Η προβληματική διάσταση του επωνύμου
Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο καταλήγω στο ότι το επίθετό μας δεν είναι συνειδητή δική μας απόφαση και πολλές φορές μας ταυτίζει με κάποιο πρόσωπο που ενδεχομένως δε συμμετείχε ενεργά στην ανατροφή μας.
Καταρχάς, είναι οξύμωρο, θεωρώ, να πιστεύουμε πως είμαστε ελεύθεροι όταν το επώνυμο που προσδιορίζει την προσωπικότητά μας, την εκπαιδευτική, κοινωνική και καθημερινή μας ζωή, δεν είναι δική μας επιλογή.
Θα ήταν εξαιρετικά επώδυνο κάποιος να φέρει ένα επώνυμο που τον συνδέει με ένα πρόσωπο που έχει εγκληματική δράση, ή με έναν πατέρα που άσκησε βία σε άλλα μέρη της οικογένειας.
Επιπροσθέτως, πολλές φορές υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στη ζωή ενός παιδιού που συμβάλλουν πιο ουσιαστικά στη διαπαιδαγώγησή του και ενδεχομένως, θα άξιζαν περισσότερο να δίνουν το επίθετό τους στο παιδί που φροντίζουν.
Επίσης, η αυθαίρετη εγγραφή ενός επωνύμου στερεί καταχρηστικά το δικαίωμα ενός προσώπου να ταυτιστεί ακόμα και μέσω του ονόματός του με το πρόσωπο που συναισθηματικά εκείνο αγαπάει και θεωρεί θεμελιώδες για την οικοδόμηση της προσωπικότητάς του.
Θεωρώ ότι το επίθετό μας αποτελεί συνέχιση μίας πατριαρχικής νοοτροπίας η οποία είναι δεσμευτική. Πόσα παιδιά φέρουν ένα πατρώνυμο κάποιου ο οποίος ενδεχομένως να είχε ασκήσει βία στην οικογένεια; Ή πόσα παιδιά δεν θα ήθελαν να έχουν το όνομα της μητέρας;
Ή πώς μπορεί κάποιος να επιβάλλει ένα επίθετο το οποίο δεν είναι εύηχο και μπορεί να επιφέρει κοινωνικό σχολιασμό;
Θεωρώ πως θα έπρεπε να υπάρχει η επιλογή και να δοθεί με έναν τρόπο η δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να επιλέγει το επίθετό του και να ρωτάται για αυτό, αφού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της συνολικής του οντότητας.
