Αλήθειες ενός διαγγέλματος…
Όπως σε κάθε σκάνδαλο στη χώρα μας, έτσι και τώρα διαβάζουμε τα γνωστά. Ακούμε για το βαθύ κράτος, τις διαχρονικές παθογένειες και τις πρωτοβουλίες της όποιας κυβέρνησης είναι στην εξουσία. Αυτή τη φορά όμως, ο πρωθυπουργός ένιωσε τόσο πολύ τη σοβαρότητα του θέματος που έκανε ένα διάγγελμα στο οποίο μας είπε ‘αλήθειες’ – τις αλήθειες του.
Αλήθεια του πρώτη: ‘…[η] Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θεσμοθετήθηκε το 2020 και στηρίχθηκε πλήρως από την κυβέρνησή μας.’ Ο Πρωθυπουργός μάς προτρέπει να χαρούμε που η χώρα μας στήριξε ένα θεσμό που δουλεύει για την δικαιοσύνη. Υπήρχαν αξιοπρεπείς εναλλακτικές να μην στηρίξουμε ένα τέτοιο θεσμό; Θα μπορούσαμε να μιλάμε για δημοκρατικά ιδεώδη την ίδια ώρα που θα απορρίπταμε μια Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Αν σκεφτεί κανείς τον τρόπο που κυβερνητικοί έχουν μιλήσει για την κ. Κοβέσι (την Ευρωπαία Εισαγγελέα) σε διάφορους χρόνους, καταλαβαίνει κανείς την ανάγκη του Πρωθυπουργού να δηλώσει τη στήριξή του στον θεσμό.
Αλήθεια του δεύτερη: ‘Το δε υλικό πάνω στο οποίο εδράζει τα αιτήματά της [η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία] είναι προϊόν νόμιμων επισυνδέσεων που έγιναν από τις διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης. Χωρίς να υπάρξει, προφανώς, καμία παρέμβαση στο έργο τους.’ Να είναι καλά λοιπόν, η πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Και όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μάζεψε το υλικό, ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν υπήρξε παρέμβαση. Σε ποια χώρα έχει ανάγκη ο Πρωθυπουργός να δηλώσει το αυτονόητο; Στη χώρα που οι παρεμβάσεις (ενίοτε και μπαζώματα, αν χρειαστεί) είναι κανόνας.
Αλήθεια του τρίτη: ο παραπάνω κανόνας περί παρεμβάσεων φαίνεται πολύ καθαρά στην εξής δήλωση: ‘…μάστιγα των πελατειακών σχέσεων, που επί δεκαετίες περνούσαν, σαν παλαιοκομματική «σκυτάλη»…Όποιος Βουλευτής εκλέγεται με σταυρό, διατηρεί πολιτικό γραφείο και ισχυρίζεται πως δεν έχει κάνει ποτέ κάποια εξυπηρέτηση, είναι απλώς ψεύτης.’ Υπάρχει πιο τρανή απόδειξη λοιπόν ότι ήξερε και δεν έπραττε; Πώς να ενδιαφερθεί πια ο κόσμος να ακούσει για λιγότερο ή περισσότερο δραστικές παρεμβάσεις;
Αλήθεια του τέταρτη: ‘Τιμά τους Βουλευτές μας η απόφασή τους να ζητήσουν την άρση της κοινοβουλευτικής τους προστασίας.’ Σε αυτή την αλήθεια υπάρχει το παράδοξο ότι ενώ όλοι κάνουν παρεμβάσεις και εξυπηρετήσεις – και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είναι ψεύτης – μας ζητά να αναγνωρίσουμε στους βουλευτές μας τη διάθεσή τους να αρθεί η ασυλία τους! Να τους ‘χειροκροτήσουμε’ δηλαδή γιατί θα κάνουν αυτό που πρέπει, αφού έκαναν αυτά που δεν έπρεπε να κάνουν. Πού είναι η τιμή στο αυτονόητο; Εκτός αν εννοείται ότι ο ‘αγώνας’ άλλων κυβερνητικών για να μην περάσουν από ανακριτική τους κούρασαν και τους έβαλαν σε ‘δύσκολη’ θέση. Σε ποια χώρα έχει ανάγκη ο Πρωθυπουργός να μας προτρέψει να τιμήσουμε τους βουλευτές που ζητάνε την άρση ασυλίας τους; Στη χώρα που η άρση ασυλίας των βουλευτών αποφασίζεται από την πλειοψηφία της Βουλής (όπου το πλειοψηφικό είναι και το κυβερνητικό κόμμα) κατά περίπτωση και μέχρι σήμερα τις μετράμε στα δάχτυλα του ενός χεριού!
Αλήθεια του πέμπτη: ‘…κανείς από τους Βουλευτές μας δεν κατηγορείται ότι αποκόμισε οικονομικό όφελος.’ Η αλήθεια της ντροπής… κανείς δεν είχε – ως φαίνεται – άμεσο οικονομικό όφελος στην τσέπη τους αλλά με τις ψήφους των ΄πελατών’ για χάρη των οποίων έκαναν τις παρεμβάσεις, διατηρούσαν και το ‘βουλευτιλίκι’ τους και δημιουργούσανε και το ‘τσιφλίκι’ τους.
Αλήθεια του έκτη: ‘μόνο ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός και η διαφάνεια μπορούν να μας απαλλάξουν από ξεπερασμένες πρακτικές που δεν χωρούν στον 21ο αιώνα.’ Ναι, ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός προσφέρει σημαντική βελτίωση στις ζωές των ανθρώπων, εκτός αν οι πρακτικές ‘χεράτου’ βρούνε τρόπο και τόπο δράσης. Πώς το ξεπερνάμε το ‘χεράτο’ που νίκησε και τους αλγόριθμους;
Η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι στους θεσμούς, είναι στο πολιτικό προσωπικό που υποτίθεται ότι προστατεύει τους θεσμούς και δουλεύει με αυτούς. Οι διαχρονικές παθογένειες και το βαθύ κράτος είναι ότι βλέπουμε τα ίδια κόμματα, τα ίδια πρόσωπα, με πολιτικούς από τζάκια που μας καίνε, σχεδόν πια κυριολεκτικά. Η προτεινόμενη λύση με το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή είναι μια τραγικά απλή ‘λύση’ γιατί το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι μόνο η διαφθορά από ψηλά αλλά και η grass roots διαφθορά, δηλαδή η διαφθορά από κάτω προς τα πάνω. Ο δε βουλευτής διευκολύνει την επαφή μεταξύ της ‘ψηλής’ και ΄χαμηλής’ διαφθοράς.
Πόσες αλήθειες ακούσαμε και πόσες άλλες καταλάβαμε!!!
