tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Περί αυτοκτονίας

Περί αυτοκτονίας

( 13 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Γεώργιος Νάκας | Δευτέρα, 10.09.18 19:20
 

Περί αυτοκτονίας

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε ή έχετε ακουστά τον γαλλόφωνο, Ρουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν. Εγώ, πάντως, όταν είδα το όνομά του να διεκδικεί την πατρότητα έργων – μελετών που τιτλοφορούνται «Συναντήσεις με την αυτοκτονία», «Ο πειρασμός του υπάρχειν» και «Συλλογισμοί της πικρίας» και προσπέλασα ορισμένες από τις ιδέες του, αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα να τελείωσε το λάδι από το καντήλι του. Υπέθεσα, μιας και πρόκειται για ένα στοχαστή ο οποίος πρεσβεύει μιαν έσχατη απαισιοδοξία, ότι, εγκλωβισμένος στον λαβύρινθο των οδυνηρών σκέψεών του, θα λύγισε από κάποια βαριάς μορφής κατάθλιψη ή θα προέβη σε μια πιο ριζοσπαστική αυτοκριτική, την αυτοχειρία. Εν τούτοις, μετά περισσής έκπληξης, διαπίστωσα ότι το ηλικιακό κοντέρ του σταμάτησε στα 84. Φαίνεται ότι αυτός ο άκρατος πεσιμιστής, εντόπισε κάποιο ενδιαφέρον στη ζωή του, βρήκε ένα νόημα για να συνεχίσει, παρά τη βδελυγμία που έτρεφε για τον κόσμο. Η φράση του «η ζωή είναι υποφερτή ανάλογα με το βαθμό απάτης που της προσθέτουμε» ίσως φανερώνει το modus operandi που εφάρμοσε στο βίο του.

Η αλήθεια είναι ότι και στις μέρες μας προσπαθούμε είτε συνειδητά είτε ασυναίσθητα να εξωραΐζουμε τη ζωή μας με ποικίλους τρόπους (αρνούμενοι να υποταχθούμε στον αφοπλιστικό ρεαλισμό): υιοθετώντας τη στάση ενός αγέρωχου εγωπαθή ή ενός ξιπασμένου ναρκισσιστή, αναμειγνύοντας μπόλικη φαντασία με κομματάκια της απτής πραγματικότητας, παραδιδόμενοι στην αδρεναλίνη ενός σπορ, στη μαγεία της μουσικής, στη μέθη ενός ποτού, στον τονωτικό καπνό ενός τσιγάρου, στην ηδονή μιας σαρκικής επαφής, στην ύπνωση ενός δυνατού παραισθησιογόνου. Η εποχή μας, άλλωστε, παρέχει τις ελαφριές διεγέρσεις σε αφθονία. Προσωπικά, όταν αισθάνομαι να πλέω στα στάσιμα νερά μιας νωχελικότητας, ή ακόμα χειρότερα να συνθλίβομαι στα γρανάζια της ωμής καθημερινότητας, καταφεύγω στις εικόνες της παιδικής αθωότητας και ξεγνοιασιάς που έχει συγκρατήσει η μνήμη μου. Αποκομίζω ένα αίσθημα κάθαρσης κάθε φορά που επισκέπτομαι στιγμιότυπα της παιδικής μου ηλικίας, το οποίο με αποφορτίζει (έστω προσωρινά) από το βάρος του σύγχρονου, καταπιεστικού ρυθμού ζωής. Έχω την τύχη βέβαια, να ανήκω ίσως στην τελευταία γενιά που μεγάλωσε στις αλάνες και στα γήπεδα, που έγδαρε τα γόνατά της στις τσιμεντένιες αυλές και λάσπωσε τα παπούτσια της στα βρεγμένα χώματα. Τη γενιά, που επίσης επιστράτευσε όλη της τη δημιουργικότητα για να μετατρέψει τα έπιπλα του σπιτιού σε τέρματα ποδοσφαίρου και τα σεμεδάκια των νοικοκυρών σε φιλέ του πινγκ – πονγκ πάνω στις καθαρές τραπεζαρίες.

Ας μου συγχωρήσετε αυτόν τον προσωπικό τόνο, αλλά η άντληση των εμπειριών από τη δεξαμενή της παιδικής μου ηλικίας είναι ο μόνος τρόπος για να τις αντιπαραβάλω με το modus Vivendi των συγκαιρινών παιδιών. Οι σημερινοί νεανίες, ειδικότερα αυτοί που στοιβάζονται στα θεριεμένα αστικά κέντρα, αγνοώ κατά πόσο συνιστούν πραγματικά παιδιά. Οι περισσότεροι από αυτούς, βρίσκονται μαντρωμένοι στις τσιμεντοκυψέλες που αποτελούν τα νεόδμητα διαμερίσματα, στραμμένοι μπροστά από μια οθόνη, εξασκώντας τις δεξιότητές τους στα βιντεοπαιχνίδια και μαθαίνοντας την πλοήγηση και τον χειρισμό που απαιτείται στα αρτιγενή τεχνολογικά προϊόντα (π.χ. tablets). Η εξοικείωση με αυτά τα τεχνουργήματα είναι ένας όρος sine qua non για την επίτευξη του ψηφιακού εγγραμματισμού των παιδιών. Ας μην παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία εκμάθησης σηματοδοτεί την προετοιμασία για την είσοδο τους στον (α)φιλόξενο διαδικτυακό κόσμο όπου σιγά – σιγά θα πρέπει να ενταχθούν ενεργά, με έμφαση στη συμμετοχή τους στο φεστιβάλ εξυπνάδας, χαζομάρας και κακεντρέχειας (ήτοι facebook). Σε ό, τι άφορα τις εξόδους τους, αφενός είναι περιορισμένες καθότι έχουν μειωθεί δραματικά οι χώροι παιχνιδιού και το αναζωογονητικό πράσινο και αφετέρου περιλαμβάνουν την παρουσία ενός ενήλικα ο οποίος τα κρατά από το λουρί και επιβλέπει συνεχώς τις δραστηριότητές τους σε ένα άκρως ελεγχόμενο περιβάλλον. Ως προς το δεύτερο, ας ρίξουμε το ανάθεμα στην «πρόοδο» του ανώτερου πολιτισμού μας χάρη στον οποίο εκλαμβάνουμε κάθε άγνωστο συνάνθρωπό μας ως μια δυνητική απειλή, έναν εν δυνάμει ληστή, απαγωγέα, βιαστή, τρομοκράτη, τζιχαντιστή.

Έπειτα, σαν να μην έφτανε η υπάρχουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα έρχεται το κεφάλαιο «γονιός». Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι όπως ένας άνθρωπος αγοράζοντας ένα πιάνο, δεν καθίσταται πιανίστας, έτσι κι αποκτώντας ένα παιδί, δεν χρήζεται επαρκής γονιός. Πέρα από την εκγύμναση, μελέτη και προπαρασκευή που υπαινίσσομαι, οι γονείς περιπίπτουν στο σφάλμα να προβάλλουν στα τέκνα τους τα δικά τους απωθημένα και να τα γαλουχούν, ώστε να εκπληρώσουν τις δικές τους χιμαιρικές φιλοδοξίες. Αν, μάλιστα, τύχει να παρευρεθεί κανείς σε μια συγκέντρωση με αρκετούς γονείς και ακούσει τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στα παιδιά τους και τις επιδόσεις τους, σχηματίζει την άποψη ότι μιλούν για ανταγωνιστικά σκεύη. Σκεύη, που επιπλέον, πρέπει να γεμίζονται συνεχώς από γνώσεις κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν ταυτόχρονα αθλητισμό, μουσική, χορό, γλώσσες, θέατρο και κάθε λογής χόμπυ. Αναμφισβήτητα, εγείρεται ένα σοβαρό ερώτημα που σχετίζεται με το αν οι γονείς έχουν επίγνωση της περιόδου που διανύουμε, μιας περιόδου που ούτε ταυτίζεται με την Αναγέννηση, για να προτάσσει ως έμβλημά της τον homo universalis και ούτε προβάλλει ως πρότυπο τον homo sapiens ο οποίος κάποτε μεσουρανούσε αλλά πλέον έχει δύσει.

Έχω την εντύπωση ότι στις μέρες μας, ο νέος άνθρωπος πρέπει να πάρει κατευθύνσεις με σκοπό να μάθει πώς να μαθαίνει και με όπλο την αυτογνωσία να αξιοποιήσει τις κλίσεις και τα ταλέντα του προς μια δημιουργική πορεία. Το μόνο που χρειάζεται να εμφυσήσουμε στα παιδιά είναι η αυτοβουλία και η εσωτερική ελευθερία. Για να επικαλεστώ και την ρήση ενός σπουδαίου πανεπιστημιακού δασκάλου, του Χρίστου Τσολάκη, «το κεφάλι ενός παιδιού είναι σπίρτο και φωτιά, για να την ανάψουμε». Η επιμονή των γονιών να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως πιόνια – μαριονέτες για την εκπλήρωση των επιδιώξεών τους σε υπερθετικό κιόλας βαθμό, πλάθει ενήλικες που δεν έχουν γευτεί το δροσερό καρπό της παιδικής ηλικίας ενώ οδηγεί σε νευρώσεις και πλείστες άλλες ανεπιθύμητες καταστάσεις, με αποκορύφωμα τις αυτοκτονίες. Και είναι πραγματικά κρίμα, όταν ζοφερά πνεύματα, όπως ο Σοριάν, που φλερτάρουν διαρκώς με την αυτοχειρία να της ξεφεύγουν, ενώ αναδυόμενοι, τρυφεροί βλαστοί, όπως τα παιδιά, να αποκόπτονται από τη μητέρα γη, για τα τερτίπια ορισμένων ανόητων γονιών…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Όχι άλλο ημιμόνιμο!

Πόσο ωραία μπορεί να είναι η μέρα σου, όταν σε ξυπνάει το «μπιπ» από το μέιλ και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι η φράση: «Έκανες πανάδα»; Πλησιάζει το καλοκαίρι, χάσε κιλά, αγόρασε αντιηλιακά. Τελειώνει το καλοκαίρι, έκανες πανάδες, βάλε αλοιφές…Δε θα πάρω, ευχαριστώ. Ακόμη χειρότερο ένα δεύτερο μπιπ, μήνυμα από την αδερφή μου: «Μην…

Εκπομπή μόδας ή ωραιοπάθειας;

Παρακολούθησα, καθαρά από περιέργεια, την πρεμιέρα του Greece's Next Top Model. Νέες κοπέλες οι οποίες είχαν έναν αέρα αυτοπεποίθησης ο οποίος όμως στην πραγματικότητα, έκρυβε επιδέξια την ανασφάλεια και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Κοπέλες 18, 22 οι οποίες αλλάζουν τα πάντα επάνω τους και υποβάλλουν τον εαυτό τους από τόσο νωρίς στη…

Παιχνίδια της μνήμης…

Πριν μερικά χρόνια που η κόρη μου πήγαινε στον παιδικό σταθμό, μας είχε τρελάνει με το τραγούδι «Μια ψείρα εδώ, μια ψείρα εκεί, μια ψείρα παραπέρα, μου κάναν το κεφάλι μου τρύπιο σαν κουνουπιέρα, ρου λα λα ρου λα λα, έχω δυο καρούμπαλα, το ένα εδώ το άλλο εκεί, το άλλο στην Αμερική». Είχα εντυπωσιαστεί... «Μα ποιος το σκέφτηκε αυτό το…

Πόνος, ένας πολύτιμος δάσκαλος…

Στη ζωή τίποτα δεν έρχεται τυχαία, χωρίς λόγο. Ακόμα και ο πιο βαθύς πόνος έρχεται με σκοπό το πνευματικό μας καλό. Αυτό μου δίδαξε και εμένα εμπράκτως η ζωή, όταν απογοητεύτηκα και πληγώθηκα από τον άνθρωπο που αγάπησα περισσότερο στα 24 μου χρόνια. Με έναν έρωτα βαθύ και αληθινό και όχι απλώς με ένα σαρκικό πάθος. Όταν πληγώθηκα, ένα…

Η αγάπη μου για εσένα…

Η αγάπη μου για εσένα, είναι σουρεαλιστική, όπως ένας πίνακας του Σαλβαντόρ Νταλί.  Είναι ένα έργο μυστηρίου, όπως αυτά της Αγκάθα Κρίστι.  Είναι απελπισμένος έρωτας, όπως αυτός του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Είναι μία αγάπη πολυσύνθετη, πολυδιάστατη και μοναδική. Ένα τριαντάφυλλο με αγκάθια και πέταλα ταυτόχρονα.  Είναι ένας πίνακας…

Γιατί αγαπώ τη Μαφάλντα…

Η Μαφάλντα είναι η ηρωίδα από όλα τα κόμικς που αγαπάω περισσότερο. Το δημιούργημα του Αργεντινού δημιουργού Quino είναι μία χαριτωμένη πιτσιρίκα την οποία χαρακτηρίζει η σπιρτάδα, η απαισιοδοξία και η επιθυμία να μάθει τα πάντα. Είναι ετοιμόλογη και πεισματάρα και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που δεν την έβγαλα ποτέ από την καρδιά…

Μουσείο, το μέρος όπου η Ιστορία είναι ζωντανή…

Η αγάπη μου για το μουσείο υπήρχε από τότε που ήμουν παιδάκι μικρό και έμεινε αμείωτη μέχρι τα 24 μου χρόνια. Πάντοτε ήθελα να επισκέπτομαι μουσεία και να έρχομαι σε επαφή με ζωντανά κομμάτια της Ιστορίας που έμειναν αλώβητα στο πέρασμα του χρόνου. Και τότε, αισθανόμουν πόσο μεγάλη αξία έχει το μουσείο στον πολιτισμό μίας χώρας και πόσο…

Σ’ ευχαριστώ, μαμά

Πέρασε ο καιρός και μαζί του πέρασε και η μπόρα μας. Ο καιρός ξέρεις δεν είναι κάτι σχετικό. Είναι χρόνος και δεν περιμένει κανέναν. Γι' αυτό είμαι εδώ και σου γράφω σήμερα.  Ήταν μέρες δύσκολες, 24ωρα γεμάτα μόνο από γιατρούς και νοσοκομεία. Θυμάμαι τις φορές που σου φώναζα πως πεθαίνω κι εσύ, αχ εσύ, που έβλεπα στα μάτια σου τον φόβο,…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σιωπή αποτελεί το «φάρμακο» της ψυχικής υγείας μας

Μερικά πολύ απλά πράγματα είναι πιο σημαντικά για την ψυχική μας υγεία…

Η μάστιγα της Ήπιας Κατάθλιψης

Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν, για λίγο ή μεγάλο διάστημα, να ζουν μια ήπια…

Για έναν καλύτερο κόσμο

Οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Και ενίοτε αψυχολόγητα. Οι…

10 σπουδαίες ρήσεις του Bruce Lee

Ο Bruce Lee παραμένει ένα φαινόμενο, ένας από τους σπουδαιότερους…

Πώς να ελέγχεις τα συναισθήματά σου

Η αλήθεια είναι ότι κανένας κοινωνικός θεσμός δεν μας έμαθε πώς να…

Στο δρόμο για την τελειότητα, χάσαμε την αξία...

Ώρες ώρες κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα κάποτε…

Back in Time

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης