tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ο τρόμος των παραμυθιών: Ζήσαν αυτοί καλά;

Ο τρόμος των παραμυθιών: Ζήσαν αυτοί καλά;

( 14 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Κυριακή, 29.09.19 23:01
 

Ο τρόμος των παραμυθιών: Ζήσαν αυτοί καλά;

Ξεχάστε το ευτυχισμένο τέλος! Η αρχική ιστορία απέχει πολύ από αυτό!

Ακόμη έχω μια δυσάρεστη αίσθηση από την παιδική μου ηλικία για κάποια παραμύθια... Καταρχήν, με κατέθλιβε το παραμύθι «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» (του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) που μια μικρή παρακολουθεί στο κρύο χαρούμενες οικογένειες στα σπίτια τους να γελούν, να τρώνε και να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, τη στιγμή που η ίδια υποφέρει από το κρύο πουλώντας σπίρτα. Η εκδοχή ότι μία οικογένεια την παίρνει στο σπίτι της και βιώνει την οικογενειακή θαλπωρή απέχει πολύ από το πραγματικό τέλος της ιστορίας, όπου το κοριτσάκι πεθαίνει από το κρύο.

Άλλη μία τραγική εμπειρία που βίωσα ήταν όταν έμαθα ότι η μικρή γοργόνα (επίσης του Άντερσεν) προσφέρει τη φωνή της για να αποκτήσει πόδια και να συναντηθεί με τον πρίγκιπα, ο οποίος όμως παντρεύεται μια άλλη... Και ξεχάστε το ευτυχισμένο τέλος της ταινίας της Disney, όπου οι δύο νέοι ζουν καλά κι εμείς καλύτερα... Στην αυθεντική ιστορία στο τέλος η γοργόνα γίνεται αφρός στη θάλασσα...

Άλλη μία «ενοχλητική» ανάμνηση υπάρχει στο μυαλό μου από την παιδική ταινία «Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων» (βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ). Δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια εξαιτίας της εικόνας της γάτας που είχε ένα πολύ τρομακτικό χαμόγελο και του λαιμού της Αλίκης που είχε γίνει πάρα πολύ μακρύς, επειδή έφαγε μανιτάρια.

Και τέλος τα εφτά κατσικάκια των αδελφών Γκριμμ, όπου ο κακός λύκος τρώει τα έξι από αυτά, αλλά στο τέλος του σκίζουν την κοιλιά, τα βγάζουν έξω ακέραια (!) και του την γεμίζουν με πέτρες!

Κάποια στιγμή έφτασε η εποχή να διαβάσω κι εγώ παραμύθια στα δικά μου παιδιά. Και ομολογώ ότι δεν ήταν λίγες φορές που παρέλειψα ολόκληρα κομμάτια. Σε ένα παραμύθι για τη «ζήλια», το οποίο θεώρησα καλό να τους πάρω, διαπίστωσα ότι το παιδάκι που είναι κεντρικός ήρωας της ιστορίας ζητάει από ένα τζίνι να διώξει το νέο  μωρό από το σπίτι και τότε γίνεται το ίδιο μωρό, ενώ το μωρό γίνεται λουλούδι μέσα σε μία γλάστρα! Κι έπειτα θέλει να ζητήσει να ξαναγίνουν όλα όπως πρώτα, αλλά δε μπορεί, γιατί είναι μωρό και δεν μπορεί να μιλήσει... Τελικά έρχεται το happy end, αλλά τα παιδιά μου θα μπορούσαν να κοιμηθούν το βράδυ αν δεν παρέλειπα το συγκεκριμένο κομμάτι;

Επίσης, στην παιδική ταινία «Χάιντι» (βασισμένη στο μυθιστόρημα της Γιοχάνα Σπίρι) και ιστορία την οποία εκτιμώ κατά τα άλλα οι γονείς της Χάιντι γκρεμοτσακίζονται στην αρχική σκηνή με το αυτοκίνητο και πεθαίνουν! Επίσης, στα κινούμενα σχέδια κανείς συγγενής δεν τη θέλει μετά τον θάνατο των γονιών και η θεία της την εγκαταλείπει στον παππού με το ζόρι!

Τελικά, πολλές ιστορίες περιέχουν πολλά τρομακτικά στοιχεία και σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε εύκολα να μάθουμε το γιατί. Μερικές φορές οφείλεται στην ιδιορρυθμία του συγγραφέα. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα το γεγονός ότι το έργο «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» είχε λογοκριθεί στην εποχή του και το ότι ο συγγραφέας είχε κατηγορηθεί για παιδεραστία εξαιτίας της αγάπης που έτρεφε για την πραγματική Αλίκη, ένα κορίτσι που τον ενέπνευσε.

Άλλες φορές είναι άλλες οι αιτίες. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των αδελφών Γκριμμ για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε η συλλογή των παραμυθιών τους το 1812, τα οποία όμως απευθύνονταν σε ενήλικο κοινό και ήταν βαθιά επηρεασμένα από την κουλτούρα της εποχής. Η πιο γνωστή έκδοση είναι του 1857, η οποία περιλαμβάνει τα γνωστά παραμύθια που όλοι ακούγαμε σαν παιδιά και διαβάζουμε στα παιδιά μας ευτυχώς με πολλές τροποποιήσεις. Πόσοι όμως γνωρίζουμε ότι οι αρχικές εκδοχές ήταν γεμάτες βία και ωμότητες;

Στην αρχική ιστορία «Χιονάτη» η κακιά της υπόθεσης δεν είναι η μητριά, αλλά η ίδια η μητέρα της! Ζητάει μάλιστα από τον κυνηγό να σκοτώσει την κόρη της στο δάσος και να της φέρει μέρη από το σώμα της για βεβαιωθεί ότι τη σκότωσε και στη συνέχεια «να τα μαγειρέψει με αλάτι και να τα φάει»...

Από την άλλη, στην ιστορία «Χάνσελ και Γκρέτελ» η μητέρα είναι εκείνη που εγκαταλείπει τα παιδιά στο δάσος. Ευτυχώς σε κατοπινές εκδόσεις αυτό το στοιχείο έχει τροποποιηθεί. Και πάλι όμως το ότι η κακιά μάγισσα ταίζει τον Χάνσελ για να παχύνει και να τον φάει και το ότι εκείνος της δίνει να πιάσει ένα κόκκαλο, αντί για το χέρι του, για να δει ότι είναι ακόμη αδύνατος, δεν είναι ανατριχιαστικό; Αλλά μην ανησυχείτε! Η Γκρέτελ δίνει μια στη μάγισσα και τη ρίχνει στο καζάνι με το βραστό νερό!

Η Σταχτοπούτα πάλι από το ομώνυμο παραμύθι στην αρχική εκδοχή σκοτώνει την πρώτη μητριά της, ώστε ο πατέρα της να παντρευτεί την ίδια (!), πράγμα το οποίο ευτυχώς δε γίνεται, και στο τέλος της ιστορίας περιστέρια βγάζουν τα μάτια των δύο αδεφρών της, για να τιμωρηθούν για την αλαζονεία τους. Είναι πραγματικά να τις λυπάται κανείς αν σκεφτεί ότι προηγουμένως η μητέρα-κακιά μητριά παροτρύνει τη μία από αυτές να κόψει το πόδι της με ένα μαχαίρι για να χωρέσει στο γοβάκι... «Θα πονέσει λίγο, αλλά τι πειράζει;» της λέει χαρακτηριστικά.

Πριν καληνυχτίσετε λοιπόν το παιδί σας με ένα παραμύθι θυμηθείτε ποιο θα είναι αυτό, ποια εκδοχή του θα του πείτε και φυσικά μην ξεχνάτε το «τρικ» της παράλειψης.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα καν ότι ήταν γραμμένο από εκείνη. Θυμόμουν μόνο ότι παλιά είχαμε κάνει στο σχολείο το τραγουδάκι «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια...». Το διάβασα μονοκοπανιά. Μιλούσε για τον κυρ-Νικόλα που φτάνοντας σε μεγάλη ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καταφέρει…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν λέγει. (Ευριπίδης, 480-406 π.Χ.) Μοιάζει σαν να πέφτουν απ’ τα σύννεφα οι συμμετέχοντες στον θίασο της κομματοκρατίας για την οικονομική καταστροφή, η οποία πλησιάζει ορμητικά και φαντάζει αναπόφευκτη. Η βαριά βιομηχανία του τουρισμού δεν φαίνεται να περπατάει φέτος,…

Το αντίο που δεν ειπώθηκε ποτέ!

Αποχαιρετίστηκαν. Κοιτάχτηκαν βαθιά μέσα στα μάτια, διαπερνώντας ο ένας τον άλλον, και διέσχισαν διαφορετικούς δρόμους. Αλλά η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είπαν αντίο! Ο ένας ποτέ δεν βγήκε από την καρδιά του άλλου. Δεν ειδωθήκαν ξανά, αλλά ποτέ δεν ξεχαστήκαν. Γιατί αγάπες σαν αυτή μένουν για πάντα! Αυτά τα Αντίο, δεν ειπώθηκαν ποτέ!…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας της ζωής σου. Η αιτία στις περισσότερες αποτυχίες σου. Έλα, πάμε αρκετά χρόνια πίσω. Θυμήσου τον εαυτό σου, όντας μικρό παιδί, κουκουλωμένο κάτω από τα σκεπάσματα. Τότε που το πορτατίφ σου, σε συνδυασμό με την ζακέτα που είχες κρεμάσει στην πόρτα,…

Μπορεί να είναι λάθος κάτι που νιώθουμε σωστό;

Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω για εμάς, ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, δυνατά, παράξενα και τρομαχτικά. Σε ξέρω καλύτερα από τους πάντες. Ξέρω ότι με θες, ότι είμαι το πάθος σου, η χαρά σου, τα νεύρα σου, η θλίψη σου. Με αγαπάς όσο σε αγαπώ, για αυτό και δεν τα παρατούσα. Ούτε…

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και βροχή. Η αγάπη δεν χάνεται, δόθηκε. Έχω φυτέψει πολλά λουλούδια, μα δεν άνθησαν όλα. Όμως δεν σταμάτησα να φυτεύω. Κάποια μαράθηκαν από την ξηρασία, αλλά σάπισαν από τις βροχές. Βλέπω αυτά που άνθησαν και χαμογελάω. Θυμάμαι. Και ξεχνάω. Δεν επιδιώκω πια την άνθηση…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Back in Time

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης