Κοσμικό κράτος και Εκκλησία
Μία χώρα που έχει ταυτιστεί σε τόσο μεγάλο βαθμό με την Ορθόδοξη παράδοση, δυσκολεύεται να κατανοήσει το γιατί πρέπει να υπάρχει μία διακριτή γραμμή ανάμεσα στη διδαχή μίας θρησκείας και το κοσμικό σύστημα μίας χώρας.
Η Εκκλησία δεν είναι επιστημονικό δεδομένο, αλλά ένα σύστημα ιδεών που δημιουργούν ένα ακλόνητο και ισχυρό δόγμα. Αυτό δεν επιτρέπει στην ίδια να συμπλεύσει τόσο πρόθυμα με τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, ακριβώς διότι η ανθρωπολογία της στηρίζεται σε γνώσεις περασμένων αιώνων και όχι σύγχρονων ανακαλύψεων.
Από την άλλη, η κοινωνία στηρίζεται στην αρχή της ισότητας όλων των πολιτών. Αναγνωρίζοντας ότι ακόμα και αν η πλειονότητα της χώρας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αυτό δεν συνιστά καθολικότητα. Υπάρχουν εξίσου και Άθεοι, αγνωστικιστές, μουσουλμάνοι, καθολικοί. Ο νόμος λειτουργεί συμπεριληπτικά. Το δόγμα επιβάλλει αυστηρούς κανόνες που είναι περισσότερο όμως προσωπική επιλογή από τον άνθρωπο που δεσμεύεται να ακολουθήσει αυτό το σύστημα πίστης.
Θα ήταν παράλογο η πίστη μου να απαιτεί να απαγορεύεται ο πολιτικός γάμος. Διότι στην κοινωνία αυτή που ζω ως πιστός, μπορεί να ζει ένας άθρησκος άνθρωπος που να θέλει να επισημοποιήσει τη σχέση του αποφεύγοντας ένα κυρίαρχο θρησκευτικό πρωτόκολλο.
Η Εκκλησία αφορά την ουράνια βασιλεία, έχει δικούς της πνευματικούς κανόνες και λίστα με το τι πρέπει και μη να πράττει ένας πιστός. Η κοινωνία από την άλλη όμως, οφείλει να έχει μία ανοιχτή δομή, ακριβώς διότι στηρίζεται στην ισότητα όλων των ανθρώπων. Η Πολιτεία δεν αξιολογεί ηθικά επιλογές ανθρώπων που δε συνιστούν παραβίαση ποινικού κώδικα, του δίνουν τον ελεύθερο χώρο να τις ακολουθήσει, να χαράξει τον δικό του δρόμο προσωπικής αυτοπραγμάτωσης.
Η ουσιώδης διαφορά είναι η τοποθεσία στην οποία οι δύο θεσμοί αναφέρονται. Η Εκκλησία αφορά επουράνια ζητήματα, το Κράτος πραγματεύεται τα ανθρώπινα δικαιώματα επί γης τα οποία λαμβάνει ο κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων.
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, απαντάει ο Χριστός, διαχωρίζοντας την δομή της Πολιτείας από την Εκκλησία. Η Πολιτεία δεν μπορεί να επεμβαίνει σε αυστηρά προσωπικά δεδομένα, όπως το θρήσκευμα και να απαιτεί να αναγράφεται σε προσωπικά έγγραφα. Η περιβόητη μάχη των ταυτοτήτων ήταν στην ουσία η σύγκρουση της Εκκλησιαστικής επιρροής με το Κοσμικό Κράτος, στο οποίο το δικαίωμα απορρέει από την ανθρώπινη ιδιότητα. Όχι από αυτό που πιστεύω.
Το Κράτος πρέπει να είναι κοσμικό, διότι όταν οι κανόνες μία θρησκείας γίνονται νόμος αυτό οδηγεί αναπόδραστα σε λιθοβολισμούς, φονταμενταλισμό και καταπίεση. Η ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων, ψάχνοντας τις σελίδες της θα το διαπιστώσεις.
Ο ένας θεσμός δεν ακυρώνει τον άλλον, ούτε η ραφή μαύρων ρούχων θα καταργούσε τη ραφή άσπρων ρούχων. Το Κράτος και η Εκκλησία έχουν δικό τους ξεχωριστό ρόλο μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, με όρια ευδιάκριτα στα οποία μπορούν να ορίζουν δικούς τους κανόνες ανάλογα με το σύστημα πεποιθήσεων και την αρχή των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
