tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Bad Girls Don’t Go To Heaven

Bad Girls Don’t Go To Heaven

( 7 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Τρίτη, 18.08.09 13:39
 

Jessica_Speckhard_72445bΤα κακά κορίτσια δεν πάνε στον παράδεισο. Αντίθετα, συναντιούνται στην Αθήνα και στήνουν μία ξεχωριστή έκθεση!

Η έκθεση «Bad Girls Don’t Go To Heaven» παρουσιάζει μία ομάδα από διεθνείς καλλιτέχνιδες, που ζουν και εργάζονται σε διαφορετικά σημεία του κόσμου, έχουν διαφορετικές καταβολές και βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια της καριέρας τους. Το έργο τους ποικίλλει σε περιεχόμενο, υλικοτεχνική και ύφος. Μοιράζονται ωστόσο παρόμοια προσέγγιση όσον αφορά την ενασχόληση τους με την αντικειμενική εικόνα. Το αυτοαναφορικό στοιχείο κυριαρχεί στα έργα τους, καθώς αυτά διαπραγματεύονται κατά κύριο λόγο το γυναικείο σώμα και την ψυχή. Κάποτε η Louise Bourgeois ανέφερε σε μία συνέντευξη της: «Η τέχνη δεν αφορά την τέχνη. Αφορά τη ζωή και αυτό τα λέει όλα». Το συναίσθημα αυτό είναι διάχυτο στα έργα της έκθεσης. Θα μπορούσε να τα δει κανείς σαν μία αφήγηση – την περιγραφή προσωπικών, συχνά άσεμνων στιγμιότυπων της ζωής. Η στιγμιαία αμηχανία αποτυπώνεται με οξυδέρκεια στο έργο της Natasha Law. Αυτό όμως που πάνω απ’ όλα συνδέει τα έργα της έκθεσης είναι η κοινή στάση ζωής και το αδιαπραγμάτευτο ελεύθερο πνεύμα, η ανατρεπτική διάθεση που δε αναγνωρίζει κανόνες και συμβάσεις. Μία φωνή αντιμάχεται την κατάπνιξη της παιδικής αθωότητας στην τρέχουσα σειρά έργων της Sarah Ettlinger. Οι εντάσεις και τα αδιέξοδα των ανθρωπίνων σχέσεων αποτελούν βασικό στοιχείο των σχεδίων της Rachel Goodyear και των πινάκων της Μάρθας Ζμπούνου.

Τελικά πόσο σημαντικό είναι να έχει κανείς τη δυνατότητα να εκφράζεται; «Η τέχνη αποτελεί εγγύηση ψυχικής υγείας» υπογράφει η Bourgeois στο «Precious Liquids»  (1991). Πράγματι μία διάθεση αυτοπαρατηρησίας στον παρελθόντα και τον παρόντα χρόνο είναι έκδηλη στο έργο της, καθώς επίσης και στα έργα των Jessica Speckhard και Joanna Imrie. Αντίστοιχα, η Helen Frik εξερευνά τα κρυφά μυστήρια της ζωής με χιούμορ που είναι πανταχού παρόν. Οι δημιουργίες της Δήμητρας Ραζέλου δίνουν μία σύγχρονη διάσταση σε παραδοσιακές, σχεδόν χαμένες χειροτεχνίες που συνδέονται με τη γυναίκα, ενώ η Αλεξάνδρα Κολλάρου σχολιάζει την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας ειλικρίνεια που συχνά φέρνει τον θεατή σε δύσκολη θέση. Θα ήταν ωστόσο κοινότοπο να κατηγοριοποιήσουμε αυτές τις καλλιτέχνιδες ως φεμινίστριες, παρά την αυτονόητη τοποθέτηση τους όσον αφορά τη θέση της γυναίκας. Αυτό που κάνουν είναι να εκθέτουν ανείπωτα ζητήματα, κεκρυμμένα συναισθήματα, φαντασιώσεις ακόμη, αυτά που συνήθως είναι αθέατα και ίσως εξάπτουν τη γυναικεία περιέργεια. Και αν στο τέλος μπορεί κανείς να διαγνώσει ένα αδιόρατο μειδίαμα που εκπέμπει η γυναικεία ματιά είναι το απείθαρχο αλλά αισιόδοξο χιούμορ τους.

Καλλιτεχνικές συμμετοχές:

Louise Bourgeois / Μάρθα Ζμπούνου / Sarah Ettlinger / Helen Frik / Rachel Goodyear / Joanna Imrie, / Αλεξάνδρα Κολλάρου / Natasha Law / Δήμητρα Γιαννακάκου Ραζέλου / Jessica Speckhard

Επιμέλεια & διοργάνωση έκθεσης: Sarah Ettlinger & Αλεξάνδρα Κολλάρου
Μία παραγωγή του artAZ  - www.artaz.gr

Η έκθεση αποτελεί κομμάτι της διεθνούς πλατφόρμας σύγχρονης τέχνης Remap2 (www.remapkm.com) που πραγματοποιείται παράλληλα και σε συντονισμό με την Μπιενάλε της Αθήνας.

Χώρος: Κτίριο οδού Ιάσωνος 47, Κεραμεικός, Αθήνα
Ημερομηνίες: 2 Σεπτεμβρίου – 4 Οκτωβρίου 2009

Οι καλλιτέχνιδες:

Η Louise Bourgeois γεννήθηκε στο Παρίσι το 1911 και από το 1938 ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη. Η Bourgeois χαίρει διεθνούς αναγνώρισης σαν μία από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες του 20ου αιώνα και θεωρείται πρωτοπόρος, αλλά και «μέντορας» για πολλές γυναίκες δημιουργούς. Εκφράζεται σε συνδυασμούς μέσων – παραδοσιακές τεχνικές σκαλίσματος με κείμενο, σχέδιο με γλυπτική, τυχαία αντικείμενα με performance. Εξερευνά καταστάσεις και συναισθήματα του παρόντος, ωστόσο η τέχνη της αντλεί έντονα από το παρελθόν.

Η Rachel Goodyear είναι Αγγλίδα καλλιτέχνης με βάση το Manchester. Είναι γνωστή για τα προκλητικά σχέδια της, τα περισσότερα από τα οποία εμπεριέχουν στοιχεία συσχετισμών ή επικοινωνίας, όπου οι ισορροπίες είναι ευαίσθητες και μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή – η παιχνιδιάρικη περιέργεια μπορεί εύκολα να γίνει σαδιστικό βασανιστήριο.

Η Sarah Ettlinger είναι Αγγλίδα καλλιτέχνης, που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η τέχνη της εξερευνά τα υποκείμενα, αυτά που είναι κάτω από την επιδερμίδα - υπαινιγμούς, προφάσεις, στερεότυπα, προκαταλήψεις – τα κεκρυμμένα. Η τρέχουσα δουλειά της φέρνει στο μυαλό την αδεξιότητα, τις σκανδαλιές της παιδικής ηλικίας, ενώ υμνεί την ομορφιά, την αθωότητα και τον αυθορμητισμό της. Την ίδια στιγμή μας θυμίζει ότι όλα αποκαλύπτονται μέσα από το οπτικό πρίσμα του ενήλικα.

Η Μάρθα Ζμπούνου είναι Ελληνίδα καλλιτέχνης, που ζει στη Θεσσαλονίκη. Η δουλειά της εξερευνά τις έννοιες της οικειότητας και της αποξένωσης, όπως βιώνονται υπό το πρίσμα της διαρκώς μεταβαλλόμενης σχέσης ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μικρόκοσμων που ενδεχομένως συνοψίζουν τις επιθυμίες μας.

Η Helen Frik είναι Αγγλίδα καλλιτέχνης, που ζει και εργάζεται στο Amsterdam. Εκφράζεται  σε ποικιλία μέσων– εγκαταστάσεις, πίνακες, σχέδια και γλυπτά.  Δημιουργεί σκηνές συσχετισμού μέσα από τις οποίες ξετυλίγει τα μυστήρια της ζωής. Η δουλειά της μοιάζει συχνά απλοϊκή αλλά την ίδια στιγμή αποπνέει μία αίσθηση υπόγειας έντασης.

Η Joanna Imrie είναι νέα Αγγλίδα καλλιτέχνης, που ζει στη Νότια Αφρική.  Εκφράζεται κυρίως μέσα από σχέδια και πίνακες, αποδίδοντας συχνά το γυναικείο σύμπαν με αφελή τρόπο, που όμως χαρακτηρίζεται από απρόσμενη αίσθηση μαύρου χιούμορ και βίαιων υπαινιγμών.

Η Natasha Law είναι Αγγλίδα καλλιτέχνης, με βάση το Λονδίνο. Τα χαρακτηριστικά της γυναικεία ημίγυμνα, λειτουργούν σαν απαθανατίσεις προσωπικών στιγμών. Ακροβατώντας ανάμεσα στα παραδοσιακά είδη του γυμνού και του πορτραίτου, η χαρακτηριστική γραφή της εκπέμπει σχεδόν μεθυστική θηλυκότητα.

Η Jessica Speckhard είναι νέα Αμερικανίδα καλλιτέχνης, που αυτό το διάστημα  έχει σαν βάση της την Αθήνα.  Δημιουργεί  αλληλεπιδραστική τέχνη σε ποικιλία μέσων, ενώ το έργο της περιστρέφεται γύρω από τις ανθρώπινες αντιδράσεις. Η δουλειά της μπορεί να προσδιοριστεί σαν μία μορφή ψυχολογικής εξερεύνησης.

Η Αλεξάνδρα Κολλάρου είναι Ελληνίδα δημιουργός, που ζει στην Αθήνα. Η δουλειά της έχει ιδιαίτερα υπαινικτικό χαρακτήρα και είναι έντονα αυτοαναφορική. Στα έργα της χρησιμοποιεί εκτενώς τις αντιθέσεις, έντονα στυλιζαρισμένα  στοιχεία και τη γραφή προκειμένου να περάσει διακριτικά –ή όχι και τόσο– μηνύματα.

Η Δήμητρα Γιαννακάκου Ραζέλου είναι Ελληνίδα καλλιτέχνης, που ζει στην Αθήνα. Δημιουργεί γλυπτά, πίνακες και εγκαταστάσεις από ατόφιο χρώμα, μεταφράζοντας το ίδιο το υλικό σε έργο τέχνης. Η δουλειά της αποτελεί σχόλιο πάνω στην εμπειρία της καθημερινότητας  και χαρακτηρίζεται από ειρωνεία και έκδηλη αίσθηση του χιούμορ.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης