tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

( 19 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Σπυριδούλα Κούτρα | Παρασκευή, 10.04.20 00:13
 

Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

Ζούσα ήδη στην αυτοεξορία μου σχεδόν τρία χρόνια, όταν άρχισα να βουλιάζω ανεξέλεγκτα. Πατούσα στη σαθρή κινούμενη άμμο του διαρρηκτά δομημένου εαυτού μου, ούσα υπερευάλωτη πια κι ενώ παράλληλα κουβαλούσα πάνω μου τα βάρη της εντεταλμένης δυνατής «μάνας», προστάτιδας των αδυνάτων, μα ματαιωμένης κι αναποτελεσματικής.

Κάπου εκεί, η, μέχρι πρότινος, θλίψη φόρεσε κατάμαυρο, σκοροφαγωμένο και ποτισμένο με τη μυρωδιά της μούχλας, βελούδινο μανδύα κι έγινε κατάθλιψη. Κι ερχόταν καταπάνω μου μανιασμένη και με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ανεξέλεγκτα, όπως κι όλη μου η ζωή μέχρι τότε, τώρα που, όσο σου γράφω, το σκέφτομαι λίγο καλύτερα.

Και πάλι το έπαιξα δυνατή για κάποιο καιρό, και πάλι είπα «Αντέχω εγώ, βάρα κι άλλο. Θα αντέξω» και πάλι με κατηγόρησα για ανεπαρκή και αδύναμη να διαχειριστώ τις καταστάσεις. Βλέπεις οι μνήμες και τα βιώματα πώς σε καταστρέφουν αν δεν τα αντιμετωπίσεις, αν δεν μετρήσεις το δικό σου ανάστημα κι αν δεν το ορθώσεις;

Κι εκεί, από ένστικτο επιβίωσης μάλλον, γιατί άλλη λογική εξήγηση δεν υπάρχει για να δώσω, αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Κι όχι, δεν ζήτησα βοήθεια από «δικό» μου άνθρωπο.

Άλλωστε η κατάθλιψη σε στριμώχνει με βία σε μια γωνία να μείνεις μόνη σου και σε χτυπάει αλύπητα κι ασταμάτητα, ώστε να νιώθεις ότι δεν θα βγεις από εκείνη τη γωνία ποτέ. Και σε σουβλίζει πάντα με τη λόγχη που πάνω γράφει: «Είσαι μόνη σου κι ανίκανη να με πολεμήσεις. Αλλά κυρίως μόνη σου».

Εκτός από αυτό όμως, υπήρχε και κάτι άλλο: κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει πια. Είχα βουλιάξει τόσο που σχεδόν δεν φαινόμουνα. Και κανέναν δεν ήθελα να επιβαρύνω, εγώ το «βάρος».

Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Κρυφά από όλους. Κανείς δεν ήξερε. Ντρεπόμουνα μάλλον. Ντρεπόμουν που χρειαζόμουν βοήθεια. Σαν μάνα που πρέπει να πάει στον γιατρό και να αφήσει τα παιδιά στην πεθερά της και ντρέπεται να το ζητήσει.

Με τα σημερινά μυαλά μου θα σου πω ότι ήταν η μοναδική φορά στη ζωή μου που ακόμα και τώρα μου δίνω άκοπα το βραβείο της ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΗΛΙΘΙΑΣ. Τι ντρεπόμουν; Που στάθηκα ανίκανη να συνεχίσω να κουτσαίνω; Που θέλησα να προσπαθήσω έστω, να σταματήσω να πονάω; Που για πολλοστή φορά στη ζωή μου έδωσα λύση σε πρόβλημα και για πρώτη φορά σε αποκλειστικά δικό μου; Για τι ακριβώς ντρεπόμουν;

....................

Η ψυχοθεραπεύτριά μου ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε μένα. Το πιστεύεις; Είχα ξεπεράσει ήδη τα τριάντα χρόνια της ζωής μου και πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος πιστεύει σε μένα.

Και το ένιωσα με τον πιο σκληρό τρόπο, όταν ναυαγισμένη και σερνόμενη στην τελευταία σανίδα του πάτου του βαρελιού μου, ένα βροχερό πρωινό Σαββάτου, στην εξορία μου, έκλαιγα μπροστά της απαρηγόρητη και κουρελιασμένη, καταχτυπημένη με όλες μου τις πληγές θεόρατα ανοιχτές να αιμορραγούν από παντού ασταμάτητα, και την εκλιπαρούσα να μου δώσει χάπια. Της ούρλιαζα ξέπνοα ότι δεν την αντέχω τη ζωή μου, ότι δεν την θέλω αν είναι έτσι η ζωή. Ότι δεν αντέχω άλλο τον διαρκή πόνο κι ότι δεν περνάει με τίποτα.

Κι εκείνη με μια φωνή που ακόμα τη θυμάμαι, ήρεμη και τρυφερή, γεμάτη συμπόνοια αλλά δίχως ίχνος λύπησης, μου απάντησε: «Όχι, δεν θα πάρεις φάρμακα. Θα το παλέψουμε. Μαζί. Μέχρι το τέρμα. Και θα νικήσουμε. Μπορούμε. Μαζί. Είμαι εδώ για σένα. Είμαι εδώ, μαζί σου!»

Κι ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάποιος πίστεψε σε μένα κι ήταν μαζί μου. Όχι απέναντί μου. Δίπλα μου. Μαζί μου. Μια περίοδο που ούτε εγώ δεν πίστευα στον εαυτό μου.

Κι αλήθεια στο λέω, είναι από τις λίγες εικόνες, αυτή που μόλις σου περιέγραψα, που θυμάμαι από εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Αλλά, αυτή την εικόνα και εκείνο το συναίσθημα τα θυμάμαι ολοκάθαρα. Κι ακόμα και τώρα που σου τα περιγράφω, ακόμα και τώρα δακρύζω.

Εδώ θα σου πω κάτι που δεν έχει φτάσει η ώρα του, γιατί συνέβη δυόμιση χρόνια αργότερα, αλλά είναι αξιομνημόνευτο.

Δυόμιση χρόνια μετά, έχοντας πια πάρει ολοκληρωτικά τη ζωή μου στα χέρια μου, έστειλα ένα μήνυμα στην ψυχοθεραπεύτριά μου λέγοντάς της περήφανη τα νέα μου και εκδηλώνοντάς της την απεριόριστη ευγνωμοσύνη μου για την πολύτιμη, τότε, βοήθειά της.

Κι η απάντησή της ήταν εξίσου συγκλονιστική: «…Το ήξερα ότι θα τα καταφέρεις. Το ήξερα ότι μπορείς. Το έβλεπα στα μάτια σου και στο μουδιασμένο -τότε- χαμόγελό σου. Ήξερα ότι η ψυχή σου είναι πιο βαθιά από τις πληγές σου και ότι τελικά θα καταφέρεις να στρέψεις την ανθρωπιά σου στον εαυτό σου…».

Λόγια-φυλαχτά… μεγάλη κληρονομιά που μετά από δεκάδες μήνες με έκαναν να δακρύσω ξανά για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Να δακρύσω από ανακούφιση. Από περηφάνια. Από ευγνωμοσύνη. Από χαρά. Από συναισθήματα και καταστάσεις που ανακάλεσα. Από όλη τη διαδρομή που θυμήθηκα ότι κατάφερα να κάνω.

Να κάνουμε μαζί. Εγώ με εκείνη δίπλα μου.

Μαζί μου.

Και το μόνο που μπόρεσα να απαντήσω μέσα στα αναφιλητά μου ήταν: «Σε ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα στη διάρκεια μιας μακροχρόνιας περιόδου που… δεν πίστευα ούτε εγώ στον εαυτό μου. Σε ευχαριστώ ως το άπειρο και ακόμα παραπέρα».

Κι ακόμα και τώρα, πάλι δακρύζω…

Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Spykou. Οι ενδιαφερόμενοι, μπορείτε να το προμηθευτείτε άμεσα από εδώ.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ας ξυπνούσα ένα πρωινό και να μη μου έλειπες

Η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε κάθε φορά που ξυπνάς να σου λείπει κάποιος. Πόσα πρωινά ονειρεύτηκες να ξυπνάτε μαζί, να πίνετε καφέ μαζί, να γελάτε, να πηγαίνετε για ψώνια, να κοιταζόσαστε και σπίθες να πετιούνται αγάπης! Μπορεί να είναι ο πρώην σύντροφός σου, η μητέρα σου, το παιδί σου, ο φίλος σου, ο αδερφός σου. Όποιος και να είναι για…

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη για τον πόνο με αφορμή αυτό το τραγούδι «Πολλά έχουν ειπωθεί για τον πόνο, γιατί πολλά είναι τα "πρόσωπά" του και τα θύματά του», διαπίστωσα με επαγωγικό συλλογισμό καθώς λιαζόμουν με περίσσια ραστώνη (μέχρι που κάηκα σαν αστακός και κατέληξα να πονώ και εγώ). Εκείνη…

Φόβος... Ο χειρότερός σου εχθρός!

Άτιμο συναίσθημα φίλε μου. Ο πιο κακός σύμβουλός σου. Ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας της ζωής σου. Η αιτία στις περισσότερες αποτυχίες σου. Έλα, πάμε αρκετά χρόνια πίσω. Θυμήσου τον εαυτό σου, όντας μικρό παιδί, κουκουλωμένο κάτω από τα σκεπάσματα. Τότε που το πορτατίφ σου, σε συνδυασμό με την ζακέτα που είχες κρεμάσει στην πόρτα,…

Τσάρλι Τσάπλιν: Όλα εξαρτώνται από μένα!

Ο Τσαρλς Σπένσερ «Τσάρλι» Τσάπλιν (1889-1977) ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης του βωβού κινηματογράφου, που άφησε εποχή στις πρώτες δεκαετίες του Χόλυγουντ, ενσαρκώνοντας τον Σαρλό και σκορπώντας γέλιο στους φίλους της 7ης τέχνης όλων των ηλικιών. Πέρα από το σημαντικό καλλιτεχνικό έργο του, έχουμε να θυμόμαστε τα σοφά λόγια του για τη ζωή,…

Ημερολόγια Καραντίνας, ένας μήνας και βάλε...

Από την αρχή της εφαρμογής των μέτρων για την πρόληψη και προστασία κατά του κορονοϊού, η καραντίνα δεν μου έκατσε καλά. Λέξη ιταλικής προέλευσης quarantina, quaranta giorni, δηλώνει ένα διάστημα σαράντα ημερών και, αν και πολλοί από εμάς τη γνωρίζουμε από την απομόνωση των ιών στον υπολογιστή, πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία τον 19ο…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Η πικρή…

Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

Ζούσα ήδη στην αυτοεξορία μου σχεδόν τρία χρόνια, όταν άρχισα να βουλιάζω ανεξέλεγκτα. Πατούσα στη σαθρή κινούμενη άμμο του διαρρηκτά δομημένου εαυτού μου, ούσα υπερευάλωτη πια κι ενώ παράλληλα κουβαλούσα πάνω μου τα βάρη της εντεταλμένης δυνατής «μάνας», προστάτιδας των αδυνάτων, μα ματαιωμένης κι αναποτελεσματικής. Κάπου εκεί, η, μέχρι…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Back in Time

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης