tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

( 15 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Τετάρτη, 22.07.20 23:18
 

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν θέλουμε- άλλες βγαίνουν στην επιφάνεια από μόνες τους με κάποια αφορμή και κάποιες άλλες είναι πάντα στην επιφάνεια σα φυσαλίδες που δε σπάνε ποτέ. Τέτοιες φυσαλίδες είναι οι αναμνήσεις συναισθημάτων μου. Αναμνήσεις που δεν εστιάζουν στα πρόσωπα, στα χρώματα, στους ήχους ή στις εικόνες, αλλά στο πώς ένιωσα, ακόμη και πολλά πολλά χρόνια πριν...

Στο νηπιαγωγείο μας είχε βάλει η κυρία να χρωματίσουμε κάτι χελιδόνια. Αφού όλοι συμφωνήσαμε ότι τα χελιδόνια είναι μαύρα, με έπιασε πανικός ψάχνοντας στην κασετίνα και μη βρίσκοντας μαύρη ξυλομπογιά. Τότε έπεσε το μάτι μου στη μοβ. Μα πόσο έξυπνη ήμουν; Ήταν τόσο σκούρα που η κυρία από μακριά θα την έβλεπε σαν μαύρη, κι έτσι, με ύφος θριάμβου και περηφάνιας άρχισα να ζωγραφίζω μοβ χελιδόνια. Χαρά..., ικανοποίηση... Την είχα κοροϊδέψει... Όταν όμως ήρθε πάνω από το κεφάλι μου, κατεδαφίστηκε ο μύθος της εξυπνάδας μου. Και φάνηκα αντιθέτως χαζή που στην επίμονη ερώτηση «τι χρώμα είναι τα χελιδόνια σου», απαντούσα «μαύρα», ενώ και εκείνα τα σκασμένα ήταν μοβ και εκείνη την «έσκασα»... Ντροπή και αμηχανία...

Στην α’ δημοτικού ένιωσα έναν καταιγισμό συναισθημάτων μέσα σε λίγα λεπτά. Η  Αντιγόνη, με την οποία μοιραζόμασταν το ίδιο θρανίο, άρχισε να ρίχνει κομματάκια γόμας μέσα στην μπλούζα της μπροστινής μας. Νευρικό γέλιο, χαρά και τρέλα! Όταν όμως ο Βαγγέλης μας μαρτύρησε στην κυρία Θεοπίστη, μας κόπηκε το γέλιο στην κυριολεξία. Κι όταν η κυρία ρώτησε την Αντιγόνη τι είχε μόλις πει, θυμάμαι τη φωνούλα μέσα μου: «Ας απαντήσει, ας απαντήσει, ας απαντήσει», όπως και τη σιγουριά που ένιωθα πως δε θα απαντούσε... Κι όταν ρώτησε μετά εμένα η δασκάλα, ένιωσα «λουσμένη» από το φως χιλιάδων προβολέων και από τον κρύο ιδρώτα μου, κατέβασα το κεφάλι και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Ντροπή, ντροπή, ντροπή...

Ενώ απαιτώ από την κόρη μου να παραδέχεται τις ζημιές της, εγώ δεν το έκανα ποτέ. Όταν στα οχτώ μου έσπασα ένα μανό της μαμάς μου και πασάλειψα όλο το μπάνιο στην αποτυχημένη προσπάθειά μου να καθαρίσω, δεν παραδέχτηκα ότι ήμουν εγώ που το έκανα. Ακόμη κι όταν εξοργισμένη μας έβαζε να ορκιστούμε ότι δεν το κάναμε, θυμάμαι το αίσθημα απάθειας που ένιωθα και την φράση που έλεγα μέσα μου «Ο κόσμος να χαλάσει, δεν ομολογώ» Κι έτσι έγινε... Αποφασιστικότητα και απάθεια...

Πώς γίνεται να μη θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά τόσο βαθιά χαραγμένα να είναι τα συναισθήματα που ένιωσα;

Πώς να ξεχάσω τον μικρό μου αδερφό να μου λέει «άνοιξε το στόμα να δω κάτι», και να φτύνει μέσα στο στόμα μου; Σιχαμάρα, αηδία και θυμός...

Ή την αδερφή μου να προσπαθεί να με πνίξει, επειδή κατα τη γνώμη της έλεγα ψέματα ότι δε βλέπω καθαρά, για να βάλω γυαλιά; Νεύρα, νεύρα, νεύρα...

Πώς να ξεχάσω που, όταν ο πατέρας μου τόλμησε να μου κάνει πλάκα ότι εγώ δε θα έτρωγα γλυκό, γιατί ήταν μόνο για τους άλλους, κλείστηκα σε μια ντουλάπα και δεν έβγαινα για ώρες; Θυμός και πείσμα...

Και τέλος δε θα ξεχασω ποτέ το αίσθημα που ένιωσα τότε που κόλλησε μια τσίχλα στα μαλλιά του μικρού μου αδερφού στο αυτοκίνητο. Ενώ η μαμά από τη θέση του συνοδηγού μας φώναζε να τον βοηθήσουμε κι εκείνος έκλαιγε και χτυπιόταν, με είχε πιάσει ένα νευρικό γέλιο τρομερό. Το αυτοκίνητο σταμάτησε και η μαμά ξεχνώντας την εντελώς κολλημένη τσίχλα με έβγαλε έξω και με κατσάδιασε κι εγώ, ενώ ήξερα ότι δεν πρέπει, συνέχιζα να γελάω... Δεν μπορούσα να το ελέγξω. Αντιφατικά συναισθήματα, κυρίως αμηχανία...

Τελικά είναι τόσο έντονο το συναίσθημα κάποιες φορές που, ενώ «αφαιρούμε το περιτύλιγμα», αυτό -το συναίσθημα- μένει στη μνήμη για πάντα. Παίζει ρόλο η ένταση με την οποία το βιώσαμε, αλλά και το ότι ίσως ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε κάτι τέτοιο. Έτσι, ακόμα κι αν έχουν περάσει άπειρα χρόνια, δεν ξεθωριάζει ποτέ. Δε θυμόμαστε αυτόν τον συμμαθητή που συναντήσαμε τυχαία αν τον είχαμε στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, θυμόμαστε όμως μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια του συναισθήματος εκείνου που βιώσαμε στα 4, στα 5, στα 8, στα 10...

Τίποτα δεν είναι τυχαίο...

Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι.   [Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές]
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Πώς νίκησα την κατάθλιψη!

Ζούσα ήδη στην αυτοεξορία μου σχεδόν τρία χρόνια, όταν άρχισα να βουλιάζω ανεξέλεγκτα. Πατούσα στη σαθρή κινούμενη άμμο του διαρρηκτά δομημένου εαυτού μου, ούσα υπερευάλωτη πια κι ενώ παράλληλα κουβαλούσα πάνω μου τα βάρη της εντεταλμένης δυνατής «μάνας», προστάτιδας των αδυνάτων, μα ματαιωμένης κι αναποτελεσματικής. Κάπου εκεί, η, μέχρι…

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού

Αν τα ταξίδια ήταν δωρεάν, θα με βλέπατε παντού. Η απόλυτη φράση για τους πολύ ταξιδευτές. Κάθε φορά που ετοιμάζεις την βαλίτσα σου, αυτή την φράση ψιθυρίζεις χαμογελώντας. Είσαι από τους ανθρώπους που αγκαλιάζεις την αλλαγή, σπας την ρουτίνα γιατί σε αρρωσταίνει, και ζητάς την ελευθερία. Ναι, την ελευθερία, γιατί όταν ταξιδεύεις είσαι…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα καν ότι ήταν γραμμένο από εκείνη. Θυμόμουν μόνο ότι παλιά είχαμε κάνει στο σχολείο το τραγουδάκι «Αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια...». Το διάβασα μονοκοπανιά. Μιλούσε για τον κυρ-Νικόλα που φτάνοντας σε μεγάλη ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καταφέρει…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια δεν βασίζεται σε κάποιο μυστικό σχέδιο που εκπορεύεται από άγνωστους και σκοτεινούς κύκλους αλλά αποτελεί την υλοποίηση μιας προδιαγεγραμμένης καπιταλιστικής επιδρομής, η οποία θα διενεργείται για όσο χρόνο ο μόχθος των εργαζομένων θα αποφέρει κέρδη.…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα όταν τα σύννεφα έχουν μαζευτεί και ετοιμάζονται να ανοίξουν; Έχεις γευτεί ποτέ βρόχινο νερό; Η βροχή αρέσει στους λιγοστούς ρομαντικούς και στους μελαγχολικούς. Σε αυτούς που κανένας δεν ξέρει για την μελαγχολία τους, και κανένας δεν θα μάθει το μέσα τους. Είναι οι…

Ο τρόμος των παραμυθιών: Ζήσαν αυτοί καλά;

Ξεχάστε το ευτυχισμένο τέλος! Η αρχική ιστορία απέχει πολύ από αυτό! Ακόμη έχω μια δυσάρεστη αίσθηση από την παιδική μου ηλικία για κάποια παραμύθια... Καταρχήν, με κατέθλιβε το παραμύθι «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» (του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) που μια μικρή παρακολουθεί στο κρύο χαρούμενες οικογένειες στα σπίτια τους να γελούν, να τρώνε…

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι άγριο, απροσπέλαστο, τρομακτικό. Ξεκινώντας από την παιδική μας ηλικία και τα παραμύθια που μας έλεγε ο παππούς, ο λύκος ήταν πάντα ο κακός. Αυτός που σε έκανε να τρομάξεις κατά την διάρκεια της διήγησης, αυτός που θα φοβόσουν ότι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι σου ή…

Αφέθηκα στον κόσμο των συναισθημάτων μου

Αφέσου μου είπε μια φίλη, αφέσου σε όλα τα συναισθήματά σου και ζήσε με αυτά. Αυτά σε ξεχωρίζουν από ένα κουφάρι. Και αφέθηκα... Και γνώρισα εσένα!  Και ξεκίνησε κάτι όμορφο! Μαζί σου μεγάλωσα κι έζησα τα ομορφότερά μου χρόνια και κάποιες στιγμές πόνεσα αρκετά. Έζησα γιατί βίωσα στο έπακρο όλο το φάσμα και είδα όλα τα χρώματα  των…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Ο φόβος και οι άνθρωποι

Οι συλλογικοί φόβοι διατρέχουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αιτίες…

Ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια ενός χωρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους είναι η βαθειά…

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και…

Back in Time

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Οι 11 κορυφαίες ταινίες του Γούντι Άλεν

Ο Γούντι Άλεν έχει στο βιογραφικό του πλειάδα έργων και θεωρείται ως…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης