tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Η βιομηχανία αποχαύνωσης των ΜΜΕ

Η βιομηχανία αποχαύνωσης των ΜΜΕ

( 0 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Παρασκευή, 05.11.10 02:43
 

Βιομηχανία αποχαύνωσης τα ΜΜΕ

Έχω την εντύπωση ότι ο πολύς κόσμος, ο μέσος άνθρωπος, τα έχει εντελώς χαμένα στην τρέχουσα οικονομική κατάσταση, γιατί καταλαβαίνει  πως μέρα με τη μέρα δυσκολεύει η ζωή του δίχως την ίδια στιγμή να βλέπει κάποια διέξοδο. Ταυτόχρονα παρουσιάζονται σφυγμομετρήσεις που δείχνουν ότι η πλειοψηφία των υπηκόων της χώρας είναι υπέρ των μέτρων φτωχοποίησης.

Δεν αμφισβητώ τα αποτελέσματα αυτών των σφυγμομετρήσεων, αφού πιθανότατα καταγράφουν γνώμες βιασθέντων εγκεφάλων σε βαθμό που απλώς εύχονται και ελπίζουν να είναι αρκετά-αποτελεσματικά αυτά τα μέτρα, ώστε να μη χρειαστούν πρόσθετα!

Κυβερνήτες και συγκυβερνήτες συμφωνούν στην ανάγκη «εθνικής ομοψυχίας», δηλαδή στην ανάγκη να σφίγγουν το ζωνάρι όλο και πιο πολύ οι ιθαγενείς ονοματεπώνυμοι (γύρω στα 11 εκατομμύρια είμαστε), γιατί οι υπόλοιποι, εκείνοι δηλαδή ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται οι ληστές των κρατικών ταμείων και του εθνικού πλούτου, ανοίγουν νέες τρύπες προς την άκρη της ζώνης τους προκειμένου να βολέψουν τη χοντρή κοιλιά τους που όλο και χοντραίνει.  Ανάμεσά τους είναι και εκείνοι  που έχουν αναλάβει την αποκλειστική εργολαβία «ενημέρωσης» της κοινής γνώμης (φυσικά και δεν εννοώ τους μαχόμενους δημοσιογράφους). Εννοώ αυτούς που  πολεμάνε καιρό τώρα να ενοχοποιήσουν τους πάντες για το κατάντημα των δημόσιων οικονομικών. Που κατάφεραν να ενοχοποιήσουν πρωτίστως την  εργασία και  δευτερευόντως  την επιχειρηματικότητα. Που κατάφεραν να απενοχοποιήσουν εαυτούς, στοχοποιώντας τους «γιατρούς και τους δικηγόρους του Κολωνακίου», τους «υψηλόμισθους» δημόσιους υπαλλήλους, τους «ελάχιστους» δημόσιους ελεγκτές  που τα παίρνουν είτε στις εφορίες είτε στις πολεοδομίες, τους «ελάχιστους» επίορκους δικαστικούς και κάποιους λίγους  παπάδες με μεγάλες τσέπες. Που για να γίνουν ακόμα πιο πειστικοί  παίζουν καθημερινά επεισόδια «κοινοβουλευτικών εξεταστικών επιτροπών»,  για να διασκεδάσουν την όποια αγανάκτηση  ή κατακραυγή για τα οικονομικά σκάνδαλα. Που κατάφεραν να βγάλουν από το κάδρο τους ληστές και να καδράρουν τους βενζινοπώλες, – λες και βγάζουν τη βενζίνη από δικό τους πηγάδι – , τους περιπτεράδες, τους «υψηλόμισθους», τους απεργούς, τους συνταξιούχους και τους κάθε λογής επαγγελματίες.

Ναι, μιλάω για τον ρόλο των λεγόμενων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και σε γνώση του γεγονότος ότι την καταπάτηση της  «ελευθεροτυπίας»  πρώτα και κύρια την βιώνει ένα μεγάλο μέρος δημοσιογράφων, ανθρώπων δηλαδή που βιοπορίζονται μέσω της εργασίας τους στα Μέσα Ενημέρωσης. Μιλάω για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ασκούν ή υπαγορεύουν πολιτικές, που ανεβάζουν και κατεβάζουν πολιτικές προσωπικότητες, κατασκευάζουν εφήμερους αστέρες, δημιουργούν και προάγουν πολιτισμό τύπου γιουροβίζιον και καλλιστείων, λυμαίνονται την κρατική διαφήμιση, διαφημίζουν τις πατσαβούρες για μετάξια, πλασάρουν συστηματικά ένα αναιδέστατο life style,  κατακρεουργούν την  ελληνική γλώσσα, ενώ αγνοούν (αν κιόλας δεν υπονομεύουν) καθετί που έχει ρίζες λαϊκές, είτε αφορά  δραστηριότητα οικονομική, είτε πολιτιστική είτε κοινωνική.

Πρόκειται για ένα σύστημα μαζικής προπαγάνδας που καταφέρνει να διαμορφώνει αυτό που λέγεται κοινή γνώμη σύμφωνα με τις επιλογές που κάθε φορά εξυπηρετούν τα συμφέροντά του και τα συμφέροντα εκείνων που το πατρονάρουν. Ένα σύστημα προφανώς διαπλεγμένο με την πολιτική και οικονομική εξουσία. Είναι αυτό το σύστημα που πολύ πρόσφατα, για παράδειγμα, κατάφερε να δημιουργήσει υστερία για τη λεγόμενη γρίπη των χοίρων.  Προκειμένου να το καταφέρει  κράτησε το δελτίο θανάτων και κρουσμάτων σαν πρώτη είδηση για περισσότερο από δυο μήνες. Χρησιμοποίησε τη δύναμη της εικόνας  εξωθώντας  πολιτικούς  και άλλους επώνυμους να εμβολιάζονται μπροστά στην κάμερα, χρησιμοποίησε τους ειδικούς  γιατρούς που προΐστανται δημόσιων τομέων υγείας, ώστε με «κατάλληλες» συνεντεύξεις – οδηγίες να  προκαλέσουν την ανασφάλεια και την αγωνία του κόσμου. Η υστερία που εκδηλώθηκε πλην των άλλων με τις μάσκες και τα απολυμαντικά χεριών ασφαλώς και ήταν στόχος που έφεραν σε πέρας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Επρόκειτο για μια καλοδουλεμένη επιχείρηση  παραπληροφόρησης  που εξυπηρέτησε μεγάλα και δυσδιάκριτα  οικονομικά συμφέροντα παίζοντας με το περί υγείας αίσθημα του κόσμου. Κάποιοι  κονόμησαν  πολύ χοντρά με αυτό το παιχνίδι. Δεν είχαν πρόβλημα να στήσουν την υπουργό υγείας εμβολιαζόμενη μπροστά στην κάμερα, όπως δεν  θα έχουν πρόβλημα να της φορτώσουν πολιτική ευθύνη ή  να την μπλέξουν σε καβγά με τον προκάτοχό της για το ποιος έκανε τις παραγγελίες εμβολίων. Δεν έχουν πρόβλημα γιατί παραγγέλθηκαν, αγοράστηκαν και πληρώθηκαν κάποιες δεκάδες εκατομμύρια δόσεις πανάκριβων εμβολίων, που απλώς αποδείχτηκαν άχρηστα. Οι ονοματεπώνυμοι τα πληρώσαμε κι αυτά. Κάποιοι από τους επώνυμους τα πήραν. Για όποιον έχει απορία ως προς το πού πάνε οι φόροι οι ανυπόφοροι το παράδειγμα αυτό μάλλον παρέχει νομίζω μια επαρκή απάντηση.

Σήμερα που η χώρα έχει πτωχεύσει (η κατάσταση πτώχευσης προσδιορίζεται στην οικονομική θεωρία με σαφή τρόπο και δεν προκύπτει βέβαια  από κυβερνητική δήλωση) το σύστημα παραπληροφόρησης – αποχαύνωσης αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό, αφού έχει καταφέρει:

- Να καταστήσει ενόχους της κρίσης τα θύματά της (δανειστήκαμε, τα φάγαμε, είμαστε αναξιόπιστοι κτλ.).

- Όχι μόνο να ενοχοποιήσει την εργασία (υπεράριθμοι, χαμηλή παραγωγικότητα, υψηλόμισθοι, τεμπέληδες κτλ.), αλλά να δημιουργήσει διαχωριστικές γραμμές μεταξύ εργαζομένων στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα καθώς και μεταξύ υψηλόμισθων και χαμηλόμισθων, χαμηλοσυνταξιούχων και υψηλοσυνταξιούχων.  Διαχωριστικές γραμμές με τρόπο που ευνοούν συρράξεις  ανάμεσα σε μισθωτούς, συνταξιούχους και ανέργους.

- Να δικαιολογήσει με επάρκεια τη μεταστροφή του συνόλου των προεκλογικών εξαγγελιών του κυβερνώντος κόμματος στο ακριβώς αντίθετό τους μέσα σε λίγους μήνες.

- Να δημιουργήσει τη γενική εντύπωση  πως η λύση του προβλήματος  μπορεί να γίνει μόνο εντός της ευρωζώνης (δηλαδή με νόμισμα  το ευρώ) και μόνο με τη «βοήθεια» των εταίρων μας,  με αποτέλεσμα ο μέσος άνθρωπος να έχει ήδη μια εντελώς συγκεχυμένη εικόνα για τον τρόπο και τον βαθμό εμπλοκής της ΕΕ και του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόβλημα.

Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη, τα μαγαζιά ξέμειναν από πελάτες, η αγορά ξέμεινε από μετρητό, οι τράπεζες ανεβάζουν τα επιτόκια δανεισμού, ενώ έχουν σφίξει τους όρους δανείων σε βαθμό ασφυξίας, οι εργαζόμενοι  αγωνιούν για την επόμενη μέρα, τα οργανωμένα συμφέροντα κονομάνε  από δέκα  μεριές και ο μέσος άνθρωπος έχει καταστεί περίπου ένοχος για το μαύρο χάλι των οικονομικών της Ελλάδας. Αρκετοί συμπεριφέρονται ακόμη σαν να μην  κατάλαβαν πως κάτι άλλαξε.  Άλλοι πάλι δείχνουν σαν κάτι να περιμένουν, κάτι σαν τον από μηχανής θεό. Όμως η αλλαγή, δηλαδή η δημιουργία συνθηκών  φτωχοποίησης μέσω του «προγράμματος σταθεροποίησης», ήδη αποτελεί πραγματικότητα και από μηχανής θεός σε αυτή την τραγωδία δεν φαίνεται να υπάρχει. Οι  γραφικοί εργατοπατέρες  (όλων των ειδών και ποιοτήτων και βαθμίδων) μάλλον άργησαν να καταλάβουν (αν κατάλαβαν) ότι η ενσωμάτωσή τους στο σύστημα τα τελευταία 30 χρόνια, η συνδιοίκηση, τα χρωματιστά καπέλα και η συμμετοχή στη νομή  εξουσίας, τους κάνουν να φαίνονται εντελώς φαιδροί, όταν εκφέρουν κορώνες για λαϊκές αντιδράσεις και ξεσηκωμούς. Είκοσι τόσα χρόνια έβλεπαν τον ταξικό εχθρό στους μαγαζάτορες, τους βιοτέχνες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ενώ δεν έβγαζαν  τσιμουδιά για τα  μεγάλα αρπακτικά που λυμαίνονταν το κρατικό ταμείο και το τζάμπα χρήμα. Σήκωναν αδιάφορα τους ώμους (αν κιόλας δεν έκαναν πλάτες) στο  ξεπάτωμα  της αγροτικής παραγωγής και της μεταποίησης – τυποποίησης.

Το είπα και το έγραψα πιο παλιά: και αυτά τα μέτρα θα περάσουν και τα επόμενα… Ο κόσμος καίγεται και τα μίντια το χαβά τους. Τρομοδελτία, κοκορομαχίες ανάμεσα σε πολιτικούς, πολιτευτές και «ειδικούς», αλλά και  life style, πανηγύρια, ονοματολογία περί  διαπρεπών φοροφυγάδων, άσφαιρες συζητήσεις εκπροσώπων των «παραγωγικών τάξεων», διαφημίσεις της συμφοράς. Όταν η βενζίνη πάει για 2 ευρώ, αλλά  είδηση είναι η μη έκδοση απόδειξης από το βενζινάδικο, όταν το σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει, αλλά  είδηση είναι πως οι οδοντίατροι παίρνουν 50 ευρώ δίχως απόδειξη και 70 με απόδειξη, όταν το ηλεκτρικό ρεύμα έχει γίνει είδος πολυτελείας, αλλά  είδηση είναι η αισχροκέρδεια της καφετέριας μέσω της τιμής του καφέ εσπρέσο,  όταν τα 2/3 των αγροτικών προϊόντων που καταναλώνονται είναι εισαγόμενα, αλλά είδηση είναι πως το τάδε μπακάλικο πουλάει 5 λεπτά ακριβότερα τα φασόλια (εισαγωγής) από το παραδιπλανό του, τότε όχι απλώς και τα επόμενα μέτρα θα περάσουν, αλλά θα γίνει εισβολή των εισπρακτόρων του κράτους στα σπίτια προς αναζήτηση τιμαλφών. Πολλοί θα τους καλωσορίσουν κιόλας, γιατί  ξέρουν ότι οι φοροεισπράκτορες σηκώνουν χοντρό παζάρι, αφού είναι κοινό μυστικό πως το καλύτερο κομμάτι της είσπραξης θα το  κρατήσουν για πάρτη τους.

Πηγή: Αληθινά Ψέματα

 
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι να…

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το…

Κορονοϊός και Περιβάλλον

Για άλλη μια φόρα γινόμαστε μάρτυρες μιας πανδημίας, αλλά ενώ…

Back in Time

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Kind of blue, η επιτομή της jazz μουσικής

Η jazz ανήκει στα είδη της μουσικής που επιθυμώ να ακούσω το βράδυ,…

Η «ψυχή» των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946, γεννήθηκε ο πιο χαρισματικός ροκ…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης