tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Αειφορία vs Καταστροφολογία

Αειφορία vs Καταστροφολογία

( 13 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Κωνσταντίνος Σπ. Μπακέας | Παρασκευή, 28.08.20 16:18
 

Αειφορία vs Καταστροφολογία

Πριν από κάποιους αιώνες η καταστροφολογία (Δευτέρα παρουσία, καταστροφή του κόσμου κλπ) ενδεχομένως να ήταν επιθυμητή στην κοινωνία, διότι με την επιταγή της κρίσης ζωντανών και πεθαμένων ο άνθρωπος πίστευε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, έστω και όταν αυτός δεν θα ζει πια. Ήταν δηλαδή ένα είδος άτυπου δικαστηρίου για τους πιστούς που θα δικαίωνε τους αδικημένους και με αυτόν τον τρόπο άμβλυνε τα μίση και τα πάθη στην κοινωνία και παρήγαγε θεοσεβούμενους πολίτες που φοβούνταν τη θεία δίκη, όταν αδικούσαν κάποιον συμπολίτη τους, με αποτέλεσμα να είναι ουσιαστικά η αντίδραση στην αδικία.

Σε όλα αυτά τα καλά που προκάλεσε η καταστροφολογία όμως, υπήρξε και ένα μικρό θεματάκι που δεν γνωρίζω κανέναν μέχρι σήμερα να το έχει θίξει. Η προσμονή του τέλους του κόσμου, οδήγησε όλους τους πιστούς να εκμεταλλεύονται τους πόρους του πλανήτη σαν να μην υπάρχει αύριο. Η νοοτροπία της μελλοντικής καταστροφής του κόσμου, οδήγησε τους πολίτες-πιστούς για πολλά χρόνια να εκμεταλλεύονται όσο μπορούν περισσότερο τους φυσικούς πόρους  πιστεύοντας ότι λόγω της επικείμενης καταστροφής, δεν έχει κάποιο νόημα να διαχειριζόμαστε σωστά τους φυσικούς πόρους ώστε να παράγουν και στο διηνεκές.

Κάπου στον 19ο αιώνα ένας Γερμανός δασολόγος (αν θυμάμαι καλά) ανακάλυψε την έννοια της αειφορίας (sustainability), είπε δηλαδή αυτός ο μεγάλος επιστήμονας, το εξής απλό και κατανοητό σήμερα, το οποίο όμως τότε φάνταζε ως επιστημονική φαντασία. Πρέπει να κόβουμε τόσα κυβικά ξύλου από ένα δάσος σε ένα χρονικό διάστημα, όσα μπορεί να παράγει αυτό το δάσος στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αποτέλεσμα αυτής της θεωρίας ήταν το δάσος να παράγει ξύλο συνεχώς στο διηνεκές. Βέβαια τότε που το ξύλο και τα δάση ήταν σε αφθονία αυτό φάνταζε, σαν να λέμε σήμερα ότι θα τελειώσει το νερό της θάλασσας, κι όμως περνώντας τα χρόνια η θεωρία αυτή έχει βρει εφαρμογή και σε άλλες επιστήμες και κυρίως στα οικονομικά.

Πώς όμως θα μπορούσαμε να πείσουμε τους ανθρώπους που πίστευαν ότι σε 10, 20,30 κλπ χρόνια θα ερχόταν το τέλος του κόσμου, να διαχειριστούν τους πόρους του πλανήτη αειφορικά, δηλαδή σαν να μην έρθει ποτέ το τέλος του κόσμου; Αυτό εκτός από πολύ δύσκολο, γιατί θα έπρεπε όλη η κοινωνία να αποβάλλει μια νοοτροπία αιώνων, ήταν και εξαιρετικά άβολο για τους πολίτες - πιστούς, διότι αν δεν ερχόταν ποτέ το τέλος του κόσμου, τότε δεν θα υπήρχε και η πολυαναμενόμενη, από τους αδικημένους κυρίως, θεία δίκη. Η οποία θεία δίκη, λόγω του φόβου που προκαλεί, διότι είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς με άλλο τρόπο παρά μόνο με την πρόληψη, οδήγησε στο να αισθάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι αδικημένοι, ακόμα και όταν ήταν πιο ευνοημένοι από άλλους, ώστε να έχουν ήσυχη την συνείδηση τους. Το γνωστό παράδειγμα του εγώ που έκλεψα 1000 ευρώ είμαι αδικημένος, γιατί κάποιος άλλος έκλεψε 2000 ευρώ. Όπου 1000 και 2000 μπορείτε να βάλετε ό,τι ανάλογο θέλετε...

Όποιες χώρες το κατάφεραν αυτό πήγαν μπροστά, η Νορβηγία για παράδειγμα έφτιαξε το Ταμείο Αλληλεγγύης των γενεών, το οποίο σήμερα έχει πολλά δις ευρώ από τα πετρέλαια που βγάζει σήμερα, ώστε να διατεθούν στις μελλοντικές γενιές για να καρπωθούν και αυτοί κάποια κέρδη, όταν δεν θα υπάρχουν τα πετρέλαια. Η Σουηδία διαχειρίζεται τα απορρίμματά της και παράγει ενέργεια αφήνοντας μηδενικούς ρύπους και η Δανία παράγει το 100%των αναγκών της σε ηλεκτρισμό από ΑΠΕ, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες.

Όλα είναι λοιπόν στο χέρι μας, από εμάς εξαρτάται αν θα επενδύσουμε στην αειφορία ή αν θα προσμένουμε παθητικά το τέλος του κόσμου, το οποίο ενδέχεται να προέλθει από αυτές ακριβώς τις τακτικές, δηλαδή την κατασπατάληση των φυσικών πόρων του πλανήτη και την καταστροφή της ατμόσφαιρας που θα έχει σαν συνέπεια την ερημοποίηση του πλανήτη. Ένα είδος πεπρωμένου για κάθε πιστό της καταστροφολογίας....

* Ο Κωνσταντίνος Σπ. Μπακέας είναι MSc Δασολόγος - Περιβαλλοντολόγος

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις μακριά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Οι άνθρωποι, πεπεισμένοι ότι η μοίρα θα επιφυλάσσει γι’αυτούς κυρίως μόνο ευχάριστα πράγματα, δυσκολεύονται εν τέλει να αποδεχτούν (και να εφαρμόσουν) τη σπουδαιότητα της αμοιβαίας ευτυχίας, της ενσυναίσθησης και της ευθύνης. Η πικρή…

Ο έρωτας που κατοικεί στο μυαλό σου

Υπάρχει μια πόρτα μέσα στο μυαλό σου η οποία συνδέεται με την πόρτα ενός άλλου μυαλού. Εκεί γίνεται η έκρηξη ορμονών και με την σειρά της η έκρηξη συναισθημάτων. Αυτομάτως συνδέεσαι με τον άλλον και μοιράζεσαι καθημερινές στιγμές, μπορεί να νιώθεις αν σε σκέφτεται, αν θυμώνει, αν του λείπεις, το οτιδήποτε. Νιώθεις το χέρι του που…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν λέγει. (Ευριπίδης, 480-406 π.Χ.) Μοιάζει σαν να πέφτουν απ’ τα σύννεφα οι συμμετέχοντες στον θίασο της κομματοκρατίας για την οικονομική καταστροφή, η οποία πλησιάζει ορμητικά και φαντάζει αναπόφευκτη. Η βαριά βιομηχανία του τουρισμού δεν φαίνεται να περπατάει φέτος,…

Η δική μου αλήθεια και των άλλων

Πάντα θα θυμάμαι μια υπέροχη συζήτηση που είχα κάνει επανειλημμένα με τον πατέρα μου. Δεν γίνεται να μη χαμογελάω όταν το σκέφτομαι. Η συζήτηση είχε προκύψει την πρώτη φορά λόγω μιας διαφωνίας ή μιας διαφορετικής γνώμης μια μέρα. Λοιπόν, για την αλήθεια. Τι είναι η αλήθεια και πόσες αλήθειες υπάρχουν; Η αλήθεια είναι αντικειμενική όταν…

Πάντα κάτι σε μαθαίνει ο άνθρωπος που περνάει από τη ζωή σου

Ψιτ! Eσύ που ήρθες, έχτισες, διέλυσες και έφυγες… Εσένα φίλε μου, αγαπητέ μου συγγενή, αγαπητή μου φίλη, που σε αγαπούσα τόσο πολύ και σε εμπιστευόμουν ακόμα πιο πολύ, σε ευχαριστώ που με ισοπέδωσες και με έμαθες να στέκομαι ξανά όρθια. Εσένα που όταν σε έβλεπα χαιρόμουν, γιατί κάναμε καλή παρέα, που σου έλεγα τον πόνο μου κλαίγοντας και…

Μπορεί να είναι λάθος κάτι που νιώθουμε σωστό;

Μη μου ξυπνάς αυτά που άφησα να κοιμούνται μέσα μου. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω για εμάς, ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω ότι με αγαπάς, δυνατά, παράξενα και τρομαχτικά. Σε ξέρω καλύτερα από τους πάντες. Ξέρω ότι με θες, ότι είμαι το πάθος σου, η χαρά σου, τα νεύρα σου, η θλίψη σου. Με αγαπάς όσο σε αγαπώ, για αυτό και δεν τα παρατούσα. Ούτε…

Πραγματικοί και φανταστικοί αριθμοί

Η αριθμολαγνεία που εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ παγκοσμίως, δεν έχει προηγούμενο. Δεν υπάρχει είδηση που να μην συνοδεύεται από μια ταμπέλα με νούμερα, επικεφαλίδα δίχως μια αριθμητική επισήμανση. Στατιστικολόγοι και θιασώτες της θεωρίας των πιθανοτήτων, βγαίνουν στο προσκήνιο αναλύοντας τις εκτιμήσεις τους για τα ακρότατα…

Ύμνος της ελευθερίας

Η αγάπη πέφτει στο χώμα, ριζώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ήλιο και βροχή. Η αγάπη δεν χάνεται, δόθηκε. Έχω φυτέψει πολλά λουλούδια, μα δεν άνθησαν όλα. Όμως δεν σταμάτησα να φυτεύω. Κάποια μαράθηκαν από την ξηρασία, αλλά σάπισαν από τις βροχές. Βλέπω αυτά που άνθησαν και χαμογελάω. Θυμάμαι. Και ξεχνάω. Δεν επιδιώκω πια την άνθηση…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι να…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το…

Κορονοϊός και Περιβάλλον

Για άλλη μια φόρα γινόμαστε μάρτυρες μιας πανδημίας, αλλά ενώ…

Back in Time

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης