tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Όταν «ηθικό» είναι το μη νόμιμο...

Όταν «ηθικό» είναι το μη νόμιμο...

( 1 Ψήφος )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Δευτέρα, 28.02.11 20:23
 

Μήπως καμιά φορά «ηθικό» είναι και το μη νόμιμο;

Ιερή αγανάκτηση συνέχει τον τελευταίο καιρό πολλούς αναλυτές και σχολιαστές, ραδιοτηλεσχολιαστές κατά κύριο λόγο, όταν με τον όποιο τρόπο παραβιάζεται η νομιμότητα. Σε ρόλο απόλυτου θεματοφύλακα του Συντάγματος και των νόμων, κατακεραυνώνουν τους παρανομούντες, απαιτώντας την άμεση και παραδειγματική τιμωρία τους, τη δίωξή τους, τη φυλάκισή τους, ε και κάνα βρομόξυλο δεν θα πήγαινε χαμένο. Εγκαλούν μάλιστα την εξουσία ότι παραείναι ελαστική στην αντιμετώπιση των αθλίων. Διότι, τι διάολο, ή έχουμε κράτος ή δεν έχουμε. Και επιτέλους Έλληνες είμαστε, δεν επιτρέπεται να ξεχνούμε την κατά Αισχύλον έννοια του Κράτους. Σε σχέση μάλιστα προς την αυτάδελφή του, τη Βία...

Εννοείται πως οφείλουμε όλοι σεβασμό στο Σύνταγμα της χώρας και στους νόμους του κράτους. Εννοείται πως ο σεβασμός των νόμων δεν κρίνεται α λα καρτ. Εννοείται πως νόμος δεν είναι πάντα το δίκιο του εργάτη. Ούτε του αγρότη, ούτε του φοιτητή, ούτε του συνταξιούχου, ούτε κανενός. Νόμος είναι το δίκιο και το δικαίωμα του πολίτη, για λογαριασμό του οποίου υποτίθεται πως συντάχθηκε. Στην ίδια άλλωστε τη ρίζα της φιλοσοφίας του Συντάγματος, κατ’ επέκταση και των νόμων, όπως διαμορφώθηκε κατά τον 19ο αιώνα, βρίσκεται η προστασία των αδυνάτων έναντι της αυθαιρεσίας των αρχόντων. Μ’ αυτή την τόσο κλασική έννοια, προφανώς έχουν δίκιο όσοι απαιτούν σεβασμό στη νομιμότητα.

Η τήρηση όμως των γενικών θεσμικών κανόνων δεν επιτρέπεται ν’ αγνοεί το περιβάλλον, τις συνθήκες, τους καιρούς. Αν τους αγνοήσει, θέλει - δεν θέλει, θα σκοντάψει επάνω τους.

Είναι εύκολο, πολύ εύκολο, εκεί, από το ύψος της αυτάρκειάς μας, να χαρακτηρίζουμε παράνομους τζαμπατζήδες όσους «δεν πληρώνουν - δεν πληρώνουν» στις αστικές συγκοινωνίες και όσους σηκώνουν τις μπάρες των διοδίων. Είναι εύκολο, πολύ εύκολο να κατακεραυνώνουμε όσους επιμένουν να απεργούν στις «παράνομες και καταχρηστικές» κινητοποιήσεις τους. Είναι εύκολο, πολύ εύκολο να συκοφαντούμε τα κινήματα κοινωνικής αντίστασης κατά της εξαθλίωσης της ζωής μας, όταν αυτά ξεφεύγουν από τα πλαίσια της αυστηρής νομιμότητας. Ιδίως αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε σε τι εποχές ζούμε. Αν κάνουμε πως δεν ξέρουμε ότι πάνω από το ένα τρίτο του λαού μας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Ότι πάνω από το 20% των συμπολιτών μας κουβαλάει τον εξευτελισμό της ανεργίας. Ότι αυξήθηκαν υπερβολικά τον τελευταίο καιρό οι άστεγοι και οι ζητιάνοι της πρωτεύουσας. Άλλου είδους άστεγοι και ζητιάνοι πλέον, αν τους καλοπροσέξεις. Ότι υπερπολλαπλασιάστηκαν όσοι καταφεύγουν στα συσσίτια του δήμου και της εκκλησίας. Ότι είναι πλέον αφόρητα πολλοί όσοι τρέχουν κάθε μέρα να μαζέψουν από τον δρόμο τα απομεινάρια των λαϊκών αγορών. Είναι εύκολο, πολύ εύκολο να παριστάνουμε τους Ηρακλείς της θεσμικής νομιμότητας και να καταγγέλλουμε την κοινωνική αντίσταση απέναντι σ’ αυτήν, αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε ότι κοντεύουν να φτάσουν στο μισό του πληθυσμού όσο Έλληνες πολίτες δεν ζουν πλέον, απλώς επιβιώνουν, απλώς υπάρχουν...

Η Ιστορία δεν διδάσκει;

Από την άλλη μεριά, έχουν σκεφτεί άραγε οι καταγγέλλοντες κάθε μορφής παραβίαση της νομιμότητας, πως υπάρχουν οριακές ιστορικές στιγμές, που τα πράγματα δεν χωρούν στα συνήθη πλαίσια κι οι συμπεριφορές δεν μπορούν να μετρηθούν με τα συνήθη μέτρα; Και επιτέλους έχουν αναλογιστεί ότι συχνά, αν όχι πάντοτε, η Ιστορία προχωρά κινούμενη ακριβώς στα όρια της νομιμότητας ή και έξω απ’ αυτά. Φυλακίστηκε επειδή παρανόμησε ο Χαρίλαος Τρικούπης όταν, το 1874, έγραψε στους «Καιρούς» το «Τις πταίει», αυτό που οδήγησε στην καθιέρωση της «Αρχής της Δεδηλωμένης». Καταπάτησε όλους τους νόμους και όλα τα Συντάγματα ο Ελευθέριος Βενιζέλος όταν, το 1916, με το κίνημα της «Εθνικής Άμυνας» εγκαθίδρυσε το Κράτος της Θεσσαλονίκης.

Παραβίασε όλους τους νόμους ο Γεώργιος Παπανδρέου όταν, το 1961, κήρυξε τον «ανένδοτο αγώνα» έχοντας ως κεντρικό στόχο αναφοράς τον θρόνο. Παράνομη ήταν η πρώτη Πορεία Ειρήνης, το 1963, αυτή που πήρε στίγμα και όνομα από τον Γρηγόρη Λαμπράκη. Παρανομούσε διαρκώς η μετεμφύλια αριστερά όταν αγωνιζόταν για τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, όταν έκανε εράνους για τις οικογένειες των εξόριστων, όταν οργάνωνε απαγορευμένα από την αστυνομία συλλαλητήρια. Ακόμη κι ο δεξιός Μιλτιάδης Έβερτ κινήθηκε εντελώς εκτός νόμου όταν, το 1987, επέβαλε την ελεύθερη, τη μη κρατική ραδιοφωνία. Και επιτέλους, με αμφισβήτηση της τρέχουσας νομιμότητας έδρασαν διαχρονικά και παγκόσμια όλα τα μεγάλα κινήματα, αυτά που εξασφάλισαν ιστορικά για λογαριασμό των λαών τις σοβαρότερες πολιτικές μεταρρυθμίσεις και τις πιο προωθημένες κοινωνικές κατακτήσεις...

...Αν κάνουμε πως δεν τα ξέρουμε ή πως δεν μας λένε τίποτα όλ’ αυτά. Αν κάνουμε πως δεν βλέπουμε τη μιζέρια των καιρών μας. Αν κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι μας περιμένει αύριο. Ε τότε, ναι, είναι εύκολο, πολύ εύκολο, από το ύψος της αυτάρκειάς μας να κατακεραυνώνουμε τους Αγιάννηδες που παραβιάζουν τη νομιμότητα κλέβοντας το καρβέλι...

Γράφει ο Βασίλης Πάικος - Εφημερίδα «Αυγή»

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Back in Time

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Εφιάλτης, η σπουδαιότερη ελληνική ταινία τρόμου

Και όμως, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να καυχηθεί ότι για μία…

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Οι κορυφαίες ατάκες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ταινίες του παλιού καλού κινηματογράφου,…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης