tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Για τη μαμά μου…

Για τη μαμά μου…

( 25 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 05.01.19 20:36
 

Για τη μαμά μου…

Στα ένατα γενέθλια της κόρης μου ξύπνησα με κλάματα, γιατί σε αισθανόμουν εδώ όσο ποτέ. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις...

Θυμήθηκα μια αίσθηση που είχα παιδί (και που έχει εξαφανιστεί από χρόνια, δυστυχώς)... Μια αίσθηση σιγουριάς που είχα όταν ήμουν περίπου στην ηλικία της κόρης μου ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί σε εμάς και στους γύρω μας. Είχα τόση σιγουριά για αυτό... Το πίστευα πραγματικά. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου ένα παλάτι και μέσα είχα βάλει εσένα, τον μπαμπά, τη Μαρία, τον Τάσο, εμένα. Ήταν ένα παλάτι απόρθητο, που κανένα κακό δε μπορούσε να μπει μέσα σ’ αυτό. Ό,τι άσχημο άκουγα συνέβαινε κάπου μακριά... σε άλλους κόσμους, σε άλλες χώρες...

Θυμήθηκα όμως τι ήταν αυτό που γκρέμισε σιγά σιγά το παλάτι και το έκανε χίλια κομμάτια και μας ανάγκασε να «βγούμε» και να «μπούμε» στον αληθινό κόσμο, όπου δυστυχώς όλα μπορούσαν να συμβούν σε όλους. Σε εμάς, σε φίλους, σε συγγενείς, σε διπλανούς. 

Ήμουν δευτέρα γυμνασίου, όταν συνέβη μια σειρά από ατυχή γεγονότα, που συγκλόνησαν την ψυχή και το μυαλό μου και άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Πρώτα πέθανε ο μπαμπάς της φίλης μου Ε. από καρκίνο και ύστερα από λίγο ο μπαμπάς του φίλου μου Θ. από καρδιά. Και έπειτα έζησα και κάτι άλλο. Την ώρα του μαθήματος στο σχολείο ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Η 13χρονη Ρ. αυτοπυροβολήθηκε και πέθανε. Το παλάτι δεν υπήρχε πια. 

Την ίδια χρονιά έφυγες για τη Θεσ/κη. Ο Τάσος ήταν μόλις 9. Είχαν βρει κάτι στο στήθος σου και έπρεπε να το αφαιρέσουν. Τη λέξη «καρκίνος» δεν την είπες ποτέ. Ούτε όταν ένα βράδυ που με καληνυχτούσες σε ρώτησα αν έχεις αυτή την αρρώστια. Το αρνήθηκες. Πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια, για να μας το πει ξεκάθαρα ένας ξάδερφος που φιλοξενήσαμε, όταν ήμασταν φοιτήτριες. Φταίει μάλλον αυτό που συχνά έλεγες: «Δε μπορώ να καταλάβω γιατί, ενώ μεγαλώσατε, σας βλέπω σαν μικρά».

Και τώρα έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος, αλλά μοιάζει λιγότερο. Μοιάζει πολύ κοντινό το ότι ήσουν μαζί μου. Γράφω γιατί έτσι σε νιώθω κοντά μου... Αυτό είναι μάλλον το τελευταίο γραμμα σε σένα –δημόσιο, γιατί σε προσωπικό επίπεδο κάθε μέρα σου μιλάει η φωνή μου μες στο μυαλό μου. Ελπίζω να ακούς...

Αυτόν το χρόνο πέρασα πολλές φάσεις. Τους πρώτους μήνες ήταν τόσο έντονη η τελευταία εικόνα σου που κάποιες στιγμές με έπιανε πανικός και σκεφτόμουν: «Δε θα ξαναθυμηθώ την καλή μου τη μαμά, όπως ήταν; Δυνατή και αγέρωχη; Μέσα στην ένταση και τον πανικό; Με τις φωνές της και τα μαλώματά μας; Αυτή η παλιοεικόνα θα μείνει; Της ανήμπορης και αδύναμης μαμάς;...» Ευτυχώς όμως αυτά που λένε για τον χρόνο είναι αλήθεια. Άρχισε δειλά δειλά να έρχεται η κανονική σου εικόνα, η δυνατή, και να σκεπάζει εκείνη την παλιοεικόνα. Εξάλλου, η δυνατή Θάλεια ήταν τόσο έντονη που σε πολλούς θα μείνει αξέχαστη. Σε όλους όσους σε αναφέρουν συνέχεια και μου μιλούν για σένα, για το πόσο καλή και ευγενική ήσουν. «Αχ, τη θυμάμαι τη μανούλα σου»... Πόσες φορές το έχω ακούσει;

Μιλάμε για σένα σα να είσαι εδώ. «Πάω κάτω στη γιαγιά», «Άφησα το ποδήλατο στη γιαγιά»... Το ξέρω όμως ότι δεν είσαι δυστυχώς. Και μου λείπεις από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο. Από το ότι δε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο και να μου πεις πώς φτιάχνεται ένα φαγητό, μέχρι το να σου πω τα νέα των παιδιών, τα κατορθώματά τους... Πόσο θα ήθελα να διάβαζες εσύ τα παιδιά μου...

Αν είσαι εκεί με όσους έχουν φύγει, θέλω να είστε καλά με τον μπαμπά. Δε θέλω να σκέφτομαι εγωιστικά «Γιατί δεν είναι εδώ», «Γιατί δε θα είσαι εδώ, όταν...», αλλά πραγματικά θα το ήθελα να ζήσετε και οι δυο περισσότερο... 

Είχες φροντίσει για όλα, δεν μας άφησες καμία εκκρεμότητα... Δεν αγχωνόσουν που θα φύγεις, αλλά που δε θα μπορούσες να μας βοηθάς πια. Οι στιγμές που σε είδα να λιποψυχείς ήταν ελάχιστες. Αυτό που έλεγες όμως συνέχεια ήταν «Πήρες τον ένα, δεν άφηνες τον άλλο...». Ήξερες... Πόσο ζωντανή η εικόνα σου μανούλα μου γλυκιά; Πόση δύναμη είχες; Πόση ψυχραιμία;

Εκείνο τον Ιούνιο του 2017 ήξερα ότι πλησιάζει το τέλος. Θυμάσαι; Πήγαμε στην επίδειξη ρυθμικής της Κωντσέττας και μετά από λίγες μέρες μπήκες στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκες έξω στην αυλή σου ποτέ ξανά.

Θύμωνα μερικές φορές με τις ερωτήσεις του κόσμου... Έκλαιγα, στεναχωριόμουν... Τα όσα πέρασες στην ογκολογική η ψυχή σου τα ήξερε. Πόσα ευχαριστώ να πω στον πρώτο γιατρό που σε βοήθησε να ζήσεις 21 χρόνια; Πόσα ευχαριστώ στον δεύτερο γιατρό σου που σε βοήθησε να ζήσεις άλλα τρία χρόνια; Το καλό είναι ότι εσύ δεν ήξερες... Εμείς οι τρεις είχαμε την ατυχία να ξέρουμε από την πρώτη στιγμή ότι  έχεις τρία χρόνια. Πολύ βαρύ το φορτίο, αλλά με έκανε να εκτιμήσω τις στιγμές μαζί σου και να προετοιμαστώ. Με έκανε δυνατή. Έμαθα να σε καθησυχάζω μέχρι τελευταία στιγμή και να σου λέω ότι όλα θα πάνε καλά. Το τελευταίο που σου είπα ήταν ότι σε μια εβδομάδα θα πάμε στο ραντεβού με τον γιατρό. Μετά βυθίστηκες... Ελπίζω να έφυγες με αυτή την τελευταία αίσθηση ελπίδας, γλυκιά μανούλα... 

Κυρία Θάλεια, δασκάλα μου, μανούλα μου, φίλη μου, σύμβουλέ μου, μου λείπεις. Πόσα «ευχαριστώ» και πόσα «μου λείπεις» να πω; Θα είναι λίγα μπροστά σε αυτά που αισθάνομαι... Να μας προσέχεις και να μας αγαπάς. Σ’ αγαπώ και μου λείπεις. Θα μου λείπεις πάντα από τη ζωή και την καθημερινότητά μου. Αχ μανούλα... Α ρε μαμά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι άγριο, απροσπέλαστο, τρομακτικό. Ξεκινώντας από την παιδική μας ηλικία και τα παραμύθια που μας έλεγε ο παππούς, ο λύκος ήταν πάντα ο κακός. Αυτός που σε έκανε να τρομάξεις κατά την διάρκεια της διήγησης, αυτός που θα φοβόσουν ότι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι σου ή…

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο για ό,τι θέλω εγώ! Έχω συναναστραφεί με πολλούς ενήλικες, με διάφορους χαρακτήρες, που είχαν άσχημη παιδική ηλικία, δεν το είχαν πει αλλά η συμπεριφορά τους το φώναζε. Να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και να μην αφήνεις κανέναν να σε υποτιμάει. Ακόμα και η σιωπή είναι η…

Το μαγεμένο σου λουλούδι

Λουλούδι μαγεμένο ήταν για σένα. Το πότιζες, το φρόντιζες, το αγαπούσες τόσο μα τόσο πολύ που η αγάπη σου δεν χωράει σε αυτές εδώ τις λέξεις. Ξεχείλιζε, το κοίταγες και είχες ζωή, γελούσες, χαιρόσουν, και λάθη όταν έκανες ήταν μόνο για το καλό του. Λουλούδι μαγεμένο το έλεγες αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο, και έτσι ξαφνικά -σχεδόν…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά του. Πάντα αναρωτιόμουν αν ήταν το ίδιο. Στηνόμουν με τις ώρες και παραμόνευα να το δω να πλησιάζει, προσπαθούσα  να βρω ένα σημάδι, κάτι που θα μου έδειχνε ότι ήταν εκείνο όπως και πέρυσι. Ωστόσο, κάθε που κινούσα την κουρτίνα, σταματούσε ακαριαία μπροστά στο τζάμι…

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού. Η απόλυτη φράση για τους πολύ ταξιδευτές. Κάθε φορά που ετοιμάζεις την βαλίτσα σου, αυτή την φράση ψιθυρίζεις χαμογελώντας. Είσαι από τους ανθρώπους που αγκαλιάζεις την αλλαγή, σπας την ρουτίνα γιατί σε αρρωσταίνει, και ζητάς την ελευθερία. Ναι, την ελευθερία, γιατί όταν ταξιδεύεις είσαι…

Το πουλί και το σχοινί του

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μικρό και ξακουστό βασίλειο γεννήθηκε ένα πουλί με το όνομα Δικαιομένης. Μόλις γεννήθηκε, έδεσαν το ποδαράκι του με ένα μικρό σχοινάκι. Με το πέρας των χρόνων αυτό το σχοινί παρέμενε στο πόδι του, μεγάλωνε και δεν τον άφηνε να πετάξει (βέβαια μαζί με αυτό, μεγάλωνε η θέληση και η επιθυμία του να πετάξει).…

COVID-19: Οι συνέπειες ενός φόβου

Ο Σπινόζα είχε πει: «Ο φόβος είναι ασταθής θλίψη προερχόμενη από την ιδέα ενός μελλοντικού πράγματος για την έλευση του οποίου αμφιβάλλουμε». Η έλευση του ιού Covid-19 έχει προκαλέσει τρόμο σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα που θα παρεμποδίσουν την εξάπλωσή του, ενώ τα ΜΜΕ, στην προσπάθεια…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος…

Back in Time

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης