Θεοπνευστία και αλάθητο, η διαφορά
Αναγνωρίζω ότι ένα δόγμα ως ένα σύνολο πεποιθήσεων είναι δύσκολο να αποδεχτεί μία πιο σύγχρονη προσέγγιση πολλών θεμάτων για τα οποία η ίδια έχει μία απαράβατη αντίληψη.
Ωστόσο, η θεοπνευστία δεν πρέπει να συγχέεται με το αλάθητο.
Οι Προτεστάντες θεωρούν αλάνθαστη τη Βίβλο, οι Καθολικοί τον Πάπα και εμείς τους Άγιους Πατέρες, τους οποίους η Εκκλησία θεοποίησε σχετικά πρόσφατα.
Ωστόσο, δεν απέχει από την ειδωλολατρία η εναπόθεση λόγων ενός ανθρώπου, ακόμα και ενός αγίου, σε ένα άβατο στο οποίο καμία αμφισβήτηση δεν μπορεί να υπάρξει.
Είναι γεγονός ότι ο φονταμενταλισμός δεν αποδέχεται την επαναξιολόγηση ορισμένων αντιλήψεων, ακόμα και αν τα επιστημονικά δεδομένα και οι κοινωνικές αντιλήψεις δείχνουν να εξελίσσονται και να εγκολπώνουν νέα στοιχεία.
Τοποθετώντας έναν άνθρωπο στο θρόνο της αιώνιας Αλήθειας, διαπράττουμε ειδωλολατρία. Η επίκληση των Γραφών ως αλάνθαστων για κάθε ζήτημα είναι η προσπάθειά μας να αθωώσουμε τον εαυτό μας και να ταπεινώσουμε εκείνους που θεωρούμε μικρότερους ηθικά, λιγότερους από εμάς.
Η Αγία Γραφή εμπεριέχει ΚΑΙ λάθη, διότι φιλτράρεται μέσα από την εμπειρία, την αντίληψη, τη μνήμη του εκάστοτε συγγραφέα στο κάθε βιβλίο της. Η Θεοπνευστία αφορά τα ζητήματα της σωτηρίας μας, όχι την κάθε άποψη για οποιοδήποτε κοινωνικό ζήτημα.
Συνεπώς, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη θεοπνευστία και το αλάθητο. Ακόμα και οι ρήσεις ενός αγίου αξιολογούνται με βάση ένα διαφορετικό κοσμοείδωλο και μία γνώση ότι κινήθηκαν σε διαφορετικές αντιλήψεις μία ολόκληρης εποχής.
Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που μας ωθούν να στοχοποιούμε άδικες ομάδες συνανθρώπων μας, να αναμασάμε ορισμένες ακραίες ρήσεις και να διαπράττουμε το χειρότερο ολίσθημα αποτυχίας απέναντι στην αγάπη του πλησίον.
Συνεπώς, καμία επίκληση στο δόγμα δε δικαιολογεί τον τυφλό φανατισμό, την άγνοια της ποικολομορφίας της δημιουργίας του Θεού, την αστοχία αγάπης και αποδοχής του πλησίον.
