tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

( 26 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 15.02.20 01:44
 

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα καν ότι ήταν γραμμένο από εκείνη. Θυμόμουν μόνο ότι παλιά είχαμε κάνει στο σχολείο το τραγουδάκι «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια...». Το διάβασα μονοκοπανιά. Μιλούσε για τον κυρ-Νικόλα που φτάνοντας σε μεγάλη ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καταφέρει τίποτα στη ζωή του και έτσι, έγινε νέος (παίρνοντας κάτι χάπια) και γύρισε όλο τον κόσμο ορίζοντας μια μέρα, την οποία όλοι θα χόρευαν πιασμένοι χέρι χέρι... Σκέφτηκα λοιπόν... αν εγώ φτάσω με το καλό σε αυτή την ηλικία τι θα έχω καταφέρει; Μακάρι να έχω δώσει κάτι στους μαθητές μου, έστω κάτι... Μακάρι στην ενήλικη ζωή τους να με θυμηθούν μια-δυο φορές...

Στα 23 μου χρόνια -που ξεκίνησα να διδάσκω- η εμπειρία μου ήταν στον πάτο. Δε νομίζω ότι μπορεί να θεωρηθεί εμπειρία το ότι έκανα μάθημα στον μικρότερο αδερφό μου και το «έπαιζα» δασκάλα, όταν ήμουν μικρή. Η μόνη μου εμπειρία ήταν θεωρητική και την είχα αποκτήσει από τους δασκάλους και καθηγητές που η ίδια είχα ως μαθήτρια ή φοιτήτρια.

Έχουμε και λέμε:

Τρεις δασκάλες στο δημοτικό μεταξύ των οποίων και η μαμά μου και δύο γυμναστές. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο περίπου είκοσι ή και λίγοι παραπάνω καθηγητές, πέντε στο φροντιστήριο αγγλικών, δύο στο γαλλικών, καμιά τριανταριά στο πανεπιστήμιο, δύο στο φροντιστήριο ιταλικών, καμιά δεκαπενταριά στο ωδείο, ένας δάσκαλος οδήγησης και τρεις καθηγητές πληροφορικής... Ε, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και λίγοι...

Από το 2003 ως σήμερα δεν έχω μετρήσει ποτέ τους μαθητές που «πέρασαν από τα χεράκια μου», αλλά ούτε αυτοί ήταν λίγοι.

Στο ξεκίνημα το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω η καθηγήτρια που θα ήθελα να έχω. Κάποιοι από τους καθηγητές μου υπήρξαν υπέροχα πρότυπα προς μίμηση και άλλοι προς αποφυγή... Το βασικό που ήθελα να πετύχω ήταν να γίνω η καθηγήτρια που όχι μόνο θα πρόσφερε γνώση, αλλά και θα τους άνοιγε λίγο το μυαλό. Πάντα λοιπόν τους «άκουγα». Τους «έκανα» να μπορούν να μου πουν ό,τι τους προβληματίζει και «πάνω» στο μάθημα και «έξω από αυτό». Πάντα θυσίαζα πέντε λεπτά για να τους μιλήσω ή να τους πω μια ιστορία που θα τους προβλημάτιζε ή θα τους έκανε να δουν τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός ενήλικα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι αυτό γινόταν σε βάρος του μαθήματος, γιατί πάντα είχα ολιγομελή τμήματα και έτσι είχα αυτή την ευχέρεια. Επίσης, για να κερδίσω αυτά τα πέντε ή δέκα λεπτά, κατάργησα από τα πρώτα χρόνια το «Εγώ λέω κι εσείς γράφετε». Ήταν το απόλυτο χάσιμο χρόνου. Πάντα έδινα φωτοτυπίες, χαρτιά, σημειώσεις και παρέδιδα το μάθημα. Γράψιμο τέλος! Το αν πέτυχα τους στόχους μου δεν το γνωρίζω... Ίσως και όχι... Σίγουρα όμως ένιωθα (και συνεχίζω να νιώθω) την ικανοποίηση ότι προσπάθησα (και προσπαθώ).

Φυσικά και έκανα λάθη και συνεχίζω να κάνω, φυσικά και ήρθα σε συγκρούσεις και πολλές φορές μάλιστα. Πόσες φορές γύρισα στο σπίτι μετά το μάθημα, είτε ελεύθερη, είτε με μωρά και βρίσκοντας χάος στο σπίτι, και μέσα μου κουβαλούσα κάποια διαφωνία με κάποιον μαθητή, κάποια στεναχώρια του, ένα βάρος στο στομάχι...

Πάντα υπήρξα το πνεύμα αντιλογίας και τους ωθούσα να αμφισβητούν τα πάντα και τώρα έχοντας κάνει μάθημα σε παιδιά από 9 ως 19 χρονών για πολλά χρόνια (17 ολόκληρα, OMG!!) έχω δώσει κι έχω πάρει. Έχω μάθει κι εγώ από αυτούς και τους ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ! Είχα βέβαια και μαθήτριες μεγαλύτερες. Νοσηλεύτριες που ήθελαν να δώσουν εξετάσεις στο ΕΠΑΛ. Η μεγαλύτερη ήταν 52 χρονών. Από αυτές κι αν πήρα... Τη δύναμή τους να μην το βάζουν κάτω και να συνεχίζουν να μαθαίνουν.

Κάποιοι παλιοί καθηγητές ή δάσκαλοι έχουν φύγει από τη ζωή, δυστυχώς ανάμεσά τους και οι πολυαγαπημένοι μου γονείς... Τους ευχαριστώ όλους, τους έχω στην καρδιά μου, ακόμη και αυτούς που τους είδα να χτυπούν συμμαθητές μου, ακόμη και εκείνους που με πρόσβαλαν ή με ειρωνεύτηκαν, ακόμη και εκείνους που ήταν βαρετοί... που δεν ήθελαν να δώσουν ή δε μπορούσαν. Κυρίως όμως ευχαριστώ εκείνους που πίστεψαν σε μένα. Εκείνους που με ενέπνευσαν και με έκαναν να μάθω, να αγαπήσω τα μαθήματα… Δε θα ξεχάσω ποτέ την κα Κρινιώ που τόσο πίστευε στον τρόπο γραφής μου και με ωθούσε να γράφω... Δε θα ξεχάσω την κα Νάνσυ που μας έλεγε ιστορίες από τα ταξίδια της και μας «ταξίδευε» στο Παρίσι και αλλού. Δε θα ξεχάσω την Ελένη της μουσικής, δε θα ξεχάσω τη θεία μου στο φροντιστήριο αγγλικών που τώρα διδάσκει και στα παδιά μου. Δε θα ξεχάσω τον μπαμπά μου να κρατάει την κιμωλία σαν τσιγάρο ή τη μαμά μου να με μαλώνει μπροστά σε όλη την τάξη («cringe») που δεν ήξερα τι είναι οι οξύτονες λέξεις, οι παροξύτονες, οι προπαροξύτονες...

Και ούτε θα ξεχάσω ποτέ τα όσα είχα να αντιμετωπίσω που -σαν παιδί δασκάλας και καθηγητή- κάποιοι θεωρούσαν ότι δεν άξιζα τους βαθμούς μου. Ξέρω βέβαια πως σαν κόρη του μπαμπά μου ίσως να πήρα ένα εικοσάρι που έπρεπε να ήταν δεκαεννιάρι ή και δύο και, όταν στη γ’ γυμνασίου κουβάλησα τη σημαία, καθόλου δεν το ευχαριστήθηκα λόγω των ψιθύρων γύρω μου. Όλα αυτά όμως με έκαναν πιο δυνατή. Και ούτε θα ξεχάσω που στη μοναδική κοπάνα της ζωής μου με είδε ο καθητητής της γεωγραφίας, μα ποτέ δεν το μαρτύρησε στον μπαμπά μου, αν και το είπε μπροστά σε όλη την τάξη: «η Δανιήλ έκανε κοπάνα»...

Ευχαριστώ τους μαθητές μου. Παίρνω καθημερινά λίγο από τον νεανικό τους αυθορμητισμό και τη δίψα τους για ζωή... Την επιθυμία να μοιραστούν, να μάθουν, να γελάσουν. Μαθαίνω τόσα από αυτούς. Μαθαίνω τι είναι το «cringe» και όταν μου στέλνουν μηνύματα του στυλ «Τ ρ θ κνμ μθμ σμρ» (δηλαδή «τι ώρα θα κάνουμε μάθημα σήμερα;»), τους πειράζω απαντώντας στο «κλ σνχ» («καλή συνέχεια») με ένα «πσς». Ε, να μην τους ταλαιπωρήσω λίγο κι εγώ;

Το γαϊτανάκι πραγματοποιήθηκε και ακόμη και οι φυλακισμένοι έδωσαν τα χέρια έξω από τα κάγκελα και ενώθηκαν με τους υπόλοιπους. Ακόμη και οι στρατιώτες στα σύνορα έκαναν για λίγο ανακωχή... Ο κυρ Νικόλας, ο Γαρύφαλος ικανοποιημένος πια ξαναέγινε παππούς...

Μακάρι όλοι φτάνοντας σε μια μεγάλη ηλικία να αισθανόμαστε ότι κάτι δώσαμε σε αυτούς με τους οποίους «διασταυρωθήκαμε» είτε για λίγο είτε για πολύ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε μαθητές και καθηγητές είναι τόσο λίγο...

ΥΓ: πσς = επίσης
      Cringe = όταν αισθάνεσαι για κάτι ξενέρωμα, ντροπή, αμηχανία.
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά του. Πάντα αναρωτιόμουν αν ήταν το ίδιο. Στηνόμουν με τις ώρες και παραμόνευα να το δω να πλησιάζει, προσπαθούσα  να βρω ένα σημάδι, κάτι που θα μου έδειχνε ότι ήταν εκείνο όπως και πέρυσι. Ωστόσο, κάθε που κινούσα την κουρτίνα, σταματούσε ακαριαία μπροστά στο τζάμι…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Βγήκαν οι βαθμοί… όλα τελείωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;

Πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα με πιάνει ανατριχίλα όταν βγαίνουν οι βαθμοί. Το 1997 μια φωνή σε ένα ακουστικό τηλεφώνου μου ανακοίνωνε τις βαθμολογίες μου στις Πανελλήνιες. Μια φωνή που έμοιαζε να έρχεται από το υπερπέραν και μου φαινόταν σα να επιβραδύνεται και να γίνεται πιο μπάσα… σαν ένας δίσκος σε παλιό πικ απ που χάλασε. Η…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα ενός άλλου μυαλού. Εκεί γίνεται η έκρηξη ορμονών και με την σειρά της η έκρηξη συναισθημάτων. Αυτομάτως συνδέεσαι με τον άλλον και μοιράζεσαι καθημερινές στιγμές, μπορεί να νιώθεις αν σε σκέφτεται, αν θυμώνει, αν του λείπεις, το οτιδήποτε. Νιώθεις το χέρι του που…

Ταξίδι είσαι

Ταξίδι είσαι. Ακόμα δεν το έχεις καταλάβει ότι ταξιδεύεις και ασχολείσαι με εγωισμούς και πείσματα; Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Και ακόμα σκέφτεσαι τα τυπικά και πως θα επανορθώσεις, μα είναι απλό: Αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που πλήγωσες, που δεν μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς μπροστά…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι άγριο, απροσπέλαστο, τρομακτικό. Ξεκινώντας από την παιδική μας ηλικία και τα παραμύθια που μας έλεγε ο παππούς, ο λύκος ήταν πάντα ο κακός. Αυτός που σε έκανε να τρομάξεις κατά την διάρκεια της διήγησης, αυτός που θα φοβόσουν ότι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι σου ή…

Η πυξίδα

Αξίζεις! Αξίζεις, γι’ αυτό αγάπα και φρόντισε τον εαυτό σου. Ακόμα και αν δεν σε παίρνει κανείς συχνά τηλέφωνο, ακόμα και αν δε σου μιλάει κανείς στην δουλειά σου, ακόμα και αν δεν έχεις παρέα να πας βόλτα, να έχεις μέσα σου δύναμη γιατί όλα αργά ή γρήγορα αλλάζουν. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει. Κανείς δεν είναι σαν κι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Back in Time

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης