tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Περί αυτοκτονίας

Περί αυτοκτονίας

( 13 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Γεώργιος Νάκας | Δευτέρα, 10.09.18 19:20
 

Περί αυτοκτονίας

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε ή έχετε ακουστά τον γαλλόφωνο, Ρουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν. Εγώ, πάντως, όταν είδα το όνομά του να διεκδικεί την πατρότητα έργων – μελετών που τιτλοφορούνται «Συναντήσεις με την αυτοκτονία», «Ο πειρασμός του υπάρχειν» και «Συλλογισμοί της πικρίας» και προσπέλασα ορισμένες από τις ιδέες του, αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα να τελείωσε το λάδι από το καντήλι του. Υπέθεσα, μιας και πρόκειται για ένα στοχαστή ο οποίος πρεσβεύει μιαν έσχατη απαισιοδοξία, ότι, εγκλωβισμένος στον λαβύρινθο των οδυνηρών σκέψεών του, θα λύγισε από κάποια βαριάς μορφής κατάθλιψη ή θα προέβη σε μια πιο ριζοσπαστική αυτοκριτική, την αυτοχειρία. Εν τούτοις, μετά περισσής έκπληξης, διαπίστωσα ότι το ηλικιακό κοντέρ του σταμάτησε στα 84. Φαίνεται ότι αυτός ο άκρατος πεσιμιστής, εντόπισε κάποιο ενδιαφέρον στη ζωή του, βρήκε ένα νόημα για να συνεχίσει, παρά τη βδελυγμία που έτρεφε για τον κόσμο. Η φράση του «η ζωή είναι υποφερτή ανάλογα με το βαθμό απάτης που της προσθέτουμε» ίσως φανερώνει το modus operandi που εφάρμοσε στο βίο του.

Η αλήθεια είναι ότι και στις μέρες μας προσπαθούμε είτε συνειδητά είτε ασυναίσθητα να εξωραΐζουμε τη ζωή μας με ποικίλους τρόπους (αρνούμενοι να υποταχθούμε στον αφοπλιστικό ρεαλισμό): υιοθετώντας τη στάση ενός αγέρωχου εγωπαθή ή ενός ξιπασμένου ναρκισσιστή, αναμειγνύοντας μπόλικη φαντασία με κομματάκια της απτής πραγματικότητας, παραδιδόμενοι στην αδρεναλίνη ενός σπορ, στη μαγεία της μουσικής, στη μέθη ενός ποτού, στον τονωτικό καπνό ενός τσιγάρου, στην ηδονή μιας σαρκικής επαφής, στην ύπνωση ενός δυνατού παραισθησιογόνου. Η εποχή μας, άλλωστε, παρέχει τις ελαφριές διεγέρσεις σε αφθονία. Προσωπικά, όταν αισθάνομαι να πλέω στα στάσιμα νερά μιας νωχελικότητας, ή ακόμα χειρότερα να συνθλίβομαι στα γρανάζια της ωμής καθημερινότητας, καταφεύγω στις εικόνες της παιδικής αθωότητας και ξεγνοιασιάς που έχει συγκρατήσει η μνήμη μου. Αποκομίζω ένα αίσθημα κάθαρσης κάθε φορά που επισκέπτομαι στιγμιότυπα της παιδικής μου ηλικίας, το οποίο με αποφορτίζει (έστω προσωρινά) από το βάρος του σύγχρονου, καταπιεστικού ρυθμού ζωής. Έχω την τύχη βέβαια, να ανήκω ίσως στην τελευταία γενιά που μεγάλωσε στις αλάνες και στα γήπεδα, που έγδαρε τα γόνατά της στις τσιμεντένιες αυλές και λάσπωσε τα παπούτσια της στα βρεγμένα χώματα. Τη γενιά, που επίσης επιστράτευσε όλη της τη δημιουργικότητα για να μετατρέψει τα έπιπλα του σπιτιού σε τέρματα ποδοσφαίρου και τα σεμεδάκια των νοικοκυρών σε φιλέ του πινγκ – πονγκ πάνω στις καθαρές τραπεζαρίες.

Ας μου συγχωρήσετε αυτόν τον προσωπικό τόνο, αλλά η άντληση των εμπειριών από τη δεξαμενή της παιδικής μου ηλικίας είναι ο μόνος τρόπος για να τις αντιπαραβάλω με το modus Vivendi των συγκαιρινών παιδιών. Οι σημερινοί νεανίες, ειδικότερα αυτοί που στοιβάζονται στα θεριεμένα αστικά κέντρα, αγνοώ κατά πόσο συνιστούν πραγματικά παιδιά. Οι περισσότεροι από αυτούς, βρίσκονται μαντρωμένοι στις τσιμεντοκυψέλες που αποτελούν τα νεόδμητα διαμερίσματα, στραμμένοι μπροστά από μια οθόνη, εξασκώντας τις δεξιότητές τους στα βιντεοπαιχνίδια και μαθαίνοντας την πλοήγηση και τον χειρισμό που απαιτείται στα αρτιγενή τεχνολογικά προϊόντα (π.χ. tablets). Η εξοικείωση με αυτά τα τεχνουργήματα είναι ένας όρος sine qua non για την επίτευξη του ψηφιακού εγγραμματισμού των παιδιών. Ας μην παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία εκμάθησης σηματοδοτεί την προετοιμασία για την είσοδο τους στον (α)φιλόξενο διαδικτυακό κόσμο όπου σιγά – σιγά θα πρέπει να ενταχθούν ενεργά, με έμφαση στη συμμετοχή τους στο φεστιβάλ εξυπνάδας, χαζομάρας και κακεντρέχειας (ήτοι facebook). Σε ό, τι άφορα τις εξόδους τους, αφενός είναι περιορισμένες καθότι έχουν μειωθεί δραματικά οι χώροι παιχνιδιού και το αναζωογονητικό πράσινο και αφετέρου περιλαμβάνουν την παρουσία ενός ενήλικα ο οποίος τα κρατά από το λουρί και επιβλέπει συνεχώς τις δραστηριότητές τους σε ένα άκρως ελεγχόμενο περιβάλλον. Ως προς το δεύτερο, ας ρίξουμε το ανάθεμα στην «πρόοδο» του ανώτερου πολιτισμού μας χάρη στον οποίο εκλαμβάνουμε κάθε άγνωστο συνάνθρωπό μας ως μια δυνητική απειλή, έναν εν δυνάμει ληστή, απαγωγέα, βιαστή, τρομοκράτη, τζιχαντιστή.

Έπειτα, σαν να μην έφτανε η υπάρχουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα έρχεται το κεφάλαιο «γονιός». Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι όπως ένας άνθρωπος αγοράζοντας ένα πιάνο, δεν καθίσταται πιανίστας, έτσι κι αποκτώντας ένα παιδί, δεν χρήζεται επαρκής γονιός. Πέρα από την εκγύμναση, μελέτη και προπαρασκευή που υπαινίσσομαι, οι γονείς περιπίπτουν στο σφάλμα να προβάλλουν στα τέκνα τους τα δικά τους απωθημένα και να τα γαλουχούν, ώστε να εκπληρώσουν τις δικές τους χιμαιρικές φιλοδοξίες. Αν, μάλιστα, τύχει να παρευρεθεί κανείς σε μια συγκέντρωση με αρκετούς γονείς και ακούσει τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στα παιδιά τους και τις επιδόσεις τους, σχηματίζει την άποψη ότι μιλούν για ανταγωνιστικά σκεύη. Σκεύη, που επιπλέον, πρέπει να γεμίζονται συνεχώς από γνώσεις κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν ταυτόχρονα αθλητισμό, μουσική, χορό, γλώσσες, θέατρο και κάθε λογής χόμπυ. Αναμφισβήτητα, εγείρεται ένα σοβαρό ερώτημα που σχετίζεται με το αν οι γονείς έχουν επίγνωση της περιόδου που διανύουμε, μιας περιόδου που ούτε ταυτίζεται με την Αναγέννηση, για να προτάσσει ως έμβλημά της τον homo universalis και ούτε προβάλλει ως πρότυπο τον homo sapiens ο οποίος κάποτε μεσουρανούσε αλλά πλέον έχει δύσει.

Έχω την εντύπωση ότι στις μέρες μας, ο νέος άνθρωπος πρέπει να πάρει κατευθύνσεις με σκοπό να μάθει πώς να μαθαίνει και με όπλο την αυτογνωσία να αξιοποιήσει τις κλίσεις και τα ταλέντα του προς μια δημιουργική πορεία. Το μόνο που χρειάζεται να εμφυσήσουμε στα παιδιά είναι η αυτοβουλία και η εσωτερική ελευθερία. Για να επικαλεστώ και την ρήση ενός σπουδαίου πανεπιστημιακού δασκάλου, του Χρίστου Τσολάκη, «το κεφάλι ενός παιδιού είναι σπίρτο και φωτιά, για να την ανάψουμε». Η επιμονή των γονιών να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως πιόνια – μαριονέτες για την εκπλήρωση των επιδιώξεών τους σε υπερθετικό κιόλας βαθμό, πλάθει ενήλικες που δεν έχουν γευτεί το δροσερό καρπό της παιδικής ηλικίας ενώ οδηγεί σε νευρώσεις και πλείστες άλλες ανεπιθύμητες καταστάσεις, με αποκορύφωμα τις αυτοκτονίες. Και είναι πραγματικά κρίμα, όταν ζοφερά πνεύματα, όπως ο Σοριάν, που φλερτάρουν διαρκώς με την αυτοχειρία να της ξεφεύγουν, ενώ αναδυόμενοι, τρυφεροί βλαστοί, όπως τα παιδιά, να αποκόπτονται από τη μητέρα γη, για τα τερτίπια ορισμένων ανόητων γονιών…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ηγήτωρ γεννιέσαι γιάντα γίνεσαι;

Με τούτο το μηχανισμό της λογικής, σαν συλλογιστούμε ο κάθε ένας από μας την μοναδικότητα της εφήμερης ταυτότητας που μας επροίκησε η ζωή, θα συμφωνήσουμε στο ότι όλοι μας είμαστε διαφορετικοί και τούτο είναι αξίωμα της φύσης.  Ποιο να ‘ναι κείνο όμως το χαρακτηριστικό που κάποιους τους κάνει τιμονιέρηδες και κάποιους καμηλιέρηδες;…

Ταξίδι είσαι

Ταξίδι είσαι. Ακόμα δεν το έχεις καταλάβει ότι ταξιδεύεις και ασχολείσαι με εγωισμούς και πείσματα; Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Και ακόμα σκέφτεσαι τα τυπικά και πως θα επανορθώσεις, μα είναι απλό: Αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πλήγωσες, που δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς μπροστά…

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού. Η απόλυτη φράση για τους πολύ ταξιδευτές. Κάθε φορά που ετοιμάζεις την βαλίτσα σου, αυτή την φράση ψιθυρίζεις χαμογελώντας. Είσαι από τους ανθρώπους που αγκαλιάζεις την αλλαγή, σπας την ρουτίνα γιατί σε αρρωσταίνει, και ζητάς την ελευθερία. Ναι, την ελευθερία, γιατί όταν ταξιδεύεις είσαι…

Κάνε την ψυχή σου καράβι

Θα νιώσεις πολλές φορές καράβια να βουλιάζουν μέσα σου. Μην τα αφήσεις. Να έχεις ψυχή ταξιδιάρικη, ανήσυχη, μη στάσιμη. Να κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα για να εξελίσσεσαι. Πολλοί θα σε αποθαρρύνουν, θα σε μειώσουν, θα σου δώσουν κίνητρο να αλλάξεις, να γίνεις ίδιος. Μην το κάνεις. Με το οφθαλμός αντί οφθαλμού τα δικά σου μάτια θα…

Η πυξίδα

Αξίζεις! Αξίζεις, γι’ αυτό αγάπα και φρόντισε τον εαυτό σου. Ακόμα και αν δεν σε παίρνει κανείς συχνά τηλέφωνο, ακόμα και αν δε σου μιλάει κανείς στην δουλειά σου, ακόμα και αν δεν έχεις παρέα να πας βόλτα, να έχεις μέσα σου δύναμη γιατί όλα αργά ή γρήγορα αλλάζουν. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει. Κανείς δεν είναι σαν κι…

Υπάρχει τρόπος να ανοίξει αυτό το κουτί; Ναι, υπάρχει…

Είναι εδώ και κάποια χρόνια που η τηλεόραση στο σπίτι μου δεν ανοίγει. Από επιλογή καθαρά προσωπική. Γιατί; οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι. Από το γεγονός πως θεωρώ πως μας βομβαρδίζει πλέον με προγράμματα τα οποία ανακυκλώνονται διαρκώς και θεωρώ πως δεν μου προσθέτουν κάποια γνώση, μέχρι τις παραποιημένες ειδήσεις που θεωρώ πως…

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Το Πάσχα πήγα με τις μικρές ανιψιές μου και το σκυλί μας βόλτα στη γειτονιά. Ένας γείτονας τις ζήτησε να τραγουδήσουν τα κάλαντα του Λαζάρου, αλλά του εξήγησα ότι ζουν στην Αθήνα και δεν τα ξέρουν. Ήθελε να τις δώσει φραγκοκοτίσια αβγά, όπως έδινε σε μας κάποτε. Λίγες μέρες πριν είχα φτιάξει το καλαθάκι της κόρης μου για να πάει να…

Γιατί είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο;

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας ως κοινωνία, είναι αυτή η δυσανεξία που έχουμε με την επιτυχία και τη χαρά του άλλου. Είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο, πάντοτε ψάχνουμε να πούμε το κακό, να τονίσουμε την έλλειψη, να χαρούμε με την αδυναμία. Ποτέ δε θα πούμε ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στον άλλο, τις περισσότερες φορές…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η άγνοιά μου για το «εκκρεμές» του Φουκώ!

Το «εκκρεμές» ήξερα τι είναι. Μας το είχε δείξει ο φυσικός στο σχολείο.…

James Dean, ο αιώνιος έφηβος του σινεμά

Ο James Dean σκοτώθηκε σε δυστύχημα σε ηλικία μόλις 24 ετών, στο…

Βγήκαν οι βαθμοί… όλα τελείωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;

Πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα με πιάνει ανατριχίλα όταν βγαίνουν…

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Πώς φτάσαμε ως εδώ; αναρωτιέμαι κοιτώντας τη φωτογραφία μας. Πού πήγε…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα…

Back in Time

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης