Υπέροχα πλάσματα
Όλοι έχουμε επηρεαστεί ως μαθητές από κάποιον καθηγητή στη ζωή μας, είτε θετικά είτε αρνητικά. Ίσως κάποιος μας έχει εμπνεύσει και κάποιος άλλος απογοητεύσει...
Και όλοι οι καθηγητές όμως έχουμε "μάθει" ή εμπνευστεί από μαθητές... Έχω τόσα πολλά παραδείγματα σκόρπια στις αναμνήσεις μου... Πολλά χρόνια πίσω, στη β' γυμνασίου, μια καθηγήτρια μας διάβασε την "Τρελή Ροδιά" του Ελύτη. Πρέπει να άκουγα την απαγγελία της με ανοιχτό το στόμα... Είχα μαγευτεί από το ποίημα, "ταξίδευα" σε κάτασπρες αυλές, κάμπους και ακρογιαλιές, ενώ η διπλανή μου έκανε φούσκες με την τσίχλα... Με επανέφεραν στην πραγματικότητα τα χαχανητά των συμμαθητών μου και σχόλια, όπως "Τι μπούρδα είναι αυτή...", "Τι ακούμε ρε φίλε" και άλλα παρόμοια... Απόρησα... Έμεινα έκπληκτη... Εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβα και κάτι άλλο... Ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα...
Γιατί μου άρεσε ένα ποίημα που δεν άρεσε σε κανέναν άλλο συμμαθητή μου; Μήπως το πρόβλημα το είχα εγώ;
- Βλακεία δεν ήταν; ρώτησε η διπλανή μου. Δεν κατάλαβα τίποτα...
- Ε, ναι, είπα εγώ...
Άσχετα που έτρεξα στο σπίτι το μεσημέρι και κατέβασα ό,τι εγκυκλοπαίδεια είχαμε για να βρω τον Ελύτη και τα ποιήματά του... Και μετά έψαξα και τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Καρυωτάκη, τον Καβάφη και κάθε φορά και κάποιον άλλο... Η κυρία Κρινιώ με έκανε να αγαπήσω την ποίηση, απλά δεν το ξέρει...
Πάμε στο σήμερα... Καθηγήτρια πια...
Άνοιξα τις προάλλες ένα βιβλίο Ιστορίας της Γ' λυκείου και άκουσα την κόρη μου να λέει "Ωχ! Τι καρδιά είναι αυτή;!!"
"Ποια καρδιά;", είπα εγώ
Και πράγματι... Υπήρχε μια καρδιά εκεί.. Μια καρδιά διαφορετική... Μια καρδιά που κάποιος αποφάσισε να την ζωγραφίσει με λουλούδια, κλαδάκια κ φυλλαράκια... Πωωω απίστευτο...
-Ποιος την έφτιαξε;
Χαμογέλασα
-Αυτή που μου χάρισε το βιβλίο...
Αυτό το κορίτσι ήταν διαφορετικό από τα άλλα και ξεχώριζε... Όταν την πρωτοσυνάντησα στην α' λυκείου δεν την είχα μαθήτρια. Μου είχαν ζητήσει να μείνω για επιτήρηση στο τμήμα της για λίγο. Ξεχώριζε.
Παρατήρησα το κεφάλι της που ήταν το μισό ξυρισμένο και έπειτα τα αμέτρητα σκουλαρίκια της και τα τατουάζ στα χέρια της. Μια άλλη μέρα την συνάντησα τυχαία σε κάποιο διάλειμμα και ρώτησα:
- Τα τατουάζ είναι μόνιμα;
- Ναι, μου απάντησε με φυσικότητα...
Στη συνέχεια την έμαθα καλά για δύο λόγους (ακόμα δεν την είχα μαθήτρια).
Γιατί ήταν από εκείνα τα παιδιά με τις πολλές απουσίες πρώτες ώρες που κάνουν τον υπεύθυνο τμήματος να βιώνει ένα δράμα.
Από την άλλη, άκουγα από τους καθηγητές της για μια μεταστροφή...
Για αυτό το παιδί που ξαφνικά άλλαξε και είχε αρχίσει να διαβάζει και να ενδιαφέρεται...
Στην Γ' λυκείου ήρθε η ώρα να την έχω μαθήτρια.
Πέρα από την δίψα της για το μάθημα των Αρχαίων, ήταν (είναι) από τα πιο ελεύθερα πνεύματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου...
Εντελώς έξω από κουτιά και κουτάκια, καθαρή σκέψη, ευστροφία και χωρίς ταμπού, χωρίς παρωπίδες, χωρίς καθωσπρεπισμούς και υποκριτικές ευγένειες. Ένα καθαρό πλάσμα.
Οι πολλές απουσίες είχαν ως αποτέλεσμα να είναι εκεί μαζί μου ως το τέλος της χρονιάς και να "λιώσουμε" στα αρχαία
Ή όπως το λέω εγώ "να ταξιδέψουμε στην μαγεία".
Όλα της τα βιβλία ήταν πολύ περιποιημένα και παντού, σχεδόν σε όλες τις σελίδες, υπήρχαν χαρτάκια, χαρτάκια, αμέτρητα χαρτάκια... Με παρατηρήσεις, εξαιρέσεις, σημειώσεις. Την μέθοδο με τα χαρτάκια την είχε ξεκινήσει την προηγούμενη χρόνια μια άλλη μαθήτριά μου και φίλη της που μετά πέρασε στο πανεπιστήμιο και συνέχισε εκείνη κολλώντας ακόμη περισσότερα χαρτάκια.
Από την μια εκείνη με τα περιποιημένα βιβλία που τα είχε κάνει και σπιράλ και ήταν άψογα και από την άλλη εγώ με τα παμπάλαια βιβλία μου τα χιλιοσημειωμένα... Με τις σελίδες που έφευγαν από δω κι από κει... Βιβλία κομμένα στα δύο και στα τρία, χιλιομπαλωμένα με σελοτέιπ και συρραπτικά..
Και το χειρότερο... Δύο από τα βιβλία μου είχαν διαφορετική αρίθμηση σελίδων, καθώς ήταν πολύ παλιάς έκδοσης.
Κάθε φορά αυτή μου έλεγε
-Κυρία, έλεος! Αλλάξτε βιβλία!
Και κάθε φορά ακολουθούσε ο ίδιος σχεδόν διάλογος:
-Δεν γίνεται, γιατί έχουν μέσα σημειώσεις... Χίλια δυο... Θέλω δύο μέρες για να τα μεταφέρω...
-Όταν τελειώσω με το καλό, θα σας δώσω τα δικά μου.
-Όχι, να τα κρατήσεις, γιατί μπορεί να περάσεις φιλολογία (που το απεύχομαι – το έλεγα κι αυτό κάθε φορά).
-Α πα πα!! (συμφωνούσε) Ούτε κατά διάνοια...
Και χαίρομαι που εν τέλει δεν πέρασε φιλολογία...
Την προηγούμενη χρονιά η φίλη της με τα χαρτάκια (υπέροχο πλάσμα κι εκείνο) μου είχε πει "Με κάνατε να λατρέψω τα αρχαία και να θέλω να γίνω φιλόλογος, αλλά δε γίνεται.. Γιατί δεν θα έχω δουλειά... Και γιατί βλέπω τι τραβάτε..."
Κόμπος στον λαιμό, σκουπιδάκια στα μάτια... Κι ευτυχώς ούτε εκείνη πέρασε φιλολογία...
Ήρθε λοιπόν η στιγμή μετά από πολλούς μήνες να μου φέρει (η περσινή μαθήτρια) μια μέρα μέσα σε μια φουσκωμένη σχολική τσάντα στο σχολείο όλα τα βιβλία που τόσο καιρό μου έταζε...
Η γλυκιά μου...
Κι όχι μόνο τα χρησιμοποιώ, αλλά ενίοτε βρίσκω μέσα σε αυτά και μικρούς θησαυρούς, όπως αυτή η καρδιά που με έκανε να θέλω να γράψω όλα αυτά για εκείνη
Ένα πλάσμα με διαφορετική ομορφιά και πλούτο στην ψυχή της που νοιάστηκε για την καημένη καθηγήτριά της που θα ταλαιπωρούνταν και τα επόμενα χρόνια μαζεύοντας σελίδες από τα πατώματα και ψάχνοντας σε ποια σελίδα....
Και είναι και τόσοι άλλοι μαθητές και πόσα ευχαριστώ να τους πω... Ακόμα κι εκείνοι που έκαναν τις φωνητικές μου χορδές να υποφέρουν...
Τα υπέροχα πλάσματα είναι γύρω μας.
Άλλα λάμπουν εξαρχής, άλλα θέλουν το χρόνο τους για να "ανθίσουν" μέσα σε μια καρδιά, να βγάλουν έξω το μέσα τους, να μιλήσουν, να μοιραστούν...
Κι εμείς πρέπει απλά να έχουμε πάντα κεραίες ανοιχτές να τα εντοπίσουμε, γιατί τα δώρα που παίρνουμε είναι αναντικατάστατα...
Αφιερωμένο στην κυρία Κρινιώ Βελεσιώτου και στις μαθήτριές μου Βάσια Ζ. και Νίκη Μ.
ΥΓ: Ποτέ θλιμμένη και ποτέ γκρινιάρα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
Που ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα που ανατέλλει;
Πέστε μου, αυτή που μου ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων
Στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά; (Αποσπάσματα από το έργο του Ελύτη "Τρελή Ροδιά")
