tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

( 19 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Σπυριδούλα Κούτρα | Παρασκευή, 10.04.20 00:13
 

Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

Ζούσα ήδη στην αυτοεξορία μου σχεδόν τρία χρόνια, όταν άρχισα να βουλιάζω ανεξέλεγκτα. Πατούσα στη σαθρή κινούμενη άμμο του διαρρηκτά δομημένου εαυτού μου, ούσα υπερευάλωτη πια κι ενώ παράλληλα κουβαλούσα πάνω μου τα βάρη της εντεταλμένης δυνατής «μάνας», προστάτιδας των αδυνάτων, μα ματαιωμένης κι αναποτελεσματικής.

Κάπου εκεί, η, μέχρι πρότινος, θλίψη φόρεσε κατάμαυρο, σκοροφαγωμένο και ποτισμένο με τη μυρωδιά της μούχλας, βελούδινο μανδύα κι έγινε κατάθλιψη. Κι ερχόταν καταπάνω μου μανιασμένη και με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ανεξέλεγκτα, όπως κι όλη μου η ζωή μέχρι τότε, τώρα που, όσο σου γράφω, το σκέφτομαι λίγο καλύτερα.

Και πάλι το έπαιξα δυνατή για κάποιο καιρό, και πάλι είπα «Αντέχω εγώ, βάρα κι άλλο. Θα αντέξω» και πάλι με κατηγόρησα για ανεπαρκή και αδύναμη να διαχειριστώ τις καταστάσεις. Βλέπεις οι μνήμες και τα βιώματα πώς σε καταστρέφουν αν δεν τα αντιμετωπίσεις, αν δεν μετρήσεις το δικό σου ανάστημα κι αν δεν το ορθώσεις;

Κι εκεί, από ένστικτο επιβίωσης μάλλον, γιατί άλλη λογική εξήγηση δεν υπάρχει για να δώσω, αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Κι όχι, δεν ζήτησα βοήθεια από «δικό» μου άνθρωπο.

Άλλωστε η κατάθλιψη σε στριμώχνει με βία σε μια γωνία να μείνεις μόνη σου και σε χτυπάει αλύπητα κι ασταμάτητα, ώστε να νιώθεις ότι δεν θα βγεις από εκείνη τη γωνία ποτέ. Και σε σουβλίζει πάντα με τη λόγχη που πάνω γράφει: «Είσαι μόνη σου κι ανίκανη να με πολεμήσεις. Αλλά κυρίως μόνη σου».

Εκτός από αυτό όμως, υπήρχε και κάτι άλλο: κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει πια. Είχα βουλιάξει τόσο που σχεδόν δεν φαινόμουνα. Και κανέναν δεν ήθελα να επιβαρύνω, εγώ το «βάρος».

Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Κρυφά από όλους. Κανείς δεν ήξερε. Ντρεπόμουνα μάλλον. Ντρεπόμουν που χρειαζόμουν βοήθεια. Σαν μάνα που πρέπει να πάει στον γιατρό και να αφήσει τα παιδιά στην πεθερά της και ντρέπεται να το ζητήσει.

Με τα σημερινά μυαλά μου θα σου πω ότι ήταν η μοναδική φορά στη ζωή μου που ακόμα και τώρα μου δίνω άκοπα το βραβείο της ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΗΛΙΘΙΑΣ. Τι ντρεπόμουν; Που στάθηκα ανίκανη να συνεχίσω να κουτσαίνω; Που θέλησα να προσπαθήσω έστω, να σταματήσω να πονάω; Που για πολλοστή φορά στη ζωή μου έδωσα λύση σε πρόβλημα και για πρώτη φορά σε αποκλειστικά δικό μου; Για τι ακριβώς ντρεπόμουν;

....................

Η ψυχοθεραπεύτριά μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε μένα. Το πιστεύεις; Είχα ξεπεράσει ήδη τα τριάντα χρόνια της ζωής μου και πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος πιστεύει σε μένα.

Και το ένιωσα με τον πιο σκληρό τρόπο, όταν ναυαγισμένη και σερνόμενη στην τελευταία σανίδα του πάτου του βαρελιού μου, ένα βροχερό πρωινό Σαββάτου, στην εξορία μου, έκλαιγα μπροστά της απαρηγόρητη και κουρελιασμένη, καταχτυπημένη με όλες μου τις πληγές θεόρατα ανοιχτές να αιμορραγούν από παντού ασταμάτητα, και την εκλιπαρούσα να μου δώσει χάπια. Της ούρλιαζα ξέπνοα ότι δεν την αντέχω τη ζωή μου, ότι δεν την θέλω αν είναι έτσι η ζωή. Ότι δεν αντέχω άλλο τον διαρκή πόνο κι ότι δεν περνάει με τίποτα.

Κι εκείνη με μια φωνή που ακόμα τη θυμάμαι, ήρεμη και τρυφερή, γεμάτη συμπόνοια αλλά δίχως ίχνος λύπησης, μου απάντησε: «Όχι, δεν θα πάρεις φάρμακα. Θα το παλέψουμε. Μαζί. Μέχρι το τέρμα. Και θα νικήσουμε. Μπορούμε. Μαζί. Είμαι εδώ για σένα. Είμαι εδώ, μαζί σου!»

Κι ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάποιος πίστεψε σε μένα κι ήταν μαζί μου. Όχι απέναντί μου. Δίπλα μου. Μαζί μου. Μια περίοδο που ούτε εγώ δεν πίστευα στον εαυτό μου.

Κι αλήθεια στο λέω, είναι από τις λίγες εικόνες, αυτή που μόλις σου περιέγραψα, που θυμάμαι από εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Αλλά, αυτή την εικόνα και εκείνο το συναίσθημα τα θυμάμαι ολοκάθαρα. Κι ακόμα και τώρα που σου τα περιγράφω, ακόμα και τώρα δακρύζω.

Εδώ θα σου πω κάτι που δεν έχει φτάσει η ώρα του, γιατί συνέβη δυόμιση χρόνια αργότερα, αλλά είναι αξιομνημόνευτο.

Δυόμιση χρόνια μετά, έχοντας πια πάρει ολοκληρωτικά τη ζωή μου στα χέρια μου, έστειλα ένα μήνυμα στην ψυχοθεραπεύτριά μου λέγοντάς της περήφανη τα νέα μου και εκδηλώνοντάς της την απεριόριστη ευγνωμοσύνη μου για την πολύτιμη, τότε, βοήθειά της.

Κι η απάντησή της ήταν εξίσου συγκλονιστική: «…Το ήξερα ότι θα τα καταφέρεις. Το ήξερα ότι μπορείς. Το έβλεπα στα μάτια σου και στο μουδιασμένο -τότε- χαμόγελό σου. Ήξερα ότι η ψυχή σου είναι πιο βαθιά από τις πληγές σου και ότι τελικά θα καταφέρεις να στρέψεις την ανθρωπιά σου στον εαυτό σου…».

Λόγια-φυλαχτά… μεγάλη κληρονομιά που μετά από δεκάδες μήνες με έκαναν να δακρύσω ξανά για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Να δακρύσω από ανακούφιση. Από περηφάνια. Από ευγνωμοσύνη. Από χαρά. Από συναισθήματα και καταστάσεις που ανακάλεσα. Από όλη τη διαδρομή που θυμήθηκα ότι κατάφερα να κάνω.

Να κάνουμε μαζί. Εγώ με εκείνη δίπλα μου.

Μαζί μου.

Και το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω μέσα στα αναφιλητά μου ήταν: «Σε ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα στη διάρκεια μιας μακροχρόνιας περιόδου που… δεν πίστευα ούτε εγώ στον εαυτό μου. Σε ευχαριστώ ως το άπειρο και ακόμα παραπέρα».

Κι ακόμα και τώρα, πάλι δακρύζω…

Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Spykou. Οι ενδιαφερόμενοι, μπορείτε να το προμηθευτείτε άμεσα από εδώ.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν λέγει. (Ευριπίδης, 480-406 π.Χ.) Μοιάζει σαν να πέφτουν απ’ τα σύννεφα οι συμμετέχοντες στον θίασο της κομματοκρατίας για την οικονομική καταστροφή, η οποία πλησιάζει ορμητικά και φαντάζει αναπόφευκτη. Η βαριά βιομηχανία του τουρισμού δεν φαίνεται να περπατάει φέτος,…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά του. Πάντα αναρωτιόμουν αν ήταν το ίδιο. Στηνόμουν με τις ώρες και παραμόνευα να το δω να πλησιάζει, προσπαθούσα  να βρω ένα σημάδι, κάτι που θα μου έδειχνε ότι ήταν εκείνο όπως και πέρυσι. Ωστόσο, κάθε που κινούσα την κουρτίνα, σταματούσε ακαριαία μπροστά στο τζάμι…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Η πικρή…

Μπορεί η αγάπη να γίνει μίσος;

Η αγάπη μπορεί να αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο;  Η αγάπη μπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά που είναι το μίσος;  Ποτέ δεν μετάνιωσες για όσα έδωσες και όσα ένιωσες, για λόγια και πράξεις που ανεχόσουν ενώ δεν σου άξιζαν, για τα λάθη που συγχωρούσες με ένα χαμόγελο, γιατί πίστευες ότι το άτομο που αγαπούσες όλα αυτά τα άξιζε! Μέχρι…

Η πρώτη μέρα της απελευθέρωσης

Όλοι μας αναζητούμε με αγωνία καθημερινά την απάντηση στην ερώτηση του εκατομμυρίου. Πότε θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ; Πότε επιτέλους θα λήξει ο συναγερμός; Πότε τα μέτρα θα αρθούν; Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς θα είναι εκείνη η μέρα που ο πρωθυπουργός με διάγγελμά του θα αναγγείλει το «νενικήκαμεν». Ότι κερδίσαμε τον πόλεμο στην τρίμηνη…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι σα νόμος. «Πρέπει να πιεις όλο το γάλα σου» και το έπινα φτάνοντας στα όρια του εμετού. «Πρέπει να διαβάζεις» αργότερα και ευτυχώς αυτό μου άρεσε και το έκανα. «Δεν πρέπει να μαλώνεις με τον αδερφό και την αδερφή σου». Αυτό δεν το τηρούσα πάντα, γιατί ήταν φύσει…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι να…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το…

Κορονοϊός και Περιβάλλον

Για άλλη μια φόρα γινόμαστε μάρτυρες μιας πανδημίας, αλλά ενώ…

Back in Time

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης