tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Βανδή: «Η ζωή μου είναι σαν της Σταχτοπούτας»!

Βανδή: «Η ζωή μου είναι σαν της Σταχτοπούτας»!

( 6 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Σάββατο, 26.07.08 13:33
 

vandi_1_b.jpgΓια το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της μίλησε η Δέσποινα Βανδή σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Down Town». Η δημοφιλής τραγουδίστρια αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα παιδικά της χρόνια, στα πρώτα της βήματα στο τραγούδι, στον Ντέμη, αλλά και στα σχέδια που κάνει για τρίτο και τέταρτο παιδί!

Παρακάτω τα σημαντικότερα σημεία της συνέντευξής της, αναλυτικά:

«Ήθελα πάντα να είμαι αρεστή στους άλλους»

«Από μικρή είχα μια συστολή και μια ντροπή που πέρασαν πολλά χρόνια για να βγει από πάνω μου. Μονίμως γελούσα από αμηχανία. Ήταν ένα χαμόγελο κολλημένο στα χείλη μου, ήθελα να είμαι αρεστή στους άλλους, αλλά δεν ήξερα με ποιον τρόπο. Πίστευα ότι με ένα χαμόγελο όλα γίνονται».

«Δεν έχω περάσει καλά παιδικά χρόνια»

«Οι γονείς μου ήταν μετανάστες στη Γερμανία και προσπαθούσαν να βελτιώσουν τη ζωή τους αλλά και τη ζωή των παιδιών τους. Ήταν άνθρωποι της βιοπάλης. Περίμενα Χριστούγεννα και Πάσχα για να αποκτήσω τα παπούτσια που μου άρεσαν ή την μπλούζα που ήταν τότε στη μόδα. Όμως δεν έχω περάσει καλά παιδικά χρόνια. Μέχρι τα 18 περνούσα λίγο “στριμωγμένα”. Ζούσα στην επαρχία, υπήρχε πολύ έντονη η νοοτροπία του “ποιος είσαι” για να σε κάνουν παρέα και τα άλλα παιδιά. Μπορεί, για παράδειγμα, να υπήρχαν κάποια κορίτσια που στο σχολείο κάναμε παρέα, αλλά εκτός του σχολείου δεν μπορούσαμε να συναναστραφούμε. Ήταν παιδιά δικηγόρων, γιατρών, της “καλής κοινωνίας” της Καβάλας που δεν επιτρεπόταν να κάνουν παρέα με εμένα που ο μπαμπάς μου δούλευε σε ένα εργοστάσιο με πλαστικά. Αυτό με πλήγωνε. Υπήρχαν, βέβαια, και εξαιρέσεις. Από την άλλη, μεγάλωσα και σε ένα πολύ αυστηρό περιβάλλον. Στην εφηβεία μου δεν μπορούσα να βγαίνω έξω, δεν με άφηναν. Κι αυτό ήταν κάτι που με καταπίεσε. Αυτός ήταν και ο λόγος που διάβαζα πολύ. Το να περάσω στο πανεπιστήμιο ήταν μια διέξοδος. Ήταν το διαβατήριό μου για να φύγω».

«Θεωρούσα ότι ήμουν η τελευταία που θα μπορούσε άνδρας να κοιτάξει»!

«Είχα αρχίσει να φλερτάρω, αλλά δεν πίστευα ότι μπορεί να με θέλει ένας άντρας. Θεωρούσα ότι ήμουν η τελευταία γυναίκα που θα μπορούσε να γυρίσει κάποιος να παρατηρήσει. Με πολύ φουντωτό μαλλί και μερικά κιλά παραπάνω, δεν μπορούσα να διακρίνω ότι υπήρχε ένα ωραίο κοριτσάκι πίσω από αυτό. Είχα αναπτύξει κι όλα αυτά τα κόμπλεξ από την απόρριψη, από αυτή την κοινωνική τέλος πάντων διαφορά, και δεν έπαιζε το φλερτ από αυτή την άποψη».

vandi_2_b.jpgΔεν πίστευες στον εαυτό σου;

«Καθόλου. Η αυτοπεποίθησή μου δεν ήταν απλώς στον πάτο, ήταν πιο κάτω από εκεί. Γι’ αυτό επί της ουσίας νιώθω ότι περνώντας στο πανεπιστήμιο και πηγαίνοντας στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησα να ζω. Οι φίλες που έκανα από το πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο είναι φίλες που έχω μέχρι σήμερα. Ίσως η καθημερινότητά μας να έχει διαφοροποιηθεί, αλλά είναι σχέσεις ζωής. Μπορώ να πω τα πάντα μαζί τους. Στη Θεσσαλονίκη ήταν που πάτησα καλά στα πόδια μου, «ανδρώθηκα» και βρήκα τον εαυτό μου. Τότε σιγά-σιγά άρχισα το τραγούδι».

Ήρθαν ποτέ από την Καβάλα οι συμμαθήτριες να σε δουν να τραγουδάς;

«Δεν έχει έρθει ποτέ κανείς να με δει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά χώρισαν οι ζωές μας. Έχω μόνο ένα συμμαθητή από το Δημοτικό, με τον οποίο ύστερα από χρόνια βρεθήκαμε, μιλήσαμε και χαίρομαι όταν τον βλέπω».
«Έβγαινα, έλεγα δύο τραγούδια και ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω…»

Πώς ένα ντροπαλό παιδί γίνεται τραγουδίστρια;

«Στην αρχή ξεκίνησα σε ένα πιάνο μπαρ και έλεγα κάποια τραγούδια. Πόσοι άνθρωποι να σε δουν εκεί; Πενήντα; Μετά, όταν πήγα στις μεγάλες σκηνές της Θεσσαλονίκης, έβγαινα, έλεγα δύο τραγούδια και ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω. Κάθε φορά που τα έλεγα λαχάνιαζα, λες και είχα τρέξει πέντε χιλιόμετρα. Όμως μου άρεσε το τραγούδι, δεν ήθελα να το αφήσω επειδή ντρεπόμουν».

Η ζωή σου ήταν εύκολη μετά;

«Καθόλου. Θυμάμαι ότι κάποια στιγμή είχε έρθει ένας πιτσιρικάς στο καμαρίνι μου –ήμουν στο Rex, και μάλιστα τη χρονιά που δούλευα με τον Σφακιανάκη. Μου είπε τότε “Βανδή, τι ανάγκα έχεις εσύ; Τα έχεις όλα στη ζωή σου. Όχι σαν κι εμάς που ζούμε σε μια γκαρσονιέρα”. Αν ήξερε αυτό το παιδί πόσο δύσκολα έχω μεγαλώσει και πως πραγματικά από το τίποτα κατάφερα και έκανα κάποια πράγματα στη ζωή μου, μπορεί να του έδινα και κουράγιο. Πραγματικά πιστεύω ότι η ζωή μου είναι σαν της Σταχτοπούτας: Όσα μου στέρησε στα παιδικά μου χρόνια μου τα έδωσε απλόχερα τώρα».

Και ποιος ήταν ο πρίγκιπας;

«Ο Ντέμης. Χωράει ερώτημα;».

vandi_3_b.jpgΠώς σου άλλαξε τη ζωή;

«Με βοήθησε να δω τη δουλειά μου με μια διαφορετική ψυχολογία. Γιατί, θέλοντας και μη, όταν αρχίζεις πια και μπαίνεις σε αυτό το παιχνίδι της “κατάκτησης”, σου βγαίνουν και κάποια περίεργα ένστικτα, κάποιες φιλοδοξίες, που εγώ μέχρι ενός σημείου δεν τις είχα αλλά προέκυψαν στην πορεία. Ο Ντέμης με έκανε να τις κοντρολάρω. Να δω τα πράγματα πιο ήρεμα και πιο χαλαρά. Ότι ναι μεν υπάρχει η δουλειά, αλλά χρειάζεται ισορροπία. Γιατί όταν έρχεται η επιτυχία, δεν ξέρεις πώς να τη διαχειριστείς. Στην αρχή μπορεί να σε χειρίζεται αυτή όπως θέλει».

Έκανες λάθη σε αυτές τις φάσεις;

«Φυσικά και έχω κάνει. Αναλωνόμουν παραπάνω απ’ ότι έπρεπε σε άσκοπα, μάταια πράγματα. Τι γράφτηκε για μένα, ποιος είπε, γιατί, είχα μπει σε μια τέτοια διαδικασία. Αντί να σκέφτομαι το πώς θα τραγουδήσω, μαύριζε η ψυχή μου από όλα τα υπόλοιπα. Εκεί ο Ντέμης με βοήθησε στο πώς πρέπει να το αντιμετωπίζω και νομίζω ότι με το πλήρωμα του χρόνου –και πριν αποκτήσω τα παιδιά μου- είχα βρει την ισορροπία που χρειαζόμουν».

Με το χέρι στην καρδιά, όταν έγινε αυτή η μεγάλη επιτυχία που ήρθε σαν ωστικό κύμα, δεν ξέφυγε ποτέ το μυαλό σου;

«Όχι, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι τρελάθηκα, γιατί δεν καταλάβαινα την επιτυχία. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι ήμουν επιτυχημένη, όταν έκανα την πρώτη συναυλία στο Λυκαβηττό και είδα τόσο πολύ κόσμο στο θέατρο. Τότε συνειδητοποίησα ότι όλοι αυτοί είχαν έρθει για μένα».

«Με τον Ντέμη, δεν έχω καταλάβει πώς πέρασε ο χρόνος»

«Πριν τον Ντέμη, όταν ήμουν σε άλλες σχέσεις, κάτι τέλειωνε μέσα μου. Έλεγα “πάντα έτσι θα γίνεται”; Θα είμαι με κάποιον, μετά θα ξενερώνω και θα τον απομυθοποιώ; Είχα προβληματιστεί. Με τον Ντέμη δεν έγινε ποτέ αυτό. Ακόμα και όταν πήραμε την απόφαση να παντρευτούμε –ήμασταν άλλωστε ήδη τέσσερα χρόνια μαζί- τον ήθελα όπως όταν πρωτογνωριστήκαμε. Δεν ένιωθα ότι υπάρχει κάτι που να κλυδωνίζει τη σχέση μας. Ήθελα να είμαι μαζί του. Μου αρέσει ως άντρας και τον θέλω μέχρι και σήμερα. Έχουν περάσει δέκα χρόνια που είμαστε μαζί και δεν έχω καταλάβει πώς πέρασε ο χρόνος. Ξέρεις τι γίνεται; Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, τον καψουρεύεσαι για συγκεκριμένους λόγους. Εκτός του ότι ο Ντέμης είναι ένας πάρα πολύ ωραίος άντρας, μου άρεσε όλο αυτό που ήταν σαν προσωπικότητα. Η ακεραιότητα του χαρακτήρα του, αυτά που πίστευε, που πάλευε για την ΑΕΚ, είχε ιδεώδη, σταθερές και “πιστεύω” που υπερασπιζόταν με νύχια και με δόντια, ακόμα κι αν γκρεμιζόταν ο κόσμος γύρω του. Θαύμαζα πάντα πόσο καλά πατούσε στα πόδια του και είτσι είναι μέχρι σήμερα. Βλέπω έναν άντρα δυνατό, ισχυρό κι αυτό λειτουργεί πολύ αφροδισιακά».

Τσακώνεστε αλήθεια ποτέ;

Για όλα, είναι η καθημερινότητά μας. Όμως δεν καβγαδίζουμε, δεν αλλάζουμε λόγια. Κάνουμε μια ανακωχή. Νομίζω πως τώρα το ντιλάρουμε καλύτερα από τα πρώτα χρόνια. Τότε θεωρούσε ότι εγώ ήμουν λάθος. Δεν ξέρω, μπορεί και να ήμουν. Το σίγουρο είναι ότι ο Ντέμης τότε ήταν πιο αψύς χαρακτήρας. Τώρα έχει γλυκάνει και έχει ηρεμήσει».

vandi_5_b.jpg

«Θα ήθελα να κάνω τέσσερα παιδιά»

Διαβάζω συνέχεια ότι υπάρχει το ενδεχόμενο για τρίτο παιδί. Είσαι πλήρης με τα δύο σου παιδιά ή θέλεις να μεγαλώσει κι άλλο η οικογένειά σου;

«Όχι, δεν είμαι πλήρης. Θα ήθελα να κάνω τέσσερα παιδιά, αλλά δεν είμαι πιτσιρίκα και δεν ξέρω αν θα προλάβω χρονικά. Ξέρω όμως πως αν δεν κάνω τρίτο παιδί, θα μου μείνει απωθημένο».

Όλη αυτή η ιστορία με τα εξώφυλλα με τα παιδιά σού αρέσει ή σε τρομάζει… Να βλέπεις δηλαδή τον εαυτό σου σαν ευτυχισμένη μητέρα και όχι σαν σέξι περσόνα;

«Δεν με πειράζει καθόλου. Είναι ένα πολύ υγιές πρότυπο. Μου αρέσει να βλέπω οικογένειες και παιδιά. Κάπου είχαμε ενοχοποιήσει αυτή την εικόνα και κακώς. Δεν ισχύει το ότι “είσαι γονιός και τελείωσες”. Υπάρχει και ζωή ύστερα από αυτό».

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

«Μαμά, γιατί θηλάζεις;»

Κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο «Μαμά γιατί θηλάζεις» από τις εκδόσεις Οσελότος, που δημιουργήθηκε μέσα από τη συλλογική προσπάθεια της Μαρίας Δανιήλ-Παιδιάτρου, της Έφης Κουκουτσάκη-Μαίας και της Νατάσας Δανιήλ-φιλολόγου και εικονογράφου. Είναι αφιερωμένο σε όλες τις μαμάδες, αλλά απευθύνεται σε όλη την οικογένεια. Τα βάσανα της…

«Ο Άπιστος Θωμάς» του Καραβάτζιο

Ο εν λόγω πίνακας, με τίτλο «Ο Άπιστος Θωμάς», αποτελεί έργο του Μικελάντζελο Μερίτζι ντα Καραβάτζιο και τον ζωγράφισε περίπου το 1602-3, δηλαδή στις αρχές της εποχής Μπαρόκ.  Μερικά από τα χαρακτηριστικά του καλλιτεχνικού ύφους της περιόδου είναι το έντονο διακοσμητικό στοιχείο, η κίνηση, το συναίσθημα, τα έντονα χρώματα και οι έντονες…

Ο πόνος δε μένει πια εδώ…

Σήμερα ξεκίνησες από τα χτες. Ούτε καφές, ούτε κουλούρι. Γύρισες τα μαγαζιά, φόρτωσες σακούλες και χαρτιά τον ουρανό, έτρεξες για γλυκά, ζωγράφισες κάρτες, έκοψες κορδέλες, υλικά και συνήθειες. Και σαν όλα πια πήραν μια θέση στη σκηνή, έκανες ένα βήμα πίσω.  Λεπτό πανί στο χρώμα της άμμου, φουσκωτές γιρλάντες με ασημένια στολίδια, λεπτά…

Απόψε κλείδωσε… δε θα γυρίσω

Είναι κάποιες μέρες που δεν ξημερώνουν. Κρεμιούνται από την κουπαστή, τσαλαβουτούν σε νερά, γεμίζουν λάσπες και αφήνουν πατημασιές μέχρι το αύριο. Σε προσπερνούν, νιώθεις τη στάχτη τους να σε σκεπάζει πριν καν καείς, γεμίζουν με αέρα βορινό τα μπατζάκια σου μα εσύ στέκεσαι. Από συνήθεια. Από απόγνωση. Από απορία. Ποτέ δε σου εξήγησε…

Άνθρωποι από καλό χαρμάνι…

Κάθε πρώτη του Μάη, στο πλακόστρωτο έξω από το πατρικό της γιαγιάς μου τραβούσε χειρόφρενο το αγροτικό της Τασίας. Φορτωμένο με κασόνια, διαλυμένα πλαστικά, ιμάντες από χοντρό πανί, αρώματα εξοχής και μερικές σταγόνες πετρέλαιο στο κούτελο. Μια ντουντούκα από εφημερίδα, όπερα στο κασετόφωνο και ένα κομμένο λεμόνι σε πλαστικό ποτήρι. Τα…

ΕΚΠΛΗΞΗ IX: Για 9η χρονιά οι καλλιτέχνες στο πλευρό των αστέγων

Για μια ακόμη χρονιά, η καλλιτεχνική κοινότητα συσπειρώνεται επιστρατεύοντας τη δύναμη της τέχνης προς όφελος των αστέγων της Αθήνας, μέσα από την «ΕΚΠΛΗΞΗ», την ετήσια έκθεση της εικαστικής πλατφόρμας του artAZ, η οποία υλοποιείται σε συνεργασία με την ΚΛΙΜΑΚΑ ΜΚΟ. Η μεγάλη εικαστική γιορτή, που αναδεικνύει το κοινωνικό πρόσωπο της…

Έλα να ξαπλώσεις δίπλα μου

Έλα να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όχι, μη θυμώνεις. Δε θέλω κάτι πονηρό, δε σου ζητάω αυτό που πιστεύεις. Θέλω μόνο να ξαπλώσεις δίπλα μου και να μου κρατήσεις το χέρι, ξορκίζοντας όλους τους φόβους και τις αδυναμίες μου. Θέλω να αισθανθώ την παρουσία σου δίπλα μου να με διαβεβαιώνει πως όλα θα πάνε καλά, όταν εγώ είμαι πεπεισμένη για το…

Μια κριτική για την ταινία It

Το It, η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Stephen King, μου κέντρισε το ενδιαφέρον στο να θελήσω να το παρακολουθήσω. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από το χαρακτήρα ενός τρομακτικού κλόουν ο οποίος κυνηγάει και φοβίζει μία παρέα παιδιών. Έχοντας δει την κλασική τηλεοπτική σειρά It του 1990 με τον ανεπανάληπτο Tim Burry, θεωρώ πως…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η γυναίκα που χαμογελούσε πάντα

Μια γυναίκα κάποτε χαμογελούσε πάντα. Όλη την ημέρα, όλες τις ώρες, όλα…

Μιζέρια, ο ύπουλος εχθρός της κοινωνίας

Φίλε Άλκιμε!  Έπειτα από μια βροχή, αν είσαι τυχερός και στρέψεις το…

10 σοφές φράσεις του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, αποτελεί έναν από τους…

Ξεπερνώντας το αίσθημα ζήλιας για τους άλλους

Το αίσθημα της ζήλιας είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους. Εμφανίζεται σε…

Πώς να εντοπίσετε τις φοβίες σας και να απαλλαγείτε από αυτές

Ο φόβος είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα που προκαλείται εξαιτίας κάποιας…

Η αναμονή

Πόσο εύκολα σε ξεγελάει η προσδοκία! Με πόση δειλία σε εξαπατάει και σε…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης