tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

( 25 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Πέμπτη, 19.03.20 04:40
 

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να βγούμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο άντρας μου έπρεπε να πάει να πάρει τον πίνακά του από την αίθουσα, όπου είχε γίνει η έκθεση του Εικαστικού Ομίλου της πόλης. Σκεφτήκαμε να πάμε όλοι για να βγούμε λίγο από το σπίτι... Έβρεχε εκείνη την ώρα. Τέτοια ερημιά σε αυτήν την πόλη δεν είχα ξαναδεί. Τα παιδιά μου λοιπόν άρχισαν να μετράνε ανθρώπους. «Ένας, δύο, τρεις...»

Όλες οι καφετέριες, οι ταβέρνες, τα ταχυφαγεία, με ελάχιστο κόσμο, τους υπαλλήλους και έναν ή δύο πελάτες... «πέντε, έξι, εφτά, οχτώ, εννιά...»

Όταν φτάσαμε, δεν ήταν κανείς στην αίθουσα. Η υπεύθυνη επέβλεπε ποιος ερχόταν από το αυτοκίνητό της. Έμπαινες και έπαιρνες το έργο σου μόνος. Λογικό, αλλά... τι ζούμε; «δέκα...»

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες καταστροφής. Με σεισμούς, ηφαίστεια, καταιγίδες, τσουνάμι, καταποντισμούς, ιούς που «ξέφευγαν» από τα εργαστήρια και μόλυναν τους ανθρώπους. Με έρημες πόλεις και κατεστραμμένες. Μου προκαλούσαν δέος και ανυπομονησία να δω τι θα γινόταν στο τέλος... Ποτέ όμως δεν ήθελα να το ζήσω και ούτε ποτέ το είχα φανταστεί... Ποτέ, μα ποτέ δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα συνέβαινε αυτό που τώρα ζούμε...

Αυτές τις μέρες του εγκλεισμού -λόγω του covid-19- σκέφτηκα και τους δύο γονείς μου πάνω από χίλιες φορές. Ποτέ δε θα φανταζόσασταν, μαμά και μπαμπά, αυτό που θα συνέβαινε στον κόσμο μας. Φύγατε πριν δείτε αυτή την κοσμοϊστορική συγκυρία. Αν ήσασταν όμως εδώ... ούτε να το σκεφτώ δε θέλω το πόσο θα με είχε «φάει» το άγχος. Θα ανήκατε στις ευπαθείς ομάδες και οι δύο και δε θα σας άφηνα να βγείτε από το σπίτι... Δε θα άφηνα τα παιδιά μου ούτε στα δέκα μέτρα να σας πλησιάσουν. Λένε ότι είναι «βόμβες». Μεταφέρουν τον ιό συχνά χωρίς κανένα σύμπτωμα... Αν είναι δυνατόν...

Την Τρίτη (10 Μαρτίου) έγινε ένας χαμός με το κλείσιμο των σχολείων. Τα παιδιά πανηγύριζαν και τα μεγαλύτερα ξαμολήθηκαν στις καφετέριες και έπιναν καφέδες και μπύρες το ένα πάνω στο άλλο. Κανείς μας δεν είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Ευτυχώς αποφασίστηκε άμεσα το κλείσιμο των καφετεριών και εστιατορίων. Η δύστυχη Ιταλία μέσα από την απόλυτη τραγωδία που ζει μας έδωσε μαθήματα ζωής για το τι να αποφύγουμε. Όλα εδώ έγιναν νωρίς. Ελπίζω να δούμε αποτελέσματα.

Όταν έκλεισαν οι καφετέριες, όλοι ξεχύθηκαν στις παραλίες, στα γήπεδα και στις πλατείες. Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ είχα καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Όταν όμως άρχισαν να πεθαίνουν στην Ιταλία 250 τη μέρα, πάνω από 300 την επόμενη και ποιος ξέρει πόσοι σήμερα... εκεί κατάλαβα. Κατάλαβα ότι είναι κάτι που δε μπορούμε να αποφύγουμε, μπορούμε μόνο να το περιορίσουμε. Και το ότι στην πόλη μας δεν υπάρχει ακόμη επίσημα «κρούσμα» δε λέει κάτι... Γιατί μπορεί απλά να μην είναι καταγεγραμμένο...

Βγάζω τον σκύλο βόλτα, πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ. Η πόλη είναι παράξενη. Υπάρχει μια περίεργη ηρεμία... Στο σούπερ μάρκετ μου έδωσαν μια κάρτα στην υποδοχή την οποία επέστρεψα, αφού πλήρωσα, για να υπολογίζουν πόσα άτομα είναι μέσα. Συνεχώς στα μεγάφωνα ακούγονταν οδηγίες για τις αποστάσεις ασφαλείας που πρέπει να τηρούνται. Πολλοί φορούσαν μάσκες, πολλοί γάντια, πολλοί και τα δύο... Όλοι ήταν κάπως μαγκωμένοι και προσπαθούσαν να μην ακουμπούν ο ένας τον άλλο... Μόνο τα αντισηπτικά είχαν τελειώσει. Όλα τα άλλα ήταν στη θέση τους.

Δεν ξέρω τελικά αν όλο αυτό ξεκίνησε από τις νυχτερίδες. Είμαι γενικά δύσπιστη. Το σίγουρο είναι ότι βλέπω στα ΜΜΕ ανθρώπους να παλεύουν για άλλους ανθρώπους και να δίνουν την ψυχή τους... Πόσο κρίμα όμως που πεθαίνουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να ζήσουν για πολλά ακόμα χρόνια...

Και μέσα σε όλα αυτά θυμώνω τόσο πολύ για όσους συνωστίζονται στις εκκλησίες και μεταλαμβάνουν. Έχω θυμώσει τόσο πολύ συνειδητοποιώντας ότι η κυβέρνησή μας δεν μπορεί να «αγγίξει» την Εκκλησία. Την φοβάται; Ποιος έχει την εξουσία τελικά; Έχω μπερδευτεί. Στο τέλος θα έχουν κλείσει τα πάντα και θα περιμένουμε την απόφαση της επίσημης Εκκλησίας για το αν θα απαγορεύσει την προσέλευση στους ναούς. Αφού αποφεύγουμε τον συγχρωτισμό, γιατί ο εκκλησιαστικός δεν βλάπτει; Ας βάλουμε όλοι μυαλό. Όσοι έχουν πίστη, πρέπει να προσευχηθούν από το σπίτι τους. Άλλωστε, ο θεός είναι παντού. Εγώ αυτό θυμάμαι από τα θρησκευτικά που μας μάθαιναν στο σχολείο. Και βλέπω τώρα βίντεο με ηλικιωμένες κυρίες που βγαίνουν από την εκκλησία μασουλώντας το αντίδωρο και διαβεβαιώνουν ότι τις προστατεύει ο Θεός... Ήμαρτον...

Κι από την άλλη, καλά... Όσοι πήγατε στη συναυλία των Stereophonics στην Αγγλία και ακουμπήσατε ο ένας τον άλλο, αγκαλιαστήκατε, ανταλλάξατε τους ιδρώτες σας και ουρλιάξατε ο ένας πάνω στα μούτρα του άλλου και μετά μπήκατε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και έπειτα στα σπίτια σας στους ηλικιωμένους γονείς σας, εσείς βλέπετε άλλο έργο; Ζείτε σε παράλληλο σύμπαν;

Το θρίλερ καταστροφής συμβαίνει τώρα!!

Δεν αφορά κάποιον ηθοποιό, αλλά εσένα! Γι’ αυτό φέρσου υπεύθυνα!

Μιλώ εκ του ασφαλούς από έναν υπολογιστή στη σοφίτα του σπιτιού μου. Ωστόσο, προσφέρω αυτό το λίγο που μπορώ. Μένω στο σπίτι και κρατώ τα παιδιά μου στο σπίτι. Δε μπορώ να διανοηθώ ότι με την απερισκεψία μου μπορεί να βλάψω κάποιον συνάνθρωπό μου. Και κλείνω ευχόμενη κουράγιο και υπομονή σε όλους μας, και κυρίως στους γιατρούς και νοσηλευτές μας, ώσπου να περάσει η τρελή αυτή καταιγίδα...

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέραιος, μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της ηπείρου, ένα μέρος της στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα». . . (John Donne)

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και βροχή. Η αγάπη δεν χάνεται, δόθηκε. Έχω φυτέψει πολλά λουλούδια, μα δεν άνθησαν όλα. Όμως δεν σταμάτησα να φυτεύω. Κάποια μαράθηκαν από την ξηρασία, αλλά σάπισαν από τις βροχές. Βλέπω αυτά που άνθησαν και χαμογελάω. Θυμάμαι. Και ξεχνάω. Δεν επιδιώκω πια την άνθηση…

Ιστορίες εγκλεισμού

Ζούμε αλλά καλύτερα να μιλήσω για μένα. Ζω, αναπνέω και δρω κάτω από ένα καθεστώς αδιόρατου φόβου. Της καθημερινής έγνοιας πως θα αποφύγω τη συνάντηση με τον τρομοκράτη. Το μέτρο της κοινωνικής αποστασιοποίησης το καταλαβαίνω και το τηρώ γιατί είναι μετρήσιμο. Πώς όμως αντιμετωπίζεις την ασύμμετρη απειλή του αόρατου ιού που λαθροβιεί σε…

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το πιστεύετε, πόσο σίγουροι είστε για αυτό; Δύσκολες οι σχέσεις των ανθρώπων ρε παιδί μου. Και όσο οι εποχές αλλάζουν, οι σχέσεις όλο και δυσκολεύουν. Το ανάποδο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει; Όσο εξελίσσεται η εποχή, να εξελισσόμαστε και εμείς; Εμείς λοιπόν, πού το χάσαμε;…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας της ζωής σου. Η αιτία στις περισσότερες αποτυχίες σου. Έλα, πάμε αρκετά χρόνια πίσω. Θυμήσου τον εαυτό σου, όντας μικρό παιδί, κουκουλωμένο κάτω από τα σκεπάσματα. Τότε που το πορτατίφ σου, σε συνδυασμό με την ζακέτα που είχες κρεμάσει στην πόρτα,…

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη για τον πόνο με αφορμή αυτό το τραγούδι «Πολλά έχουν ειπωθεί για τον πόνο, γιατί πολλά είναι τα "πρόσωπά" του και τα θύματά του», διαπίστωσα με επαγωγικό συλλογισμό καθώς λιαζόμουν με περίσσια ραστώνη (μέχρι που κάηκα σαν αστακός και κατέληξα να πονώ και εγώ). Εκείνη…

Μπορεί να είναι λάθος κάτι που νιώθουμε σωστό;

Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω για εμάς, ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, δυνατά, παράξενα και τρομαχτικά. Σε ξέρω καλύτερα από τους πάντες. Ξέρω ότι με θες, ότι είμαι το πάθος σου, η χαρά σου, τα νεύρα σου, η θλίψη σου. Με αγαπάς όσο σε αγαπώ, για αυτό και δεν τα παρατούσα. Ούτε…

Κορονοϊός και Περιβάλλον

Για άλλη μια φόρα γινόμαστε μάρτυρες μιας πανδημίας, αλλά ενώ ασχολούμαστε με την θεραπεία της ασθένειας και τα μέτρα πρόληψής της, δεν ασχολούμαστε καθόλου με το τι προκάλεσε αυτή την πανδημία. Μια μικρή ιστορική αναδρομή στον μεσαίωνα ίσως μας βοηθούσε λίγο να καταλάβουμε τι σημαίνει η διαταραχή της περιβαλλοντικής ισορροπίας και η…

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Back in Time

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους…

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης