Περί αγαθοεργιών των εχόντων και αδράνειας του κράτους
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά με αγαθοεργίες που έχουν αισθήματα πλούσια για προσφορά αγάπης. Το παράδειγμα αυτών των ανθρώπων είναι προς μίμηση και η κοινή γνώμη υποκλίνεται σε αυτό. Είναι παραδείγματα που η καρδιά αποδέχεται μέσα σε έναν κόσμο ευάλωτο σε αξίες.
Κατά πόσον όμως αυτά μπορούν να θεμελιώσουν έναν πολιτισμό που πρέπει να λειτουργεί υπό την αιγίδα ενός σοβαρού κράτους; Η κάθε πολιτεία έχει την κυριότερη ευθύνη για την φροντίδα του πολίτη. Η ανικανότητά της σε αυτό το θέμα φαίνεται από τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες για αλληλοβοήθεια.
Νομίζω ότι λειτουργεί με αδιαφορία ένα κράτος που βλέπει αυτές τις πρωτοβουλίες, που είναι αποκλειστικά στην δική του ευθύνη. Το θέμα είναι καθαρά οργανωτικό σε μια πολιτεία που σέβεται πρώτα από όλα το αξίωμά της.
Είναι αλήθεια τόσο δύσκολο σε μια κυβέρνηση, και δεν με ενδιαφέρει ποια είναι, να πάρει από τους πλούσιους και να δημιουργήσει ένα ταμείο; Τους πλούσιους πρέπει να τους αγγίζει αυτό το θέμα. Ας έχουν λιγότερο ένα σπίτι. Και η πολιτεία τους χαϊδεύει με τον τρόπο της.
Με στεναχωρούν αυτά που λέω αλλά είναι κάποια πράγματα που θέλω να τα βγάλω από μέσα μου. Νομίζω ότι η ελεημοσύνη θίγει την έννοια του πολιτισμού. Και πόσο αυτό το γεγονός μειώνει μια κοινωνία και ένα κράτος που η φροντίδα και η μέριμνα για τον πολίτη είναι ελλιπής. Νομίζω ότι η κυριότερη ευθύνη για ένα κράτος είναι να μην βλέπει ανθρώπους στους δρόμους.
Αν πάρουμε παράδειγμα ένα οποιοδήποτε σπίτι που οι ένοικοι δεν έχουν τα απαραίτητα. Εκείνο που πρωτίστως θα κάνουν είναι να κόψουν τις πολυτέλειες και την καλή ζωή. Έτσι ακριβώς και το κράτος οφείλει να σκύψει πάνω σε αυτό το πρόβλημα, ούτως ώστε η οικονομική ανισότητα να ελαττωθεί ως ένα βαθμό χωρίς να καταργηθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία.
Και όλα αυτά δεν αφορούν καμιά πολιτική σκοπιμότητα από την πλευρά μου. Πρεσβεύουν απλά το ηθικό και το δίκαιο.
