tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Οι διακοπές του κουνελιού

Οι διακοπές του κουνελιού

( 31 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: blogoulis | Πέμπτη, 04.09.08 02:24
 

bunny_8976.jpgΧαίρε διαβαστή μου ατρόμητε και μπαρουτοκαπνισμένε, 

Αφού απευθύνω ένα θερμό και εγκάρδιο χαιρετισμό στους ηρωικούς σχολιαστές μου, Amanda (σταθερή αξία), Ρία (αδικημένη και παραπονιάρα ξεπαρεξηγήσου γρήγορα) και Teo (αισιοδοξία θα πει να βλέπεις μπροστά σου καλύτερες μέρες ενώ ξέρεις ότι δεν θα έρθουν ποτέ), θα σού διηγηθώ μια όμορφη καλοκαιρινή περιπέτεια όπως την κατέγραψαν τα μπιρμπιλωτά, βολβοειδή (κ.λπ. να μη τα ξεναλέμε) τσαχπινογαργαλιάρικα ματάκια μου.

Τόσο καιρό στον πλανήτη σου, άκακο ον και για αρκετούς χαριτωμένο, όπως ήταν φυσικό έκανα αρκετούς ανθρώπους φίλους. Κάποιοι απ' αυτούς, με αρκετά ισχυρή πειθώ, με κατάφεραν να τους ακολουθήσω σε κάτι που κάνετε εσείς οι γήινοι τα καλοκαίρια και το αποκαλείτε "διακοπές". Εγώ διακοπές ήξερα ότι κάνουν μόνο οι διαστημικές ντοματοσικλέτες άμα ξεσυγχρονιστεί το ηλιακό τους σύστημα. Μετά τις επαναφορτίζεις και όλα έρχονται στη θέση τους. Κάτι τέτοιο, μού είπαν, οι φίλοι μου γίνεται και στις γήινες διακοπές. Επαναφορτίζεσαι ο ίδιος για να μπορέσεις να βγάλεις τον χειμώνα. Πάει καλά, είπα, θα έρθω.

Και πώς γίνονται αυτές οι διακοπές, ρώτησα, πού πάτε; Σε νησί, μού απάντησαν. Και πώς είναι αυτό το νησί; Είναι ένα μάτσο πέτρες και γύρω-γύρω θάλασσα. Και πώς την διασχίζετε τη θάλασσα, ξαναρώτησα. Με καράβι, μού απάντησαν. Έτσι, με τις περισσότερες απορίες μου σχεδόν λυμένες, βρέθηκα κι εγώ ανάμεσα σε ένα τσούρμο γήινους να ανεβαίνουμε μια παράξενη σκάλα που κουνιόταν πέρα-δώθε και έπρεπε να ισορροπήσεις σαν Αζερμπαϊτζανός ακροβάτης για να καταφέρεις να μπεις μέσα στο καράβι.

Το καράβι πρέπει να χωρούσε πάνω-κάτω 1.200 γήινους. Θέτοντας σε λειτουργία τον αυτόματο καταμετρητή έμβιων όντων με τον οποίο είναι εξοπλισμένο το υβριδικό μου σύστημα πλοήγησης, κατέγραψε με τη μία 1.824 γήινες και 27 εξωγήινες ψυχές! Πάντα το έλεγα εγώ ότι δεν είμαι ο μοναδικός που κυκλοφορεί ανάμεσά σας!

Ρε σεις, κατέθεσα στους φίλους την απορία μου, δε σάς φαίνεται ότι το καράβι γέρνει; Έλα μωρέ, είναι που δεν έχεις ξαναμπεί. Απλά το κουνάνε τα κύματα, μού απάντησαν. Κάποια στιγμή ανοιχτήκαμε στο πέλαγος κι άρχισε το θαλάσσιο ταξίδι μας. Τελικά είχαν δίκιο οι φίλοι μου. Τούτο το πράγμα κουνάει περισσότερο κι από τη ντοματοσικλέτα μου όταν πέφτει σε διαστημική καταιγίδα.

Μας είχαν στριμώξει σε κάτι καθίσματα, παστωμένους σαν κάποια γήινα θαλασσινά που έμαθα ότι τα λένε σαρδέλες. Δίπλα μου μια κυρία με δυο χαριτωμένα μικρά αγοράκια που δεν έλεγαν να με αφήσουν σε ησυχία. Το ένα είχε βουτήξει με τα χέρια του τις κεραίες επικοινωνίας μου που βρίσκονται στο ολοστρόγγυλο κεφάλι μου και τις κουνούσε πέρα δώθε. Άμα μού πειράζει κανείς τις κεραίες χάνω τα σήματα και διακόπτεται η επικοινωνιακή μου επαφή με το περιβάλλον. Μαμά, μού αρέσει αυτό το σιδερένιο ανθρωπάκι με τα πράσινα μάτια, να παίξω μαζί του, ρώτησε το ένα αγοράκι. Παίξε παιδάκι μου, τού απάντησε η βουβαλοειδής κυρία που κρατούσε μιάμιση θέση, η μισή από την οποία τύχαινε να ήταν η δική μου. Τα είδα όλα διαβαστή μου. Μέχρι που το κούνημα τού καραβιού άρχισε να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Τα χαριτωμένα έσκασαν και βούλιαξαν στις θέσεις τους. Τότε πρόσεξα ότι κάτι όμορφες δεσποινίδες με λευκές στολές, που ανήκαν στο πλήρωμα τού καραβιού γύριζαν από θέση σε θέση και μοίραζαν στους ανθρώπους κάτι χάρτινες σακούλες. Μετά όλοι έσκυβαν μέσα σ' αυτές και κάτι άδειαζαν από το στομάχι τους. Παρατηρητικός καθώς ήμουν είχα προσέξει νωρίτερα ότι όλοι πήγαιναν σε ένα μαγαζάκι που υπήρχε στη μέση τού καραβιού κι αφού έδιναν μια περιουσία ο καθένας έπαιρναν στα χέρια τους κάτι τριγωνικά και πλακέ πράγματα που ρωτώντας έμαθα ότι τα λένε τυρόπιτες και τα κατάπιναν σχεδόν αμάσητα. Οι απορίες μου πολλαπλασιάστηκαν. Γιατί χρειαζόταν να το κάνουν αυτό και μάλιστα ξοδεύοντας ένα σεβαστό ποσό αφού θα τα επέστρεφαν αργότερα όλα μέσα σε σακούλες;

Τότε πρόσεξα μια άλλη κυρία που καθόταν δυο θέσεις πιο 'κει και μπροστά στα πόδια της είχε ένα πλαστικό κουτί με μια συρμάτινη πορτούλα. Κάτι με μεγάλα αυτιά κουνιόταν εκεί μέσα. Ρώτησα πάλι τους φίλους μου που είχαν αρχίσει να με κοιτάζουν παράξενα και κάπως ενοχλημένα από τις πολλές μου ερωτήσεις και κατάφερα να μάθω ότι το παράξενο ζωάκι με τα μεγάλα αυτιά που ήταν μέσα στο κουτί που είναι το κλουβί του,  το λένε κουνέλι. Τότε ήταν που ήρθε ένα μεγάλο κύμα, το μεγαλύτερο απ' όλα και το πλοίο έσκασε με δύναμη μέσα του. Ακούστηκε ένα παρατεταμένο αααα, οι σακούλες πήραν φωτιά και πολλοί γλιστρώντας από τις θέσεις του βρέθηκαν ξαπλωμένοι φαρδιά πλατιά στη μέση τού διαδρόμου. Εκεί ήταν που κατρακύλησε και το κλουβάκι και έσκασε με πάταγο στην πλευρά ενός καθίσματος με αποτέλεσμα να ανοίξει το πορτάκι και το κουνέλι να ξεκινήσει προπόνηση για τις προσεχείς κουνελοδρομίες. Και να σου το μισό πλήρωμα και αρκετοί από τους επιβάτες να κυνηγάνε το κουνέλι κι εκείνο να κάνει κάτι σλάλομ που θα τα ζήλευε και πρωταθλητής τού σκι και να τρακάρει τού ενός το κεφάλι με τού άλλου. Θαύμα το θέαμα και άρχισα να χαλαρώνω και να χαμογελάω κάτω από τα νικελένια μουστάκια μου. Κάποια στιγμή το κουνέλι, δεν ξέρω πώς τα κατάφερε, αλλά από μια μισάνοιχτη πόρτα μπόρεσε και βγήκε στο κατάστρωμα. Ο απόλυτος χαμός μιλάμε. Να το κυνηγάνε κι όπως κουνούσε το καράβι να φεύγουν με τις πάντες και να σκάνε από κουπαστή σε κουπαστή. Το κουνέλι απτόητο. Η κυρία να στριγγλίζει. Αχ Μητσάκο μου θα πέσεις στη θάλασσα και θα μού πνιγείς. Μητσάκος, όπως κατάλαβες, ήταν το κουνέλι. Χήρα θα ήταν και το έβγαλε έτσι προς τιμήν τού μακαρίτη. Δεν εξηγιέται αλλιώς. Δεν την ένοιαζε που θα πνιγόταν ένα κάρο κόσμος, ο Μητσάκος της μην πέσει στη θάλασσα. Δεν την πήγαινα και καθόλου γιατί μπαίνοντας στο καράβι με κοιτούσε παράξενα. Λες και έβλεπε εξωγήινο. Εντάξει, τέτοιον έβλεπε αλλά παίζει κι αυτή η ριμάδα η διακριτικότητα.. Μη τα ισοπεδώνουμε όλα.

Στο μεταξύ, ένα παλικάρι από το πλήρωμα έχει καταφέρει να στριμώξει σε μια γωνία τον Μητσάκο κι απάνω που κάνει το μπλονζόν τής ζωής του για να τον βουτήξει, ο Μητσάκος ο ζογκλέρ τού πατάει μια προσποίηση και τρώει η μούρη του σανίδι σκάζοντας πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Ο Μητσάκος κάνεις δυο τρία ακόμα δεξιοτεχνικά κόλπα κι αφού ξεφεύγει από τούς διώκτες του τρυπώνει πάλι μέσα στην αίθουσα που είμαστε στοιβαγμένοι και δίνοντας ένα σάλτο ανεβαίνει… πάνω μου! Με άφησε να τού χαϊδέψω τα αυτιά και σε δυο δευτερόλεπτα είχαμε γίνει κολλητοί φίλοι. Η κυρία με κατασυμπάθησε και έπαψε να με κοιτάζει σαν εξωγήινο, που άλλωστε ήμουν και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε; Ο Μητσάκος επέστρεψε στο κλουβάκι του και το ταξίδι μας συνεχίστηκε πιο ομαλά αφού με αυτά και με τ' άλλα είχαμε πλησιάσει κοντά στο λιμάνι τού προορισμού μας και η θάλασσα είχε γαληνέψει αρκετά.

Ωραίες αυτές οι, πώς τις λέτε, α, ναι, διακοπές, είπα στους φίλους μου μόλις κατεβήκαμε. Δεν κατάλαβες, μού απάντησαν, δεν ήταν αυτές οι διακοπές. Οι διακοπές μας τώρα αρχίζουν. Ωχ μανούλα μου, πρόλαβα να ψιθυρίσω, τι άλλο με περιμένει. Και… λιποθύμησα…

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός αδηφάγα και αδυσώπητα με το δρεπάνι του αφαιρεί τις ανθρώπινες ζωές και συγχρόνως τις ψυχές των αγαπημένων τους. Στιγμές που ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν και άγγελοι στην κόλαση -γιατροί, νοσηλευτές, ερευνητές και όσοι άλλοι μάχονται τη δαμόκλειο σπάθη του ιού. Στιγμές που η…

Το «φρικιό» που κρύβουμε μέσα μας...

Τελικά όλοι είμαστε «φρικιά» κι όποιος πει ότι είναι «φυσιολογικός» κάτι θα του έχει διαφύγει ή είναι φρικιό και νομίζει ότι δεν είναι... Είμαστε όλοι ξεχωριστοί με έναν μοναδικό τρόπο και γι’ αυτό με κανέναν δε μπορούμε «να τα βρούμε» 100% ή έστω 90... Ούτε καν με τη μάνα και τον πατέρα μας... Ούτε καν με τον αδερφό ή την αδερφή μας...…

«Είσαι υπέροχη αλλά με γνώρισες στην πιο ακατάλληλη στιγμή...»

Πόσες φορές άραγε άκουσες και εσύ, όπως και εγώ, αυτή τη ρημάδα φράση; Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα σε σχέσεις, δεν υπήρχε κάτι να με γεμίζει περισσότερο από το να προσφέρω! Ήθελα να μπορώ να δώσω στον άλλον ό,τι μπορείς να φανταστείς. Πέθαινα να δημιουργώ το χαμόγελο στο πρόσωπό του. Και ίσως αυτό, κάποιες φορές, να είχε σαν…

Μα πιο πολύ ένα ευχαριστώ..!

Πόσα λόγια σου χρωστάω άραγε; Πόσες λέξεις έμειναν θαμμένες και δεν κατάφεραν ποτέ να σχηματιστούν στις κατάλληλες προτάσεις; Σίγουρα μια συγγνώμη. Μια συγγνώμη από αυτές που δεν σου άρεσε να ακούς. Μια συγγνώμη για όλη την ψυχολογική κούραση που σου προσέφερα άθελά μου ή και όχι. Συγγνώμη για όλες τις διαδικασίες που σε πίεσα να μπεις.…

Περί της προκαταβολής φόρου

Αυτή η ελληνική πατέντα είναι ένα από τα στοιχεία που κατέστρεψαν την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα και κυρίως την νεοφυή. Η επίσημη δικαιολογία για την επιβολή αυτής της παγκόσμιας πρωτοτυπίας είναι ότι επειδή η φορολογική σου δήλωση εκκαθαρίζεται τον Ιούλιο του επόμενου έτους, ενώ ο μισθωτός έχει κρατήσεις για τον φόρο κάθε μήνα οπότε…

Αειφορία vs Καταστροφολογία

Πριν από κάποιους αιώνες η καταστροφολογία (Δευτέρα παρουσία, καταστροφή του κόσμου κλπ) ενδεχομένως να ήταν επιθυμητή στην κοινωνία, διότι με την επιταγή της κρίσης ζωντανών και πεθαμένων ο άνθρωπος πίστευε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, έστω και όταν αυτός δεν θα ζει πια. Ήταν δηλαδή ένα είδος άτυπου δικαστηρίου για τους πιστούς που θα…

Αφέθηκα στον κόσμο των συναισθημάτων μου

Αφέσου μου είπε μια φίλη, αφέσου σε όλα τα συναισθήματά σου και ζήσε με αυτά. Αυτά σε ξεχωρίζουν από ένα κουφάρι. Και αφέθηκα... Και γνώρισα εσένα!  Και ξεκίνησε κάτι όμορφο! Μαζί σου μεγάλωσα κι έζησα τα ομορφότερά μου χρόνια και κάποιες στιγμές πόνεσα αρκετά. Έζησα γιατί βίωσα στο έπακρο όλο το φάσμα και είδα όλα τα χρώματα  των…

Αντέχεις να αγαπήσεις έναν λύκο;

Λύκος. Στο άκουσμα και μόνο του ονόματός του σκεφτόμαστε αυτόματα κάτι άγριο, απροσπέλαστο, τρομακτικό. Ξεκινώντας από την παιδική μας ηλικία και τα παραμύθια που μας έλεγε ο παππούς, ο λύκος ήταν πάντα ο κακός. Αυτός που σε έκανε να τρομάξεις κατά την διάρκεια της διήγησης, αυτός που θα φοβόσουν ότι κρύβεται κάτω από το κρεβάτι σου ή…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Back in Time

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

«Ο γέρος και η θάλασσα» του Χέμινγουεϊ σε ένα εντυπωσιακό animation φιλμ

Βασισμένη στη πασίγνωστη νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Ο γέρος και η…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης