Φιλοθέη, ένας τόπος για προσευχή και εσωτερικό διάλογο
Η Φιλοθέη είναι για εμένα μία περιοχή εξωτική για τα σημερινά δεδομένα της πρωτεύουσας Αθήνας. Με έναν ιδιαίτερο ελιτισμό και με μία ζηλευτή ηρεμία που ενδυναμώνεται από το πλούσιο φυσικό περιβάλλον το οποίο ακόμα διαθέτει.
Η πλούσια αυτή αστική περιοχή είναι η πρώτη μου επιλογή όποτε θέλω να αποσυρθώ από τα κοινωνικά δρώμενα, να συνομιλήσω με τον εαυτό μου και να απολαύσω μία μοναχική βόλτα.
Ο εσωτερικός μας διάλογος πάντοτε είναι πιο άμεσος όταν δε διακόπτεται από την ανόητη φλυαρία των πόλεων, τα ατελείωτα μποτιλιαρίσματα και τις αδιάκοπες ομιλίες.
Εκκλησία Αγίας Φιλοθέης
Μεσημέρι Κυριακής, τα βήματά μου ξανά με έφεραν στη Φιλοθέη. Μακριά από τα μαρμαρένια αλώνια της Αθήνας, μακριά από το τσιμέντο και την τρέλα που μόνο μία μεγάλη, σύγχρονη πόλη μπορεί να διαθέτει.
Εκεί που διευκολύνεται η επικοινωνία με το Θεό, στην ηρεμία και στην απουσία ταραχής από μέριμνες, συζητήσεις και φλυαρίες.
Η μόνη διακοπή στην ηρεμία μου, μία φλύαρη γάτα που νιαουρίζει και τρίβεται ξετσίπωτα στα πόδια μου.
O λευκός ναός της Αγίας Φιλοθέης είναι κλειστός, αλλά η προσευχή μου παραμένει αδιάκοπη.
Η Φιλοθέη παραμένει ένα μικρό κομμάτι παραδείσου, σα νησί ξεχασμένο στην άκρη ενός ωκεανού, το οποίο περιτριγυρίζεται από όλη τη σύγχρονη, αστική τρέλα.
Ένα κεράκι, λίγο περπάτημα στο Άλσος Δροσοπούλου και το πάρκο Πικιώνη και η ψυχή γεμίζει ξανά τις μπαταρίες της...
