tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Για τη μαμά μου…

Για τη μαμά μου…

( 25 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 05.01.19 20:36
 

Για τη μαμά μου…

Στα ένατα γενέθλια της κόρης μου ξύπνησα με κλάματα, γιατί σε αισθανόμουν εδώ όσο ποτέ. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις...

Θυμήθηκα μια αίσθηση που είχα παιδί (και που έχει εξαφανιστεί από χρόνια, δυστυχώς)... Μια αίσθηση σιγουριάς που είχα όταν ήμουν περίπου στην ηλικία της κόρης μου ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί σε εμάς και στους γύρω μας. Είχα τόση σιγουριά για αυτό... Το πίστευα πραγματικά. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου ένα παλάτι και μέσα είχα βάλει εσένα, τον μπαμπά, τη Μαρία, τον Τάσο, εμένα. Ήταν ένα παλάτι απόρθητο, που κανένα κακό δε μπορούσε να μπει μέσα σ’ αυτό. Ό,τι άσχημο άκουγα συνέβαινε κάπου μακριά... σε άλλους κόσμους, σε άλλες χώρες...

Θυμήθηκα όμως τι ήταν αυτό που γκρέμισε σιγά σιγά το παλάτι και το έκανε χίλια κομμάτια και μας ανάγκασε να «βγούμε» και να «μπούμε» στον αληθινό κόσμο, όπου δυστυχώς όλα μπορούσαν να συμβούν σε όλους. Σε εμάς, σε φίλους, σε συγγενείς, σε διπλανούς. 

Ήμουν δευτέρα γυμνασίου, όταν συνέβη μια σειρά από ατυχή γεγονότα, που συγκλόνησαν την ψυχή και το μυαλό μου και άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Πρώτα πέθανε ο μπαμπάς της φίλης μου Ε. από καρκίνο και ύστερα από λίγο ο μπαμπάς του φίλου μου Θ. από καρδιά. Και έπειτα έζησα και κάτι άλλο. Την ώρα του μαθήματος στο σχολείο ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Η 13χρονη Ρ. αυτοπυροβολήθηκε και πέθανε. Το παλάτι δεν υπήρχε πια. 

Την ίδια χρονιά έφυγες για τη Θεσ/κη. Ο Τάσος ήταν μόλις 9. Είχαν βρει κάτι στο στήθος σου και έπρεπε να το αφαιρέσουν. Τη λέξη «καρκίνος» δεν την είπες ποτέ. Ούτε όταν ένα βράδυ που με καληνυχτούσες σε ρώτησα αν έχεις αυτή την αρρώστια. Το αρνήθηκες. Πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια, για να μας το πει ξεκάθαρα ένας ξάδερφος που φιλοξενήσαμε, όταν ήμασταν φοιτήτριες. Φταίει μάλλον αυτό που συχνά έλεγες: «Δε μπορώ να καταλάβω γιατί, ενώ μεγαλώσατε, σας βλέπω σαν μικρά».

Και τώρα έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος, αλλά μοιάζει λιγότερο. Μοιάζει πολύ κοντινό το ότι ήσουν μαζί μου. Γράφω γιατί έτσι σε νιώθω κοντά μου... Αυτό είναι μάλλον το τελευταίο γραμμα σε σένα –δημόσιο, γιατί σε προσωπικό επίπεδο κάθε μέρα σου μιλάει η φωνή μου μες στο μυαλό μου. Ελπίζω να ακούς...

Αυτόν το χρόνο πέρασα πολλές φάσεις. Τους πρώτους μήνες ήταν τόσο έντονη η τελευταία εικόνα σου που κάποιες στιγμές με έπιανε πανικός και σκεφτόμουν: «Δε θα ξαναθυμηθώ την καλή μου τη μαμά, όπως ήταν; Δυνατή και αγέρωχη; Μέσα στην ένταση και τον πανικό; Με τις φωνές της και τα μαλώματά μας; Αυτή η παλιοεικόνα θα μείνει; Της ανήμπορης και αδύναμης μαμάς;...» Ευτυχώς όμως αυτά που λένε για τον χρόνο είναι αλήθεια. Άρχισε δειλά δειλά να έρχεται η κανονική σου εικόνα, η δυνατή, και να σκεπάζει εκείνη την παλιοεικόνα. Εξάλλου, η δυνατή Θάλεια ήταν τόσο έντονη που σε πολλούς θα μείνει αξέχαστη. Σε όλους όσους σε αναφέρουν συνέχεια και μου μιλούν για σένα, για το πόσο καλή και ευγενική ήσουν. «Αχ, τη θυμάμαι τη μανούλα σου»... Πόσες φορές το έχω ακούσει;

Μιλάμε για σένα σα να είσαι εδώ. «Πάω κάτω στη γιαγιά», «Άφησα το ποδήλατο στη γιαγιά»... Το ξέρω όμως ότι δεν είσαι δυστυχώς. Και μου λείπεις από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο. Από το ότι δε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο και να μου πεις πώς φτιάχνεται ένα φαγητό, μέχρι το να σου πω τα νέα των παιδιών, τα κατορθώματά τους... Πόσο θα ήθελα να διάβαζες εσύ τα παιδιά μου...

Αν είσαι εκεί με όσους έχουν φύγει, θέλω να είστε καλά με τον μπαμπά. Δε θέλω να σκέφτομαι εγωιστικά «Γιατί δεν είναι εδώ», «Γιατί δε θα είσαι εδώ, όταν...», αλλά πραγματικά θα το ήθελα να ζήσετε και οι δυο περισσότερο... 

Είχες φροντίσει για όλα, δεν μας άφησες καμία εκκρεμότητα... Δεν αγχωνόσουν που θα φύγεις, αλλά που δε θα μπορούσες να μας βοηθάς πια. Οι στιγμές που σε είδα να λιποψυχείς ήταν ελάχιστες. Αυτό που έλεγες όμως συνέχεια ήταν «Πήρες τον ένα, δεν άφηνες τον άλλο...». Ήξερες... Πόσο ζωντανή η εικόνα σου μανούλα μου γλυκιά; Πόση δύναμη είχες; Πόση ψυχραιμία;

Εκείνο τον Ιούνιο του 2017 ήξερα ότι πλησιάζει το τέλος. Θυμάσαι; Πήγαμε στην επίδειξη ρυθμικής της Κωντσέττας και μετά από λίγες μέρες μπήκες στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκες έξω στην αυλή σου ποτέ ξανά.

Θύμωνα μερικές φορές με τις ερωτήσεις του κόσμου... Έκλαιγα, στεναχωριόμουν... Τα όσα πέρασες στην ογκολογική η ψυχή σου τα ήξερε. Πόσα ευχαριστώ να πω στον πρώτο γιατρό που σε βοήθησε να ζήσεις 21 χρόνια; Πόσα ευχαριστώ στον δεύτερο γιατρό σου που σε βοήθησε να ζήσεις άλλα τρία χρόνια; Το καλό είναι ότι εσύ δεν ήξερες... Εμείς οι τρεις είχαμε την ατυχία να ξέρουμε από την πρώτη στιγμή ότι  έχεις τρία χρόνια. Πολύ βαρύ το φορτίο, αλλά με έκανε να εκτιμήσω τις στιγμές μαζί σου και να προετοιμαστώ. Με έκανε δυνατή. Έμαθα να σε καθησυχάζω μέχρι τελευταία στιγμή και να σου λέω ότι όλα θα πάνε καλά. Το τελευταίο που σου είπα ήταν ότι σε μια εβδομάδα θα πάμε στο ραντεβού με τον γιατρό. Μετά βυθίστηκες... Ελπίζω να έφυγες με αυτή την τελευταία αίσθηση ελπίδας, γλυκιά μανούλα... 

Κυρία Θάλεια, δασκάλα μου, μανούλα μου, φίλη μου, σύμβουλέ μου, μου λείπεις. Πόσα «ευχαριστώ» και πόσα «μου λείπεις» να πω; Θα είναι λίγα μπροστά σε αυτά που αισθάνομαι... Να μας προσέχεις και να μας αγαπάς. Σ’ αγαπώ και μου λείπεις. Θα μου λείπεις πάντα από τη ζωή και την καθημερινότητά μου. Αχ μανούλα... Α ρε μαμά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Τον άνθρωπο τον βλέπω ως άνθρωπο

Τον άνθρωπο τον βλέπω πάντα ως άνθρωπο. Ως ένα δημιούργημα μοναδικό και ανεπανάληπτο που έχει τη δική του μοναδικότητα. Θέλω να τον βλέπω ως ένα δημιούργημα με αξιοπρέπεια και αυταξία. Δεν τον κρίνω από τα ρούχα του, ούτε από την εμφάνισή του. Είτε ένας άνθρωπος είναι ντυμένος με ακριβά ενδύματα, είτε είναι ντυμένος πιο φτωχά, θα τον…

Η στιγμή του χωρισμού

Έφτασε αυτή η στιγμή που τόσο απευχόμουν. Η ώρα που το χέρι μου θέλεις να  αφήσεις και  να πορευτείς χωρίς εμένα στη ζωή αυτή. Η στιγμή που αισθάνομαι πως η αγάπη μου πια σου είναι περιττή. Ήρθε και αυτή η ώρα που για εμένα πια δεν ενδιαφέρεσαι και θέλεις να βρεις την αγάπη σε άλλη αγκαλιά. Την ώρα αυτή του αποχωρισμού, στα μάτια θα…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια δεν βασίζεται σε κάποιο μυστικό σχέδιο που εκπορεύεται από άγνωστους και σκοτεινούς κύκλους αλλά αποτελεί την υλοποίηση μιας προδιαγεγραμμένης καπιταλιστικής επιδρομής, η οποία θα διενεργείται για όσο χρόνο ο μόχθος των εργαζομένων θα αποφέρει κέρδη.…

Η ανοχή του διαφορετικού καθαρίσματος της μπανάνας!

Μια μέρα ο 13χρονος ανιψιός μου Βασίλης μου είπε (σχεδόν συγκλονισμένος) ότι  τόσα χρόνια καθάριζε με λάθος τρόπο την μπανάνα. - Πώς δηλαδή; Ρώτησα εγώ. - Από το κοτσάνι! - Από το κοτάνι; απόρησα. Εγώ την καθαρίζω από την κάτω μεριά. - Πώς δηλαδή; - Πατάω στην κορυφή και ανοίγει. - Σοβαρά; Αυτό είναι το σωστό. Εγώ πάντα από την άλλη. -…

Ο χαμένος χρόνος

Πολλές φορές, η ρουτίνα της καθημερινότητας και οι υποχρεώσεις, παρασέρνουν τη ζωή μας σε τόσο γρήγορους ρυθμούς, που χάνουμε τις πολύτιμες στιγμές. Εκείνες τις μοναδικές στιγμές που ομορφαίνουν τις μέρες μας, όπως το αλατοπίπερο νοστιμεύει το αχνιστό φαγητό. Το άγχος που μας κατακλύζει, καθώς προσπαθούμε να προλάβουμε τα καθημερινά, μας…

Τσάρλι Τσάπλιν: Όλα εξαρτώνται από μένα!

Ο Τσαρλς Σπένσερ «Τσάρλι» Τσάπλιν (1889-1977) ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου, που άφησε εποχή στις πρώτες δεκαετίες του Χόλυγουντ, ενσαρκώνοντας τον Σαρλό και σκορπώντας γέλιο στους φίλους της 7ης τέχνης όλων των ηλικιών. Πέρα από το σημαντικό καλλιτεχνικό έργο του, έχουμε να θυμόμαστε τα σοφά λόγια του για τη ζωή,…

Στη ζωή αυτή που ζούμε, όλα τα συναισθήματα χωράνε…

Τίποτα δεν έρχεται σε αυτή τη ζωή για να μείνει για πάντα. Τι και αν νοιώθεις πως πνίγεσαι, στο τέλος όταν βγεις στη στεριά, θα το βλέπεις σαν μία εμπειρία που απλώς σε δυνάμωσε και σε έκανε έναν πιο δυνατό άνθρωπο. Ακόμα και αν η μαύρη απελπισία σε ζώσει, δώσε χώρο στην ελπίδα. Δε θα ζήσει η μαυρίλα αιώνια, για λίγο έρχεται σαν…

Το μαγεμένο σου λουλούδι

Λουλούδι μαγεμένο ήταν για σένα. Το πότιζες, το φρόντιζες, το αγαπούσες τόσο μα τόσο πολύ που η αγάπη σου δεν χωράει σε αυτές εδώ τις λέξεις. Ξεχείλιζε, το κοίταγες και είχες ζωή, γελούσες, χαιρόσουν, και λάθη όταν έκανες ήταν μόνο για το καλό του. Λουλούδι μαγεμένο το έλεγες αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο, και έτσι ξαφνικά -σχεδόν…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή…

Back in Time

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης