tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

( 14 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Μαρία Γεωργίου | Τρίτη, 21.04.20 00:01
 

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης.

Η πικρή αλήθεια είναι μία: κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί οτι η ωραιότερη στιγμή της ζωής σου θα κρατήσει για πάντα, ότι αυτός που αγαπάς θα σε αγαπάει όπως εσύ θέλεις, ότι το παιδί σου θα «περπατήσει» στο σωστό δρόμο, ότι η λύση ενός προβλήματος θα βάλει φραγμό στο δρόμο για τα επόμενα που θα έρθουν, ότι οι αποφάσεις σου θα σε οδηγήσουν εκεί που θες, ότι το «όχι» ή το «ναι» σου ήταν ό,τι έπρεπε για εσένα. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι η ζωή σου θα γίνει όπως την έχεις ονειρευτεί. Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει τον δικό σου δρόμο, κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί με το δικό σου μυαλό, κανείς δεν μπορεί να δει τι κρύβει η ψυχή σου, πότε γελά ενώ κλαίει, πότε κλαίει ενώ γελά, εκτός από εσένα. Αναλαμβάνοντας, λοιπόν, την ευθύνη της ματαιόδοξης ύπαρξής σου, στέκεσαι απέναντι στον αντικρυνό σου και του λες με υπευθυνότητα: «Ορκίζομαι να σου λέω πάντα την αλήθεια όσο κι αν πονάει, ορκίζομαι να μην μένω απαθής στον πόνο σου, ορκίζομαι να δεχτώ πως κι εγώ κάποια μέρα μπορεί να χάσω κάτι ή κάποιον, από ένα ασήμαντο παιχνίδι στο σκάκι μέχρι τον αγαπημένο μου άνθρωπο»...

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Με όλα αυτά που συμβαίνουν, νιώθουμε όλοι πώς είναι να ζεις ΜΑΚΡΙΑ από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Έγιναν δωρεάν άλλα πράγματα και μια αγκαλιά πια θα σου στοιχίσει κάποια ευρώ... Ποιος θα το φανταζόταν; Αυτή τη στιγμή, κάνω μια κατάθεση. Συμμερίζομαι τη μοναξιά του κάθε ανθρώπου, του κάθε παππού που θέλει να δει τα εγγόνια του, το κάθε εγγόνι που θέλει να παίξει με τη γιαγιά του, την κάθε γιαγιά που έχει ανάγκη την κόρη της, την κάθε μητέρα ή τον κάθε πατέρα που ίσως εχει αναγκαστεί να μείνουν μακριά απά τα παιδιά τους για κάποιο διάστημα, τον κάθε ερωτευμένο που νοσταλγεί να ξανανιώσει τον έρωτα, τον κάθε εργαζόμενο που του λείπει η δουλειά του, την κάθε φιλία που κρατά γερά και αντέχει, τον κάθε άνθρωπο που πρέπει να παλεψει με τη μοναξιά, τα όριά του και κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό. Σας λεω να κρατάτε γερά, θα τελειώσει, κι ό,τι αντέξει θα έχει πλέον τόσο γερά θεμέλια που θα χρειαστεί τριπλάσιος κόπος πια για να σπάσει... Μα ούτε τότε θα σπάσει!

Πόσο δύσκολο τελικά είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα, έστω για λίγο. Σκέψου, όμως, πόσο δύσκολο είναι να ζεις ΧΩΡΙΣ τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Κι όχι για λίγο, για πάντα. Σκέψου να μην έχεις την δυνατότητα να μοιραστείς τις ανησυχίες σου με αυτόν που θες, τις μικρές χαρές που προκύπτουν μέσα στο σπίτι, να μοιραστείς αυτά που έχεις φτιάξει ή σκεφτεί, να σχεδιάζεις μαζί του τι θα κάνεις όταν τελειώσει όλο αυτό, να γελάς, να κάνεις όνειρα. Συμμερίζομαι όλους αυτούς που δεν ξεχνούν, που υποφέρουν, που νοσταλγούν, που κλαίνε, που η μοναξιά χτυπάει διπλά, που δεν παραιτούνται, που προσπαθούν, που ζουν.

Θα τελειώσει. Όλο αυτό θα τελειώσει. Και μετά τι; Εμείς και μόνο μπορούμε να ορίσουμε το μετά. Η ζωή σταμάτησε, μα θα ξαναρχίσει. Σταμάτησε, είμαστε ζωντανοί και μας δίνεται η ευκαιρία να ξεκινήσουμε από την αρχή. Τι θα αλλαξουμε; Τι θα κρατήσουμε ίδιο;  Τι έχουμε μάθει; Κρατάς τη ζωή σου στα χέρια σου και ο χρόνος έχει για λίγο σταματήσει. Κατάφερες το πιο δύσκολο, να ξεγελάσεις τον χρόνο. Σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις τα πράγματα καλύτερα. Ποιο είναι, λοιπόν, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις; Κάντο. Κράτα γερά και κάντο.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια αυτήν την λέξη. Στο άκουσμά της, συνδύαζες τα πάντα με περιορισμό. Αυτό αυτόματα σήμαινε για σένα, να μην έχεις την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου. Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρή ακόμα σε ενοχλούσε. Όταν η μαμά σου, για παράδειγμα, σου έβαζε σαν όριο για το παιχνίδι…

Covid-19: Κλείνω τα μάτια...

Δε θέλω να ωραιοποιήσω την καραντίνα, γιατί κάποιοι υποφέρουν και άνθρωποι πεθαίνουν. Για μένα όμως όλο αυτό το διάστημα υπήρξε μια ευκαιρία για εσωτερική και «εξωτερική» αναζήτηση. Πρώτα αντιλήφθηκα πόσο ρόλο παίζει ο διαφορετικός τρόπος που το αντιμετώπισε η κάθε χώρα. Κάποια ήθελε να εφαρμόσει την «ανοσία της αγέλης» και επέτρεπε…

Το πουλί και το σχοινί του

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μικρό και ξακουστό βασίλειο γεννήθηκε ένα πουλί με το όνομα Δικαιομένης. Μόλις γεννήθηκε, έδεσαν το ποδαράκι του με ένα μικρό σχοινάκι. Με το πέρας των χρόνων αυτό το σχοινί παρέμενε στο πόδι του, μεγάλωνε και δεν τον άφηνε να πετάξει (βέβαια μαζί με αυτό, μεγάλωνε η θέληση και η επιθυμία του να πετάξει).…

Η δύναμή σου

Ευτυχισμένος είσαι όταν δεν σε αγγίζει τίποτα από αυτά που κάποτε έλιωνες στα πατώματα. Ναι, θυμάσαι στα πατώματα όχι το κορμί σου, αλλά την ψυχή σου. Την έβλεπες πεσμένη και την πάταγες από πάνω ώσπου την έλιωνες. Τόσοι σε ποδοδοπάτησαν  και εσύ τους έκανες τα χατίρια να αυτοτιμωρείσαι και να δίνεις το τελειωτικό χτύπημα στον εαυτό σου.…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός αδηφάγα και αδυσώπητα με το δρεπάνι του αφαιρεί τις ανθρώπινες ζωές και συγχρόνως τις ψυχές των αγαπημένων τους. Στιγμές που ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν και άγγελοι στην κόλαση -γιατροί, νοσηλευτές, ερευνητές και όσοι άλλοι μάχονται τη δαμόκλειο σπάθη του ιού. Στιγμές που η…

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της μαμάς μου, μετρούσαμε τις φωλιές των πουλιών στα δέντρα. Άλλοτε τα αυτοκίνητα, άλλοτε τις πινακίδες. Ουρλιάζαμε: «Τρία, τέσσερα, εφτά…». Φτάναμε σε αριθμούς κοντά στο εκατό ή το ξεπερνούσαμε. Αυτό θυμήθηκα χθες το απόγευμα. Όντας όλη μέρα κλεισμένοι μέσα, αποφασίσαμε να…

Ιστορίες εγκλεισμού

Ζούμε αλλά καλύτερα να μιλήσω για μένα. Ζω, αναπνέω και δρω κάτω από ένα καθεστώς αδιόρατου φόβου. Της καθημερινής έγνοιας πως θα αποφύγω τη συνάντηση με τον τρομοκράτη. Το μέτρο της κοινωνικής αποστασιοποίησης το καταλαβαίνω και το τηρώ γιατί είναι μετρήσιμο. Πώς όμως αντιμετωπίζεις την ασύμμετρη απειλή του αόρατου ιού που λαθροβιεί σε…

Ημερολόγια Καραντίνας, ένας μήνας και βάλε...

Από την αρχή της εφαρμογής των μέτρων για την πρόληψη και προστασία κατά του κορονοϊού, η καραντίνα δεν μου έκατσε καλά. Λέξη ιταλικής προέλευσης quarantina, quaranta giorni, δηλώνει ένα διάστημα σαράντα ημερών και, αν και πολλοί από εμάς τη γνωρίζουμε από την απομόνωση των ιών στον υπολογιστή, πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία τον 19ο…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Back in Time

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης