tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

( 17 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Νατάσα Δανιήλ | Τετάρτη, 22.07.20 23:18
 

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν θέλουμε- άλλες βγαίνουν στην επιφάνεια από μόνες τους με κάποια αφορμή και κάποιες άλλες είναι πάντα στην επιφάνεια σα φυσαλίδες που δε σπάνε ποτέ. Τέτοιες φυσαλίδες είναι οι αναμνήσεις συναισθημάτων μου. Αναμνήσεις που δεν εστιάζουν στα πρόσωπα, στα χρώματα, στους ήχους ή στις εικόνες, αλλά στο πώς ένιωσα, ακόμη και πολλά πολλά χρόνια πριν...

Στο νηπιαγωγείο μας είχε βάλει η κυρία να χρωματίσουμε κάτι χελιδόνια. Αφού όλοι συμφωνήσαμε ότι τα χελιδόνια είναι μαύρα, με έπιασε πανικός ψάχνοντας στην κασετίνα και μη βρίσκοντας μαύρη ξυλομπογιά. Τότε έπεσε το μάτι μου στη μοβ. Μα πόσο έξυπνη ήμουν; Ήταν τόσο σκούρα που η κυρία από μακριά θα την έβλεπε σαν μαύρη, κι έτσι, με ύφος θριάμβου και περηφάνιας άρχισα να ζωγραφίζω μοβ χελιδόνια. Χαρά..., ικανοποίηση... Την είχα κοροϊδέψει... Όταν όμως ήρθε πάνω από το κεφάλι μου, κατεδαφίστηκε ο μύθος της εξυπνάδας μου. Και φάνηκα αντιθέτως χαζή που στην επίμονη ερώτηση «τι χρώμα είναι τα χελιδόνια σου», απαντούσα «μαύρα», ενώ και εκείνα τα σκασμένα ήταν μοβ και εκείνη την «έσκασα»... Ντροπή και αμηχανία...

Στην α’ δημοτικού ένιωσα έναν καταιγισμό συναισθημάτων μέσα σε λίγα λεπτά. Η  Αντιγόνη, με την οποία μοιραζόμασταν το ίδιο θρανίο, άρχισε να ρίχνει κομματάκια γόμας μέσα στην μπλούζα της μπροστινής μας. Νευρικό γέλιο, χαρά και τρέλα! Όταν όμως ο Βαγγέλης μας μαρτύρησε στην κυρία Θεοπίστη, μας κόπηκε το γέλιο στην κυριολεξία. Κι όταν η κυρία ρώτησε την Αντιγόνη τι είχε μόλις πει, θυμάμαι τη φωνούλα μέσα μου: «Ας απαντήσει, ας απαντήσει, ας απαντήσει», όπως και τη σιγουριά που ένιωθα πως δε θα απαντούσε... Κι όταν ρώτησε μετά εμένα η δασκάλα, ένιωσα «λουσμένη» από το φως χιλιάδων προβολέων και από τον κρύο ιδρώτα μου, κατέβασα το κεφάλι και ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Ντροπή, ντροπή, ντροπή...

Ενώ απαιτώ από την κόρη μου να παραδέχεται τις ζημιές της, εγώ δεν το έκανα ποτέ. Όταν στα οχτώ μου έσπασα ένα μανό της μαμάς μου και πασάλειψα όλο το μπάνιο στην αποτυχημένη προσπάθειά μου να καθαρίσω, δεν παραδέχτηκα ότι ήμουν εγώ που το έκανα. Ακόμη κι όταν εξοργισμένη μας έβαζε να ορκιστούμε ότι δεν το κάναμε, θυμάμαι το αίσθημα απάθειας που ένιωθα και την φράση που έλεγα μέσα μου «Ο κόσμος να χαλάσει, δεν ομολογώ» Κι έτσι έγινε... Αποφασιστικότητα και απάθεια...

Πώς γίνεται να μη θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά τόσο βαθιά χαραγμένα να είναι τα συναισθήματα που ένιωσα;

Πώς να ξεχάσω τον μικρό μου αδερφό να μου λέει «άνοιξε το στόμα να δω κάτι», και να φτύνει μέσα στο στόμα μου; Σιχαμάρα, αηδία και θυμός...

Ή την αδερφή μου να προσπαθεί να με πνίξει, επειδή κατα τη γνώμη της έλεγα ψέματα ότι δε βλέπω καθαρά, για να βάλω γυαλιά; Νεύρα, νεύρα, νεύρα...

Πώς να ξεχάσω που, όταν ο πατέρας μου τόλμησε να μου κάνει πλάκα ότι εγώ δε θα έτρωγα γλυκό, γιατί ήταν μόνο για τους άλλους, κλείστηκα σε μια ντουλάπα και δεν έβγαινα για ώρες; Θυμός και πείσμα...

Και τέλος δε θα ξεχασω ποτέ το αίσθημα που ένιωσα τότε που κόλλησε μια τσίχλα στα μαλλιά του μικρού μου αδερφού στο αυτοκίνητο. Ενώ η μαμά από τη θέση του συνοδηγού μας φώναζε να τον βοηθήσουμε κι εκείνος έκλαιγε και χτυπιόταν, με είχε πιάσει ένα νευρικό γέλιο τρομερό. Το αυτοκίνητο σταμάτησε και η μαμά ξεχνώντας την εντελώς κολλημένη τσίχλα με έβγαλε έξω και με κατσάδιασε κι εγώ, ενώ ήξερα ότι δεν πρέπει, συνέχιζα να γελάω... Δεν μπορούσα να το ελέγξω. Αντιφατικά συναισθήματα, κυρίως αμηχανία...

Τελικά είναι τόσο έντονο το συναίσθημα κάποιες φορές που, ενώ «αφαιρούμε το περιτύλιγμα», αυτό -το συναίσθημα- μένει στη μνήμη για πάντα. Παίζει ρόλο η ένταση με την οποία το βιώσαμε, αλλά και το ότι ίσως ήταν η πρώτη φορά που νιώσαμε κάτι τέτοιο. Έτσι, ακόμα κι αν έχουν περάσει άπειρα χρόνια, δεν ξεθωριάζει ποτέ. Δε θυμόμαστε αυτόν τον συμμαθητή που συναντήσαμε τυχαία αν τον είχαμε στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, θυμόμαστε όμως μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια του συναισθήματος εκείνου που βιώσαμε στα 4, στα 5, στα 8, στα 10...

Τίποτα δεν είναι τυχαίο...

Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι.   [Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές]
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι να περιγράψω αυτόν τον πόνο. Πόνος ψυχής. Όσοι τον βίωσαν, θα καταλάβουν.  Μαχαίρι που νιώθεις να καρφώνει την καρδιά σου, δάκρυα κρύα σαν σταλακτίτες που σου χαρακώνουν το δέρμα, μια λάβα που σου καίει τον λαιμό. Οι ανάσες βαριές και συνεχόμενες. Δεν μπορείς να πάρεις το…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Η πικρή…

Αειφορία vs Καταστροφολογία

Πριν από κάποιους αιώνες η καταστροφολογία (Δευτέρα παρουσία, καταστροφή του κόσμου κλπ) ενδεχομένως να ήταν επιθυμητή στην κοινωνία, διότι με την επιταγή της κρίσης ζωντανών και πεθαμένων ο άνθρωπος πίστευε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, έστω και όταν αυτός δεν θα ζει πια. Ήταν δηλαδή ένα είδος άτυπου δικαστηρίου για τους πιστούς που θα…

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα προσέγγισης της υπάρχουσας -της τελευταίας δεκαετίας- κατάστασης της έβδομης τέχνης με προσωπικές διαπιστώσεις και εκτιμήσεις χωρίς καμία διάθεση αυθεντίας και δογματισμού. Επίσης σε αυτές τις διαπιστώσεις δεν προβαίνω με βάση τις λιγοστές σινεφίλ ταινίες που αντιστέκονται…

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το πιστεύετε, πόσο σίγουροι είστε για αυτό; Δύσκολες οι σχέσεις των ανθρώπων ρε παιδί μου. Και όσο οι εποχές αλλάζουν, οι σχέσεις όλο και δυσκολεύουν. Το ανάποδο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει; Όσο εξελίσσεται η εποχή, να εξελισσόμαστε και εμείς; Εμείς λοιπόν, πού το χάσαμε;…

Η υπεράσπιση του εαυτού σου ξεκινάει μονάχα από σένα

Σπατάλησα πολύ χρόνο για να δω τι θέλουν οι άλλοι, τώρα έχω χρόνο μόνο για ό,τι θέλω εγώ! Έχω συναναστραφεί με πολλούς ενήλικες, με διάφορους χαρακτήρες, που είχαν άσχημη παιδική ηλικία, δεν το είχαν πει αλλά η συμπεριφορά τους το φώναζε. Να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και να μην αφήνεις κανέναν να σε υποτιμάει. Ακόμα και η σιωπή είναι η…

Πραγματικοί και φανταστικοί αριθμοί

Η αριθμολαγνεία που εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ παγκοσμίως, δεν έχει προηγούμενο. Δεν υπάρχει είδηση που να μην συνοδεύεται από μια ταμπέλα με νούμερα, επικεφαλίδα δίχως μια αριθμητική επισήμανση. Στατιστικολόγοι και θιασώτες της θεωρίας των πιθανοτήτων, βγαίνουν στο προσκήνιο αναλύοντας τις εκτιμήσεις τους για τα ακρότατα…

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι άγριο, απροσπέλαστο, τρομακτικό. Ξεκινώντας από την παιδική μας ηλικία και τα παραμύθια που μας έλεγε ο παππούς, ο λύκος ήταν πάντα ο κακός. Αυτός που σε έκανε να τρομάξεις κατά την διάρκεια της διήγησης, αυτός που θα φοβόσουν ότι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι σου ή…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Back in Time

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης