tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

( 26 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Σάββατο, 15.02.20 01:44
 

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα καν ότι ήταν γραμμένο από εκείνη. Θυμόμουν μόνο ότι παλιά είχαμε κάνει στο σχολείο το τραγουδάκι «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια...». Το διάβασα μονοκοπανιά. Μιλούσε για τον κυρ-Νικόλα που φτάνοντας σε μεγάλη ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καταφέρει τίποτα στη ζωή του και έτσι, έγινε νέος (παίρνοντας κάτι χάπια) και γύρισε όλο τον κόσμο ορίζοντας μια μέρα, την οποία όλοι θα χόρευαν πιασμένοι χέρι χέρι... Σκέφτηκα λοιπόν... αν εγώ φτάσω με το καλό σε αυτή την ηλικία τι θα έχω καταφέρει; Μακάρι να έχω δώσει κάτι στους μαθητές μου, έστω κάτι... Μακάρι στην ενήλικη ζωή τους να με θυμηθούν μια-δυο φορές...

Στα 23 μου χρόνια -που ξεκίνησα να διδάσκω- η εμπειρία μου ήταν στον πάτο. Δε νομίζω ότι μπορεί να θεωρηθεί εμπειρία το ότι έκανα μάθημα στον μικρότερο αδερφό μου και το «έπαιζα» δασκάλα, όταν ήμουν μικρή. Η μόνη μου εμπειρία ήταν θεωρητική και την είχα αποκτήσει από τους δασκάλους και καθηγητές που η ίδια είχα ως μαθήτρια ή φοιτήτρια.

Έχουμε και λέμε:

Τρεις δασκάλες στο δημοτικό μεταξύ των οποίων και η μαμά μου και δύο γυμναστές. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο περίπου είκοσι ή και λίγοι παραπάνω καθηγητές, πέντε στο φροντιστήριο αγγλικών, δύο στο γαλλικών, καμιά τριανταριά στο πανεπιστήμιο, δύο στο φροντιστήριο ιταλικών, καμιά δεκαπενταριά στο ωδείο, ένας δάσκαλος οδήγησης και τρεις καθηγητές πληροφορικής... Ε, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και λίγοι...

Από το 2003 ως σήμερα δεν έχω μετρήσει ποτέ τους μαθητές που «πέρασαν από τα χεράκια μου», αλλά ούτε αυτοί ήταν λίγοι.

Στο ξεκίνημα το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω η καθηγήτρια που θα ήθελα να έχω. Κάποιοι από τους καθηγητές μου υπήρξαν υπέροχα πρότυπα προς μίμηση και άλλοι προς αποφυγή... Το βασικό που ήθελα να πετύχω ήταν να γίνω η καθηγήτρια που όχι μόνο θα πρόσφερε γνώση, αλλά και θα τους άνοιγε λίγο το μυαλό. Πάντα λοιπόν τους «άκουγα». Τους «έκανα» να μπορούν να μου πουν ό,τι τους προβληματίζει και «πάνω» στο μάθημα και «έξω από αυτό». Πάντα θυσίαζα πέντε λεπτά για να τους μιλήσω ή να τους πω μια ιστορία που θα τους προβλημάτιζε ή θα τους έκανε να δουν τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός ενήλικα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι αυτό γινόταν σε βάρος του μαθήματος, γιατί πάντα είχα ολιγομελή τμήματα και έτσι είχα αυτή την ευχέρεια. Επίσης, για να κερδίσω αυτά τα πέντε ή δέκα λεπτά, κατάργησα από τα πρώτα χρόνια το «Εγώ λέω κι εσείς γράφετε». Ήταν το απόλυτο χάσιμο χρόνου. Πάντα έδινα φωτοτυπίες, χαρτιά, σημειώσεις και παρέδιδα το μάθημα. Γράψιμο τέλος! Το αν πέτυχα τους στόχους μου δεν το γνωρίζω... Ίσως και όχι... Σίγουρα όμως ένιωθα (και συνεχίζω να νιώθω) την ικανοποίηση ότι προσπάθησα (και προσπαθώ).

Φυσικά και έκανα λάθη και συνεχίζω να κάνω, φυσικά και ήρθα σε συγκρούσεις και πολλές φορές μάλιστα. Πόσες φορές γύρισα στο σπίτι μετά το μάθημα, είτε ελεύθερη, είτε με μωρά και βρίσκοντας χάος στο σπίτι, και μέσα μου κουβαλούσα κάποια διαφωνία με κάποιον μαθητή, κάποια στεναχώρια του, ένα βάρος στο στομάχι...

Πάντα υπήρξα το πνεύμα αντιλογίας και τους ωθούσα να αμφισβητούν τα πάντα και τώρα έχοντας κάνει μάθημα σε παιδιά από 9 ως 19 χρονών για πολλά χρόνια (17 ολόκληρα, OMG!!) έχω δώσει κι έχω πάρει. Έχω μάθει κι εγώ από αυτούς και τους ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ! Είχα βέβαια και μαθήτριες μεγαλύτερες. Νοσηλεύτριες που ήθελαν να δώσουν εξετάσεις στο ΕΠΑΛ. Η μεγαλύτερη ήταν 52 χρονών. Από αυτές κι αν πήρα... Τη δύναμή τους να μην το βάζουν κάτω και να συνεχίζουν να μαθαίνουν.

Κάποιοι παλιοί καθηγητές ή δάσκαλοι έχουν φύγει από τη ζωή, δυστυχώς ανάμεσά τους και οι πολυαγαπημένοι μου γονείς... Τους ευχαριστώ όλους, τους έχω στην καρδιά μου, ακόμη και αυτούς που τους είδα να χτυπούν συμμαθητές μου, ακόμη και εκείνους που με πρόσβαλαν ή με ειρωνεύτηκαν, ακόμη και εκείνους που ήταν βαρετοί... που δεν ήθελαν να δώσουν ή δε μπορούσαν. Κυρίως όμως ευχαριστώ εκείνους που πίστεψαν σε μένα. Εκείνους που με ενέπνευσαν και με έκαναν να μάθω, να αγαπήσω τα μαθήματα… Δε θα ξεχάσω ποτέ την κα Κρινιώ που τόσο πίστευε στον τρόπο γραφής μου και με ωθούσε να γράφω... Δε θα ξεχάσω την κα Νάνσυ που μας έλεγε ιστορίες από τα ταξίδια της και μας «ταξίδευε» στο Παρίσι και αλλού. Δε θα ξεχάσω την Ελένη της μουσικής, δε θα ξεχάσω τη θεία μου στο φροντιστήριο αγγλικών που τώρα διδάσκει και στα παδιά μου. Δε θα ξεχάσω τον μπαμπά μου να κρατάει την κιμωλία σαν τσιγάρο ή τη μαμά μου να με μαλώνει μπροστά σε όλη την τάξη («cringe») που δεν ήξερα τι είναι οι οξύτονες λέξεις, οι παροξύτονες, οι προπαροξύτονες...

Και ούτε θα ξεχάσω ποτέ τα όσα είχα να αντιμετωπίσω που -σαν παιδί δασκάλας και καθηγητή- κάποιοι θεωρούσαν ότι δεν άξιζα τους βαθμούς μου. Ξέρω βέβαια πως σαν κόρη του μπαμπά μου ίσως να πήρα ένα εικοσάρι που έπρεπε να ήταν δεκαεννιάρι ή και δύο και, όταν στη γ’ γυμνασίου κουβάλησα τη σημαία, καθόλου δεν το ευχαριστήθηκα λόγω των ψιθύρων γύρω μου. Όλα αυτά όμως με έκαναν πιο δυνατή. Και ούτε θα ξεχάσω που στη μοναδική κοπάνα της ζωής μου με είδε ο καθητητής της γεωγραφίας, μα ποτέ δεν το μαρτύρησε στον μπαμπά μου, αν και το είπε μπροστά σε όλη την τάξη: «η Δανιήλ έκανε κοπάνα»...

Ευχαριστώ τους μαθητές μου. Παίρνω καθημερινά λίγο από τον νεανικό τους αυθορμητισμό και τη δίψα τους για ζωή... Την επιθυμία να μοιραστούν, να μάθουν, να γελάσουν. Μαθαίνω τόσα από αυτούς. Μαθαίνω τι είναι το «cringe» και όταν μου στέλνουν μηνύματα του στυλ «Τ ρ θ κνμ μθμ σμρ» (δηλαδή «τι ώρα θα κάνουμε μάθημα σήμερα;»), τους πειράζω απαντώντας στο «κλ σνχ» («καλή συνέχεια») με ένα «πσς». Ε, να μην τους ταλαιπωρήσω λίγο κι εγώ;

Το γαϊτανάκι πραγματοποιήθηκε και ακόμη και οι φυλακισμένοι έδωσαν τα χέρια έξω από τα κάγκελα και ενώθηκαν με τους υπόλοιπους. Ακόμη και οι στρατιώτες στα σύνορα έκαναν για λίγο ανακωχή... Ο κυρ Νικόλας, ο Γαρύφαλος ικανοποιημένος πια ξαναέγινε παππούς...

Μακάρι όλοι φτάνοντας σε μια μεγάλη ηλικία να αισθανόμαστε ότι κάτι δώσαμε σε αυτούς με τους οποίους «διασταυρωθήκαμε» είτε για λίγο είτε για πολύ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε μαθητές και καθηγητές είναι τόσο λίγο...

ΥΓ: πσς = επίσης
      Cringe = όταν αισθάνεσαι για κάτι ξενέρωμα, ντροπή, αμηχανία.
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ημερολόγια Καραντίνας, ένας μήνας και βάλε...

Από την αρχή της εφαρμογής των μέτρων για την πρόληψη και προστασία κατά του κορονοϊού, η καραντίνα δεν μου έκατσε καλά. Λέξη ιταλικής προέλευσης quarantina, quaranta giorni, δηλώνει ένα διάστημα σαράντα ημερών και, αν και πολλοί από εμάς τη γνωρίζουμε από την απομόνωση των ιών στον υπολογιστή, πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία τον 19ο…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο για ό,τι θέλω εγώ! Έχω συναναστραφεί με πολλούς ενήλικες, με διάφορους χαρακτήρες, που είχαν άσχημη παιδική ηλικία, δεν το είχαν πει αλλά η συμπεριφορά τους το φώναζε. Να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και να μην αφήνεις κανέναν να σε υποτιμάει. Ακόμα και η σιωπή είναι η…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Η πικρή…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός αδηφάγα και αδυσώπητα με το δρεπάνι του αφαιρεί τις ανθρώπινες ζωές και συγχρόνως τις ψυχές των αγαπημένων τους. Στιγμές που ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν και άγγελοι στην κόλαση -γιατροί, νοσηλευτές, ερευνητές και όσοι άλλοι μάχονται τη δαμόκλειο σπάθη του ιού. Στιγμές που η…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα ενός άλλου μυαλού. Εκεί γίνεται η έκρηξη ορμονών και με την σειρά της η έκρηξη συναισθημάτων. Αυτομάτως συνδέεσαι με τον άλλον και μοιράζεσαι καθημερινές στιγμές, μπορεί να νιώθεις αν σε σκέφτεται, αν θυμώνει, αν του λείπεις, το οτιδήποτε. Νιώθεις το χέρι του που…

Κορονοϊός και Περιβάλλον

Για άλλη μια φόρα γινόμαστε μάρτυρες μιας πανδημίας, αλλά ενώ ασχολούμαστε με την θεραπεία της ασθένειας και τα μέτρα πρόληψής της, δεν ασχολούμαστε καθόλου με το τι προκάλεσε αυτή την πανδημία. Μια μικρή ιστορική αναδρομή στον μεσαίωνα ίσως μας βοηθούσε λίγο να καταλάβουμε τι σημαίνει η διαταραχή της περιβαλλοντικής ισορροπίας και η…

Η πρώτη μέρα της απελευθέρωσης

Όλοι μας αναζητούμε με αγωνία καθημερινά την απάντηση στην ερώτηση του εκατομμυρίου. Πότε θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ; Πότε επιτέλους θα λήξει ο συναγερμός; Πότε τα μέτρα θα αρθούν; Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς θα είναι εκείνη η μέρα που ο πρωθυπουργός με διάγγελμά του θα αναγγείλει το «νενικήκαμεν». Ότι κερδίσαμε τον πόλεμο στην τρίμηνη…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Back in Time

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης