Αεροπλανάκι…

Αεροπλανάκι…

( 36 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Κυριακή, 11.08.19 13:50
 

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το σχολείο. Ανακάτεψε βιαστικά το τσάι της που είχε ήδη κρυώσει, ίσιωσε τη φούστα της, ξεκρέμασε το γκρι σακάκι και τοποθέτησε τα τετράδια των μαθητών στην τσάντα της. Ένα από αυτά το έβαλε σε διαφορετική θέση.

Το προηγούμενο απόγευμα, διορθώνοντας τις εκθέσεις των μαθητών ήρθε αντιμέτωπη με ένα παράξενο θέαμα. Ανάμεσα στα τετράδια υπήρχε και ένα με λιγοστές σελίδες. Ξεφυλλίζοντάς το διαπίστωσε πως αρκετές ήταν σχισμένες, άλλες κομμένες  στη μέση και δυο τρεις είχαν ζωγραφισμένα γραμμές σαν σπιτάκια  και θάλασσα. Έψαξε στο εξώφυλλο το όνομα του μαθητή. Δαμιανός. Τρίτο θρανίο, λιγομίλητος, χωρίς ιδιαίτερη συμμετοχή, αρκετές απουσίες. Η έκθεσή του είχε πολλά λάθη, αν και όμορφα γραμμένη, η εικόνα όμως αυτού του τετραδίου την έκανε έξω φρενών. Κράτησε το τετράδιο στην άκρη,  αδυνατούσε να το κοιτάξει δεύτερη φορά. Άνοιξε το επόμενο. Καθαρό, γράμματα στρογγυλά, κάπως ανεκτή ιστορία.

Πριν ξεκινήσει το μάθημα ζήτησε από τους μαθητές να επαναλάβουν τους κανόνες της τάξης. Στη συνέχεια μοίρασε τα τετράδια και τους ζήτησε να μετρήσουν τις σελίδες. Αν κάποιο τετράδιο είχε λιγότερες από 50 σελίδες, ο μαθητής θα έπρεπε να το αντικαταστήσει με ένα καινούργιο που να έχει ακριβώς 50. Με την άκρη του ματιού της είδε το Δαμιανό να σκύβει το κεφάλι. Χαμογέλασε. Το μήνυμα είχε περάσει λοιπόν.

Μέρες αργότερα, ένα ηλιόλουστο Σάββατο η κυρία Μερόπη επέστρεψε από τα πρωινά της ψώνια, τακτοποίησε το σπίτι της, και με μια κούπα αχνιστό καφέ ετοιμάστηκε να στάξει κόκκινο μελάνι στα μπλε χειρόγραφα των μαθητών της. Αμέσως θυμήθηκε το περίεργο τετράδιο. Έψαξε ανάμεσα στα υπόλοιπα. Το βρήκε πεσμένο πίσω από τη θήκη της τσάντας της. Το άνοιξε με ανυπομονησία κι ένα μείγμα απογοήτευσης, θυμού και στάλες καφέ σχηματίστηκε ανάμεσα στις ρυτίδες της. Όχι μόνο δεν ήταν καινούργιο, αλλά πλέον έλειπαν και άλλες σελίδες. Το έκλεισε με δύναμη. Τη Δευτέρα κιόλας. Το δίχως άλλο, αυτό το παιδί έπρεπε να πάρει ένα μάθημα.

Στο σχολείο έφτασε νωρίς, μερικά παιδιά στην αυλή και μια παρέα συναδέλφων συζητούσαν για το νέο λιμάνι στο νησί. Τους απέφυγε με ένα νεύμα. Στο κεντρικό γραφείο η καθαρίστρια είχε μόλις γυαλίσει το πάτωμα με ένα πηχτό πρασινωπό υγρό που μύριζε καμφορά. Την πλησίασε με μάτια χαμηλωμένα, λες και θα τη ρωτούσε κάτι φριχτό.

Στο τέλος της ημέρας η κυρία Μερόπη ζήτησε από τους μαθητές να ανοίξουν τα τετράδιά τους. Εκείνα τα μπλε, τα προσεγμένα, με τα στρογγυλά γράμματα. Να σκίσουν μια σελίδα για κάθε ευχή που θα ήθελαν να πραγματοποιηθεί, να την κάνουν αεροπλανάκι και όλες μαζί να τις αφήσουν να πετάξουν μακριά γιατί εκείνες δε χρειάζονται διεύθυνση, ξέρουν σε ποιόν να πάνε.

Λίγο πριν να χτυπήσει το κουδούνι, η έδρα γέμισε γέλια, ταξίδια κι ευχές. Για τη γιαγιά που έχει καιρό να έρθει, ένα ποδήλατο με ροζ καλαθάκι, ο μπαμπάς σε ταξίδι, μια κούκλα που μιλάει, μπασκέτα στο πάρκο, να κλείσει το σχολείο, ένα βαπόρι για την Αμερική. Η κυρία Μερόπη πήρε να ανακατεύει τα αεροπλανάκια, να τα αγγίζει απαλά στα φτερά τους, να χαζεύει την αλλοπρόσαλλη μύτη τους. Και όσο τα πλησίαζε, τόσο ταξίδευε μαζί τους.

Και σαν κάποιος να διάβασε τη λαχτάρα της, άφησε δειλά μπροστά της ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί. Γύρισε απορημένη. Είδε το Δαμιανό. Κατέβασε τα μάτια εκείνος. Για σένα, κυρία, να κάνεις αεροπλάνο. Κατέβασε κι εκείνη τα μάτια. Σαν να μη χωρούσε το βλέμμα αυτού του παιδιού στη δική της μικρή ψυχή. Κατάφερε να του χαμογελάσει. «Θα σου φτάσουν όμως έτσι τα φύλλα για τα δικά σου αεροπλανάκια;».

Χαμογέλασε κι εκείνος. «Ναι, κυρία, θα μου πάρει εμένα άλλο η μαμά μου άμα τελειώσει αυτό».

Σήκωσε τα μάτια της η κυρία Μερόπη. «Είμαι σίγουρη ότι θα σου πάρει το ίδιο, είναι το πιο όμορφο από όλα».

Το ίδιο απόγευμα, σε ένα κρύο σαλόνι, μια δασκάλα με αδυναμία στα όμορφα τετράδια, άφησε να της φύγει ένα τσαλακωμένο αεροπλανάκι φορτωμένο ευχές. Για τον πατέρα της που έφυγε νωρίς, για ένα ταξίδι στην Κούβα, για υγεία, για ένα σπίτι με κήπο, για έναν διορισμό. Και για μια μητέρα που δε θα μπορέσει να αγοράσει ξανά ένα μπλε τετράδιο στο μονάκριβο γιό της, για μια αδελφούλα που δε θα το γεμίσει ποτέ πια με θάλασσα και σπιτάκια από γραμμές και για μια γιαγιά που παλεύει σκυφτή να γυαλίσει ένα πάτωμα αφήνοντας να καθρεφτιστούν τα πιο καθαρά μάτια του κόσμου.

Δαμιανέ, συγγνώμη.

Η δασκάλα σου

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι τεχνικές προπαγάνδας των ΜΜΕ

Του Ευστράτιου Παπάνη* Κατά τον Ellul (1965) η προπαγάνδα αποτελεί…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης