tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

«Θα σωπάσουμε για ακόμα μια φορά, μην τυχόν και μας πουν... ρατσιστές;»

«Θα σωπάσουμε για ακόμα μια φορά, μην τυχόν και μας πουν... ρατσιστές;»

( 1 Ψήφος )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Τετάρτη, 26.01.11 20:49
 

Να τελειώνει το παραμύθι με όσους παριστάνουν τους ανθρωπιστές εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας

Διάβασα και ξαναδιάβασα το χτεσινό μου σχόλιο για τους λαθρομετανάστες. Είναι αλήθεια ότι γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής. Μήπως είμαι ρατσιστής; Αναρωτήθηκα. Δεν είναι πιο όμορφο να γράψω για τους κακόμοιρους τους ανθρώπους που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες; Μήπως έγινα ακροδεξιός τώρα στα γεράματα και ντρέπομαι να το ομολογήσω;

Μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον που οι Έλληνες πολίτες έκαναν πορείες για τους πεινασμένους στην Αιθιοπία. Σε μία κοινωνία που ένιωθε ένοχη αν δεν βοηθούσε τους Σαντινίστας στη Νικαράγουα να μαζέψουν τον καφέ τους και που η μη αποδοκιμασία στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ήταν θανάσιμο αμάρτημα.

Ζήσαμε «επαναστατικές ημέρες». Σήμερα με μία απόσταση από τα γεγονότα μπορούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να πούμε ότι συμβάλλαμε κι εμείς, στο μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας, στην αποδόμηση αυτής της χώρας. Με την ενεργό συμμετοχή μας ή έστω με την ανοχή μας, βοηθήσαμε να διαλυθούν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Επειδή ακριβώς δεν τολμήσαμε να αντιδράσουμε, το επιχειρηματικό κέρδος θεωρείται ακόμη και σήμερα συνώνυμο της δράσης της μαφίας. Επειδή δεν τολμήσαμε να ορθώσουμε λόγο, επιτρέψαμε στα πάσης φύσεως τρωκτικά να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες των κομμάτων και της εξουσίας.

Και τώρα; Θα σωπάσουμε για άλλη μία φορά, μην τυχόν και μας πουν «ρατσιστές»; Μην τυχόν και πλήξουμε το «προοδευτικό» προσωπείο που αρέσκεται να φορά τα τελευταία τριάντα χρόνια η ελληνική κοινωνία; Αν το κάνουμε και τώρα, που ο κόμπος με τους λαθρομετανάστες έχει φτάσει στο χτένι, αν κλείσουμε για άλλη μία φορά τα μάτια, θα έρθει η ώρα που η «αυτοκριτική» θα είναι πλέον πιο σκληρή. Θα έχουν χαθεί πολλά περισσότερα πράγματα απ’ όσα έχουμε ήδη χάσει ασπαζόμενοι επί σειρά ετών ιδέες καταστροφικές για τη χώρα και το έθνος.

Να ξεκαθαρίσουμε, ευθύς εξαρχής, ότι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν σε άλλη χώρα του κόσμου. Αν αύριο το πρωί υπήρχε ένα ανάλογο πρόβλημα στη Γερμανία, για παράδειγμα, θα είχαν ξεσηκωθεί ακόμη και οι πέτρες. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ανεκτικές απέναντι στους ξένους (όσο είναι ανεκτικές), επειδή το πρόβλημα μπορούν να το διαχειριστούν. Αν δεν μπορούσαν θα ήταν ιδιαίτερα σκληρές, επειδή θα κινδύνευε η εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας τους.

Το πρόβλημα, όμως, στην Ελλάδα έχει ξεφύγει εδώ και καιρό. Δυστυχώς, τα πολιτικά κόμματα αρνήθηκαν να το αντιμετωπίσουν, επειδή φοβήθηκαν ότι η επιλογή τους αυτή θα είχε πολιτικό κόστος, λόγω των ιδεοληψιών που υπάρχουν στην Ελλάδα. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι τα πράγματα εξελίχτηκαν με τόση μεγάλη ταχύτητα που τα κόμματα δεν αντιλήφθηκαν ότι οι μέχρι χτες «προοδευτικοί» ψηφοφόροι τους έφτασαν στο σημείο της αγανάκτησης και πέρα απ’ αυτό. Η αδράνεια των δύο μεγάλων κομμάτων έδωσε έδαφος σε ακραία στοιχεία να γίνουν οι αποκλειστικοί εκφραστές της πραγματικής πλέον λαϊκής αγανάκτησης.

Ο καθένας από εμάς μπορεί να λέει ωραία λόγια. Ας πάει, όμως, να ζήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, στην Πλατεία Αμερικής και να μας πει έπειτα αν διατηρεί τις απόψεις του περί ίσων δικαιωμάτων και ευκαιριών.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο κι αν δεν αποφασίσουμε ως κοινωνία να συζητήσουμε ανοικτά και δίχως προκαταλήψεις αυτό το θέμα, πολύ σύντομα ο εξελίξεις θα μας ξεπεράσουν και είναι πιθανόν να γίνουμε θεατές απίστευτων καταστάσεων.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες πρέπει να τύχουν ίσων δικαιωμάτων με τους γηγενείς. Προσωπικά είμαι αρνητικός κάθετα σε μία τέτοια προοπτική. Θέλω να πιστεύω ότι και όσοι το έλεγαν για τους δικούς τους λόγους πριν από τις εκλογές και βρίσκονται στην κυβέρνηση, θα έχουν αλλάξει άποψη.

Δεν είναι δυνατόν να αποδεχτούμε ότι όποιος περνάει με το έτσι θέλω τα σύνορα της χώρας θα αποκτά πλήρη δικαιώματα, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στέγη. Δική του ήταν η επιλογή να έρθει εδώ, δεν τον καλέσαμε εμείς. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τον αποδεχτούμε. Όχι γιατί το χρώμα του δέρματός του ίσως είναι σκούρο, αλλά διότι δεν αντέχει η χώρα ένα τέτοιο βάρος.

Και τι κάνουμε με αυτούς που είναι εδώ; Για όσους βρίσκονται εδώ νόμιμα, έχουν εργασία και χαρτιά, δεν τίθεται θέμα. Όσοι όμως είναι παράνομοι, πρέπει να γυρίσουν στις πατρίδες τους. Είναι πολύ μεγαλύτερο το κόστος της παραμονής τους στη χώρα μας από εκείνο της επαναπροώθησή τους. Μέχρι σήμερα έχουμε περάσει το μήνυμα προς τους υποψήφιους μετανάστες «ελάτε στην Ελλάδα να ζήσετε τον μύθο σας». Από εδώ και πέρα θα πρέπει να περάσουμε ένα άλλο μήνυμα: «Η Ελλάδα δεν είναι φιλική στους απρόσκλητους επισκέπτες».

Να δούμε μαζί το μέλλον, αν και εφόσον δεν αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι τώρα. Ποιος είναι εκείνος που μας διαβεβαιώνει ότι σε λίγο καιρό οι οικονομικοί μετανάστες δεν θα είναι περισσότεροι από τους Έλληνες σε αυτή την χώρα; Τι πρέπει να κάνουμε τότε; Να τους δώσουμε πλήρη πολιτικά δικαιώματα και να εκλέξουν τη δική τους κυβέρνηση; Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα του ΔΝΤ, η Ελλάδα της κρίσης να συντηρήσει τόσους πολλούς πεινασμένους;

Στα γεγονότα του Δεκεμβρίου όλοι θυμόμαστε τους αλλοδαπούς που λεηλατούσαν μαγαζιά. Ήταν φυσικό και μας έκανε εντύπωση ότι κάποιοι το βρήκανε αξιοσημείωτο. Ο πεινασμένος, ο εξαθλιωμένος δεν έχει πολλές επιλογές, πέρα από εκείνες που ορίζει το ένστικτο της αυτοσυντήρησής του.

Κάποιοι λένε ότι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τους ανθρώπους αυτούς για τη μοίρα τους. Κάνουν λάθος. Δεν βρέθηκαν τυχαία σε αυτή τη χώρα, ήταν δική τους επιλογή. Γιατί λοιπόν, αυτοί να έχουν το δικαίωμα της επιλογής και να έρχονται με το έτσι θέλω στη χώρα μας και εμείς να μην έχουμε το δικαίωμα να τους αρνηθούμε την είσοδο;

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης - Capital

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα. Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Για ένα γλάρο…

Κάθε χρόνο στο παλιό μας σπίτι ένα χελιδόνι έφτανε από νωρίς στη φωλιά…

Τι κερδίζουμε όταν αγαπάμε τον εαυτό μας

Το να αγαπάμε τον εαυτό μας είναι τόσο ωφέλιμο και σημαντικό, που…

Ευχαριστώ τους μαθητές και τους καθηγητές μου...

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το «Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή. Δεν ήξερα…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Back in Time

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Όταν ο «βασιλιάς» Έλβις Πρίσλεϊ βίωνε την αποτυχία

Λένε πως η αποτυχία είναι απαραίτητη για την ίδια την επιτυχία και…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης