tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

«Ανάταση και επίθεση σε όλα τα μέτωπα, για ανακατάληψη της ζωής μας»

«Ανάταση και επίθεση σε όλα τα μέτωπα, για ανακατάληψη της ζωής μας»

( 1 Ψήφος )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Τετάρτη, 18.01.12 00:34
 

syntagma 7593455

Υπάρχει μία πραγματικότητα που μας απειλεί με σύνθλιψη. Αρκετοί άνθρωποι έχουν ήδη στριμωχτεί τόσο πολύ που η σύνθλιψη γι’ αυτούς δεν αποτελεί μόνο μια μεγάλη απειλή. Είναι κιόλας γεγονός.

Και δεν εννοώ μόνο τις οφθαλμοφανείς περιπτώσεις, τους ανθρώπους που πηγαίνουν στα συσσίτια για ένα πιάτο φαί ή ακόμα χειρότερα, αν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να μην έχεις ούτε ένα πιάτο φαϊ, τους ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους και αναγκάζονται να κοιμούνται στους δρόμους, τους άστεγους. Περπατώντας από την πλατεία Βικτωρίας μέχρι του Ψυρρή, τους προσπερνάω. Στις πυλωτές των πολυκατοικιών και στις εσοχές των κτηρίων, με χαρτόκουτα γύρω-γύρω, ή χωρίς προφύλαξη, ο θεός να την κάνει προφύλαξη, άνθρωποι χωμένοι μέσα σε κουβέρτες, με μια ή δυο νάιλον σακούλες στο πλάι τους, όπου υποθέτω ότι έχουν όλα τα υπάρχοντά τους. Τόσοι πολλοί, που άθελά σου, το συνηθίζεις, δεν σου κάνει εντύπωση, ούτε σε σοκάρει πια. Μια νέα κοινωνική κατάσταση, που νιώθεις ανήμπορος να την αλλάξεις ή τουλάχιστον να ανακόψεις την επέκτασή της. Γιατί δεν φτωχαίνουν μόνο κάποιοι άνθρωποι, οι πιο ευάλωτοι κατ’ αρχήν, αλλά καταρρέει όλο το σύστημα. Άνθρωποι που μέχρι χτες είχαν ένα σπίτι, ένα διαμέρισμα, μια γκαρσονιέρα, είχαν ένα «μάτι» για να φτιάχνουν ένα καφέ, ένα ντουλάπι με ένα έστω μεταχειρισμένο σακάκι, και βασικά, μια τουαλέτα, τρεχούμενο νερό κι ένα κρεβάτι με στρώμα που δεν το πιάνει το αγιάζι και ούτε έρχεται ο αστυνομικός να το κλωτσήσει με τα άρβυλά του. Τέτοιοι άνθρωποι, όλο και περισσότεροι βγαίνουνε στους δρόμους.

Όταν ακούτε να λένε ότι αυξήθηκαν οι άστεγοι, μην φανταστείτε ότι έγινε εισαγωγή τους, όπως συνέβη με τα τζιπ που πλεονάζουν στη Λάρισα! Όχι! Άνθρωποι που έχασαν το μαγαζάκι τους που πουλούσε ψιλικά, ή γυναικεία εσώρουχα, ή χρώματα, και δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε το νοίκι τους… άνθρωποι που απολύθηκαν από το εργοστάσιο που δούλευαν είκοσι χρόνια, χωρίς αποζημίωση, και έληξε το επίδομα ανεργίας… άνθρωποι που δεν μπορούν ούτε πίσω στο χωριό τους να πάνε, σε μια μάνα ή σε μια αδερφή, όχι μόνο γιατί αισθάνονται ότι θα τους γίνουν βάρος αφού πουθενά δεν υπάρχουν δουλειές, αλλά και γιατί δεν αντέχουν τόση ταπείνωση στο δικό τους περιβάλλον. Κάποτε οι άνθρωποι έφευγαν από τα χωριά με την ελπίδα ότι θα γυρίσουν μια μέρα με πέντε φράγκα στην τσέπη, νοικοκύρηδες, κι εντωμεταξύ έστελναν τα εμβάσματα στις οικογένειές τους, μικροί ευεργέτες, που αποσπούσαν το σεβασμό όλης της τοπικής κοινωνίας. Τώρα, ακόμα κι αν κάποιος έχει κάποιο χωριό εν ζωή, γιατί χιλιάδες χωριά πέθαναν από παρόμοιες πολιτικές πριν πεθάνουν οι κάτοικοί τους, πώς να γυρίσει με τη σφραγίδα της αποτυχίας, με άδειο πορτοφόλι; Η ντροπή είναι πιο δυσβάστακτη από το κρύο στο πεζοδρόμιο της οδού Σολωμού στα Εξάρχεια ή της οδού Ζήνωνος κάτω από την Ομόνοια. Δεν είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που τους βλέπεις εξουθενωμένους στα πεζοδρόμια και τα παγκάκια, συνηθισμένοι στις κακουχίες και σ’ αυτή τη ζωή. Ούτε είναι ξένοι. Γιατί, αν ένας ξένος αποπειραθεί να μείνει στο δρόμο, θα τον μπουζουριάσει η αστυνομία, δημοτική ή κανονική, και θα τον στείλει στο έξω από δω. Στους ξένους, τους μετανάστες, δεν αναγνωρίζεται ούτε το δικαίωμα να είναι άστεγοι. Τους «επιτρέπεται» μόνο να ζουν σε κοτέτσια όταν μαζεύουν τις φράουλες στα χωράφια. Τον ντόπιο, τον Έλληνα, με ταυτότητα, πού θα τον στείλει το κράτος; Ακόμα, δεν μπορεί να τον «εξαγάγει» με σωματική βία και συνοπτικές διαδικασίες. Τι θα τον κάνει, λοιπόν; Πώς θα τον κρύψει από τα μάτια του κόσμου; Πώς θα τον εξαφανίσει απ’ αυτούς που τον καταγράφουν στατιστικά για να μην αναφέρεται στους αριθμούς που μεγαλώνουν και εκθέτουν την πολιτική ηγεσία;

Ανθρωποκυνηγητό

Ήτανε δύο, σε μια γωνιά του πεζοδρομίου, στην Πατησίων, «εγκαταστημένοι» δίπλα στο εγκαταλειμμένο και άρτι πυρποληθέν ιστορικό ξενοδοχείο Ακροπόλ Παλάς, ακριβώς απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο, μπροστά σε ένα από τα εκατοντάδες μαγαζιά που έχουν κλείσει στην Πατησίων, με κάτι κουβέρτες, κάτι σακούλες και ένα καροτσάκι, και τρώγανε κάτι ψωμιά. Το αστυνομικό τζιπ σταμάτησε σε απόσταση δύο μέτρων, ο αστυνομικός δεν βγήκε καν από το αυτοκίνητο, κατέβασε μόνο το τζάμι και με άγριο ύφος τούς διέταξε να τα μαζέψουν και να φύγουνε. Χαλάνε τη μόστρα. Ο υπουργός δημόσιας τάξης και ο δήμαρχος θέλουνε την πόλη καθαρή, από ανθρώπους. Να μην βλέπουν οι περαστικοί που κατεβαίνουν στο κέντρο, τους άστεγους που αυτοί δημιουργούν με τις πολιτικές τους. Πού να πάμε; Ρωτάει ο ένας κουρασμένα. Όπου θέλετε, απαντάει ο μπάτσος, αλλά φύγετε από δω! Δηλαδή, εννοούσε, πηγαίνετε μέσα σε κανένα στενό, να μην σας βλέπει ο κόσμος και κυρίως ο δήμαρχος και οι προϊστάμενοί μας που περνάνε για έλεγχο. Στη Σατωβριάνδου χαμηλά ή στη Βίκτωρος Ουγκώ, στρώστε τα κουρέλια σας και αράξτε, αλλά όχι στην Πατησίων και μάλιστα, μπροστά στο μουσείο.

Και βλέπεις μετά, το πρωί, στο Μέγκα, τον Πάγκαλο, που ξεχειλίζει από χοληστερίνες και λιπίδια, να λέει στους άφωνους δημοσιογράφους, ότι οι αριστεροί φταίνε που κλείνουνε τα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης! Η απόλυτη διαστροφή!

Ο δήμαρχος έβγαλε τον δεκάρικό του μπροστά σε ένα ακροατήριο που αποτελείτο μόνο από ξένους στην πλατεία Δημαρχείου, στην Κοτζιά, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, όπου βρέθηκε για πέντε λεπτά, για να μιλήσει στις κάμερες που τον έδειχναν πανελλαδικά! Ούτε μια λαμπίτσα δεν φώτιζε τους αποκάτω, μην και φανεί ότι είναι ξένοι, αφού από τις παραμονές των Χριστουγέννων έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό στις πλατείες για να μη φαίνονται οι ξένοι, ενώπιον των οποίων, όμως, έβγαλε χωρίς αιδώ, τον πρωτοχρονιάτικο του λόγο ο δήμαρχος.

Δήμαρχος όχι μιας πόλης αληθινής με πάρα πολλά προβλήματα, αλλά μιας πόλης διπρόσωπης που στην τηλεόραση πρέπει να φαίνεται πάση θυσία ωραία. Να μη φαίνεται η πρέζα που κυκλοφορεί ελεύθερα, ούτε τα θύματά της να είναι σε κοινή θέα. Καμιά διακοσαριά άτομα που αργοπεθαίνουν στην Τοσίτσα, «προωθήθηκαν» στο πεζοδρόμιο της οδού Μάρνη. Ούτε χιλιάδες μαγαζιά κλειστά και έρημα που μαρτυρούν μια πόλη στην οποία έχει πέσει θανατικό δεν πρέπει να προβάλλονται στην τηλεόραση. Ώστε ο μικροαστός, ο χειραγωγημένος και φοβισμένος ψηφοφόρος, στο Παγκράτι, τους Αμπελόκηπους ή στο Βόλο και την Καλαμάτα που περιμένει τον δήμαρχο Αθηναίων να ανακοινώσει την έλευση της νέας χρονιάς, στις δώδεκα η ώρα νταν!, να αποκομίσει την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι δημότες κατέβηκαν μαζικά, με το κρύο νυχτιάτικα, για να τον ακούσουν λάιβ να βγάζει ένα άνευ ουσίας λογύδριο στο κέντρο της Αθήνας!

Έτσι, γιορτάσαμε Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Φώτα, στην Αθήνα. Με απαγόρευση κυκλοφορίας στις πλατείες και με ασφαλίτες να τρέχουν σαν λαχανιασμένοι λύκοι να αρπάξουν κάθε περαστικό που από το χρώμα και την εμφάνισή του δεν μοιάζει με απόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Να τον θέσουν εκτός κυκλοφορίας, έστω για λίγες ώρες, και το κυριότερο, να διαδώσουν το μήνυμα ότι απαγορεύεται στους μετανάστες ακόμα και να περνούν από μια πλατεία! Ούτε τις μανάδες με τα μωρά τους δεν σέβονται!

Σατ απ

Σατ απ, ρε! Σε άπταιστη ελληνοαγγλική διάλεκτο, ο ασφαλίτης με το χοντρό μπουφάν επέβαλε το σκασμό στους φουκαράδες που τρέμανε από το κρύο στην οδό Ελπίδος! Μα, εγώ έχω κάρτα, προσπαθούσε να του πει ευγενικά ένας από τους κρατούμενους που είχε την ατυχία να περάσει από την πλατεία… Δεν με νοιάζει, ρε! Θα τα βρούνε στο Αλλοδαπών! Σατ απ, σου λέω! Ο μπάτσος δεν καταλάβαινε καν ότι ο άλλος του μιλούσε ελληνικά, χωρίς ξένες λέξεις, μόνο ελληνικές. Σατ απ, ρε, σου λέω! ΝεοΈλληνας, σε όλο του το μεγαλείο!

Αυτοί οι αστυνομικοί έχουνε βγάλει, λέει, σχολείο, κι έχουνε μπει στην αστυνομία με εξετάσεις, πανελλήνιες. Ξέρουνε γράμματα! Πω, πω, μανούλα μου! Σκέψου πώς είναι το ελληνικό σχολείο μετά από τόσα χρόνια με υπουργούς παιδείας τύπου Γιωργάκη Παπανδρέου. Αυτοί, οι απόφοιτοι των σχολείων και των ανωτάτων σχολών της αστυνομίας, δεν μιλάνε καν, γρυλίζουνε. Κι αυτό, στη σύγχρονη Ελλάδα, αποκαλείται μόρφωση, παιδεία.

Πολλές φορές, στέκομαι, δήθεν χαζεύοντας βιτρίνες, για να ακούσω τις συζητήσεις μεταξύ των αστυνομικών, που είναι φορτωμένοι σαν περίπτερα εταιρίας πολεμικού εξοπλισμού, στην Ακαδημίας, λες και είμαστε στο Ιράκ ή την Υεμένη, και φρικάρω. Κάτι κακόηχα ελληνικά, κάτι ασύντακτες φράσεις, φτωχό λεξιλόγιο, κουβέντες γεμάτες κλισέ, συνήθως για κάποιον ποδοσφαιριστή που θα έρθει ή δεν θα έρθει στην Ελλάδα ή για υπερωρίες και νυχτερινά. Θέματα καρμπόν που επαναλαμβάνονται καθημερινά σε δεκάδες πιάτσες, ναι, έχουν πιάτσες και οι χιλιάδες αστυφύλακες που πληρώνονται για να στέκονται σαν απότιστες γλάστρες σε κεντρικά σημεία της πόλης, αργόμισθοι δηλαδή, άεργοι που πληρώνονται με μισθούς και όχι επιδόματα από το ταμείο ανεργίας. Χρήσιμοι, όμως, και απαραίτητοι στην πολιτική εξουσία, που δεν θα μπορούσε αλλιώς να διαλύει ένα κράτος, μια χώρα, και να την παραδίδει κομμάτι-κομμάτι στους τοκογλύφους. Καταστολή ταλαιπωρίας εναντίον των μεταναστών, χωρίς καμία πολιτική επίλυσης του προβλήματός τους, προβλήματος για τους ίδιους τους μετανάστες και προβλήματος για την κοινωνία, και καταστολή βίου εναντίον των Ελλήνων, των ντόπιων, που χάνουν τις δουλειές τους, κλείνουν τα μαγαζιά τους, πληρώνουν χαράτσια και τώρα δέχονται απειλές ότι θα τους παίρνουν και τα σπίτια, κατευθείαν, χωρίς πολλά-πολλά διαδικαστικά, αν δεν έχουν να πληρώσουν τους δυσβάσταχτους φόρους. Για να βγαίνουν ο Ρέππας, ο Βορίδης, ο Χρυσοχοϊδης, ο Γεωργιάδης, και όλα τα μεγαθήρια της πολιτικής, να «δουλεύουν» τους πολίτες, να εξωραϊζουν με την καθοριστική συμβολή της Τρέμη, του Στραβελάκη και των Καψήδων (τι οικογένεια κι αυτή!) τα αντιλαϊκά μέτρα, και να εμφανίζουν το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και την νεαντερταλοποίηση της κοινωνίας σαν σωτηρία! The monsters!

Ρετάλια και αγιογδύτες

Δεν είναι απλήρωτοι μόνο οι ανθεκτικοί απεργοί της Χαλυβουργίας. Δυο χιλιάδες άνεργοι έμειναν μόνο από το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας, του Alter, του Επενδυτή και την απόλυση συμβασιούχων της ΕΡΤ. Δυο χιλιάδες άνθρωποι, που οι γονείς τους πάλεψαν και ξόδεψαν περιουσίες για να τους σπουδάσουν, που κάνανε οικογένειες, γεννήσανε παιδιά, πήρανε δάνεια για σπίτι, πληρώνουνε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές επί δεκαετίες. Αυτοί οι μη ξένοι, οι ντόπιοι 100%, που οι φόροι και οι εισφορές τους παρακρατούνταν προκαταβολικά από τους μισθούς τους. Άφαντοι οι κρατούντες, άφαντοι και οι επιχειρηματίες που μαζί τα μαγειρεύανε. Κι όλους αυτούς τους ανθρώπους, δυο χιλιάδες, τους αφήνουνε στο δρόμο, μερικούς σε απόσταση μόλις δύο βημάτων από τους άστεγους. Συν δεκάδες χιλιάδες άλλους που τους βαφτίζουν αχρείαστους, υπεράριθμους, πλεονάζοντες, έφεδρους κι ότι άλλο σατανικό εφευρίσκουν. Πολιτικοί ρετάλια, (εισ)πράκτορες στην κυριολεξία των τοκογλύφων, μεσάζοντες και διαπλεκόμενοι που μισούν την Ελλάδα, μισούν τους εργαζόμενους και περιφρονούν τους κόπους και τις προσπάθειες δεκαετιών για μια καλύτερη ζωή.

Κατηγορεί ο Παπανδρέου τον Ψυχάρη. Λες κι εμείς δίναμε τα εξοπλιστικά προγράμματα. Λες και δεν καταλάβαμε ότι ο Παπανδρέου μεγαλοποιήθηκε από το συγκρότημα Λαμπράκη που διευθύνει ο Ψυχάρης για να πειστεί ο λαός ότι δεν είναι ένα μαλακισμένο της μαμάς του που έγινε κάτι-τις χάρη στην εύνοια του μπαμπά του! Λες και ξεχάσαμε ότι ο Πάγκαλος διόρισε τον Ψυχάρη διοικητή του Αγίου Όρους χωρίς καμία αντίρρηση από κανέναν! Σημείωση: οποιαδήποτε σχέση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, του Πάγκαλου ή του Βουλγαράκη με τους αγιογδύτες είναι εντελώς αβάσιμη και συκοφαντική.

Αυτή είναι η κατάσταση. Με τους νεοφασίστες ομοτράπεζους στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτή είναι η κατάσταση με τον δήμαρχο μιας πόλης σε πλήρη αποσύνθεση. Αν πάρεις το λεωφορείο κατά μήκος της Πατησίων, από την Ομόνοια ως το τέρμα της, ή τη Δροσοπούλου που είναι παράλληλή της, η εικόνα είναι αποκαλυπτική. Η πόλη διαλύεται. Μόνο ενοικιαστήρια και πωλητήρια, χιλιάδες. Ερήμωση. Οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική. Κόβονται οι καλημέρες και σβήνουν στις γειτονιές τα φώτα! Χρόνια μας λέγανε ότι οι εχθροί θα εισβάλλουν από τη Βουλγαρία ή την Τουρκία, ενώ τους είχαμε ανάμεσά μας. Και με μεγάλη ευκολία παρέδωσαν τη χώρα στους διεθνείς τοκογλύφους, για κάτι ευρώ, με αντάλλαγμα να παραμείνουν στην εξουσία. Και δεν είναι ένας και δύο, είναι εκατοντάδες, χιλιάδες μάλλον, ένας μηχανισμός ολόκληρος, ένα δίχτυ απλωμένο από τα υπουργεία ως τα ελεγχόμενα εργατικοϋπαλληλικά συνδικάτα.

Και τώρα; Τι κάνουμε;

Αναγέννηση. Ανασυγκρότηση του μυαλού μας. Ανασχηματισμό των επιλογών μας. Αναθεώρηση των δεδομένων μας. Ανασύσταση των ανθρώπινων σχέσεών μας. Αναστροφή προς τις αλήθειες μετά από μια μακριά παραπλάνηση και αποπλάνηση, που σε πολλούς άρεσε κιόλας. Ανασύνταξη και ενότητα των δυνάμεών μας. Ανάταση και επίθεση σε όλα τα μέτωπα, για ανακατάληψη της ζωής μας. Ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και δημοκρατία ή ντροπή, ταπείνωση, υποδούλωση, εξαθλίωση και θάνατος!

Γράφει ο Στέλιος Ελληνιάδης - Εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς»

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

«Μαμά, γιατί θηλάζεις;»

Κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο «Μαμά γιατί θηλάζεις» από τις εκδόσεις Οσελότος, που δημιουργήθηκε μέσα από τη συλλογική προσπάθεια της Μαρίας Δανιήλ-Παιδιάτρου, της Έφης Κουκουτσάκη-Μαίας και της Νατάσας Δανιήλ-φιλολόγου και εικονογράφου. Είναι αφιερωμένο σε όλες τις μαμάδες, αλλά απευθύνεται σε όλη την οικογένεια. Τα βάσανα της…

«Ο Άπιστος Θωμάς» του Καραβάτζιο

Ο εν λόγω πίνακας, με τίτλο «Ο Άπιστος Θωμάς», αποτελεί έργο του Μικελάντζελο Μερίτζι ντα Καραβάτζιο και τον ζωγράφισε περίπου το 1602-3, δηλαδή στις αρχές της εποχής Μπαρόκ.  Μερικά από τα χαρακτηριστικά του καλλιτεχνικού ύφους της περιόδου είναι το έντονο διακοσμητικό στοιχείο, η κίνηση, το συναίσθημα, τα έντονα χρώματα και οι έντονες…

Ο πόνος δε μένει πια εδώ…

Σήμερα ξεκίνησες από τα χτες. Ούτε καφές, ούτε κουλούρι. Γύρισες τα μαγαζιά, φόρτωσες σακούλες και χαρτιά τον ουρανό, έτρεξες για γλυκά, ζωγράφισες κάρτες, έκοψες κορδέλες, υλικά και συνήθειες. Και σαν όλα πια πήραν μια θέση στη σκηνή, έκανες ένα βήμα πίσω.  Λεπτό πανί στο χρώμα της άμμου, φουσκωτές γιρλάντες με ασημένια στολίδια, λεπτά…

Απόψε κλείδωσε… δε θα γυρίσω

Είναι κάποιες μέρες που δεν ξημερώνουν. Κρεμιούνται από την κουπαστή, τσαλαβουτούν σε νερά, γεμίζουν λάσπες και αφήνουν πατημασιές μέχρι το αύριο. Σε προσπερνούν, νιώθεις τη στάχτη τους να σε σκεπάζει πριν καν καείς, γεμίζουν με αέρα βορινό τα μπατζάκια σου μα εσύ στέκεσαι. Από συνήθεια. Από απόγνωση. Από απορία. Ποτέ δε σου εξήγησε…

Άνθρωποι από καλό χαρμάνι…

Κάθε πρώτη του Μάη, στο πλακόστρωτο έξω από το πατρικό της γιαγιάς μου τραβούσε χειρόφρενο το αγροτικό της Τασίας. Φορτωμένο με κασόνια, διαλυμένα πλαστικά, ιμάντες από χοντρό πανί, αρώματα εξοχής και μερικές σταγόνες πετρέλαιο στο κούτελο. Μια ντουντούκα από εφημερίδα, όπερα στο κασετόφωνο και ένα κομμένο λεμόνι σε πλαστικό ποτήρι. Τα…

ΕΚΠΛΗΞΗ IX: Για 9η χρονιά οι καλλιτέχνες στο πλευρό των αστέγων

Για μια ακόμη χρονιά, η καλλιτεχνική κοινότητα συσπειρώνεται επιστρατεύοντας τη δύναμη της τέχνης προς όφελος των αστέγων της Αθήνας, μέσα από την «ΕΚΠΛΗΞΗ», την ετήσια έκθεση της εικαστικής πλατφόρμας του artAZ, η οποία υλοποιείται σε συνεργασία με την ΚΛΙΜΑΚΑ ΜΚΟ. Η μεγάλη εικαστική γιορτή, που αναδεικνύει το κοινωνικό πρόσωπο της…

Έλα να ξαπλώσεις δίπλα μου

Έλα να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όχι, μη θυμώνεις. Δε θέλω κάτι πονηρό, δε σου ζητάω αυτό που πιστεύεις. Θέλω μόνο να ξαπλώσεις δίπλα μου και να μου κρατήσεις το χέρι, ξορκίζοντας όλους τους φόβους και τις αδυναμίες μου. Θέλω να αισθανθώ την παρουσία σου δίπλα μου να με διαβεβαιώνει πως όλα θα πάνε καλά, όταν εγώ είμαι πεπεισμένη για το…

Μια κριτική για την ταινία It

Το It, η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Stephen King, μου κέντρισε το ενδιαφέρον στο να θελήσω να το παρακολουθήσω. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από το χαρακτήρα ενός τρομακτικού κλόουν ο οποίος κυνηγάει και φοβίζει μία παρέα παιδιών. Έχοντας δει την κλασική τηλεοπτική σειρά It του 1990 με τον ανεπανάληπτο Tim Burry, θεωρώ πως…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η γυναίκα που χαμογελούσε πάντα

Μια γυναίκα κάποτε χαμογελούσε πάντα. Όλη την ημέρα, όλες τις ώρες, όλα…

Μιζέρια, ο ύπουλος εχθρός της κοινωνίας

Φίλε Άλκιμε!  Έπειτα από μια βροχή, αν είσαι τυχερός και στρέψεις το…

10 σοφές φράσεις του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, αποτελεί έναν από τους…

Ξεπερνώντας το αίσθημα ζήλιας για τους άλλους

Το αίσθημα της ζήλιας είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους. Εμφανίζεται σε…

Πώς να εντοπίσετε τις φοβίες σας και να απαλλαγείτε από αυτές

Ο φόβος είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα που προκαλείται εξαιτίας κάποιας…

Για τα «όχι» που άκουσα στη ζωή μου

Όλα τα όχι που άκουσα στη ζωή μου με έκαναν άνθρωπο δυνατότερο και…

Back in Time

Η γλυκιά ανάμνηση της Μαλβίνας

Και ποιός δεν είχε παρακολουθήσει την Μαλβίνα Κάραλη στις μοναδικές…

Θεόφιλος Καΐρης, ο φιλόσοφος της νεότερης Ελλάδας που ξεπέρασε τα εσκαμμένα

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ακολούθησε την μοίρα όλων των μεγάλων διανοητών,…

Τα video games που μας μεγάλωσαν

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που αγαπήθηκαν στο παρελθόν είναι πάρα πολλά…

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της ανθρώπινης περιπέτειας

Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή Για το Θόδωρο Αγγελόπουλο, το…

10 ταινίες και ο λόγος που άλλαξαν τη ζωή μου

1. Όσα παίρνει ο άνεμος Για την ανεπανάληπτη φράση της Katie Scarlett…

Οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών

Αν έχετε σαδομαζοχιστικές τάσεις και θέλετε για κάποιον ακατανόητο…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης