tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Παρασκευή, 10.05.19 16:31
 

Πασχαλινές αναμνήσεις στην Καρδίτσα

Το Πάσχα πήγα με τις μικρές ανιψιές μου και το σκυλί μας βόλτα στη γειτονιά. Ένας γείτονας τις ζήτησε να τραγουδήσουν τα κάλαντα του Λαζάρου, αλλά του εξήγησα ότι ζουν στην Αθήνα και δεν τα ξέρουν. Ήθελε να τις δώσει φραγκοκοτίσια αβγά, όπως έδινε σε μας κάποτε. Λίγες μέρες πριν είχα φτιάξει το καλαθάκι της κόρης μου για να πάει να τραγουδήσει το «Εις την πόλη Βηθανία κλαίει η Μάρθα και η Μαρία…»

Δε θα ξεχάσω ποτέ την ανυπομονησία μου τις δύο τελευταίες χρονιές που τραγουδούσα. Είχαμε κάνει μέχρι και σχεδιάγραμμα… Δε θα μας  ξέφευγε κανένας γείτονας… Μετά το Λάζαρο ερχόντουσαν οι διακοπές του Πάσχα. Το βάψιμο των αβγών, η προετοιμασία για τα αρνιά, τις σούβλες και τις ψησταριές… Ένας πανικός!

Τις περισσότερες φορές η νονά μου μου έφερνε παπούτσια. Τις επόμενες μέρες δεν τα έβγαζα από τα πόδια μου. Περπατούσα και ένιωθα περήφανη. Ένιωθα ξεχωριστή. Νόμιζα πως όλοι με κοιτούσαν. Εκτός από ξεχωριστή ένιωθα κάθε φορά και τυχερή. Τυχερή, γιατί ήμουν η μόνη από τα τρία παιδιά της οικογένειας που έπαιρνε ανελλιπώς λαμπάδα, δώρο κτλ. Η αδερφή μου και ο αδερφός μου είχαν την ατυχία να έχουν δύο νονούς, οι οποίοι θυμήθηκαν την πρώτη για λίγα χρόνια και τον δεύτερο σχεδόν ποτέ. Κάθε χρόνο η μαμά έτρεχε να πάρει δώρο στον αδερφό και του έλεγε ψέματα ότι ήταν από τη νονά του. Αυτό το φαινόμενο του «εξαφανισμένου» νονού ήταν πολύ σύνηθες στην εποχή μας. Η δικιά μου νονά εξαφανίστηκε στην πορεία, ξαναεμφανίστηκε και ξαναεξαφανίστηκε -μάλλον οριστικά-, αλλά της αναγνωρίζω ότι τουλάχιστον δε γέμισε τις πασχαλινές μου αναμνήσεις με πικρία, όπως συνέβη με τα αδέρφια μου.

Στο δημοτικό υπήρξαν εκείνες οι χρονιές που προσπάθησα να γίνω παιδί της εκκλησίας και περνούσα τα απογεύματα της Μεγάλης Εβδομάδας στον Άγιο Νικόλαο με τις φίλες μου. Κράτησε δύο ή τρία χρόνια απ’ ό,τι θυμάμαι. Ήμουν όμως πάντα συνεπής στη νηστεία και τη θεία Κοινωνία, επειδή έτσι έπρεπε. Μάλιστα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι την ώρα της Ανάστασης πρέπει να αφήνω πίσω τα ελαττώματά μου και να ξεκινάω από το μηδέν προσπαθώντας να είμαι «καλό κορίτσι». Αυτό δεν μου το είχε πει κανείς. Εγώ το είχα επινοήσει. Είχα το κακό να επινοώ διάφορα με το μυαλό μου και επίσης να μη λέω σε κανέναν τις απορίες μου. Δεν ξέρω γιατί.

Για παράδειγμα ποτέ δε ρωτούσα γιατί οι εικόνες των Αγίων μοιάζουν τόσο τρομαχτικές. Ποτέ δεν είπα στη μαμά μου ότι με τρόμαζε εκείνος ο πίνακας στο δωμάτιό της με το δακρυσμένο κοριτσάκι που κρατούσε ένα κερί και σε κοιτούσε διαπεραστικά. Ούτε ποτέ ρώτησα γιατί στους δρόμους γράφει παντού Ν.Δ. και ποτέ Μ.Δ. Πίστευα ότι σημαίνει Νατάσα Δανιήλ και ήθελα να γράφει καμιά φορά και Μαρία, το όνομα της αδερφής μου. Πόσο χαζή ένιωσα όταν έμαθα τι σημαίνουν τα αρχικά, ούτε συζήτηση. Άλλη απορία μου ήταν γιατί συνεχίζουμε και κρατάμε την ομπρέλα όταν περπατάμε κάτω από υπόστεγο. Τι ανοησία… Αφού εκεί δε βρεχόμαστε… Εγώ όμως ήμουν έξυπνη και κάτω από τα υπόστεγα κατέβαζα την ομπρέλα…

Πολύ παλιά ψήναμε στο σπίτι των παππούδων με τα αδέρφια του μπαμπά. Μετά που οι παππούδες μεγάλωσαν ψήναμε στην αυλή μας. Μετά οι παππούδες έφυγαν κι εμείς μείναμε να ψήνουμε σταθερά στην αυλή μας. Με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια που η απουσία των αγαπημένων γονιών μας έχει «αδειάσει» την αυλή και το ψήσιμο σε αυτή δε μοιάζει να έχει νόημα.

Πόσο παράξενο μου φαίνεται που πέρασαν τόσα χρόνια... Ήμουν κοριτσάκι και είμαι μαμά. Με πονάει που κάποιοι έχουν φύγει. Η ζωή όμως συνεχίζεται «ανελέητα».

Μια μέρα άκουσα το γιο μου να λέει: «Κύριε ελέησον, κύριε ελέησον, ο παπάς τρελάθηκε και παίζει play-station».

-Θυμάσαι; είπα στον αδερφό μου. Εμείς λέγαμε «Kύριε ελέησον, κύριε ελέησον, ο παπάς πίνει καρνέισιον» (σοκολατούχο γάλα που πίναμε μικρά). Θυμάσαι που μας έπαιρνε ο παππούς;

-Α, τώρα που είπες παππούς. Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού ξενοικιάστηκε και έχω το κλειδί. Θες να πας να το δεις;

Πήρα τα τέσσερα παιδιά και ανίψια και το σκυλί και πήγα. Δυο τετράγωνα πιο κάτω... είκοσι χρόνια περνάω απ’ έξω, είκοσι χρόνια είχα να μπω. Κάναμε εξερεύνηση, κόψαμε λουλούδια....

-Μαμά, γιατί κλαις;

-Θεία, γιατί κλαις;

Όχι μόνο έκλαιγα, αλλά δε μπορούσα να σταματήσω... Έβλεπα τους θάμνους που πίσω τους τριάντα χρόνια πριν έφτιαχνα κεφτεδάκια από χώμα και νερό...Έβλεπα την παλιά βρύση που η γιαγιά έπλενε τα ρούχα στη σκάφη, το μέρος όπου άλλοτε ήταν το κοτέτσι, ο κήπος... Και μέσα στο σπίτι ανατρίχιασα. Ξαναζωντάνεψαν τα πάντα. Θυμήθηκα την παραμικρή λεπτομέρεια. Τη σόμπα, το ντουλάπι με τις λιχουδιές, το ψυγείο με τη βυσσινάδα, τον παππού Τάσο να μαλώνει με τη γιαγιά Μαριγούλα, τη γιαγιά να λέει ιστορίες. Συγκλονίστηκα...Το άδειο σπίτι γέμισε. Μυρωδιές, εικόνες, ήχους...

Τίποτα δε χάνεται, αυτό πιστέυω. Μπορεί η σχέση μου με τα θεία να μην είναι η καλύτερη τα τελευταία χρόνια, αλλά πιστεύω στην αγάπη των ανθρώπων και πρέπει να μην ξεχνάμε την καλοσύνη και την αγάπη που πήραμε... Κι ας έφυγαν, η αγάπη τους μας γεμίζει...

Μας δίνει δύναμη να πάμε μπροστά...

Πάμε μπροστά θέλοντας και μη.

Μας τραβάνε από το χέρι τα παιδιά...

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα προσέγγισης της υπάρχουσας -της τελευταίας δεκαετίας- κατάστασης της έβδομης τέχνης με προσωπικές διαπιστώσεις και εκτιμήσεις χωρίς καμία διάθεση αυθεντίας και δογματισμού. Επίσης σε αυτές τις διαπιστώσεις δεν προβαίνω με βάση τις λιγοστές σινεφίλ ταινίες που αντιστέκονται…

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Η πρώτη μέρα της απελευθέρωσης

Όλοι μας αναζητούμε με αγωνία καθημερινά την απάντηση στην ερώτηση του εκατομμυρίου. Πότε θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ; Πότε επιτέλους θα λήξει ο συναγερμός; Πότε τα μέτρα θα αρθούν; Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς θα είναι εκείνη η μέρα που ο πρωθυπουργός με διάγγελμά του θα αναγγείλει το «νενικήκαμεν». Ότι κερδίσαμε τον πόλεμο στην τρίμηνη…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν θέλουμε- άλλες βγαίνουν στην επιφάνεια από μόνες τους με κάποια αφορμή και κάποιες άλλες είναι πάντα στην επιφάνεια σα φυσαλίδες που δε σπάνε ποτέ. Τέτοιες φυσαλίδες είναι οι αναμνήσεις συναισθημάτων μου. Αναμνήσεις που δεν εστιάζουν στα πρόσωπα, στα χρώματα, στους ήχους ή…

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα που θα σημάνει και τη σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Δεν θα είναι όμως επιστροφή στην κανονικότητα γιατί ο αστάθμητος παράγοντας, ο κορονοϊός, παραμονεύει και θα εξακολουθήσει να καθορίζει το πλαίσιο των κινήσεων. Ο φόβος που έχει ενσταλαχτεί στις ψυχές μας δεν θα διαλυθεί και η…

Το μαγεμένο σου λουλούδι

Λουλούδι μαγεμένο ήταν για σένα. Το πότιζες, το φρόντιζες, το αγαπούσες τόσο μα τόσο πολύ που η αγάπη σου δεν χωράει σε αυτές εδώ τις λέξεις. Ξεχείλιζε, το κοίταγες και είχες ζωή, γελούσες, χαιρόσουν, και λάθη όταν έκανες ήταν μόνο για το καλό του. Λουλούδι μαγεμένο το έλεγες αυτό το αγαπημένο σου πρόσωπο, και έτσι ξαφνικά -σχεδόν…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να κάνεις κάτι καινούργιο. Φόβος ότι αν εκφράσεις τα συναισθήματά σου το πρόσωπο που αγαπάς θα σε απορρίψει, φόβος του ότι αν προσπαθήσεις να δώσεις ξανά Πανελλήνιες δε θα καταφέρεις να εισαχθείς στη σχολή που θέλεις. Φόβος ότι δεν είσαι επαρκής και δε θα σε προσλάβουν στη…

Covid-19: Κλείνω τα μάτια...

Δε θέλω να ωραιοποιήσω την καραντίνα, γιατί κάποιοι υποφέρουν και άνθρωποι πεθαίνουν. Για μένα όμως όλο αυτό το διάστημα υπήρξε μια ευκαιρία για εσωτερική και «εξωτερική» αναζήτηση. Πρώτα αντιλήφθηκα πόσο ρόλο παίζει ο διαφορετικός τρόπος που το αντιμετώπισε η κάθε χώρα. Κάποια ήθελε να εφαρμόσει την «ανοσία της αγέλης» και επέτρεπε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Back in Time

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης