tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Παρασκευή, 10.05.19 16:31
 

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Το Πάσχα πήγα με τις μικρές ανιψιές μου και το σκυλί μας βόλτα στη γειτονιά. Ένας γείτονας τις ζήτησε να τραγουδήσουν τα κάλαντα του Λαζάρου, αλλά του εξήγησα ότι ζουν στην Αθήνα και δεν τα ξέρουν. Ήθελε να τις δώσει φραγκοκοτίσια αβγά, όπως έδινε σε μας κάποτε. Λίγες μέρες πριν είχα φτιάξει το καλαθάκι της κόρης μου για να πάει να τραγουδήσει το «Εις την πόλη Βηθανία κλαίει η Μάρθα και η Μαρία…»

Δε θα ξεχάσω ποτέ την ανυπομονησία μου τις δύο τελευταίες χρονιές που τραγουδούσα. Είχαμε κάνει μέχρι και σχεδιάγραμμα… Δε θα μας  ξέφευγε κανένας γείτονας… Μετά το Λάζαρο ερχόντουσαν οι διακοπές του Πάσχα. Το βάψιμο των αβγών, η προετοιμασία για τα αρνιά, τις σούβλες και τις ψησταριές… Ένας πανικός!

Τις περισσότερες φορές η νονά μου μου έφερνε παπούτσια. Τις επόμενες μέρες δεν τα έβγαζα από τα πόδια μου. Περπατούσα και ένιωθα περήφανη. Ένιωθα ξεχωριστή. Νόμιζα πως όλοι με κοιτούσαν. Εκτός από ξεχωριστή ένιωθα κάθε φορά και τυχερή. Τυχερή, γιατί ήμουν η μόνη από τα τρία παιδιά της οικογένειας που έπαιρνε ανελλιπώς λαμπάδα, δώρο κτλ. Η αδερφή μου και ο αδερφός μου είχαν την ατυχία να έχουν δύο νονούς, οι οποίοι θυμήθηκαν την πρώτη για λίγα χρόνια και τον δεύτερο σχεδόν ποτέ. Κάθε χρόνο η μαμά έτρεχε να πάρει δώρο στον αδερφό και του έλεγε ψέματα ότι ήταν από τη νονά του. Αυτό το φαινόμενο του «εξαφανισμένου» νονού ήταν πολύ σύνηθες στην εποχή μας. Η δικιά μου νονά εξαφανίστηκε στην πορεία, ξαναεμφανίστηκε και ξαναεξαφανίστηκε -μάλλον οριστικά-, αλλά της αναγνωρίζω ότι τουλάχιστον δε γέμισε τις πασχαλινές μου αναμνήσεις με πικρία, όπως συνέβη με τα αδέρφια μου.

Στο δημοτικό υπήρξαν εκείνες οι χρονιές που προσπάθησα να γίνω παιδί της εκκλησίας και περνούσα τα απογεύματα της Μεγάλης Εβδομάδας στον Άγιο Νικόλαο με τις φίλες μου. Κράτησε δύο ή τρία χρόνια απ’ ό,τι θυμάμαι. Ήμουν όμως πάντα συνεπής στη νηστεία και τη θεία Κοινωνία, επειδή έτσι έπρεπε. Μάλιστα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι την ώρα της Ανάστασης πρέπει να αφήνω πίσω τα ελαττώματά μου και να ξεκινάω από το μηδέν προσπαθώντας να είμαι «καλό κορίτσι». Αυτό δεν μου το είχε πει κανείς. Εγώ το είχα επινοήσει. Είχα το κακό να επινοώ διάφορα με το μυαλό μου και επίσης να μη λέω σε κανέναν τις απορίες μου. Δεν ξέρω γιατί.

Για παράδειγμα ποτέ δε ρωτούσα γιατί οι εικόνες των Αγίων μοιάζουν τόσο τρομαχτικές. Ποτέ δεν είπα στη μαμά μου ότι με τρόμαζε εκείνος ο πίνακας στο δωμάτιό της με το δακρυσμένο κοριτσάκι που κρατούσε ένα κερί και σε κοιτούσε διαπεραστικά. Ούτε ποτέ ρώτησα γιατί στους δρόμους γράφει παντού Ν.Δ. και ποτέ Μ.Δ. Πίστευα ότι σημαίνει Νατάσα Δανιήλ και ήθελα να γράφει καμιά φορά και Μαρία, το όνομα της αδερφής μου. Πόσο χαζή ένιωσα όταν έμαθα τι σημαίνουν τα αρχικά, ούτε συζήτηση. Άλλη απορία μου ήταν γιατί συνεχίζουμε και κρατάμε την ομπρέλα όταν περπατάμε κάτω από υπόστεγο. Τι ανοησία… Αφού εκεί δε βρεχόμαστε… Εγώ όμως ήμουν έξυπνη και κάτω από τα υπόστεγα κατέβαζα την ομπρέλα…

Πολύ παλιά ψήναμε στο σπίτι των παππούδων με τα αδέρφια του μπαμπά. Μετά που οι παππούδες μεγάλωσαν ψήναμε στην αυλή μας. Μετά οι παππούδες έφυγαν κι εμείς μείναμε να ψήνουμε σταθερά στην αυλή μας. Με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια που η απουσία των αγαπημένων γονιών μας έχει «αδειάσει» την αυλή και το ψήσιμο σε αυτή δε μοιάζει να έχει νόημα.

Πόσο παράξενο μου φαίνεται που πέρασαν τόσα χρόνια... Ήμουν κοριτσάκι και είμαι μαμά. Με πονάει που κάποιοι έχουν φύγει. Η ζωή όμως συνεχίζεται «ανελέητα».

Μια μέρα άκουσα το γιο μου να λέει: «Κύριε ελέησον, κύριε ελέησον, ο παπάς τρελάθηκε και παίζει play-station».

-Θυμάσαι; είπα στον αδερφό μου. Εμείς λέγαμε «Kύριε ελέησον, κύριε ελέησον, ο παπάς πίνει καρνέισιον» (σοκολατούχο γάλα που πίναμε μικρά). Θυμάσαι που μας έπαιρνε ο παππούς;

-Α, τώρα που είπες παππούς. Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού ξενοικιάστηκε και έχω το κλειδί. Θες να πας να το δεις;

Πήρα τα τέσσερα παιδιά και ανίψια και το σκυλί και πήγα. Δυο τετράγωνα πιο κάτω... είκοσι χρόνια περνάω απ’ έξω, είκοσι χρόνια είχα να μπω. Κάναμε εξερεύνηση, κόψαμε λουλούδια....

-Μαμά, γιατί κλαις;

-Θεία, γιατί κλαις;

Όχι μόνο έκλαιγα, αλλά δε μπορούσα να σταματήσω... Έβλεπα τους θάμνους που πίσω τους τριάντα χρόνια πριν έφτιαχνα κεφτεδάκια από χώμα και νερό...Έβλεπα την παλιά βρύση που η γιαγιά έπλενε τα ρούχα στη σκάφη, το μέρος όπου άλλοτε ήταν το κοτέτσι, ο κήπος... Και μέσα στο σπίτι ανατρίχιασα. Ξαναζωντάνεψαν τα πάντα. Θυμήθηκα την παραμικρή λεπτομέρεια. Τη σόμπα, το ντουλάπι με τις λιχουδιές, το ψυγείο με τη βυσσινάδα, τον παππού Τάσο να μαλώνει με τη γιαγιά Μαριγούλα, τη γιαγιά να λέει ιστορίες. Συγκλονίστηκα...Το άδειο σπίτι γέμισε. Μυρωδιές, εικόνες, ήχους...

Τίποτα δε χάνεται, αυτό πιστέυω. Μπορεί η σχέση μου με τα θεία να μην είναι η καλύτερη τα τελευταία χρόνια, αλλά πιστεύω στην αγάπη των ανθρώπων και πρέπει να μην ξεχνάμε την καλοσύνη και την αγάπη που πήραμε... Κι ας έφυγαν, η αγάπη τους μας γεμίζει...

Μας δίνει δύναμη να πάμε μπροστά...

Πάμε μπροστά θέλοντας και μη.

Μας τραβάνε από το χέρι τα παιδιά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή μας είναι σημαντική, να τη ζεις μέχρι τέλος, η ζωή μας είναι μόνο στιγμές. Κάθε στιγμή σου, από την πιο ασήμαντη μέχρι την πιο σημαντική, να τη ζεις με ένταση, γιατί πίσω δεν ξαναγυρνάει, είναι μοναδική και τελευταία. Θα έρθουν πολλές ίδιες αλλά καμία δεν θα είναι…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα καν ότι ήταν γραμμένο από εκείνη. Θυμόμουν μόνο ότι παλιά είχαμε κάνει στο σχολείο το τραγουδάκι «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια...». Το διάβασα μονοκοπανιά. Μιλούσε για τον κυρ-Νικόλα που φτάνοντας σε μεγάλη ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καταφέρει…

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και βροχή. Η αγάπη δεν χάνεται, δόθηκε. Έχω φυτέψει πολλά λουλούδια, μα δεν άνθησαν όλα. Όμως δεν σταμάτησα να φυτεύω. Κάποια μαράθηκαν από την ξηρασία, αλλά σάπισαν από τις βροχές. Βλέπω αυτά που άνθησαν και χαμογελάω. Θυμάμαι. Και ξεχνάω. Δεν επιδιώκω πια την άνθηση…

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο για ό,τι θέλω εγώ! Έχω συναναστραφεί με πολλούς ενήλικες, με διάφορους χαρακτήρες, που είχαν άσχημη παιδική ηλικία, δεν το είχαν πει αλλά η συμπεριφορά τους το φώναζε. Να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και να μην αφήνεις κανέναν να σε υποτιμάει. Ακόμα και η σιωπή είναι η…

Η δική μου αλήθεια και των άλλων

Πάντα θα θυμάμαι μια υπέροχη συζήτηση που είχα κάνει επανειλημμένα με τον πατέρα μου. Δεν γίνεται να μη χαμογελάω όταν το σκέφτομαι. Η συζήτηση είχε προκύψει την πρώτη φορά λόγω μιας διαφωνίας ή μιας διαφορετικής γνώμης μια μέρα. Λοιπόν, για την αλήθεια. Τι είναι η αλήθεια και πόσες αλήθειες υπάρχουν; Η αλήθεια είναι αντικειμενική όταν…

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας της ζωής σου. Η αιτία στις περισσότερες αποτυχίες σου. Έλα, πάμε αρκετά χρόνια πίσω. Θυμήσου τον εαυτό σου, όντας μικρό παιδί, κουκουλωμένο κάτω από τα σκεπάσματα. Τότε που το πορτατίφ σου, σε συνδυασμό με την ζακέτα που είχες κρεμάσει στην πόρτα,…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Ο φόβος και οι άνθρωποι

Οι συλλογικοί φόβοι διατρέχουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αιτίες…

Ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια ενός χωρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους είναι η βαθειά…

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και…

Ημερολόγια Καραντίνας, ένας μήνας και βάλε...

Από την αρχή της εφαρμογής των μέτρων για την πρόληψη και προστασία…

Back in Time

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης