tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Περί αυτοκτονίας

Περί αυτοκτονίας

( 13 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Γεώργιος Νάκας | Δευτέρα, 10.09.18 19:20
 

Περί αυτοκτονίας

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε ή έχετε ακουστά τον γαλλόφωνο, Ρουμάνο φιλόσοφο Εμίλ Σιοράν. Εγώ, πάντως, όταν είδα το όνομά του να διεκδικεί την πατρότητα έργων – μελετών που τιτλοφορούνται «Συναντήσεις με την αυτοκτονία», «Ο πειρασμός του υπάρχειν» και «Συλλογισμοί της πικρίας» και προσπέλασα ορισμένες από τις ιδέες του, αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα να τελείωσε το λάδι από το καντήλι του. Υπέθεσα, μιας και πρόκειται για ένα στοχαστή ο οποίος πρεσβεύει μιαν έσχατη απαισιοδοξία, ότι, εγκλωβισμένος στον λαβύρινθο των οδυνηρών σκέψεών του, θα λύγισε από κάποια βαριάς μορφής κατάθλιψη ή θα προέβη σε μια πιο ριζοσπαστική αυτοκριτική, την αυτοχειρία. Εν τούτοις, μετά περισσής έκπληξης, διαπίστωσα ότι το ηλικιακό κοντέρ του σταμάτησε στα 84. Φαίνεται ότι αυτός ο άκρατος πεσιμιστής, εντόπισε κάποιο ενδιαφέρον στη ζωή του, βρήκε ένα νόημα για να συνεχίσει, παρά τη βδελυγμία που έτρεφε για τον κόσμο. Η φράση του «η ζωή είναι υποφερτή ανάλογα με το βαθμό απάτης που της προσθέτουμε» ίσως φανερώνει το modus operandi που εφάρμοσε στο βίο του.

Η αλήθεια είναι ότι και στις μέρες μας προσπαθούμε είτε συνειδητά είτε ασυναίσθητα να εξωραΐζουμε τη ζωή μας με ποικίλους τρόπους (αρνούμενοι να υποταχθούμε στον αφοπλιστικό ρεαλισμό): υιοθετώντας τη στάση ενός αγέρωχου εγωπαθή ή ενός ξιπασμένου ναρκισσιστή, αναμειγνύοντας μπόλικη φαντασία με κομματάκια της απτής πραγματικότητας, παραδιδόμενοι στην αδρεναλίνη ενός σπορ, στη μαγεία της μουσικής, στη μέθη ενός ποτού, στον τονωτικό καπνό ενός τσιγάρου, στην ηδονή μιας σαρκικής επαφής, στην ύπνωση ενός δυνατού παραισθησιογόνου. Η εποχή μας, άλλωστε, παρέχει τις ελαφριές διεγέρσεις σε αφθονία. Προσωπικά, όταν αισθάνομαι να πλέω στα στάσιμα νερά μιας νωχελικότητας, ή ακόμα χειρότερα να συνθλίβομαι στα γρανάζια της ωμής καθημερινότητας, καταφεύγω στις εικόνες της παιδικής αθωότητας και ξεγνοιασιάς που έχει συγκρατήσει η μνήμη μου. Αποκομίζω ένα αίσθημα κάθαρσης κάθε φορά που επισκέπτομαι στιγμιότυπα της παιδικής μου ηλικίας, το οποίο με αποφορτίζει (έστω προσωρινά) από το βάρος του σύγχρονου, καταπιεστικού ρυθμού ζωής. Έχω την τύχη βέβαια, να ανήκω ίσως στην τελευταία γενιά που μεγάλωσε στις αλάνες και στα γήπεδα, που έγδαρε τα γόνατά της στις τσιμεντένιες αυλές και λάσπωσε τα παπούτσια της στα βρεγμένα χώματα. Τη γενιά, που επίσης επιστράτευσε όλη της τη δημιουργικότητα για να μετατρέψει τα έπιπλα του σπιτιού σε τέρματα ποδοσφαίρου και τα σεμεδάκια των νοικοκυρών σε φιλέ του πινγκ – πονγκ πάνω στις καθαρές τραπεζαρίες.

Ας μου συγχωρήσετε αυτόν τον προσωπικό τόνο, αλλά η άντληση των εμπειριών από τη δεξαμενή της παιδικής μου ηλικίας είναι ο μόνος τρόπος για να τις αντιπαραβάλω με το modus Vivendi των συγκαιρινών παιδιών. Οι σημερινοί νεανίες, ειδικότερα αυτοί που στοιβάζονται στα θεριεμένα αστικά κέντρα, αγνοώ κατά πόσο συνιστούν πραγματικά παιδιά. Οι περισσότεροι από αυτούς, βρίσκονται μαντρωμένοι στις τσιμεντοκυψέλες που αποτελούν τα νεόδμητα διαμερίσματα, στραμμένοι μπροστά από μια οθόνη, εξασκώντας τις δεξιότητές τους στα βιντεοπαιχνίδια και μαθαίνοντας την πλοήγηση και τον χειρισμό που απαιτείται στα αρτιγενή τεχνολογικά προϊόντα (π.χ. tablets). Η εξοικείωση με αυτά τα τεχνουργήματα είναι ένας όρος sine qua non για την επίτευξη του ψηφιακού εγγραμματισμού των παιδιών. Ας μην παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία εκμάθησης σηματοδοτεί την προετοιμασία για την είσοδο τους στον (α)φιλόξενο διαδικτυακό κόσμο όπου σιγά – σιγά θα πρέπει να ενταχθούν ενεργά, με έμφαση στη συμμετοχή τους στο φεστιβάλ εξυπνάδας, χαζομάρας και κακεντρέχειας (ήτοι facebook). Σε ό, τι άφορα τις εξόδους τους, αφενός είναι περιορισμένες καθότι έχουν μειωθεί δραματικά οι χώροι παιχνιδιού και το αναζωογονητικό πράσινο και αφετέρου περιλαμβάνουν την παρουσία ενός ενήλικα ο οποίος τα κρατά από το λουρί και επιβλέπει συνεχώς τις δραστηριότητές τους σε ένα άκρως ελεγχόμενο περιβάλλον. Ως προς το δεύτερο, ας ρίξουμε το ανάθεμα στην «πρόοδο» του ανώτερου πολιτισμού μας χάρη στον οποίο εκλαμβάνουμε κάθε άγνωστο συνάνθρωπό μας ως μια δυνητική απειλή, έναν εν δυνάμει ληστή, απαγωγέα, βιαστή, τρομοκράτη, τζιχαντιστή.

Έπειτα, σαν να μην έφτανε η υπάρχουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα έρχεται το κεφάλαιο «γονιός». Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι όπως ένας άνθρωπος αγοράζοντας ένα πιάνο, δεν καθίσταται πιανίστας, έτσι κι αποκτώντας ένα παιδί, δεν χρήζεται επαρκής γονιός. Πέρα από την εκγύμναση, μελέτη και προπαρασκευή που υπαινίσσομαι, οι γονείς περιπίπτουν στο σφάλμα να προβάλλουν στα τέκνα τους τα δικά τους απωθημένα και να τα γαλουχούν, ώστε να εκπληρώσουν τις δικές τους χιμαιρικές φιλοδοξίες. Αν, μάλιστα, τύχει να παρευρεθεί κανείς σε μια συγκέντρωση με αρκετούς γονείς και ακούσει τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στα παιδιά τους και τις επιδόσεις τους, σχηματίζει την άποψη ότι μιλούν για ανταγωνιστικά σκεύη. Σκεύη, που επιπλέον, πρέπει να γεμίζονται συνεχώς από γνώσεις κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν ταυτόχρονα αθλητισμό, μουσική, χορό, γλώσσες, θέατρο και κάθε λογής χόμπυ. Αναμφισβήτητα, εγείρεται ένα σοβαρό ερώτημα που σχετίζεται με το αν οι γονείς έχουν επίγνωση της περιόδου που διανύουμε, μιας περιόδου που ούτε ταυτίζεται με την Αναγέννηση, για να προτάσσει ως έμβλημά της τον homo universalis και ούτε προβάλλει ως πρότυπο τον homo sapiens ο οποίος κάποτε μεσουρανούσε αλλά πλέον έχει δύσει.

Έχω την εντύπωση ότι στις μέρες μας, ο νέος άνθρωπος πρέπει να πάρει κατευθύνσεις με σκοπό να μάθει πώς να μαθαίνει και με όπλο την αυτογνωσία να αξιοποιήσει τις κλίσεις και τα ταλέντα του προς μια δημιουργική πορεία. Το μόνο που χρειάζεται να εμφυσήσουμε στα παιδιά είναι η αυτοβουλία και η εσωτερική ελευθερία. Για να επικαλεστώ και την ρήση ενός σπουδαίου πανεπιστημιακού δασκάλου, του Χρίστου Τσολάκη, «το κεφάλι ενός παιδιού είναι σπίρτο και φωτιά, για να την ανάψουμε». Η επιμονή των γονιών να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως πιόνια – μαριονέτες για την εκπλήρωση των επιδιώξεών τους σε υπερθετικό κιόλας βαθμό, πλάθει ενήλικες που δεν έχουν γευτεί το δροσερό καρπό της παιδικής ηλικίας ενώ οδηγεί σε νευρώσεις και πλείστες άλλες ανεπιθύμητες καταστάσεις, με αποκορύφωμα τις αυτοκτονίες. Και είναι πραγματικά κρίμα, όταν ζοφερά πνεύματα, όπως ο Σοριάν, που φλερτάρουν διαρκώς με την αυτοχειρία να της ξεφεύγουν, ενώ αναδυόμενοι, τρυφεροί βλαστοί, όπως τα παιδιά, να αποκόπτονται από τη μητέρα γη, για τα τερτίπια ορισμένων ανόητων γονιών…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Μην ξεχνάς την ψυχή…

Είναι ύπουλο συναίσθημα το άγχος. Συσσωρεύεται μέσα σου για χρόνια και ξεσπά σαν μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Μερικές φορές εσύ ο ίδιος δεν θέλεις να την σβήσεις στην προσπάθεια σου να λάβεις κάποια ψίχουλα αγάπης. Γιατί ξέρεις πως ο φόβος και οι δυσκολίες φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Εσύ ο ίδιος ανάβεις το σπίρτο και αυτοκαταστρέφεσαι.…

Μα πιο πολύ ένα ευχαριστώ..!

Πόσα λόγια σου χρωστάω άραγε; Πόσες λέξεις έμειναν θαμμένες και δεν κατάφεραν ποτέ να σχηματιστούν στις κατάλληλες προτάσεις; Σίγουρα μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη από αυτές που δεν σου άρεσε να ακούς. Μια συγγνώμη για όλη την ψυχολογική κούραση που σου προσέφερα άθελά μου ή και όχι. Συγγνώμη για όλες τις διαδικασίες που σε πίεσα να μπεις.…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Η πικρή…

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού. Η απόλυτη φράση για τους πολύ ταξιδευτές. Κάθε φορά που ετοιμάζεις την βαλίτσα σου, αυτή την φράση ψιθυρίζεις χαμογελώντας. Είσαι από τους ανθρώπους που αγκαλιάζεις την αλλαγή, σπας την ρουτίνα γιατί σε αρρωσταίνει, και ζητάς την ελευθερία. Ναι, την ελευθερία, γιατί όταν ταξιδεύεις είσαι…

Τσάρλι Τσάπλιν: Όλα εξαρτώνται από μένα!

Ο Τσαρλς Σπένσερ «Τσάρλι» Τσάπλιν (1889-1977) ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου, που άφησε εποχή στις πρώτες δεκαετίες του Χόλυγουντ, ενσαρκώνοντας τον Σαρλό και σκορπώντας γέλιο στους φίλους της 7ης τέχνης όλων των ηλικιών. Πέρα από το σημαντικό καλλιτεχνικό έργο του, έχουμε να θυμόμαστε τα σοφά λόγια του για τη ζωή,…

Η δύναμή σου

Ευτυχισμένος είσαι όταν δεν σε αγγίζει τίποτα από αυτά που κάποτε έλιωνες στα πατώματα. Ναι, θυμάσαι στα πατώματα όχι το κορμί σου, αλλά την ψυχή σου. Την έβλεπες πεσμένη και την πάταγες από πάνω ώσπου την έλιωνες. Τόσοι σε ποδοδοπάτησαν  και εσύ τους έκανες τα χατίρια να αυτοτιμωρείσαι και να δίνεις το τελειωτικό χτύπημα στον εαυτό σου.…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα που θα σημάνει και τη σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν θα είναι όμως επιστροφή στην κανονικότητα γιατί ο αστάθμητος παράγοντας, ο κορονοϊός, παραμονεύει και θα εξακολουθήσει να καθορίζει το πλαίσιο των κινήσεων. Ο φόβος που έχει ενσταλαχτεί στις ψυχές μας δεν θα διαλυθεί και η…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Back in Time

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης