Αεροπλανάκι…

Αεροπλανάκι…

( 35 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Κυριακή, 11.08.19 13:50
 

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το σχολείο. Ανακάτεψε βιαστικά το τσάι της που είχε ήδη κρυώσει, ίσιωσε τη φούστα της, ξεκρέμασε το γκρι σακάκι και τοποθέτησε τα τετράδια των μαθητών στην τσάντα της. Ένα από αυτά το έβαλε σε διαφορετική θέση.

Το προηγούμενο απόγευμα, διορθώνοντας τις εκθέσεις των μαθητών ήρθε αντιμέτωπη με ένα παράξενο θέαμα. Ανάμεσα στα τετράδια υπήρχε και ένα με λιγοστές σελίδες. Ξεφυλλίζοντάς το διαπίστωσε πως αρκετές ήταν σχισμένες, άλλες κομμένες  στη μέση και δυο τρεις είχαν ζωγραφισμένα γραμμές σαν σπιτάκια  και θάλασσα. Έψαξε στο εξώφυλλο το όνομα του μαθητή. Δαμιανός. Τρίτο θρανίο, λιγομίλητος, χωρίς ιδιαίτερη συμμετοχή, αρκετές απουσίες. Η έκθεσή του είχε πολλά λάθη, αν και όμορφα γραμμένη, η εικόνα όμως αυτού του τετραδίου την έκανε έξω φρενών. Κράτησε το τετράδιο στην άκρη,  αδυνατούσε να το κοιτάξει δεύτερη φορά. Άνοιξε το επόμενο. Καθαρό, γράμματα στρογγυλά, κάπως ανεκτή ιστορία.

Πριν ξεκινήσει το μάθημα ζήτησε από τους μαθητές να επαναλάβουν τους κανόνες της τάξης. Στη συνέχεια μοίρασε τα τετράδια και τους ζήτησε να μετρήσουν τις σελίδες. Αν κάποιο τετράδιο είχε λιγότερες από 50 σελίδες, ο μαθητής θα έπρεπε να το αντικαταστήσει με ένα καινούργιο που να έχει ακριβώς 50. Με την άκρη του ματιού της είδε το Δαμιανό να σκύβει το κεφάλι. Χαμογέλασε. Το μήνυμα είχε περάσει λοιπόν.

Μέρες αργότερα, ένα ηλιόλουστο Σάββατο η κυρία Μερόπη επέστρεψε από τα πρωινά της ψώνια, τακτοποίησε το σπίτι της, και με μια κούπα αχνιστό καφέ ετοιμάστηκε να στάξει κόκκινο μελάνι στα μπλε χειρόγραφα των μαθητών της. Αμέσως θυμήθηκε το περίεργο τετράδιο. Έψαξε ανάμεσα στα υπόλοιπα. Το βρήκε πεσμένο πίσω από τη θήκη της τσάντας της. Το άνοιξε με ανυπομονησία κι ένα μείγμα απογοήτευσης, θυμού και στάλες καφέ σχηματίστηκε ανάμεσα στις ρυτίδες της. Όχι μόνο δεν ήταν καινούργιο, αλλά πλέον έλειπαν και άλλες σελίδες. Το έκλεισε με δύναμη. Τη Δευτέρα κιόλας. Το δίχως άλλο, αυτό το παιδί έπρεπε να πάρει ένα μάθημα.

Στο σχολείο έφτασε νωρίς, μερικά παιδιά στην αυλή και μια παρέα συναδέλφων συζητούσαν για το νέο λιμάνι στο νησί. Τους απέφυγε με ένα νεύμα. Στο κεντρικό γραφείο η καθαρίστρια είχε μόλις γυαλίσει το πάτωμα με ένα πηχτό πρασινωπό υγρό που μύριζε καμφορά. Την πλησίασε με μάτια χαμηλωμένα, λες και θα τη ρωτούσε κάτι φριχτό.

Στο τέλος της ημέρας η κυρία Μερόπη ζήτησε από τους μαθητές να ανοίξουν τα τετράδιά τους. Εκείνα τα μπλε, τα προσεγμένα, με τα στρογγυλά γράμματα. Να σκίσουν μια σελίδα για κάθε ευχή που θα ήθελαν να πραγματοποιηθεί, να την κάνουν αεροπλανάκι και όλες μαζί να τις αφήσουν να πετάξουν μακριά γιατί εκείνες δε χρειάζονται διεύθυνση, ξέρουν σε ποιόν να πάνε.

Λίγο πριν να χτυπήσει το κουδούνι, η έδρα γέμισε γέλια, ταξίδια κι ευχές. Για τη γιαγιά που έχει καιρό να έρθει, ένα ποδήλατο με ροζ καλαθάκι, ο μπαμπάς σε ταξίδι, μια κούκλα που μιλάει, μπασκέτα στο πάρκο, να κλείσει το σχολείο, ένα βαπόρι για την Αμερική. Η κυρία Μερόπη πήρε να ανακατεύει τα αεροπλανάκια, να τα αγγίζει απαλά στα φτερά τους, να χαζεύει την αλλοπρόσαλλη μύτη τους. Και όσο τα πλησίαζε, τόσο ταξίδευε μαζί τους.

Και σαν κάποιος να διάβασε τη λαχτάρα της, άφησε δειλά μπροστά της ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί. Γύρισε απορημένη. Είδε το Δαμιανό. Κατέβασε τα μάτια εκείνος. Για σένα, κυρία, να κάνεις αεροπλάνο. Κατέβασε κι εκείνη τα μάτια. Σαν να μη χωρούσε το βλέμμα αυτού του παιδιού στη δική της μικρή ψυχή. Κατάφερε να του χαμογελάσει. «Θα σου φτάσουν όμως έτσι τα φύλλα για τα δικά σου αεροπλανάκια;».

Χαμογέλασε κι εκείνος. «Ναι, κυρία, θα μου πάρει εμένα άλλο η μαμά μου άμα τελειώσει αυτό».

Σήκωσε τα μάτια της η κυρία Μερόπη. «Είμαι σίγουρη ότι θα σου πάρει το ίδιο, είναι το πιο όμορφο από όλα».

Το ίδιο απόγευμα, σε ένα κρύο σαλόνι, μια δασκάλα με αδυναμία στα όμορφα τετράδια, άφησε να της φύγει ένα τσαλακωμένο αεροπλανάκι φορτωμένο ευχές. Για τον πατέρα της που έφυγε νωρίς, για ένα ταξίδι στην Κούβα, για υγεία, για ένα σπίτι με κήπο, για έναν διορισμό. Και για μια μητέρα που δε θα μπορέσει να αγοράσει ξανά ένα μπλε τετράδιο στο μονάκριβο γιό της, για μια αδελφούλα που δε θα το γεμίσει ποτέ πια με θάλασσα και σπιτάκια από γραμμές και για μια γιαγιά που παλεύει σκυφτή να γυαλίσει ένα πάτωμα αφήνοντας να καθρεφτιστούν τα πιο καθαρά μάτια του κόσμου.

Δαμιανέ, συγγνώμη.

Η δασκάλα σου

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα. Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το…

Υπόκλιση…

Στο υπόγειο της οδού Βαλσάμη η λάμπα έκαιγε εδώ και μέρες. Κάπου κάπου ακουγόταν ένας θόρυβος πνιχτός σαν σουβλιά σε λαμαρίνα κι έπειτα πηχτή σιωπή. Στο διπλανό δωμάτιο η κυρά Ευθαλία στριφογύριζε στα χέρια της ένα παλιό μπατζάκι για κόντεμα. Κι έσπαγε το κεφάλι της… Εκείνο το απόγευμα ο μικρός της γιος λέει θα έπαιζε στο θέατρο. Τον…

Ελληνοφρένεια: Ο τσολιάς επιστρέφει στα ερτζιανά!

Από τη συχνότητα του ραδιοφωνικού σταθμού ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 θα εκπέμπει στο εξής η «Ελληνοφρένεια», όπως ανακοινώθηκε. Οι εκπομπές θα ξεκινήσουν στις 9 του Σεπτέμβρη και θα μεταδίδονται Δευτέρα έως Παρασκευή 13:00 με 14:00 το μεσημέρι. Ακολουθεί η ανακοίνωση του σταθμού, αναλυτικά: «Τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 καλωσορίζουν την «Ελληνοφρένεια»…

Ο Πεταλωτής για τους μισθούς των 40.000 ευρώ στην ΕΡΤ

Με αφορμή τις ανακατατάξεις σε πρόσωπα της ΕΡΤ μετά την αλλαγή κυβέρνησης και την έλευση προσεχώς νέων μεγάλων ονομάτων στο Ραδιομέγαρο, άναψε η συζήτηση για τα συμβόλαιά τους και το κατά πόσο η δημόσια τηλεόραση μπορεί να καλύψει τις υψηλές οικονομικές τους απαιτήσεις.  Ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Πεταλωτής, έσπευσε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης