tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βρίσκεστε εδώ: ΑΡΧΙΚΗ MIXED ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
Οι διακοπές του κουνελιού

Οι διακοπές του κουνελιού

( 31 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: blogoulis | Πέμπτη, 04.09.08 02:24
 

bunny_8976.jpgΧαίρε διαβαστή μου ατρόμητε και μπαρουτοκαπνισμένε, 

Αφού απευθύνω ένα θερμό και εγκάρδιο χαιρετισμό στους ηρωικούς σχολιαστές μου, Amanda (σταθερή αξία), Ρία (αδικημένη και παραπονιάρα ξεπαρεξηγήσου γρήγορα) και Teo (αισιοδοξία θα πει να βλέπεις μπροστά σου καλύτερες μέρες ενώ ξέρεις ότι δεν θα έρθουν ποτέ), θα σού διηγηθώ μια όμορφη καλοκαιρινή περιπέτεια όπως την κατέγραψαν τα μπιρμπιλωτά, βολβοειδή (κ.λπ. να μη τα ξεναλέμε) τσαχπινογαργαλιάρικα ματάκια μου.

Τόσο καιρό στον πλανήτη σου, άκακο ον και για αρκετούς χαριτωμένο, όπως ήταν φυσικό έκανα αρκετούς ανθρώπους φίλους. Κάποιοι απ' αυτούς, με αρκετά ισχυρή πειθώ, με κατάφεραν να τους ακολουθήσω σε κάτι που κάνετε εσείς οι γήινοι τα καλοκαίρια και το αποκαλείτε "διακοπές". Εγώ διακοπές ήξερα ότι κάνουν μόνο οι διαστημικές ντοματοσικλέτες άμα ξεσυγχρονιστεί το ηλιακό τους σύστημα. Μετά τις επαναφορτίζεις και όλα έρχονται στη θέση τους. Κάτι τέτοιο, μού είπαν, οι φίλοι μου γίνεται και στις γήινες διακοπές. Επαναφορτίζεσαι ο ίδιος για να μπορέσεις να βγάλεις τον χειμώνα. Πάει καλά, είπα, θα έρθω.

Και πώς γίνονται αυτές οι διακοπές, ρώτησα, πού πάτε; Σε νησί, μού απάντησαν. Και πώς είναι αυτό το νησί; Είναι ένα μάτσο πέτρες και γύρω-γύρω θάλασσα. Και πώς την διασχίζετε τη θάλασσα, ξαναρώτησα. Με καράβι, μού απάντησαν. Έτσι, με τις περισσότερες απορίες μου σχεδόν λυμένες, βρέθηκα κι εγώ ανάμεσα σε ένα τσούρμο γήινους να ανεβαίνουμε μια παράξενη σκάλα που κουνιόταν πέρα-δώθε και έπρεπε να ισορροπήσεις σαν Αζερμπαϊτζανός ακροβάτης για να καταφέρεις να μπεις μέσα στο καράβι.

Το καράβι πρέπει να χωρούσε πάνω-κάτω 1.200 γήινους. Θέτοντας σε λειτουργία τον αυτόματο καταμετρητή έμβιων όντων με τον οποίο είναι εξοπλισμένο το υβριδικό μου σύστημα πλοήγησης, κατέγραψε με τη μία 1.824 γήινες και 27 εξωγήινες ψυχές! Πάντα το έλεγα εγώ ότι δεν είμαι ο μοναδικός που κυκλοφορεί ανάμεσά σας!

Ρε σεις, κατέθεσα στους φίλους την απορία μου, δε σάς φαίνεται ότι το καράβι γέρνει; Έλα μωρέ, είναι που δεν έχεις ξαναμπεί. Απλά το κουνάνε τα κύματα, μού απάντησαν. Κάποια στιγμή ανοιχτήκαμε στο πέλαγος κι άρχισε το θαλάσσιο ταξίδι μας. Τελικά είχαν δίκιο οι φίλοι μου. Τούτο το πράγμα κουνάει περισσότερο κι από τη ντοματοσικλέτα μου όταν πέφτει σε διαστημική καταιγίδα.

Μας είχαν στριμώξει σε κάτι καθίσματα, παστωμένους σαν κάποια γήινα θαλασσινά που έμαθα ότι τα λένε σαρδέλες. Δίπλα μου μια κυρία με δυο χαριτωμένα μικρά αγοράκια που δεν έλεγαν να με αφήσουν σε ησυχία. Το ένα είχε βουτήξει με τα χέρια του τις κεραίες επικοινωνίας μου που βρίσκονται στο ολοστρόγγυλο κεφάλι μου και τις κουνούσε πέρα δώθε. Άμα μού πειράζει κανείς τις κεραίες χάνω τα σήματα και διακόπτεται η επικοινωνιακή μου επαφή με το περιβάλλον. Μαμά, μού αρέσει αυτό το σιδερένιο ανθρωπάκι με τα πράσινα μάτια, να παίξω μαζί του, ρώτησε το ένα αγοράκι. Παίξε παιδάκι μου, τού απάντησε η βουβαλοειδής κυρία που κρατούσε μιάμιση θέση, η μισή από την οποία τύχαινε να ήταν η δική μου. Τα είδα όλα διαβαστή μου. Μέχρι που το κούνημα τού καραβιού άρχισε να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Τα χαριτωμένα έσκασαν και βούλιαξαν στις θέσεις τους. Τότε πρόσεξα ότι κάτι όμορφες δεσποινίδες με λευκές στολές, που ανήκαν στο πλήρωμα τού καραβιού γύριζαν από θέση σε θέση και μοίραζαν στους ανθρώπους κάτι χάρτινες σακούλες. Μετά όλοι έσκυβαν μέσα σ' αυτές και κάτι άδειαζαν από το στομάχι τους. Παρατηρητικός καθώς ήμουν είχα προσέξει νωρίτερα ότι όλοι πήγαιναν σε ένα μαγαζάκι που υπήρχε στη μέση τού καραβιού κι αφού έδιναν μια περιουσία ο καθένας έπαιρναν στα χέρια τους κάτι τριγωνικά και πλακέ πράγματα που ρωτώντας έμαθα ότι τα λένε τυρόπιτες και τα κατάπιναν σχεδόν αμάσητα. Οι απορίες μου πολλαπλασιάστηκαν. Γιατί χρειαζόταν να το κάνουν αυτό και μάλιστα ξοδεύοντας ένα σεβαστό ποσό αφού θα τα επέστρεφαν αργότερα όλα μέσα σε σακούλες;

Τότε πρόσεξα μια άλλη κυρία που καθόταν δυο θέσεις πιο 'κει και μπροστά στα πόδια της είχε ένα πλαστικό κουτί με μια συρμάτινη πορτούλα. Κάτι με μεγάλα αυτιά κουνιόταν εκεί μέσα. Ρώτησα πάλι τους φίλους μου που είχαν αρχίσει να με κοιτάζουν παράξενα και κάπως ενοχλημένα από τις πολλές μου ερωτήσεις και κατάφερα να μάθω ότι το παράξενο ζωάκι με τα μεγάλα αυτιά που ήταν μέσα στο κουτί που είναι το κλουβί του,  το λένε κουνέλι. Τότε ήταν που ήρθε ένα μεγάλο κύμα, το μεγαλύτερο απ' όλα και το πλοίο έσκασε με δύναμη μέσα του. Ακούστηκε ένα παρατεταμένο αααα, οι σακούλες πήραν φωτιά και πολλοί γλιστρώντας από τις θέσεις του βρέθηκαν ξαπλωμένοι φαρδιά πλατιά στη μέση τού διαδρόμου. Εκεί ήταν που κατρακύλησε και το κλουβάκι και έσκασε με πάταγο στην πλευρά ενός καθίσματος με αποτέλεσμα να ανοίξει το πορτάκι και το κουνέλι να ξεκινήσει προπόνηση για τις προσεχείς κουνελοδρομίες. Και να σου το μισό πλήρωμα και αρκετοί από τους επιβάτες να κυνηγάνε το κουνέλι κι εκείνο να κάνει κάτι σλάλομ που θα τα ζήλευε και πρωταθλητής τού σκι και να τρακάρει τού ενός το κεφάλι με τού άλλου. Θαύμα το θέαμα και άρχισα να χαλαρώνω και να χαμογελάω κάτω από τα νικελένια μουστάκια μου. Κάποια στιγμή το κουνέλι, δεν ξέρω πώς τα κατάφερε, αλλά από μια μισάνοιχτη πόρτα μπόρεσε και βγήκε στο κατάστρωμα. Ο απόλυτος χαμός μιλάμε. Να το κυνηγάνε κι όπως κουνούσε το καράβι να φεύγουν με τις πάντες και να σκάνε από κουπαστή σε κουπαστή. Το κουνέλι απτόητο. Η κυρία να στριγγλίζει. Αχ Μητσάκο μου θα πέσεις στη θάλασσα και θα μού πνιγείς. Μητσάκος, όπως κατάλαβες, ήταν το κουνέλι. Χήρα θα ήταν και το έβγαλε έτσι προς τιμήν τού μακαρίτη. Δεν εξηγιέται αλλιώς. Δεν την ένοιαζε που θα πνιγόταν ένα κάρο κόσμος, ο Μητσάκος της μην πέσει στη θάλασσα. Δεν την πήγαινα και καθόλου γιατί μπαίνοντας στο καράβι με κοιτούσε παράξενα. Λες και έβλεπε εξωγήινο. Εντάξει, τέτοιον έβλεπε αλλά παίζει κι αυτή η ριμάδα η διακριτικότητα.. Μη τα ισοπεδώνουμε όλα.

Στο μεταξύ, ένα παλικάρι από το πλήρωμα έχει καταφέρει να στριμώξει σε μια γωνία τον Μητσάκο κι απάνω που κάνει το μπλονζόν τής ζωής του για να τον βουτήξει, ο Μητσάκος ο ζογκλέρ τού πατάει μια προσποίηση και τρώει η μούρη του σανίδι σκάζοντας πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Ο Μητσάκος κάνεις δυο τρία ακόμα δεξιοτεχνικά κόλπα κι αφού ξεφεύγει από τούς διώκτες του τρυπώνει πάλι μέσα στην αίθουσα που είμαστε στοιβαγμένοι και δίνοντας ένα σάλτο ανεβαίνει… πάνω μου! Με άφησε να τού χαϊδέψω τα αυτιά και σε δυο δευτερόλεπτα είχαμε γίνει κολλητοί φίλοι. Η κυρία με κατασυμπάθησε και έπαψε να με κοιτάζει σαν εξωγήινο, που άλλωστε ήμουν και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε; Ο Μητσάκος επέστρεψε στο κλουβάκι του και το ταξίδι μας συνεχίστηκε πιο ομαλά αφού με αυτά και με τ' άλλα είχαμε πλησιάσει κοντά στο λιμάνι τού προορισμού μας και η θάλασσα είχε γαληνέψει αρκετά.

Ωραίες αυτές οι, πώς τις λέτε, α, ναι, διακοπές, είπα στους φίλους μου μόλις κατεβήκαμε. Δεν κατάλαβες, μού απάντησαν, δεν ήταν αυτές οι διακοπές. Οι διακοπές μας τώρα αρχίζουν. Ωχ μανούλα μου, πρόλαβα να ψιθυρίσω, τι άλλο με περιμένει. Και… λιποθύμησα…

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Στο δρόμο για την τελειότητα, χάσαμε την αξία...

Ώρες ώρες κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα κάποτε ή πόσο πιο απλά θα μπορούσαν να είναι ακόμα και τώρα... Σε μια εποχή που όλα έχουν να κάνουν με το φαίνεσθαι, με την τέλεια εικόνα, με την προβολή στα social και με την αντιγραφή των υποτιθέμενων προτύπων, μάλλον χάσαμε λίγο την ουσία. Γνωρίζεις ανθρώπους καθημερινά…

Μουσείο, το μέρος όπου η Ιστορία είναι ζωντανή…

Η αγάπη μου για το μουσείο υπήρχε από τότε που ήμουν παιδάκι μικρό και έμεινε αμείωτη μέχρι τα 24 μου χρόνια. Πάντοτε ήθελα να επισκέπτομαι μουσεία και να έρχομαι σε επαφή με ζωντανά κομμάτια της Ιστορίας που έμειναν αλώβητα στο πέρασμα του χρόνου. Και τότε, αισθανόμουν πόσο μεγάλη αξία έχει το μουσείο στον πολιτισμό μίας χώρας και πόσο…

Γιατί είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο;

Θεωρώ πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματά μας ως κοινωνία, είναι αυτή η δυσανεξία που έχουμε με την επιτυχία και τη χαρά του άλλου. Είμαστε τσιγκούνηδες στο μπράβο, πάντοτε ψάχνουμε να πούμε το κακό, να τονίσουμε την έλλειψη, να χαρούμε με την αδυναμία. Ποτέ δε θα πούμε ένα μπράβο με όλη μας την καρδιά στον άλλο, τις περισσότερες φορές…

Είναι εύκολο…

Είναι εύκολο να κατηγορούμε διαρκώς τον άλλον. Αλλά δύσκολο να ζητάμε συγγνώμη. Είναι εύκολο να αφήνουμε τον εγωισμό μας να κερδίσει. Αλλά δύσκολο να στέλνουμε ένα μήνυμα και να γράφουμε «μου έλειψες». Είναι εύκολο να ρίχνουμε ευθύνες διαρκώς στους άλλους. Αλλά δύσκολο να αναλαμβάνουμε τις δικές μας. Είναι εύκολο να σπαταλάμε τον εαυτό…

Και αν δεν υπάρχει τίποτα, τι γίνεται;

Είναι μικρή η ζωή και τόσο ωραία. Και είναι η επιθυμία των περισσότερων από εμάς να ζήσουμε όσο περισσότερο γίνεται ή επιθυμούμε να είμαστε αθάνατοι. Θρησκευτικές πεποιθήσεις μέσα στον ρου της Ιστορίας, έχουν εγκαθιδρύσει την πίστη στην ύπαρξη της ζωής μετά το θάνατο, μία πίστη στην οποία πολλοί άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά. Τι γίνεται…

Η βία μέσα από τα μάτια σου

Δεν έχω ιδέα πως να αρχίσω αυτό το άρθρο.  Δεν ξέρω καν πως να μιλήσω με ευγένεια για το συγκεκριμένο θέμα. Απόψε δεν έχω κουράγιο για πολλές συμβουλές. Μόνο για κουβέντα. Θέλω να μιλήσουμε για τη βία. Ψυχική και σωματική.  Αν ποτέ ένιωσες ένα χέρι να σε χτυπάει με τόση δύναμη που έκανε το κεφάλι σου να μουδιάσει, ξέρεις τι λέω. Κι αν…

Ήσουν κι εσύ ένα μάθημα ζωής…

Ήσουν κι εσύ ένα μάθημα ζωής. Σκληρό αλλά τόσο διδακτικό. Ήσουν ένας δρόμος γεμάτος πέτρες και απότομος που όμως κατάφερα να διαβώ παρά τα εμπόδια.  Ήσουν ένα αγρίμι που θέλησα να εξημερώσω αλλά με τα δόντια του με τραυμάτισε.  Ήσουν ένα λάθος που όμως το θεώρησα την πιο σωστή μου απόφαση. Ήσουν ένα από τα πιο όμορφα λάθη μου, ένα φως…

Μάριος Πλωρίτης: Για ποιο λόγο μερικοί συγγραφείς είναι δυσνόητοι;

Γιατί γράφουμε; Γιατί διαβάζουμε; Το ερώτημα ανακινεί, έμμεσα και για μυριοστή φορά, ένα άρθρο στην αγγλική εφημερίδα «Independent», σχετικά με τα δυσνόητα κείμενα και βιβλία. Η απλή, στοιχειώδης απάντηση είναι, φυσικά: Γράφουμε, επειδή έχουμε να πούμε κάτι και θέλουμε να το μεταδώσουμε σε άλλους. Διαβάζουμε, επειδή θέλουμε να μάθουμε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σιωπή αποτελεί το «φάρμακο» της ψυχικής υγείας μας

Μερικά πολύ απλά πράγματα είναι πιο σημαντικά για την ψυχική μας υγεία…

Η μάστιγα της Ήπιας Κατάθλιψης

Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν, για λίγο ή μεγάλο διάστημα, να ζουν μια ήπια…

Για έναν καλύτερο κόσμο

Οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Και ενίοτε αψυχολόγητα. Οι…

10 σπουδαίες ρήσεις του Bruce Lee

Ο Bruce Lee παραμένει ένα φαινόμενο, ένας από τους σπουδαιότερους…

Πώς να ελέγχεις τα συναισθήματά σου

Η αλήθεια είναι ότι κανένας κοινωνικός θεσμός δεν μας έμαθε πώς να…

Στο δρόμο για την τελειότητα, χάσαμε την αξία...

Ώρες ώρες κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα κάποτε…

Back in Time

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή

Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να κάνουμε ένα αφιέρωμα για τις…

Γεώργιος Παπανικολάου, ένας σπουδαίος Έλληνας

Πώς μπορείς να μείνεις αδιάφορη απέναντι σε έναν άνθρωπο που…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Οι 10 ταινίες με το πιο ανατρεπτικό φινάλε

Δέκα αξέχαστες κινηματογραφικές ταινίες, που το τέλος τους έχει…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης