Η Γέννηση της Αφροδίτης, το αριστούργημα του Μποτιτσέλλι
Η Αφρόδιτη, η θεά της ομορφιάς, αποτυπώνει το θαυμασμό που αισθάνονταν για την ομορφιά και τη συμμετρία οι αρχαίοι Έλληνες. Σε τέτοιο βαθμό που μία θεότητα έπρεπε να την εκπροσωπεί και να συμβολίζει την ωραιότητα του γυναικείου σώματος που μεταβάλλεται και έχει τη σπάνια ικανότητα να βιώσει πολλές εμπειρίες.
Ο Σάντρο Μποτιτσέλλι, διάσημος ζωγράφος της Αναγέννησης, βίωσε τις πολιτικές του πεποιθήσεις να ξεπερνούν και να παραγκωνίζουν το έργο του. Ωστόσο, το ενδιαφέρον γύρω από το καλλιτεχνικό του έργο ξεκίνησε να αναζωπυρώνονται, με αποτέλεσμα από τον 19ο αιώνα να αποκτήσει τη θέση στο πάνθεον των μεγάλων της τέχνης.
Η Αφροδίτη που αναδύεται από τα νερά της Κύπρου αποτελεί το διασημότερο έργο του και έναν ύμνο στο γυναικείο σώμα, την ομορφιά και τη νεότητα.
Πίνακας του 1485, ο οποίος αποτελεί φόρο τιμής στην ελληνική μυθολογία και τη θεά της Ομορφιάς.
Πίνακας ορόσημο για την ποπ κουλτούρα, ο Μποτιτσέλλι φιλοτεχνεί έναν πίνακα που ενώ υμνεί την αγνότητα, παράλληλα αφήνει παντού ερωτικούς υπαινιγμούς. Από τον κυματισμό των μαλλιών της Αφροδίτης, τη θελκτική στάση σώματος και την ωραιότητα του προσώπου.
Οι Ώρες προστρέχουν να τη σκεπάσουν, ενώ εκείνη καλύπτει με το χέρι της το στήθος και με τα μακριά της μαλλιά τη γενετήσια περιοχή, φανερώνοντας συστολή απέναντι στα σημεία του σώματος που συνδέονται άμεσα με τη σεξουαλικότητα. Στέκεται επάνω σε ένα κοχύλι, το οποίο για πολλούς λειτουργεί ως συμβολισμός του αιδοίου, καθώς η μορφολογία του παραπέμπει εξωτερικά σε αυτό.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν ο Κρόνος κατέλαβε την εξουσία από τον πατέρα του τον Ουρανό, έκοψε τα γεννητικά του όργανα και τα πέταξε στη θάλασσα. Από αυτά προέκυψε η ανάδυση της Αφροδίτης, με επικρατέστερο τόπο καταγωγής την Κύπρο.
Ο Μποτιτσέλλι παίζει με τα πιο συντηρητικά μας ένστικτα, πυροδοτώντας τον ενθουσιασμό και τη σαγήνη που δημιουργεί το όμορφο γυναικείο σώμα ως φορέας νιότης και ζωής.
Παρά τη γυμνή της απεικόνιση, η Αφροδίτη συμβολίζει και πάλι την πνευματική ομορφιά και όχι τη σαρκική έλξη, ως σύμβολο του ανώτερου και του ωραίου.
Εξίσου άξιο αναφοράς ότι το σώμα της Αφροδίτης δεν είναι υπερβολικά αδύνατο αλλά πιο ντελικάτο, δίνοντας έμφαση στο υγιές σώμα που δεν κινείται σε κανένα άκρο υπερβολής.
Η θάλασσα λειτουργεί πολλές φορές αφροδισιακά, δεν είναι τυχαίο ότι ερωτικές σκηνές της ποπ κουλτούρας είχαν ως κέντρο έμπνευσης εκείνη, τον παφλασμό των κυμάτων και το υδάτινο στοιχείο.
Ο ζωγράφος της Άνοιξης δεν θα μπορούσε να μην υμνήσει τη Ζωή, την Ομορφιά, το Ωραίο, που ως φιλοσοφικές έννοιες προσδίδουν αισθητική απόλαυση και βαθύτερη ανάλυση της συμμετρίας και της αξίας που περιέχουν.
