tempo.gr

tempo.gr | Online περιοδικό ποικίλης ύλης

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής «No sugar added»

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής «No sugar added»

( 3 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: tempo team | Πέμπτη, 01.02.18 15:00
 

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής «No sugar added»

Την ομαδική έκθεση ζωγραφικής με θέμα «No sugar added» εγκαινιάζει την Τρίτη 6 Φεβρουαρίου και ώρα 8:00 μ.μ. έως 11:30 μ.μ. η Dépôt Art gallery. Η επιμέλεια της έκθεσης, που θα διαρκέσει έως τις 17 Φεβρουαρίου με τη συμμετοχή 24 σύγχρονων καλλιτεχνών, ανήκει στους ιστορικούς τέχνης Ευαγγελία Καϊράκη και Μαρία Μόσχα Καρατζόγλου.

No sugar added

Το 1967, τη χρονιά που οι Η.Π.Α. αυξάνανε δραματικά τις δυνάμεις τους στο Βιετνάμ, η Nancy Sinatra τραγουδούσε το τραγούδι του Lee Hazlewood «Sugar Town», από τον δίσκο με τον τίτλο -τι άλλο- «Sugar». Πίσω από την ποπ μουσική και τους φαινομενικά εύκολους στίχους, η ζάχαρη γίνεται μια μεταφορά για τα ναρκωτικά και για τα υποκατάστατα εν γένει. Για μία από τις προστατευόμενες καλλιτέχνιδές του, με το εύγλωττο όνομα Candy Darling, ο Lou Reed θα γράψει στο τραγούδι των The Velvet Underground, «Candy says»: Candy says I've come to hate my body and all that it requires in this world, καταδεικνύοντας την αντίθεση ανάμεσα στο γλυκό όνομα και την πικρή αλήθεια.

No sugar added

Η ίδια η ύπαρξη, άλλωστε εμφορείται από τις ίδιες αντιφάσεις. Μια πάλη ατέρμονη ανάμεσα στην «ηδίστη» οδό της κακίας και τη «χαλεπή» της αρετής, μία διαρκής σύγκρουση απέναντι σε δυνάμεις έσω και έξω υπέρτερες, στο ορθολογικό και το ανορθολογικό, την αίσθηση και τη συναίσθηση, τον ρεαλισμό, που συστηματοποιεί τον υπαρκτό κόσμο και την ουτοπία, που οροθετεί εκείνον των ονείρων. Και φτάνουμε στο σήμερα, την εποχή που αναπαράγονται, με τη βοήθεια και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με τρομαχτική ταχύτητα και σε ακόμα πιο τρομαχτική ποσότητα, εικόνες ανθρώπων, ζώων, τόπων, ρούχων, φαγητών, που μοιάζουν ολοένα και περισσότερο μεταξύ τους, μια πραγματικότητα κυριολεκτικά φιλτραρισμένη, ενώ το αναμάσημα ευφυολογημάτων έχει υποκαταστήσει τον στοχασμό, ακόμα και την σιωπή όπου χρειάζεται. Κι όλα αυτά ενώ η οικονομική κρίση και η συνακόλουθη εν γένει κρίση μαστίζει όχι μόνο την χώρα μας, αλλά και τον παγκόσμιο χάρτη, με τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες να αυξάνονται διαρκώς. Και η τέχνη;

No sugar added

Ένα παράδειγμα σύγχρονης τέχνης που μέσα από στοιχεία της καθημερινότητας μιλάει με ποιητικό τρόπο για προσωπικές πληγές και κοινωνικά προβλήματα (και που σχετίζεται κατά κάποιο τρόπο με την έκθεσή μας!) είναι η σειρά placebo του πρόωρα χαμένου Felix Gonzalez-Torres, όπου οι  θεατές μπορούσαν να ανοίξουν συσκευασίες από καραμέλες που ήταν στοιβαγμένες και να τις φάνε (σα να κατανάλωναν την ίδια την τέχνη, αλλά και το σώμα του συντρόφου του καλλιτέχνη που πέθανε από AIDS). Ο Nicolas Bourriaud στο δοκίμιό του Σχεσιακή αισθητική (Esthetique relationelle, 1998), μιλάει για την κατεύθυνση της σύγχρονης τέχνης που, μακριά από τον διδακτισμό, τις καινοτομίες και την πίστη σε ουτοπίες του παρελθόντος, μέσα από τα δεδομένα της κουλτούρας του σήμερα, προσπαθεί να διαχειριστεί τις σύγχρονες συνθήκες ζωής (le temps vécu, ο βιωμένος χρόνος) και γι’ αυτό είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι δεν είναι πολιτική ή κοινωνική. Μέσα λοιπόν από ατομικές προσπάθειες ή την τέχνη του δρόμου ή καλλιτεχνικές κολεκτίβες, οι εικαστικοί δημιουργούν την τέχνη του σήμερα, με αφορμή πολύ συχνά εικόνες από αυτό, με άλλοτε πιο καταγγελτικό  και άλλοτε πιο χαμηλόφωνο ύφος. Υπό την ευρύτερη έννοια, πρόκειται για ένα είδος ποπ αρτ (χωρίς να γίνεται σύγχυση με την επιτηδευμένα κιτς αισθητική του νέο-ποπ αρτ κινήματος). Η παρούσα έκθεση θέλαμε να είναι ενδεικτική αυτής της τάσης της τέχνης.

No sugar added

Σε εννοιολογικό  επίπεδο, τα έργα της έκθεσης πειραματίζονται με το δίπολο οικείου-ανοίκειου, ένα υπαρξιακό αντιστάθμισμα που εμφιλοχωρεί στην εικαστική δημιουργία. (π.χ., υπάρχει πάντοτε κάτι ενοχλητικό στους στυλιζαρισμένους πίνακες του Balthus ή τα συμμετρικά πλάνα του Wes Anderson). Όπως είπε και ο Φρόιντ μιλώντας για το αλλόκοτο (Das Unheimlich, 1919), με άξονα τις αντανακλάσεις της φανταστικής λογοτεχνίας στο θυμικό, το αλλόκοτο ενυπάρχει στην αντικατάσταση και την απώθηση του κάποτε οικείου. Ενός βιώματος της νεογνικής ακόμα ή και νηπιακής ηλικίας στις πύλες του υποσυνείδητου, βίωμα που εγκαλείται ανύποπτα ή και συστηματικά σαν κάτι ξένο, φοβιστικό και παράδοξο προϊούσης της ζωής. 

No sugar added

Ο διαρκής λοιπόν αγώνας να αντιπαλέψει το άτομο τους δράκους του, και τελικά να τους εξοντώσει, τις υπέρτερες και δαιμονικές δυνάμεις, που ορθώνονται μπροστά του, να επιβιώσει έκπτωτος από τον παράδεισο της νηπιακής ηλικίας στον ορυμαγδό της ενήλικης ζωής, αναπολώντας σαν παρηγοριά {παραμυθία: παρηγοριά (λογ.)} τα παραμύθια που άκουγε μικρός στη θαλπωρή μιας αγκαλιάς, τα βαζάκια με γλυκό του κουταλιού που ξεσήκωνε σκανταλιάρικα από τα ράφια της γιαγιάς. Κιβωτός μνήμης λοιπόν και όχι ένα ηθικοπλαστικό αφήγημα, κατά τον Γιουνγκ τα παραμύθια, όπου η ψυχή διηγείται την ιστορία της και το άτομο μοιραία αφηρωϊζεται μέσα από την προσωπική του ανάβαση. Οι δράκοι ηττώνται, τελικά, σε μια ακανθώδη, όσο και αποκαλυπτική διαδρομή από το πάθος στην κάθαρση.

No sugar added

24 σύγχρονοι καλλιτέχνες, άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στο σήμερα, με κίνητρο την εικαστική πράξη καταδύονται σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχής, σε μιαν απόπειρα να αναμοχλεύσουν κάτι καλά κρυμμένο, μυχό και ανείπωτο και απροκάλυπτα να το φέρουν στο φως. Δεν απορρίπτουν την ζάχαρη, μεγάλωσαν, μεγαλώσαμε με αυτήν, αλλά ανιχνεύουν τη ζωή κάτω από την επικάλυψή της. Μιλούν για τα όνειρα, τους φόβους, τις προσδοκίες, τις αγωνίες, τα άγχη, τις διαψεύσεις, τα διλήμματα και τα καταφύγιά τους, τα δικά τους και της γενιάς τους ή των συμπολιτών και συνανθρώπων τους. Δεν αρνούνται την παραστατικότητα ή τη σύνδεση με υλικά και αντικείμενα της καθημερινότητας, ενώ επιστρέφουν αρκετά στην παιδική τους ηλικία και γι αυτό συχνά χρησιμοποιούν μοτίβα και χρώματα που παραπέμπουν σε αυτήν. Ταυτόχρονα όμως, ανοίγουν συνειδητά μια χαραμάδα στο αίνιγμα και στα κενά που έχουν από αυτήν και διαχειρίζονται τα τραύματά τους, συλλογικά και ατομικά, με τρόπο δημιουργικό. Αυτός ο διάλογος μεταξύ του «οικείου» απτού -πραγματικού και του «ανοίκειου» ονειρικού -φαντασιακού μορφοποιείται μέσα από τη χειρονομία- τη φόρμα, τη γραμμή και το χρώμα- ο κόσμος αποδομείται και ανασυστήνεται, τα είδωλα στρεβλώνονται μέσα στους καθρεφτισμούς τους, τα μοτίβα αποκτούν τη δική τους σημειολογία. Η εμπειρία της θέασης αφυπνίζει τη μνήμη που αυτή με τη σειρά της συνειρμικά-συνειδησιακά ή και αθέλητα-ασυνείδητα εισχωρεί στα εσώτερα της ψυχής και έρχεται αντιμέτωπη με τις καθηλώσεις της. Ένας δονούμενος εικαστικός μικρόκοσμος, δηκτικός όσο και γλαφυρός, σκηνογραφημένος σε έναν ουτοπικό χωροχρόνο που ωθεί αυθόρμητα τον επισκέπτη να γίνει μέτοχος και κοινωνός του.  Ποιός είπε, άλλωστε, ότι τα παραμύθια είναι αθώα;

No sugar added

Στην έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί: Αγγελίδου Έφη, Ασπρογεννίδου Θεοδώρα, Βαρδάκα Κέλλυ, Γεράκη Εύα, Γκουσγκούνης Σωτήρης, Θωμάς Γεράσιμος, Ζαχαράκης Γιάννης, Καράλη Αγγέλα, Κεχαγιά Ελισάβετ, Κοκκίνη Γεωργία, Μαντζούκα Αντωνία, Μαυρογένη Άννα, Μπόμπορη Αγγελική, Νασιοπούλου Ντιάνα, Οικονόμου Μαρία, Παπαδημητρίου Γιώργος, Παπαδουλή Αφροδίτη, Σιαλακάς Νίκος, Στεφανοπούλου Πάμελα, Ταπεινού Μάγια – Γαλάτεια, Τζομάκας Γιάννης, Τσαλδίρη Ελένη, Φερεντίνου Αμαλία, Χατζή Κατερίνα.

INFO
Dépôt Art gallery
Νεοφύτου Βάμβα 5
Κολωνάκι Αθήνα
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή 14:00 – 20:00
Σάββατο 11:00 – 15:00
Κυριακή κλειστά
Δευτέρα κατόπιν ραντεβού
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης