tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

( 25 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Πέμπτη, 19.03.20 04:40
 

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να βγούμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο άντρας μου έπρεπε να πάει να πάρει τον πίνακά του από την αίθουσα, όπου είχε γίνει η έκθεση του Εικαστικού Ομίλου της πόλης. Σκεφτήκαμε να πάμε όλοι για να βγούμε λίγο από το σπίτι... Έβρεχε εκείνη την ώρα. Τέτοια ερημιά σε αυτήν την πόλη δεν είχα ξαναδεί. Τα παιδιά μου λοιπόν άρχισαν να μετράνε ανθρώπους. «Ένας, δύο, τρεις...»

Όλες οι καφετέριες, οι ταβέρνες, τα ταχυφαγεία, με ελάχιστο κόσμο, τους υπαλλήλους και έναν ή δύο πελάτες... «πέντε, έξι, εφτά, οχτώ, εννιά...»

Όταν φτάσαμε, δεν ήταν κανείς στην αίθουσα. Η υπεύθυνη επέβλεπε ποιος ερχόταν από το αυτοκίνητό της. Έμπαινες και έπαιρνες το έργο σου μόνος. Λογικό, αλλά... τι ζούμε; «δέκα...»

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες καταστροφής. Με σεισμούς, ηφαίστεια, καταιγίδες, τσουνάμι, καταποντισμούς, ιούς που «ξέφευγαν» από τα εργαστήρια και μόλυναν τους ανθρώπους. Με έρημες πόλεις και κατεστραμμένες. Μου προκαλούσαν δέος και ανυπομονησία να δω τι θα γινόταν στο τέλος... Ποτέ όμως δεν ήθελα να το ζήσω και ούτε ποτέ το είχα φανταστεί... Ποτέ, μα ποτέ δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα συνέβαινε αυτό που τώρα ζούμε...

Αυτές τις μέρες του εγκλεισμού -λόγω του covid-19- σκέφτηκα και τους δύο γονείς μου πάνω από χίλιες φορές. Ποτέ δε θα φανταζόσασταν, μαμά και μπαμπά, αυτό που θα συνέβαινε στον κόσμο μας. Φύγατε πριν δείτε αυτή την κοσμοϊστορική συγκυρία. Αν ήσασταν όμως εδώ... ούτε να το σκεφτώ δε θέλω το πόσο θα με είχε «φάει» το άγχος. Θα ανήκατε στις ευπαθείς ομάδες και οι δύο και δε θα σας άφηνα να βγείτε από το σπίτι... Δε θα άφηνα τα παιδιά μου ούτε στα δέκα μέτρα να σας πλησιάσουν. Λένε ότι είναι «βόμβες». Μεταφέρουν τον ιό συχνά χωρίς κανένα σύμπτωμα... Αν είναι δυνατόν...

Την Τρίτη (10 Μαρτίου) έγινε ένας χαμός με το κλείσιμο των σχολείων. Τα παιδιά πανηγύριζαν και τα μεγαλύτερα ξαμολήθηκαν στις καφετέριες και έπιναν καφέδες και μπύρες το ένα πάνω στο άλλο. Κανείς μας δεν είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Ευτυχώς αποφασίστηκε άμεσα το κλείσιμο των καφετεριών και εστιατορίων. Η δύστυχη Ιταλία μέσα από την απόλυτη τραγωδία που ζει μας έδωσε μαθήματα ζωής για το τι να αποφύγουμε. Όλα εδώ έγιναν νωρίς. Ελπίζω να δούμε αποτελέσματα.

Όταν έκλεισαν οι καφετέριες, όλοι ξεχύθηκαν στις παραλίες, στα γήπεδα και στις πλατείες. Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ είχα καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Όταν όμως άρχισαν να πεθαίνουν στην Ιταλία 250 τη μέρα, πάνω από 300 την επόμενη και ποιος ξέρει πόσοι σήμερα... εκεί κατάλαβα. Κατάλαβα ότι είναι κάτι που δε μπορούμε να αποφύγουμε, μπορούμε μόνο να το περιορίσουμε. Και το ότι στην πόλη μας δεν υπάρχει ακόμη επίσημα «κρούσμα» δε λέει κάτι... Γιατί μπορεί απλά να μην είναι καταγεγραμμένο...

Βγάζω τον σκύλο βόλτα, πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ. Η πόλη είναι παράξενη. Υπάρχει μια περίεργη ηρεμία... Στο σούπερ μάρκετ μου έδωσαν μια κάρτα στην υποδοχή την οποία επέστρεψα, αφού πλήρωσα, για να υπολογίζουν πόσα άτομα είναι μέσα. Συνεχώς στα μεγάφωνα ακούγονταν οδηγίες για τις αποστάσεις ασφαλείας που πρέπει να τηρούνται. Πολλοί φορούσαν μάσκες, πολλοί γάντια, πολλοί και τα δύο... Όλοι ήταν κάπως μαγκωμένοι και προσπαθούσαν να μην ακουμπούν ο ένας τον άλλο... Μόνο τα αντισηπτικά είχαν τελειώσει. Όλα τα άλλα ήταν στη θέση τους.

Δεν ξέρω τελικά αν όλο αυτό ξεκίνησε από τις νυχτερίδες. Είμαι γενικά δύσπιστη. Το σίγουρο είναι ότι βλέπω στα ΜΜΕ ανθρώπους να παλεύουν για άλλους ανθρώπους και να δίνουν την ψυχή τους... Πόσο κρίμα όμως που πεθαίνουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να ζήσουν για πολλά ακόμα χρόνια...

Και μέσα σε όλα αυτά θυμώνω τόσο πολύ για όσους συνωστίζονται στις εκκλησίες και μεταλαμβάνουν. Έχω θυμώσει τόσο πολύ συνειδητοποιώντας ότι η κυβέρνησή μας δεν μπορεί να «αγγίξει» την Εκκλησία. Την φοβάται; Ποιος έχει την εξουσία τελικά; Έχω μπερδευτεί. Στο τέλος θα έχουν κλείσει τα πάντα και θα περιμένουμε την απόφαση της επίσημης Εκκλησίας για το αν θα απαγορεύσει την προσέλευση στους ναούς. Αφού αποφεύγουμε τον συγχρωτισμό, γιατί ο εκκλησιαστικός δεν βλάπτει; Ας βάλουμε όλοι μυαλό. Όσοι έχουν πίστη, πρέπει να προσευχηθούν από το σπίτι τους. Άλλωστε, ο θεός είναι παντού. Εγώ αυτό θυμάμαι από τα θρησκευτικά που μας μάθαιναν στο σχολείο. Και βλέπω τώρα βίντεο με ηλικιωμένες κυρίες που βγαίνουν από την εκκλησία μασουλώντας το αντίδωρο και διαβεβαιώνουν ότι τις προστατεύει ο Θεός... Ήμαρτον...

Κι από την άλλη, καλά... Όσοι πήγατε στη συναυλία των Stereophonics στην Αγγλία και ακουμπήσατε ο ένας τον άλλο, αγκαλιαστήκατε, ανταλλάξατε τους ιδρώτες σας και ουρλιάξατε ο ένας πάνω στα μούτρα του άλλου και μετά μπήκατε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και έπειτα στα σπίτια σας στους ηλικιωμένους γονείς σας, εσείς βλέπετε άλλο έργο; Ζείτε σε παράλληλο σύμπαν;

Το θρίλερ καταστροφής συμβαίνει τώρα!!

Δεν αφορά κάποιον ηθοποιό, αλλά εσένα! Γι’ αυτό φέρσου υπεύθυνα!

Μιλώ εκ του ασφαλούς από έναν υπολογιστή στη σοφίτα του σπιτιού μου. Ωστόσο, προσφέρω αυτό το λίγο που μπορώ. Μένω στο σπίτι και κρατώ τα παιδιά μου στο σπίτι. Δε μπορώ να διανοηθώ ότι με την απερισκεψία μου μπορεί να βλάψω κάποιον συνάνθρωπό μου. Και κλείνω ευχόμενη κουράγιο και υπομονή σε όλους μας, και κυρίως στους γιατρούς και νοσηλευτές μας, ώσπου να περάσει η τρελή αυτή καταιγίδα...

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέραιος, μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της ηπείρου, ένα μέρος της στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα». . . (John Donne)

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ο τρόμος των παραμυθιών: Ζήσαν αυτοί καλά;

Ξεχάστε το ευτυχισμένο τέλος! Η αρχική ιστορία απέχει πολύ από αυτό! Ακόμη έχω μια δυσάρεστη αίσθηση από την παιδική μου ηλικία για κάποια παραμύθια... Καταρχήν, με κατέθλιβε το παραμύθι «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» (του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) που μια μικρή παρακολουθεί στο κρύο χαρούμενες οικογένειες στα σπίτια τους να γελούν, να τρώνε…

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο για ό,τι θέλω εγώ! Έχω συναναστραφεί με πολλούς ενήλικες, με διάφορους χαρακτήρες, που είχαν άσχημη παιδική ηλικία, δεν το είχαν πει αλλά η συμπεριφορά τους το φώναζε. Να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και να μην αφήνεις κανέναν να σε υποτιμάει. Ακόμα και η σιωπή είναι η…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια αυτήν την λέξη. Στο άκουσμά της, συνδύαζες τα πάντα με περιορισμό. Αυτό αυτόματα σήμαινε για σένα, να μην έχεις την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου. Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρή ακόμα σε ενοχλούσε. Όταν η μαμά σου, για παράδειγμα, σου έβαζε σαν όριο για το παιχνίδι…

Covid-19: Κλείνω τα μάτια...

Δε θέλω να ωραιοποιήσω την καραντίνα, γιατί κάποιοι υποφέρουν και άνθρωποι πεθαίνουν. Για μένα όμως όλο αυτό το διάστημα υπήρξε μια ευκαιρία για εσωτερική και «εξωτερική» αναζήτηση. Πρώτα αντιλήφθηκα πόσο ρόλο παίζει ο διαφορετικός τρόπος που το αντιμετώπισε η κάθε χώρα. Κάποια ήθελε να εφαρμόσει την «ανοσία της αγέλης» και επέτρεπε…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας της ζωής σου. Η αιτία στις περισσότερες αποτυχίες σου. Έλα, πάμε αρκετά χρόνια πίσω. Θυμήσου τον εαυτό σου, όντας μικρό παιδί, κουκουλωμένο κάτω από τα σκεπάσματα. Τότε που το πορτατίφ σου, σε συνδυασμό με την ζακέτα που είχες κρεμάσει στην πόρτα,…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν θέλουμε- άλλες βγαίνουν στην επιφάνεια από μόνες τους με κάποια αφορμή και κάποιες άλλες είναι πάντα στην επιφάνεια σα φυσαλίδες που δε σπάνε ποτέ. Τέτοιες φυσαλίδες είναι οι αναμνήσεις συναισθημάτων μου. Αναμνήσεις που δεν εστιάζουν στα πρόσωπα, στα χρώματα, στους ήχους ή…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός αδηφάγα και αδυσώπητα με το δρεπάνι του αφαιρεί τις ανθρώπινες ζωές και συγχρόνως τις ψυχές των αγαπημένων τους. Στιγμές που ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν και άγγελοι στην κόλαση -γιατροί, νοσηλευτές, ερευνητές και όσοι άλλοι μάχονται τη δαμόκλειο σπάθη του ιού. Στιγμές που η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του οδηγού. Το παράθυρο μισάνοιχτο, η μουσική στο ραδιόφωνο σχεδόν απαλά ακούγεται στα αφτιά μου.  Ανάβω το τσιγάρο μου και χάνομαι μέσα στο δυνατό φως που βγαίνει ζωηρά από τη λάμπα στο απέναντι πεζοδρόμιο και ο ήχος από τα αυτοκίνητα που περνούν μου θυμίζουν τον ήχο…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Ο φόβος και οι άνθρωποι

Οι συλλογικοί φόβοι διατρέχουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αιτίες…

Ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια ενός χωρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους είναι η βαθειά…

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και…

Ημερολόγια Καραντίνας, ένας μήνας και βάλε...

Από την αρχή της εφαρμογής των μέτρων για την πρόληψη και προστασία…

Back in Time

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης