Ταξίδι στα Κύθηρα, η ταινία για τη σύγχρονη Ελλάδα
Μπορεί μία ταινία να είναι το κύκνειο άσμα δύο ιερών τεράτων του Ελληνικού σινεμά, του Διονύση Παπαγιαννόπουλου και του Μάνου Κατράκη;
Ναι, μπορεί. Το ταξίδι στα Κύθηρα του Θόδωρου Αγγελόπουλου θα μπορούσε να συνοψίσει την ιστορία της Ελλάδας, τον διχασμό που τόσα χρόνια μας καθιστά απόμακρους αντί να μας ενώνει.
Δύο μεγάλοι σε ηλικία άνδρες περπατάνε σκεπτικοί, βυθισμένοι σε σκέψεις. Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα τι σκεφτόντουσαν.
Τα άσπρα μαλλιά και το κυρτό σώμα φανερώνουν το πέρασμα του χρόνου, αλλά η πραγματική ωριμότητα έρχεται μέσα από το άναμμα ενός τσιγάρου. Τη συνειδητοποίηση ότι μας ενώνουν περισσότερα από πολιτικές διαφορές και προσωπικές αντιλήψεις.
Ακόμα και αν πολιτικά οι δύο μεγάλοι ηθοποιοί στην πραγματικότητα υπήρξαν αντίπαλοι, η υποκριτική τους συνύπαρξη είναι θρυλική και αξεπέραστη. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, σε ένα από τα πολλά αστεία της ζωής που ήθελε αυτή η ταινία να είναι και η τελευταία τους.
Η παραδοχή πως "έχασαν" και οι δύο και αυτό φανερώνεται και από την υποτονική στάση του σώματος τους φέρνει κοντά για μία ολιγόλεπτη συνομιλία. Σε όποιο ιδεολογικό κόσμο και αν ανήκαν, αυτό τώρα δεν έχει σημασία....
Ο Κατράκης σιωπά, με μία σιωπή που μπορεί να εκληφθεί ως συμφωνία. Αλλά, είναι η σιωπή που κραυγάζει, που δε θέλει τυμπανοκρουσίες και δεν επιθυμεί πλέον την αντιλογία με εντάσεις.
Η ταινία είναι μια μελέτη για την Ελλάδα που θέλουμε, αλλά πολλές φορές δεν επιτρέπουμε να υπάρξει. Στη χώρα που προσπαθούμε να πνίξουμε τον άλλον με το σήκωμα της φωνής, αλλά όχι να τον ακούσουμε. Όχι να συνυπάρξουμε, αλλά να επιβληθούμε σε μία κοινωνία που παραπαίει.
Και στο μίλημα με τα λόγια και τη σιωπή, έρχεται η σταδιακή απομάκρυνση... τώρα, μόνο η περισυλλογή έχει σημασία..
