tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Παρασκευή, 10.05.19 16:31
 

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Το Πάσχα πήγα με τις μικρές ανιψιές μου και το σκυλί μας βόλτα στη γειτονιά. Ένας γείτονας τις ζήτησε να τραγουδήσουν τα κάλαντα του Λαζάρου, αλλά του εξήγησα ότι ζουν στην Αθήνα και δεν τα ξέρουν. Ήθελε να τις δώσει φραγκοκοτίσια αβγά, όπως έδινε σε μας κάποτε. Λίγες μέρες πριν είχα φτιάξει το καλαθάκι της κόρης μου για να πάει να τραγουδήσει το «Εις την πόλη Βηθανία κλαίει η Μάρθα και η Μαρία…»

Δε θα ξεχάσω ποτέ την ανυπομονησία μου τις δύο τελευταίες χρονιές που τραγουδούσα. Είχαμε κάνει μέχρι και σχεδιάγραμμα… Δε θα μας  ξέφευγε κανένας γείτονας… Μετά το Λάζαρο ερχόντουσαν οι διακοπές του Πάσχα. Το βάψιμο των αβγών, η προετοιμασία για τα αρνιά, τις σούβλες και τις ψησταριές… Ένας πανικός!

Τις περισσότερες φορές η νονά μου μου έφερνε παπούτσια. Τις επόμενες μέρες δεν τα έβγαζα από τα πόδια μου. Περπατούσα και ένιωθα περήφανη. Ένιωθα ξεχωριστή. Νόμιζα πως όλοι με κοιτούσαν. Εκτός από ξεχωριστή ένιωθα κάθε φορά και τυχερή. Τυχερή, γιατί ήμουν η μόνη από τα τρία παιδιά της οικογένειας που έπαιρνε ανελλιπώς λαμπάδα, δώρο κτλ. Η αδερφή μου και ο αδερφός μου είχαν την ατυχία να έχουν δύο νονούς, οι οποίοι θυμήθηκαν την πρώτη για λίγα χρόνια και τον δεύτερο σχεδόν ποτέ. Κάθε χρόνο η μαμά έτρεχε να πάρει δώρο στον αδερφό και του έλεγε ψέματα ότι ήταν από τη νονά του. Αυτό το φαινόμενο του «εξαφανισμένου» νονού ήταν πολύ σύνηθες στην εποχή μας. Η δικιά μου νονά εξαφανίστηκε στην πορεία, ξαναεμφανίστηκε και ξαναεξαφανίστηκε -μάλλον οριστικά-, αλλά της αναγνωρίζω ότι τουλάχιστον δε γέμισε τις πασχαλινές μου αναμνήσεις με πικρία, όπως συνέβη με τα αδέρφια μου.

Στο δημοτικό υπήρξαν εκείνες οι χρονιές που προσπάθησα να γίνω παιδί της εκκλησίας και περνούσα τα απογεύματα της Μεγάλης Εβδομάδας στον Άγιο Νικόλαο με τις φίλες μου. Κράτησε δύο ή τρία χρόνια απ’ ό,τι θυμάμαι. Ήμουν όμως πάντα συνεπής στη νηστεία και τη θεία Κοινωνία, επειδή έτσι έπρεπε. Μάλιστα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι την ώρα της Ανάστασης πρέπει να αφήνω πίσω τα ελαττώματά μου και να ξεκινάω από το μηδέν προσπαθώντας να είμαι «καλό κορίτσι». Αυτό δεν μου το είχε πει κανείς. Εγώ το είχα επινοήσει. Είχα το κακό να επινοώ διάφορα με το μυαλό μου και επίσης να μη λέω σε κανέναν τις απορίες μου. Δεν ξέρω γιατί.

Για παράδειγμα ποτέ δε ρωτούσα γιατί οι εικόνες των Αγίων μοιάζουν τόσο τρομαχτικές. Ποτέ δεν είπα στη μαμά μου ότι με τρόμαζε εκείνος ο πίνακας στο δωμάτιό της με το δακρυσμένο κοριτσάκι που κρατούσε ένα κερί και σε κοιτούσε διαπεραστικά. Ούτε ποτέ ρώτησα γιατί στους δρόμους γράφει παντού Ν.Δ. και ποτέ Μ.Δ. Πίστευα ότι σημαίνει Νατάσα Δανιήλ και ήθελα να γράφει καμιά φορά και Μαρία, το όνομα της αδερφής μου. Πόσο χαζή ένιωσα όταν έμαθα τι σημαίνουν τα αρχικά, ούτε συζήτηση. Άλλη απορία μου ήταν γιατί συνεχίζουμε και κρατάμε την ομπρέλα όταν περπατάμε κάτω από υπόστεγο. Τι ανοησία… Αφού εκεί δε βρεχόμαστε… Εγώ όμως ήμουν έξυπνη και κάτω από τα υπόστεγα κατέβαζα την ομπρέλα…

Πολύ παλιά ψήναμε στο σπίτι των παππούδων με τα αδέρφια του μπαμπά. Μετά που οι παππούδες μεγάλωσαν ψήναμε στην αυλή μας. Μετά οι παππούδες έφυγαν κι εμείς μείναμε να ψήνουμε σταθερά στην αυλή μας. Με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια που η απουσία των αγαπημένων γονιών μας έχει «αδειάσει» την αυλή και το ψήσιμο σε αυτή δε μοιάζει να έχει νόημα.

Πόσο παράξενο μου φαίνεται που πέρασαν τόσα χρόνια... Ήμουν κοριτσάκι και είμαι μαμά. Με πονάει που κάποιοι έχουν φύγει. Η ζωή όμως συνεχίζεται «ανελέητα».

Μια μέρα άκουσα το γιο μου να λέει: «Κύριε ελέησον, κύριε ελέησον, ο παπάς τρελάθηκε και παίζει play-station».

-Θυμάσαι; είπα στον αδερφό μου. Εμείς λέγαμε «Kύριε ελέησον, κύριε ελέησον, ο παπάς πίνει καρνέισιον» (σοκολατούχο γάλα που πίναμε μικρά). Θυμάσαι που μας έπαιρνε ο παππούς;

-Α, τώρα που είπες παππούς. Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού ξενοικιάστηκε και έχω το κλειδί. Θες να πας να το δεις;

Πήρα τα τέσσερα παιδιά και ανίψια και το σκυλί και πήγα. Δυο τετράγωνα πιο κάτω... είκοσι χρόνια περνάω απ’ έξω, είκοσι χρόνια είχα να μπω. Κάναμε εξερεύνηση, κόψαμε λουλούδια....

-Μαμά, γιατί κλαις;

-Θεία, γιατί κλαις;

Όχι μόνο έκλαιγα, αλλά δε μπορούσα να σταματήσω... Έβλεπα τους θάμνους που πίσω τους τριάντα χρόνια πριν έφτιαχνα κεφτεδάκια από χώμα και νερό...Έβλεπα την παλιά βρύση που η γιαγιά έπλενε τα ρούχα στη σκάφη, το μέρος όπου άλλοτε ήταν το κοτέτσι, ο κήπος... Και μέσα στο σπίτι ανατρίχιασα. Ξαναζωντάνεψαν τα πάντα. Θυμήθηκα την παραμικρή λεπτομέρεια. Τη σόμπα, το ντουλάπι με τις λιχουδιές, το ψυγείο με τη βυσσινάδα, τον παππού Τάσο να μαλώνει με τη γιαγιά Μαριγούλα, τη γιαγιά να λέει ιστορίες. Συγκλονίστηκα...Το άδειο σπίτι γέμισε. Μυρωδιές, εικόνες, ήχους...

Τίποτα δε χάνεται, αυτό πιστέυω. Μπορεί η σχέση μου με τα θεία να μην είναι η καλύτερη τα τελευταία χρόνια, αλλά πιστεύω στην αγάπη των ανθρώπων και πρέπει να μην ξεχνάμε την καλοσύνη και την αγάπη που πήραμε... Κι ας έφυγαν, η αγάπη τους μας γεμίζει...

Μας δίνει δύναμη να πάμε μπροστά...

Πάμε μπροστά θέλοντας και μη.

Μας τραβάνε από το χέρι τα παιδιά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η στιγμή του χωρισμού

Έφτασε αυτή η στιγμή που τόσο απευχόμουν. Η ώρα που το χέρι μου θέλεις να  αφήσεις και  να πορευτείς χωρίς εμένα στη ζωή αυτή. Η στιγμή που αισθάνομαι πως η αγάπη μου πια σου είναι περιττή. Ήρθε και αυτή η ώρα που για εμένα πια δεν ενδιαφέρεσαι και θέλεις να βρεις την αγάπη σε άλλη αγκαλιά. Την ώρα αυτή του αποχωρισμού, στα μάτια θα…

Για τη μαμά μου…

Στα ένατα γενέθλια της κόρης μου ξύπνησα με κλάματα, γιατί σε αισθανόμουν εδώ όσο ποτέ. Με πλημμύρισαν αναμνήσεις... Θυμήθηκα μια αίσθηση που είχα παιδί (και που έχει εξαφανιστεί από χρόνια, δυστυχώς)... Μια αίσθηση σιγουριάς που είχα όταν ήμουν περίπου στην ηλικία της κόρης μου ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί σε εμάς και στους γύρω μας.…

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Πώς φτάσαμε ως εδώ; αναρωτιέμαι κοιτώντας τη φωτογραφία μας. Πού πήγε εκείνη  η αγάπη που μας έδεσε, αυτή η δυνατή φλόγα για την οποία αισθανόμασταν ολόκληρους πως μας καίει. Όταν γνωριστήκαμε, πόση αγωνία είχαμε ο ένας κοντά στον άλλο να βρεθεί! Πόσο λαχτάρα υπήρχε μέχρι να έρθει το πρώτο μας φιλί! Όταν στα χέρια σου με κράτησες,…

Ηλεκτροκίνηση αλά ελληνικά

Την Τρίτη 27/11 είδα κατά σύμπτωση την ανάρτηση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας στο Twitter «Live | Παρουσίαση του Προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για την Ηλεκτροκίνηση». Με μεγάλο ενθουσιασμό πάτησα το link. Νέες τεχνολογίες. Νέες ιδέες. Αυτό που θέλει κάθε νέος. Είπα θα δούμε κάτι ενδιαφέρον επιτέλους από την πολιτική σκηνή της…

Εκείνος που κακοποιεί ένα ζώο βρίσκεται ένα στάδιο πριν ξεκινήσει να κακοποιεί έναν άνθρωπο

Ακούμε πολλές φορές ανθρώπους να οργίζονται κάθε φορά που γίνεται νύξη της κακοποίησης των ζώων, με την κλασική ατάκα να βρίσκεται ακριβώς πίσω από αυτή την αγανάκτηση: «νοιάζεστε περισσότερο για τα ζώα από τους ανθρώπους». Το να κακοποιείς ένα ζώο δεν είναι μία πράξη η οποία αφορά μόνο το ζώο το οποίο κακοποιείται. Η κακοποίηση του…

«Είσαι υπέροχη αλλά με γνώρισες στην πιο ακατάλληλη στιγμή...»

Πόσες φορές άραγε άκουσες και εσύ, όπως και εγώ, αυτή τη ρημάδα φράση; Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα σε σχέσεις, δεν υπήρχε κάτι να με γεμίζει περισσότερο από το να προσφέρω! Ήθελα να μπορώ να δώσω στον άλλον ό,τι μπορείς να φανταστείς. Πέθαινα να δημιουργώ το χαμόγελο στο πρόσωπό του. Και ίσως αυτό, κάποιες φορές, να είχε σαν…

Ταξίδι είσαι

Ταξίδι είσαι. Ακόμα δεν το έχεις καταλάβει ότι ταξιδεύεις και ασχολείσαι με εγωισμούς και πείσματα; Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Και ακόμα σκέφτεσαι τα τυπικά και πως θα επανορθώσεις, μα είναι απλό: Αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πλήγωσες, που δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς μπροστά…

Έχεις δει ποτέ σου άνθρωπο να μιλάει στα λουλούδια;

Έχεις δει ποτέ σου άνθρωπο να μιλάει στα λουλούδια; Μπορείς να διακρίνεις μέσα από την πράξη του αυτή την ανάγκη του να μοιραστεί όσα κρύβει μέσα του; Βλέπεις τη μοναξιά κάτω από το χαμόγελό του; Νομίζεις πως ένας άνθρωπος τυχαία επιλέγει να μιλάει στα λουλούδια του; Όχι, μιλάει σε αυτά επειδή και εκείνα είναι τόσο λεπτά, τόσο ευαίσθητα,…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την…

Back in Time

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης