αποφορτίζει (έστω προσωρινά) από το βάρος του σύγχρονου, καταπιεστικού ρυθμού ζωής. Έχω την τύχη βέβαια, να ανήκω ίσως στην τελευταία γενιά που μεγάλωσε στις αλάνες και στα γήπεδα, που έγδαρε τα γόνατά της στις τσιμεντένιες αυλές και λάσπωσε τα παπούτσια της στα βρεγμένα χώματα. Τη γενιά, που επίσης επιστράτευσε όλη της τη δημιουργικότητα για να μετατρέψει τα έπιπλα του σπιτιού σε τέρματα ποδοσφαίρου και τα σεμεδάκια των νοικοκυρών σε φιλέ του πινγκ – πονγκ πάνω στις καθαρές τραπεζαρίες.

Ας μου συγχωρήσετε αυτόν τον προσωπικό τόνο, αλλά η άντληση των εμπειριών από τη δεξαμενή της παιδικής μου ηλικίας είναι ο μόνος τρόπος για να τις αντιπαραβάλω με το modus Vivendi των συγκαιρινών παιδιών. Οι σημερινοί νεανίες, ειδικότερα αυτοί που στοιβάζονται στα θεριεμένα αστικά κέντρα, αγνοώ κατά πόσο συνιστούν πραγματικά παιδιά. Οι περισσότεροι από αυτούς, βρίσκονται μαντρωμένοι στις τσιμεντοκυψέλες που αποτελούν τα νεόδμητα διαμερίσματα, στραμμένοι μπροστά από μια οθόνη, εξασκώντας τις δεξιότητές τους στα βιντεοπαιχνίδια και μαθαίνοντας την πλοήγηση και τον χειρισμό που απαιτείται στα αρτιγενή τεχνολογικά προϊόντα (π.χ. tablets). Η εξοικείωση με αυτά τα τεχνουργήματα είναι ένας όρος sine qua non για την επίτευξη του ψηφιακού εγγραμματισμού των παιδιών. Ας μην παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία εκμάθησης σηματοδοτεί την προετοιμασία για την είσοδο τους στον (α)φιλόξενο διαδικτυακό κόσμο όπου σιγά – σιγά θα πρέπει να ενταχθούν ενεργά, με έμφαση στη συμμετοχή τους στο φεστιβάλ εξυπνάδας, χαζομάρας και κακεντρέχειας (ήτοι facebook). Σε ό, τι άφορα τις εξόδους τους, αφενός είναι περιορισμένες καθότι έχουν μειωθεί δραματικά οι χώροι παιχνιδιού και το αναζωογονητικό πράσινο και αφετέρου περιλαμβάνουν την παρουσία ενός ενήλικα ο οποίος τα κρατά από το λουρί και επιβλέπει συνεχώς τις δραστηριότητές τους σε ένα άκρως ελεγχόμενο περιβάλλον. Ως προς το δεύτερο, ας ρίξουμε το ανάθεμα στην «πρόοδο» του ανώτερου πολιτισμού μας χάρη στον οποίο εκλαμβάνουμε κάθε άγνωστο συνάνθρωπό μας ως μια δυνητική απειλή, έναν εν δυνάμει ληστή, απαγωγέα, βιαστή, τρομοκράτη, τζιχαντιστή.

Έπειτα, σαν να μην έφτανε η υπάρχουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα έρχεται το κεφάλαιο «γονιός». Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι όπως ένας άνθρωπος αγοράζοντας ένα πιάνο, δεν καθίσταται πιανίστας, έτσι κι αποκτώντας ένα παιδί, δεν χρήζεται επαρκής γονιός. Πέρα από την εκγύμναση, μελέτη και προπαρασκευή που υπαινίσσομαι, οι γονείς περιπίπτουν στο σφάλμα να προβάλλουν στα τέκνα τους τα δικά τους απωθημένα και να τα γαλουχούν, ώστε να εκπληρώσουν τις δικές τους χιμαιρικές φιλοδοξίες. Αν, μάλιστα, τύχει να παρευρεθεί κανείς σε μια συγκέντρωση με αρκετούς γονείς και ακούσει τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στα παιδιά τους και τις επιδόσεις τους, σχηματίζει την άποψη ότι μιλούν για ανταγωνιστικά σκεύη. Σκεύη, που επιπλέον, πρέπει να γεμίζονται συνεχώς από γνώσεις κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν ταυτόχρονα αθλητισμό, μουσική, χορό, γλώσσες, θέατρο και κάθε λογής χόμπυ. Αναμφισβήτητα, εγείρεται ένα σοβαρό ερώτημα που σχετίζεται με το αν οι γονείς έχουν επίγνωση της περιόδου που διανύουμε, μιας περιόδου που ούτε ταυτίζεται με την Αναγέννηση, για να προτάσσει ως έμβλημά της τον homo universalis και ούτε προβάλλει ως πρότυπο τον homo sapiens ο οποίος κάποτε μεσουρανούσε αλλά πλέον έχει δύσει.

Έχω την εντύπωση ότι στις μέρες μας, ο νέος άνθρωπος πρέπει να πάρει κατευθύνσεις με σκοπό να μάθει πώς να μαθαίνει και με όπλο την αυτογνωσία να αξιοποιήσει τις κλίσεις και τα ταλέντα του προς μια δημιουργική πορεία. Το μόνο που χρειάζεται να εμφυσήσουμε στα παιδιά είναι η αυτοβουλία και η εσωτερική ελευθερία. Για να επικαλεστώ και την ρήση ενός σπουδαίου πανεπιστημιακού δασκάλου, του Χρίστου Τσολάκη, «το κεφάλι ενός παιδιού είναι σπίρτο και φωτιά, για να την ανάψουμε». Η επιμονή των γονιών να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως πιόνια – μαριονέτες για την εκπλήρωση των επιδιώξεών τους σε υπερθετικό κιόλας βαθμό, πλάθει ενήλικες που δεν έχουν γευτεί το δροσερό καρπό της παιδικής ηλικίας ενώ οδηγεί σε νευρώσεις και πλείστες άλλες ανεπιθύμητες καταστάσεις, με αποκορύφωμα τις αυτοκτονίες. Και είναι πραγματικά κρίμα, όταν ζοφερά πνεύματα, όπως ο Σοριάν, που φλερτάρουν διαρκώς με την αυτοχειρία να της ξεφεύγουν, ενώ αναδυόμενοι, τρυφεροί βλαστοί, όπως τα παιδιά, να αποκόπτονται από τη μητέρα γη, για τα τερτίπια ορισμένων ανόητων γονιών…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Περί αυτοκτονίας

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε ή έχετε ακουστά τον γαλλόφωνο, Ρουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν. Εγώ, πάντως, όταν είδα το όνομά του να διεκδικεί την πατρότητα έργων – μελετών που τιτλοφορούνται «Συναντήσεις με την αυτοκτονία», «Ο πειρασμός του υπάρχειν» και «Συλλογισμοί της πικρίας» και προσπέλασα ορισμένες από τις ιδέες του, αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα…

Ο φόβος του θανάτου και η άποψη του Επίκουρου

Οι περισσότεροι από όσους πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, θεωρούν ότι υπάρχει και ζωή μετά τον θάνατο. Υπάρχουν βέβαια και άθεοι που πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, ωστόσο αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και αποτελούν εξαιρέσεις. Αν και ο φόβος για τον θάνατο είναι δεδομένος, όσοι πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή έχουν λιγότερους λόγους…

Πότε αυτός ο κύκλος της σιωπής θα σπάσει;

Το μόνο έγκλημα που δεν μπορώ να συγχωρήσω, να δικαιολογήσω και να καταλάβω είναι η κακοποίηση μικρών παιδιών. Μου είναι αδιανόητο πώς μπορεί κάποιος να αντλεί ηδονή από ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, πώς μπορεί να ασελγεί επάνω του χωρίς να αισθάνεται όνειδος ή τύψεις. Δε γνωρίζω αν ακουστεί άσχημο, αλλά είναι το μόνο έγκλημα στο οποίο θα…

Κριτική και αγένεια, απέχουν αρκετά μεταξύ τους…

Ομολογώ πως όταν είχα δει μία διαγωνιζόμενη στο φετινό Next Top Model και την απόλυτη αποδόμηση που δέχτηκε από τους κριτές, στεναχωρήθηκα και προβληματίστηκα. Για το πόσο μπορεί μία δημόσια κριτική η οποία αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας και της αγένειας να επηρεάσει τον άνθρωπο που την ακούει, όπως και για τα γενικότερα πρότυπα που…

Δε φοβάμαι να αποτύχω

Δε φοβάμαι να αποτύχω. Η αποτυχία είναι για τους δυνατούς και υπάρχει για την ωρίμανσή τους. Δε φοβάμαι να αποτύχω. Η αποτυχία είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και με βοηθάει να προετοιμαστώ καλύτερα για τη φορά που θα επιτύχω. Δε φοβάμαι να αποτύχω. Είμαι αρκετά σοφή για να διαχειριστώ αυτή την επιτυχία για το καλό μου. Δε φοβάμαι να…

Εθισμός και Smartphone

Όπου και να βρεθεί κανείς, παρατηρεί ανθρώπους να είναι απορροφημένοι στις μικρές οθόνες τους. Στα smartphone τους. Ο καθένας είναι συντονισμένος στο κινητό του και δεν δίνει δεκάρα για τους υπόλοιπους που είναι στο περιβάλλον του. Πολλοί στο εξωτερικό, μάλιστα, έχουν σκοτωθεί για αυτό το λόγο. Θα έρθει και στη χώρα μας αυτό, όμως, αν…

Για πόσους Σκουλούς εσύ έχεις κλάψει;

Απόπληκτη παρακολουθώ έναν υποτιθέμενο κριτή μόδας να ξεσπάει και να βγάζει από μέσα του όλη του την κακία, αποκαλώντας μία κοπέλα άσχημη και καθόλου συμπαθητική. Μία κριτική η οποία ξεφεύγει από το ρόλο της, γίνεται αγένεια, εμπάθεια, αήθεια. Σαν τον ζηλιάρη και γεμάτο κακία άνθρωπο που βρίσκει έναν άνθρωπο ήρεμο και πράο και ξεσπάει…

Αναλύοντας το «φαινόμενο» Survivor

Το Survivor είναι ένα τηλεοπτικό φαινόμενο το οποίο επηρέασε όλα τα τηλεοπτικά προγράμματα μετά από αυτό. Αποτελεί, δικαίως ή αδίκως, ένα φαινόμενο της εποχής. Μπορούμε να εξηγήσουμε τους λόγους; Το Survivor είναι ένα πρόγραμμα το οποίο επιτρέπει στο θεατή να γνωρίσει τις ζωές, τις πτυχές του χαρακτήρα ανθρώπων που καλούνται να…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η γυναίκα που χαμογελούσε πάντα

Μια γυναίκα κάποτε χαμογελούσε πάντα. Όλη την ημέρα, όλες τις ώρες, όλα…

Μιζέρια, ο ύπουλος εχθρός της κοινωνίας

Φίλε Άλκιμε!  Έπειτα από μια βροχή, αν είσαι τυχερός και στρέψεις το…

10 σοφές φράσεις του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, αποτελεί έναν από τους…

Ξεπερνώντας το αίσθημα ζήλιας για τους άλλους

Το αίσθημα της ζήλιας είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους. Εμφανίζεται σε…

Πώς να εντοπίσετε τις φοβίες σας και να απαλλαγείτε από αυτές

Ο φόβος είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα που προκαλείται εξαιτίας κάποιας…

Για τα «όχι» που άκουσα στη ζωή μου

Όλα τα όχι που άκουσα στη ζωή μου με έκαναν άνθρωπο δυνατότερο και…

Back in Time

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης