tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ο περιεργο-μαγνήτης μου και η υπερφόρτωση εγκεφάλου!

Ο περιεργο-μαγνήτης μου και η υπερφόρτωση εγκεφάλου!

( 24 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 09.03.19 01:33
 

Ο περιεργο-μαγνήτης μου και η υπερφόρτωση εγκεφάλου!

Τα περίεργα γεγονότα είναι στην καθημερινότητα όλων ή κάποιοι έχουμε πάνω μας έναν περιεργο-μαγνήτη, που τραβάει περίεργα άτομα και περίεργες καταστάσεις; Ή μήπως και τα δύο; Αν αυτός ο μαγνήτης υπάρχει, εγώ τον έχω 100%.

Για πρώτη φορά μου έτυχε όταν ήμουν στην Αθήνα και δούλευα με stage στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τότε μας είχαν στείλει εθελοντές που έπρεπε να τους εκπαιδεύσουμε για τις ημέρες των αγώνων. Εγώ λοιπόν ανέλαβα τον Κ., ο οποίος -την πρώτη μέρα που έπρεπε να μπούμε στην εγκατάσταση της Άρσης Βαρών στη Νίκαια και να τον ξεναγήσω- με ρώτησε: «Περνάμε από μαγνητική πύλη»; «Ναι», του λέω εγώ «και τα πράγματά μας από μηχάνημα, όπως εκείνο που έχει στα αεροδρόμια». «Ωχ», μου λέει, «Υπάρχει πρόβλημα». «Τι πρόβλημα;» λέω κι εγώ. «Ε, να! Ήρθα κατευθείαν από τη δουλειά -δουλεύω σεκιουριτάς σε νυχτερινό μαγαζί- και έχω μαζί μου όπλο στο τσαντάκι». «Τιιιι;;;». Μια ταραχή την έπαθα. Αφού έψαχνε σε κάτι χορτάρια να κρύψει το όπλο, αλλά τελικά δεν βρήκε πού να το βάλει κι εγώ σκεφτόμουν «Αυτό ΔΕΝ το ζω», πήγε και πέρασε την πύλη και ήθελε να με πείσει ότι τελικά το τσαντάκι του πέρασε τον έλεγχο κι ας είχε μέσα το όπλο. «Με δουλεύεις;» του είπα «Δείξε μου το όπλο. Δε σε πιστεύω»! Κι εκείνος πήγε υποτίθεται να ανοίξει το τσαντάκι, αλλά κοίταξε δεξιά-αριστερά και είπε: «Ωχ, μας παρακολουθούν, έχει κάμερες, άστο». Το πρόβλημα λύθηκε με ένα τηλέφωνο στον Βαγγέλη που δουλεύαμε μαζί. «Είναι θεότρελος, θα έρχεται στη δική σου βάρδια». Το ότι ο Κ. μου έλεγε ότι μιλάει 7 ξένες γλώσσες και έκανε πως μιλούσε στο κινητό κινέζικα, το προσπερνάω.

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη το 2009, όταν πήγαινα Σαββατοκύριακα στις συναντήσεις για το μεταπτυχιακό στη Θεσ/κη μία φορά το μήνα. Εκεί γνώρισα τον Φ. που, επειδή ήταν από την Καρδίτσα, είχα την ατυχία να μου κάνει παρέα δύο ώρες στο ΚΤΕΛ περιμένοντας το λεωφορείο. Ο Φ. προσπαθούσε να με πείσει ότι αυτό που βλέπουμε γύρω μας δεν υπάρχει. Ότι είναι μια εικονική πραγματικότητα και ότι τον πραγματικό κόσμο τον βλέπουν μόνο κάποιοι χαρισματικοί, όπως ο ίδιος. Αφού μου ξεφούρνισε ένα μάτσο φιλοσοφίες του Πλάτωνα και κάποιων άλλων φιλοσόφων -που πίστευε σαν Ευαγγέλιο- μου πρότεινε να διακόψω το μεταπτυχιακό, γιατί μόλις είχα γεννήσει και δε θα μπορούσα να συνδυάσω οικογένεια και σπουδές. Πόσο σεξιστικό! Το αποκορύφωμα δε ήταν όταν μου είπε ότι έχει την ικανότητα να θεραπεύει αρρώστιες με τα χέρια του... «Θεέ μου, που τους βρίσκω όλους τους περίεργους»; σκεφτόμουν. Τις επόμενες φορές τον απέφυγα διακριτικά...

Από τότε δε σταμάτησε ποτέ. Η καθημερινότητά μου ήταν και είναι γεμάτη από περίεργα συμβάντα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ένιωθα ότι  «Ζω ένα δράμα»! Είχα μαθητή που με τη δικαιολογία ότι θέλει να γίνει παπάς και να ζει ασκητικά, δεν πλενόταν (παρά μόνο με νερό κάθε 15 μέρες) και δεν έτρωγε, παρά μόνο για να επιβιώσει. Μια μέρα σχολιάζοντας ένα έργο του Παπαδιαμάντη, όπου ο πατέρας είχε εξωσυζυγική σχέση και παιδιά εκτός γάμου και η νόμιμη γυναίκα μεγάλωνε και τα ξένα παιδιά και υπέμενε την κατάσταση, επέμενε ότι έτσι ήταν το σωστό, γιατί ήταν σωστή χριστιανή, και με είχε βγάλει από τα ρούχα μου!! Αυτά είναι από τα πιο χοντρά, έχουν υπάρξει όμως και άπειρα άλλα. Και πάντα αναρωτιέμαι αν συμβαίνουν μόνο σε μένα ή αν εγώ το προκαλώ. Τελικά, πολύ περίεργος ο κόσμος που ζούμε...

Ο Λ. μου είπε χθες ότι είμαστε παιδιά του Τσέρνομπιλ και δεν είμαστε φυσιολογικοί. Το ότι δεν είμαστε φυσιολογικοί (συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου) είναι γεγονός! Άλλος παθαίνει κρίσεις πανικού, άλλος έχει μικροβιοφοβία, άλλος αγοραφοβία. Μια μικρή αγοραφοβία νομίζω ότι έχω κι εγώ, γιατί κάθε φορά που έχει ουρά στην Τράπεζα με πιάνει ταραχή και αρχίζει να καίγεται το κεφάλι μου. Νιώθω όπως δείχνει στα κινούμενα σχέδια τον ήρωα να κοκκινίζει σιγά σιγά από το λαιμό και πάνω. Σα να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Στις δε συζητήσεις με τις φίλες μου βλέπω ότι όλες έχουμε θέματα. Άλλη πετάει τα στρώματα, γιατί δεν καθαρίζουν από τα μικρόβια, άλλη καθαρίζει με εμμονή τα σοβατεπί, άλλη τρίβει τοίχους μανιωδώς, άλλη σιδερώνει μέχρι και τις κάλτσες, άλλη τελειώνει 5 λίτρα χλωρίνη την εβδομάδα. Τι έχουμε πάθει; Φταίει η διατροφή, η διαφήμιση, το διαδίκτυο, το Τσέρνομπιλ; Μήπως έχουμε όλοι μία δόση τρέλας; Μήπως τελικά είναι φυσιολογικό;

Και τέλος είναι και το Αλτσχάιμερ. Μερικές φορές ανησυχώ. Ξεχνάω μία στο τόσο τα κλειδιά στο σπίτι, κάτι το οποίο παλιά δεν έκανα. Χθες είχα στο αυτοκίνητο τα παιδιά μου και μια φίλη τους και έπρεπε να αφήσω τον Κων/νο στη γιαγιά, τα κορίτσια στα αγγλικά και να πάω για μάθημα. Προσπέρασα το σπίτι της γιαγιάς και συνέχισα. «Μαμά, είδα τη γιαγιά κάτω από το σπίτι της. Δεν την είδες;» είπε ο Κων/νος. «Ντριν», καμπανάκι. Αρχίζω να το χάνω; Ή υπερφόρτωση εγκεφάλου; Ελπίζω το νούμερο 2. Στην οφθαλμίατρο το απόγευμα φεύγοντας ρώτησα «Το πήρα το βιβλιάριο»; Και ήταν ήδη στην τσάντα μου.

Τελικά, όλοι έχουμε τα θεματάκια μας, αλλά έχει και την πλάκα του. Τουλάχιστον βλέπεις ότι δεν είσαι μόνος και παρηγοριέσαι. Γονείς ξεχνούν να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο και λες «οκ, υπάρχουν και χειρότερα». Ο υπερφορτωμένος εγκέφαλος και η κάθε είδους εμμονή είναι μόδα! It’s a “mad world”, όπως λέει το υπέροχο τραγούδι (του Gary Jules). Ή μήπως θα ταίριαζε καλύτερα στον καθένα μας το επίσης υπέροχο “I’m a creep, I’m a weirdo” (των Radiohead); «Τι κάνω εδώ; Δεν ανήκω εδώ». Έχουμε περιεργο-μαγνήτη ή είμαστε τελικά και οι ίδιοι περίεργοι, ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο; Ή και τα δύο;

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και βροχή. Η αγάπη δεν χάνεται, δόθηκε. Έχω φυτέψει πολλά λουλούδια, μα δεν άνθησαν όλα. Όμως δεν σταμάτησα να φυτεύω. Κάποια μαράθηκαν από την ξηρασία, αλλά σάπισαν από τις βροχές. Βλέπω αυτά που άνθησαν και χαμογελάω. Θυμάμαι. Και ξεχνάω. Δεν επιδιώκω πια την άνθηση…

Το πουλί και το σχοινί του

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μικρό και ξακουστό βασίλειο γεννήθηκε ένα πουλί με το όνομα Δικαιομένης. Μόλις γεννήθηκε, έδεσαν το ποδαράκι του με ένα μικρό σχοινάκι. Με το πέρας των χρόνων αυτό το σχοινί παρέμενε στο πόδι του, μεγάλωνε και δεν τον άφηνε να πετάξει (βέβαια μαζί με αυτό, μεγάλωνε η θέληση και η επιθυμία του να πετάξει).…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Μπορεί να είναι λάθος κάτι που νιώθουμε σωστό;

Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω για εμάς, ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, δυνατά, παράξενα και τρομαχτικά. Σε ξέρω καλύτερα από τους πάντες. Ξέρω ότι με θες, ότι είμαι το πάθος σου, η χαρά σου, τα νεύρα σου, η θλίψη σου. Με αγαπάς όσο σε αγαπώ, για αυτό και δεν τα παρατούσα. Ούτε…

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα προσέγγισης της υπάρχουσας -της τελευταίας δεκαετίας- κατάστασης της έβδομης τέχνης με προσωπικές διαπιστώσεις και εκτιμήσεις χωρίς καμία διάθεση αυθεντίας και δογματισμού. Επίσης σε αυτές τις διαπιστώσεις δεν προβαίνω με βάση τις λιγοστές σινεφίλ ταινίες που αντιστέκονται…

Covid-19: Κλείνω τα μάτια...

Δε θέλω να ωραιοποιήσω την καραντίνα, γιατί κάποιοι υποφέρουν και άνθρωποι πεθαίνουν. Για μένα όμως όλο αυτό το διάστημα υπήρξε μια ευκαιρία για εσωτερική και «εξωτερική» αναζήτηση. Πρώτα αντιλήφθηκα πόσο ρόλο παίζει ο διαφορετικός τρόπος που το αντιμετώπισε η κάθε χώρα. Κάποια ήθελε να εφαρμόσει την «ανοσία της αγέλης» και επέτρεπε…

Μπορεί η αγάπη να γίνει μίσος;

Η αγάπη μπορεί να αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο;  Η αγάπη μπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά που είναι το μίσος;  Ποτέ δεν μετάνιωσες για όσα έδωσες και όσα ένιωσες, για λόγια και πράξεις που ανεχόσουν ενώ δεν σου άξιζαν, για τα λάθη που συγχωρούσες με ένα χαμόγελο, γιατί πίστευες ότι το άτομο που αγαπούσες όλα αυτά τα άξιζε! Μέχρι…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά του. Πάντα αναρωτιόμουν αν ήταν το ίδιο. Στηνόμουν με τις ώρες και παραμόνευα να το δω να πλησιάζει, προσπαθούσα  να βρω ένα σημάδι, κάτι που θα μου έδειχνε ότι ήταν εκείνο όπως και πέρυσι. Ωστόσο, κάθε που κινούσα την κουρτίνα, σταματούσε ακαριαία μπροστά στο τζάμι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Ο φόβος και οι άνθρωποι

Οι συλλογικοί φόβοι διατρέχουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αιτίες…

Ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια ενός χωρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους είναι η βαθειά…

Back in Time

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης