tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Για τη μαμά μου…

Για τη μαμά μου…

( 25 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 05.01.19 20:36
 

Για τη μαμά μου…

Στα ένατα γενέθλια της κόρης μου ξύπνησα με κλάματα, γιατί σε αισθανόμουν εδώ όσο ποτέ. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις...

Θυμήθηκα μια αίσθηση που είχα παιδί (και που έχει εξαφανιστεί από χρόνια, δυστυχώς)... Μια αίσθηση σιγουριάς που είχα όταν ήμουν περίπου στην ηλικία της κόρης μου ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί σε εμάς και στους γύρω μας. Είχα τόση σιγουριά για αυτό... Το πίστευα πραγματικά. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου ένα παλάτι και μέσα είχα βάλει εσένα, τον μπαμπά, τη Μαρία, τον Τάσο, εμένα. Ήταν ένα παλάτι απόρθητο, που κανένα κακό δε μπορούσε να μπει μέσα σ’ αυτό. Ό,τι άσχημο άκουγα συνέβαινε κάπου μακριά... σε άλλους κόσμους, σε άλλες χώρες...

Θυμήθηκα όμως τι ήταν αυτό που γκρέμισε σιγά σιγά το παλάτι και το έκανε χίλια κομμάτια και μας ανάγκασε να «βγούμε» και να «μπούμε» στον αληθινό κόσμο, όπου δυστυχώς όλα μπορούσαν να συμβούν σε όλους. Σε εμάς, σε φίλους, σε συγγενείς, σε διπλανούς. 

Ήμουν δευτέρα γυμνασίου, όταν συνέβη μια σειρά από ατυχή γεγονότα, που συγκλόνησαν την ψυχή και το μυαλό μου και άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Πρώτα πέθανε ο μπαμπάς της φίλης μου Ε. από καρκίνο και ύστερα από λίγο ο μπαμπάς του φίλου μου Θ. από καρδιά. Και έπειτα έζησα και κάτι άλλο. Την ώρα του μαθήματος στο σχολείο ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Η 13χρονη Ρ. αυτοπυροβολήθηκε και πέθανε. Το παλάτι δεν υπήρχε πια. 

Την ίδια χρονιά έφυγες για τη Θεσ/κη. Ο Τάσος ήταν μόλις 9. Είχαν βρει κάτι στο στήθος σου και έπρεπε να το αφαιρέσουν. Τη λέξη «καρκίνος» δεν την είπες ποτέ. Ούτε όταν ένα βράδυ που με καληνυχτούσες σε ρώτησα αν έχεις αυτή την αρρώστια. Το αρνήθηκες. Πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια, για να μας το πει ξεκάθαρα ένας ξάδερφος που φιλοξενήσαμε, όταν ήμασταν φοιτήτριες. Φταίει μάλλον αυτό που συχνά έλεγες: «Δε μπορώ να καταλάβω γιατί, ενώ μεγαλώσατε, σας βλέπω σαν μικρά».

Και τώρα έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος, αλλά μοιάζει λιγότερο. Μοιάζει πολύ κοντινό το ότι ήσουν μαζί μου. Γράφω γιατί έτσι σε νιώθω κοντά μου... Αυτό είναι μάλλον το τελευταίο γραμμα σε σένα –δημόσιο, γιατί σε προσωπικό επίπεδο κάθε μέρα σου μιλάει η φωνή μου μες στο μυαλό μου. Ελπίζω να ακούς...

Αυτόν το χρόνο πέρασα πολλές φάσεις. Τους πρώτους μήνες ήταν τόσο έντονη η τελευταία εικόνα σου που κάποιες στιγμές με έπιανε πανικός και σκεφτόμουν: «Δε θα ξαναθυμηθώ την καλή μου τη μαμά, όπως ήταν; Δυνατή και αγέρωχη; Μέσα στην ένταση και τον πανικό; Με τις φωνές της και τα μαλώματά μας; Αυτή η παλιοεικόνα θα μείνει; Της ανήμπορης και αδύναμης μαμάς;...» Ευτυχώς όμως αυτά που λένε για τον χρόνο είναι αλήθεια. Άρχισε δειλά δειλά να έρχεται η κανονική σου εικόνα, η δυνατή, και να σκεπάζει εκείνη την παλιοεικόνα. Εξάλλου, η δυνατή Θάλεια ήταν τόσο έντονη που σε πολλούς θα μείνει αξέχαστη. Σε όλους όσους σε αναφέρουν συνέχεια και μου μιλούν για σένα, για το πόσο καλή και ευγενική ήσουν. «Αχ, τη θυμάμαι τη μανούλα σου»... Πόσες φορές το έχω ακούσει;

Μιλάμε για σένα σα να είσαι εδώ. «Πάω κάτω στη γιαγιά», «Άφησα το ποδήλατο στη γιαγιά»... Το ξέρω όμως ότι δεν είσαι δυστυχώς. Και μου λείπεις από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο. Από το ότι δε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο και να μου πεις πώς φτιάχνεται ένα φαγητό, μέχρι το να σου πω τα νέα των παιδιών, τα κατορθώματά τους... Πόσο θα ήθελα να διάβαζες εσύ τα παιδιά μου...

Αν είσαι εκεί με όσους έχουν φύγει, θέλω να είστε καλά με τον μπαμπά. Δε θέλω να σκέφτομαι εγωιστικά «Γιατί δεν είναι εδώ», «Γιατί δε θα είσαι εδώ, όταν...», αλλά πραγματικά θα το ήθελα να ζήσετε και οι δυο περισσότερο... 

Είχες φροντίσει για όλα, δεν μας άφησες καμία εκκρεμότητα... Δεν αγχωνόσουν που θα φύγεις, αλλά που δε θα μπορούσες να μας βοηθάς πια. Οι στιγμές που σε είδα να λιποψυχείς ήταν ελάχιστες. Αυτό που έλεγες όμως συνέχεια ήταν «Πήρες τον ένα, δεν άφηνες τον άλλο...». Ήξερες... Πόσο ζωντανή η εικόνα σου μανούλα μου γλυκιά; Πόση δύναμη είχες; Πόση ψυχραιμία;

Εκείνο τον Ιούνιο του 2017 ήξερα ότι πλησιάζει το τέλος. Θυμάσαι; Πήγαμε στην επίδειξη ρυθμικής της Κωντσέττας και μετά από λίγες μέρες μπήκες στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκες έξω στην αυλή σου ποτέ ξανά.

Θύμωνα μερικές φορές με τις ερωτήσεις του κόσμου... Έκλαιγα, στεναχωριόμουν... Τα όσα πέρασες στην ογκολογική η ψυχή σου τα ήξερε. Πόσα ευχαριστώ να πω στον πρώτο γιατρό που σε βοήθησε να ζήσεις 21 χρόνια; Πόσα ευχαριστώ στον δεύτερο γιατρό σου που σε βοήθησε να ζήσεις άλλα τρία χρόνια; Το καλό είναι ότι εσύ δεν ήξερες... Εμείς οι τρεις είχαμε την ατυχία να ξέρουμε από την πρώτη στιγμή ότι  έχεις τρία χρόνια. Πολύ βαρύ το φορτίο, αλλά με έκανε να εκτιμήσω τις στιγμές μαζί σου και να προετοιμαστώ. Με έκανε δυνατή. Έμαθα να σε καθησυχάζω μέχρι τελευταία στιγμή και να σου λέω ότι όλα θα πάνε καλά. Το τελευταίο που σου είπα ήταν ότι σε μια εβδομάδα θα πάμε στο ραντεβού με τον γιατρό. Μετά βυθίστηκες... Ελπίζω να έφυγες με αυτή την τελευταία αίσθηση ελπίδας, γλυκιά μανούλα... 

Κυρία Θάλεια, δασκάλα μου, μανούλα μου, φίλη μου, σύμβουλέ μου, μου λείπεις. Πόσα «ευχαριστώ» και πόσα «μου λείπεις» να πω; Θα είναι λίγα μπροστά σε αυτά που αισθάνομαι... Να μας προσέχεις και να μας αγαπάς. Σ’ αγαπώ και μου λείπεις. Θα μου λείπεις πάντα από τη ζωή και την καθημερινότητά μου. Αχ μανούλα... Α ρε μαμά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο για ό,τι θέλω εγώ! Έχω συναναστραφεί με πολλούς ενήλικες, με διάφορους χαρακτήρες, που είχαν άσχημη παιδική ηλικία, δεν το είχαν πει αλλά η συμπεριφορά τους το φώναζε. Να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και να μην αφήνεις κανέναν να σε υποτιμάει. Ακόμα και η σιωπή είναι η…

Κάνε την ψυχή σου καράβι

Θα νιώσεις πολλές φορές καράβια να βουλιάζουν μέσα σου. Μην τα αφήσεις. Να έχεις ψυχή ταξιδιάρικη, ανήσυχη, μη στάσιμη. Να κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα για να εξελίσσεσαι. Πολλοί θα σε αποθαρρύνουν, θα σε μειώσουν, θα σου δώσουν κίνητρο να αλλάξεις, να γίνεις ίδιος. Μην το κάνεις. Με το οφθαλμός αντί οφθαλμού τα δικά σου μάτια θα…

Τσάρλι Τσάπλιν: Όλα εξαρτώνται από μένα!

Ο Τσαρλς Σπένσερ «Τσάρλι» Τσάπλιν (1889-1977) ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου, που άφησε εποχή στις πρώτες δεκαετίες του Χόλυγουντ, ενσαρκώνοντας τον Σαρλό και σκορπώντας γέλιο στους φίλους της 7ης τέχνης όλων των ηλικιών. Πέρα από το σημαντικό καλλιτεχνικό έργο του, έχουμε να θυμόμαστε τα σοφά λόγια του για τη ζωή,…

Βιβλίο vs “youtube” και “Power of Love”

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ξυπνώντας την ημέρα της γιορτής μου ήταν οι γιορτές που κάναμε στο σπίτι όταν ήμουν παιδί. Θυμήθηκα το τότε. Το σπίτι γέμιζε κόσμο, έτρωγα άπειρα κεφτεδάκια και σοκολατάκια και το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ, γιατί με έτσουζαν τα μάτια από τον καπνό. Οι φίλες της μαμάς μου (δασκάλες, όπως κι εκείνη) μου…

Οι δρόμοι των κυπαρισσιών

Θα έπρεπε να ξεκινάμε το ταξίδι μας στον κόσμο, ξεκινώντας απ’ το δρόμο των κυπαρισσιών. Από το τέλος προς στην αρχή.  Να χαράζουμε την πορεία μας σε αυτό τον κόσμο με την πιο μεγάλη γνώση. Την γνώση των ορίων και της σχετικότητας, όχι του χρόνου γενικώς αλλά της σχετικότητας του δικού μας χρόνου.  Ό,τι μας φέρνει πιο κοντά στο ερώτημα…

Η Εβδομάδα των Παθών

Ξέρεις γιατί μερικές φορές δεν νιώθεις πολλά, παρόλο που είναι Μ. Εβδομάδα; Είναι επειδή νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται μ’ ένα κουμπάκι που πατάμε αυτές τις μέρες...  Η μεγάλη εβδομάδα (η εβδομάδα των παθών) εκτός από τα θρησκευτικά, πιστεύω ότι σχετίζεται και με την ψυχολογία μας. Συνδέεται με τον πόνο, την πάλη, την αισιοδοξία, τη…

Σκέψου, δεν είναι παράνομο ακόμα!

Γεννιόμαστε σε μία κοινωνία που από τη νηπιακή μας κιόλας ηλικία μας εντάσσει στα πλαίσια του κοινωνικού προγραμματισμού και της μίμησης της συμπεριφοράς. Το άτομο πρέπει να υπακούει σε κανόνες, επειδή του λένε οι άλλοι, όχι επειδή έχει αντιληφθεί τη σημασία της δικαιοσύνης και της ισορροπίας στις ανθρώπινες σχέσεις. Και εδώ ακριβώς η…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι…

Το αντίο που δεν ειπώθηκε ποτέ!

Αποχαιρετίστηκαν. Κοιτάχτηκαν βαθιά μέσα στα μάτια, διαπερνώντας ο ένας…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την…

Να χαλάς χατίρια και να λες «όχι» στην εκμετάλλευση!

Χτυπάει το τηλέφωνο μετά από καιρό, κοιτάς τον αριθμό και είναι ένας…

Back in Time

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης