tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Για τη μαμά μου…

Για τη μαμά μου…

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 05.01.19 20:36
 

Για τη μαμά μου…

Στα ένατα γενέθλια της κόρης μου ξύπνησα με κλάματα, γιατί σε αισθανόμουν εδώ όσο ποτέ. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις...

Θυμήθηκα μια αίσθηση που είχα παιδί (και που έχει εξαφανιστεί από χρόνια, δυστυχώς)... Μια αίσθηση σιγουριάς που είχα όταν ήμουν περίπου στην ηλικία της κόρης μου ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί σε εμάς και στους γύρω μας. Είχα τόση σιγουριά για αυτό... Το πίστευα πραγματικά. Είχα φτιάξει στο μυαλό μου ένα παλάτι και μέσα είχα βάλει εσένα, τον μπαμπά, τη Μαρία, τον Τάσο, εμένα. Ήταν ένα παλάτι απόρθητο, που κανένα κακό δε μπορούσε να μπει μέσα σ’ αυτό. Ό,τι άσχημο άκουγα συνέβαινε κάπου μακριά... σε άλλους κόσμους, σε άλλες χώρες...

Θυμήθηκα όμως τι ήταν αυτό που γκρέμισε σιγά σιγά το παλάτι και το έκανε χίλια κομμάτια και μας ανάγκασε να «βγούμε» και να «μπούμε» στον αληθινό κόσμο, όπου δυστυχώς όλα μπορούσαν να συμβούν σε όλους. Σε εμάς, σε φίλους, σε συγγενείς, σε διπλανούς. 

Ήμουν δευτέρα γυμνασίου, όταν συνέβη μια σειρά από ατυχή γεγονότα, που συγκλόνησαν την ψυχή και το μυαλό μου και άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Πρώτα πέθανε ο μπαμπάς της φίλης μου Ε. από καρκίνο και ύστερα από λίγο ο μπαμπάς του φίλου μου Θ. από καρδιά. Και έπειτα έζησα και κάτι άλλο. Την ώρα του μαθήματος στο σχολείο ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Η 13χρονη Ρ. αυτοπυροβολήθηκε και πέθανε. Το παλάτι δεν υπήρχε πια. 

Την ίδια χρονιά έφυγες για τη Θεσ/κη. Ο Τάσος ήταν μόλις 9. Είχαν βρει κάτι στο στήθος σου και έπρεπε να το αφαιρέσουν. Τη λέξη «καρκίνος» δεν την είπες ποτέ. Ούτε όταν ένα βράδυ που με καληνυχτούσες σε ρώτησα αν έχεις αυτή την αρρώστια. Το αρνήθηκες. Πέρασαν 8 ολόκληρα χρόνια, για να μας το πει ξεκάθαρα ένας ξάδερφος που φιλοξενήσαμε, όταν ήμασταν φοιτήτριες. Φταίει μάλλον αυτό που συχνά έλεγες: «Δε μπορώ να καταλάβω γιατί, ενώ μεγαλώσατε, σας βλέπω σαν μικρά».

Και τώρα έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος, αλλά μοιάζει λιγότερο. Μοιάζει πολύ κοντινό το ότι ήσουν μαζί μου. Γράφω γιατί έτσι σε νιώθω κοντά μου... Αυτό είναι μάλλον το τελευταίο γραμμα σε σένα –δημόσιο, γιατί σε προσωπικό επίπεδο κάθε μέρα σου μιλάει η φωνή μου μες στο μυαλό μου. Ελπίζω να ακούς...

Αυτόν το χρόνο πέρασα πολλές φάσεις. Τους πρώτους μήνες ήταν τόσο έντονη η τελευταία εικόνα σου που κάποιες στιγμές με έπιανε πανικός και σκεφτόμουν: «Δε θα ξαναθυμηθώ την καλή μου τη μαμά, όπως ήταν; Δυνατή και αγέρωχη; Μέσα στην ένταση και τον πανικό; Με τις φωνές της και τα μαλώματά μας; Αυτή η παλιοεικόνα θα μείνει; Της ανήμπορης και αδύναμης μαμάς;...» Ευτυχώς όμως αυτά που λένε για τον χρόνο είναι αλήθεια. Άρχισε δειλά δειλά να έρχεται η κανονική σου εικόνα, η δυνατή, και να σκεπάζει εκείνη την παλιοεικόνα. Εξάλλου, η δυνατή Θάλεια ήταν τόσο έντονη που σε πολλούς θα μείνει αξέχαστη. Σε όλους όσους σε αναφέρουν συνέχεια και μου μιλούν για σένα, για το πόσο καλή και ευγενική ήσουν. «Αχ, τη θυμάμαι τη μανούλα σου»... Πόσες φορές το έχω ακούσει;

Μιλάμε για σένα σα να είσαι εδώ. «Πάω κάτω στη γιαγιά», «Άφησα το ποδήλατο στη γιαγιά»... Το ξέρω όμως ότι δεν είσαι δυστυχώς. Και μου λείπεις από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο. Από το ότι δε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο και να μου πεις πώς φτιάχνεται ένα φαγητό, μέχρι το να σου πω τα νέα των παιδιών, τα κατορθώματά τους... Πόσο θα ήθελα να διάβαζες εσύ τα παιδιά μου...

Αν είσαι εκεί με όσους έχουν φύγει, θέλω να είστε καλά με τον μπαμπά. Δε θέλω να σκέφτομαι εγωιστικά «Γιατί δεν είναι εδώ», «Γιατί δε θα είσαι εδώ, όταν...», αλλά πραγματικά θα το ήθελα να ζήσετε και οι δυο περισσότερο... 

Είχες φροντίσει για όλα, δεν μας άφησες καμία εκκρεμότητα... Δεν αγχωνόσουν που θα φύγεις, αλλά που δε θα μπορούσες να μας βοηθάς πια. Οι στιγμές που σε είδα να λιποψυχείς ήταν ελάχιστες. Αυτό που έλεγες όμως συνέχεια ήταν «Πήρες τον ένα, δεν άφηνες τον άλλο...». Ήξερες... Πόσο ζωντανή η εικόνα σου μανούλα μου γλυκιά; Πόση δύναμη είχες; Πόση ψυχραιμία;

Εκείνο τον Ιούνιο του 2017 ήξερα ότι πλησιάζει το τέλος. Θυμάσαι; Πήγαμε στην επίδειξη ρυθμικής της Κωντσέττας και μετά από λίγες μέρες μπήκες στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκες έξω στην αυλή σου ποτέ ξανά.

Θύμωνα μερικές φορές με τις ερωτήσεις του κόσμου... Έκλαιγα, στεναχωριόμουν... Τα όσα πέρασες στην ογκολογική η ψυχή σου τα ήξερε. Πόσα ευχαριστώ να πω στον πρώτο γιατρό που σε βοήθησε να ζήσεις 21 χρόνια; Πόσα ευχαριστώ στον δεύτερο γιατρό σου που σε βοήθησε να ζήσεις άλλα τρία χρόνια; Το καλό είναι ότι εσύ δεν ήξερες... Εμείς οι τρεις είχαμε την ατυχία να ξέρουμε από την πρώτη στιγμή ότι  έχεις τρία χρόνια. Πολύ βαρύ το φορτίο, αλλά με έκανε να εκτιμήσω τις στιγμές μαζί σου και να προετοιμαστώ. Με έκανε δυνατή. Έμαθα να σε καθησυχάζω μέχρι τελευταία στιγμή και να σου λέω ότι όλα θα πάνε καλά. Το τελευταίο που σου είπα ήταν ότι σε μια εβδομάδα θα πάμε στο ραντεβού με τον γιατρό. Μετά βυθίστηκες... Ελπίζω να έφυγες με αυτή την τελευταία αίσθηση ελπίδας, γλυκιά μανούλα... 

Κυρία Θάλεια, δασκάλα μου, μανούλα μου, φίλη μου, σύμβουλέ μου, μου λείπεις. Πόσα «ευχαριστώ» και πόσα «μου λείπεις» να πω; Θα είναι λίγα μπροστά σε αυτά που αισθάνομαι... Να μας προσέχεις και να μας αγαπάς. Σ’ αγαπώ και μου λείπεις. Θα μου λείπεις πάντα από τη ζωή και την καθημερινότητά μου. Αχ μανούλα... Α ρε μαμά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Κριτική και αγένεια, απέχουν αρκετά μεταξύ τους…

Ομολογώ πως όταν είχα δει μία διαγωνιζόμενη στο φετινό Next Top Model και την απόλυτη αποδόμηση που δέχτηκε από τους κριτές, στεναχωρήθηκα και προβληματίστηκα. Για το πόσο μπορεί μία δημόσια κριτική η οποία αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας και της αγένειας να επηρεάσει τον άνθρωπο που την ακούει, όπως και για τα γενικότερα πρότυπα που…

Ευθυμογράφημα: Η κληρονομιά

Όλοι κλαίγανε, όλοι χτυπιόντουσαν. Ξαφνικός θάνατος; Όχι. Ο παππούς ήταν μεγάλος, ογδόντα κάτι και βάλε. Λες και δεν το περιμένανε. Μαζί ήταν και το εγγονάκι, ο μικρός Νικολάκης. Το κλάμα άρχισε: «Πάει ο παππούς!», «Και ήταν καλός άνθρωπος!», ενώ ο μικρός Νικολάκης άρχισε τις ερωτήσεις, σαστισμένος: «Μαμά, γιατί όλοι φοράνε μαύρα;»,…

Μη δέχεστε αφεντικά στη ζωή σας

Ένα από τα κακά που υπάρχουν σε αυτή τη χωρά, είναι η επιθυμία πολλών να ελέγχουν τις ζωές των ανθρώπων. Θεωρούν πως τα παιδιά, οι σύντροφοι και οι φίλοι τους ανήκουν και είναι ιδιοκτησία τους. Θέλουν να ελέγχουν τη ζωή, τις σκέψεις και τα θέλω τους. Δε μας αφήνουν να αναπνεύσουμε και να είμαστε ο εαυτός μας. Έχω βαρεθεί να ακούω πεθερές…

Μιζέρια, ο ύπουλος εχθρός της κοινωνίας

Φίλε Άλκιμε!  Έπειτα από μια βροχή, αν είσαι τυχερός και στρέψεις το βλέμμα προς την σωστή κατεύθυνση, εμπρός σου, θα γεμίσει ένα μεγαλόπρεπο ουράνιο τόξο τη ματιά σου. Ετούτη η παλέτα της φύσης, έχει χρώματα διάφορα και πολλά, σίγουρα πολύ περισσότερα από ένα άσπρο και ένα μαύρο.  Η ελληνική κοινωνία, τα τελευταία χρόνια στην πλειοψηφία…

Η απιστία είναι πρόβλημα του άλλου

Είναι, αναμφίβολα, μία συναισθηματική πληγή το βίωμα μίας απιστίας από έναν/μία σύντροφο που αγαπάμε πολύ. Η απιστία σε μία σχέση στην οποία είχε τεθεί ως αμοιβαία απόφαση η αφοσίωση, πάντοτε είναι ένα αγκάθι που πονάει και ίσως για έναν άνθρωπο να αποτελέσει την αφορμή στο να χάσει ακόμα και σταματήσει να εμπιστεύεται τις…

Συγγραφή κοντά στη θάλασσα, μοναδική ευκαιρία για γαλήνη και έμπνευση…

Η συγγραφή είναι για εμένα μία πηγή ζωής. Είναι εκείνη που με αποδεσμεύει -έστω και για λίγο- από την πεζή πραγματικότητα και μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω μέσα σε γραμμές τετραδίων και σημειώσεων, όλα αυτά που θέλω. Γράφοντας ξεσπάω από όλα αυτά που πνίγουν την ψυχή μου και αισθάνομαι ένας άνθρωπος ελεύθερος. Παρότι γράφω συνήθως στο…

Ο φόβος του θανάτου και η άποψη του Επίκουρου

Οι περισσότεροι από όσους πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, θεωρούν ότι υπάρχει και ζωή μετά τον θάνατο. Υπάρχουν βέβαια και άθεοι που πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, ωστόσο αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και αποτελούν εξαιρέσεις. Αν και ο φόβος για τον θάνατο είναι δεδομένος, όσοι πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή έχουν λιγότερους λόγους…

Ένας gay πατέρας εξομολογείται

Είμαι ένας άνδρας που μεγαλώνω το παιδί μου με περίσσια αγάπη και φροντίδα. Το ντύνω για το σχολείο, το σκεπάζω κάθε βράδυ για να μην κρυώνει, το αγκαλιάζω όταν οι εφιάλτες του το ξυπνήσουν τρομαγμένο. Δεν ήθελα να μεγαλώσει σε μία οικογένεια όπου θα αισθανόταν πως είναι κάτι διαφορετικό, ήθελα να ξέρει πως μεγαλώνει απλά σε ένα…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η γυναίκα που χαμογελούσε πάντα

Μια γυναίκα κάποτε χαμογελούσε πάντα. Όλη την ημέρα, όλες τις ώρες, όλα…

Μιζέρια, ο ύπουλος εχθρός της κοινωνίας

Φίλε Άλκιμε!  Έπειτα από μια βροχή, αν είσαι τυχερός και στρέψεις το…

10 σοφές φράσεις του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, αποτελεί έναν από τους…

Ξεπερνώντας το αίσθημα ζήλιας για τους άλλους

Το αίσθημα της ζήλιας είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους. Εμφανίζεται σε…

Πώς να εντοπίσετε τις φοβίες σας και να απαλλαγείτε από αυτές

Ο φόβος είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα που προκαλείται εξαιτίας κάποιας…

Για τα «όχι» που άκουσα στη ζωή μου

Όλα τα όχι που άκουσα στη ζωή μου με έκαναν άνθρωπο δυνατότερο και…

Back in Time

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης