Μια ζαριά καλή…

Μια ζαριά καλή…

( 22 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Τετάρτη, 18.09.19 23:56
 

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα.

Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το κατοστάρικο. Η τύχη το ‘φερε ξημερώματα να γεμίσει η τσέπη του, γλυκάθηκε με το χαρτικό,  δέκα  χρόνια στο ραφτάδικο τόσο χρήμα δεν είχε περάσει από τα χέρια του.

Από εκείνη τη μέρα λες και κάτι σφήνωσε μέσα του. Όλα του έφταιγαν. Αργούσε στο μαγαζί, μάλωνε με τους προμηθευτές, λογόφερνε με τους υπαλλήλους, αρπαζότανε με τους πελάτες. Στριφογύριζε την ταμειακή, μετρούσε κάθε λίγο την είσπραξη, μπαινόβγαινε στη σάλα σαν γύπας που του κρύψανε τη λεία. Δεν άργησε να φτάσει στα αυτιά της Ματούλας, τον είχαν δει λέει σε ένα καταγώγι να μπαίνει αργά, με ένα μπουκάλι στο χέρι. Πιο δίπλα κορίτσια με πόντους στο καλσόν καλούσαν στην κάμαρη τους περαστικούς.

Το επόμενο πρωί πήγε να τον βρει. Της φάνηκε ξενυχτισμένος. Τα μαλλιά του ανάκατα, μύριζε το σπίτι ποτό, γόπες σωρός στο τασάκι. Ένα παντελόνι κουβαριασμένο στην καρέκλα, στάλες πομάδας ριγμένες στο νεροχύτη, καφές πουθενά, ένα βαζάκι με μέλι κρυσταλλωμένο από καιρό στο ντουλάπι. Έκανε να ανοίξει  τα παράθυρα, η υγρασία έτρεχε στο νοτισμένο τζάμι,  γρύλισε ένα απότομο όχι εκείνος σαν σφυριά σε πυρωμένο μέταλλο.  Το πρώτο που της έλεγε ποτέ. Τρόμαξε η Ματούλα. Τον κοίταξε καλά. Δεν τον γνώριζε αυτόν εδώ. Στεκόταν στη θέση του μνηστήρα της, είχε στο μάγουλο το ίδιο σημάδι από ευλογιά, στα χέρια του φορούσε τη βέρα της, μα θα παιρνε όρκο πως δεν ήταν ο Μενέλαος. Τον είδε να την πλησιάζει, ο φόβος έκανε τα μηλίγγια της να γεμίζουν σπασμένο γυαλί. Ένιωσε την ανάσα του θολή να την κυκλώνει, κάτι μουρμούρισε εκείνος, σκότωσαν οι λέξεις χωρίς σιγαστήρα το χρόνο. Στο τραμ για το σπίτι νόμιζε πως όλοι κοιτούν το σημάδι στο δεξί της χέρι. Σκεπάστηκε με το πανωφόρι σφιχτά για να μη δουν το μεγαλύτερο. Εκείνο στο μέρος της καρδιάς.

Δύο μέρες μετά, στο στενό της οδού Μπελοφάντη, μερικά κορίτσια σαχλαμάριζαν με δύο νεαρούς μεταφορείς. Τις είχε δασκαλέψει η μαντάμ Δόμνα να μη δηλώνουν επάγγελμα. Πάνω στην κουβέντα και τα αστεία έπεσε και η πληροφορία για τη λέσχη στο υπόγειο.

Εκείνο το βράδυ ο Μενέλαος είχε ρέντα. Έπεφταν τα χαρτιά παραγγελιά. Σε ένα γύρισμα της τράπουλας βρέθηκε με δύο κόλπα. Ο ναύτης δίπλα του με τα γυαλιά έδειχνε χαμένος από χέρι. Του πέταξε ένα ντάμα μπαστούνι. Καλό για την ώρα, αλλά είπε να περιμένει κι άλλο γύρο, ζητούσε  μεγαλύτερη ζημιά. Τράβηξε ένα από τη στοίβα, το πέταξε όπως ήρθε.  Ο τύπος δίπλα του φύσηξε καπνό, σημάδι ότι είχε αγχωθεί. Πήρε από τη στοίβα κι αυτός, πήγε πάσο. Πόνταρε ο γέρος  πιο πέρα  τα τριπλά, ένιωσε ο Μενέλαος το αίμα του να καίει, όπως την πρώτη φορά. Μπήκε με ό,τι είχε, λεφτά, το ρολόι, μια βέρα, τον σταυρό του. Στο τραπέζι η ντάμα μπαστούνι έκανε υπομονή. Ο Μενέλαος το έβλεπε. Σε λίγο πλησίαζε η νίκη. Χωρίς να περιμένει, απλώθηκε να πάρει χαρτί, πάσο θα πήγαινε και ο δίπλα.  Έβλεπε τα τσαλακωμένα κατόφραγκα να του γνέφουν, το χαμόγελο επέστρεψε και πάλι στα χείλη του. Μα ένα χέρι του έκοψε τη φόρα. Ο τύπος δίπλα στο ναύτη, με την ουλή βαθιά στο πηγούνι κρατούσε ήδη στα χέρια του τη ντάμα. Άπλωσε τα χαρτιά του ένα ένα, κάθε χαρτί και μια κοψιά, ο πόνος μέχρι το μεδούλι. Φουλ.

Στο μικρό μπαλκόνι ο ήλιος έμπαινε κρυφά μέσα από τις γρίλιες. Μέχρι το μεσημέρι η γειτονιά είχε μυρίσει ραβανί με μαστίχα κι ένα στενό πιο κάτω το άρωμα από ψωμί ζύμωνε στο πέρασμά του εικόνες και θύμησες.

Επιστρέφοντας σπίτι ο Σωτήρης είχε σταθεί σε έναν πλανόδιο, γέμισε ένα σακουλάκι κάστανα και αγόρασε καραμέλες φλόκας που άρεσαν στη γυναίκα του. Φτάνοντας τη βρήκε να ποτίζει το βασιλικό και να του τραγουδάει. Χαμογέλασε αθόρυβα. Όλα τα αγαπούσε στη Ματούλα. Τα γλυκά της λόγια, τον τρόπο που τον ξυπνούσε για τη δουλειά, το φόβο της μην κάνει κακό σε κάποιο έντομο, το σημάδι στο δεξί της χέρι.

Ένα μεσημέρι την είχαν δει με κάποιον τύπο στο πάρκο με μαύρο κασκέτο και ουλή. Ρώτησε κι έμαθε. Χαρτοκλέφτης, τοκογλύφος, μην μπλέξεις. Το ίδιο βράδυ την ακολούθησε. Την είδε να κλαίει, να κοντοστέκεται, να ρίχνει έναν φάκελο κάτω από μια πόρτα. Πήγε και βρήκε τον τύπο. Ένας σταυρός, μια λίρα, πάνε αυτά, πουλήθηκαν σε μια κυρία. Ένα δαχτυλίδι με κόκκινη πέτρα είχε ξεμείνει. Το στριφογύρισε, διάβασε το όνομα. Κατάλαβε. Την άλλη μέρα γύρισε πιο αργά στο σπίτι. Πάνω στο κομοδίνο της ένα ζευγάρι σκουλαρίκια κι ένα φυλαχτό, τα μόνα της κοσμήματα. Άφησε δίπλα ένα κουτάκι. Της ανήκε αυτό το δαχτυλίδι. Κι ας πουλήθηκε σε χαμένη παρτίδα. Τι κι αν έγραφε ένα άλλο όνομα. Δεν τον ένοιαζε. Εκείνος δεν είχε σκοπό να περιμένει δεύτερο γύρο για να αρπάξει το σωστό χαρτί. Ήξερε πως η ζωή δε φέρνει πίσω όσα χάνονται.

Και με τη σκέψη αυτή έτρεξε να την ανταμώσει στην βεράντα.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα. Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το…

Υπόκλιση…

Στο υπόγειο της οδού Βαλσάμη η λάμπα έκαιγε εδώ και μέρες. Κάπου κάπου ακουγόταν ένας θόρυβος πνιχτός σαν σουβλιά σε λαμαρίνα κι έπειτα πηχτή σιωπή. Στο διπλανό δωμάτιο η κυρά Ευθαλία στριφογύριζε στα χέρια της ένα παλιό μπατζάκι για κόντεμα. Κι έσπαγε το κεφάλι της… Εκείνο το απόγευμα ο μικρός της γιος λέει θα έπαιζε στο θέατρο. Τον…

Ελληνοφρένεια: Ο τσολιάς επιστρέφει στα ερτζιανά!

Από τη συχνότητα του ραδιοφωνικού σταθμού ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 θα εκπέμπει στο εξής η «Ελληνοφρένεια», όπως ανακοινώθηκε. Οι εκπομπές θα ξεκινήσουν στις 9 του Σεπτέμβρη και θα μεταδίδονται Δευτέρα έως Παρασκευή 13:00 με 14:00 το μεσημέρι. Ακολουθεί η ανακοίνωση του σταθμού, αναλυτικά: «Τα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 καλωσορίζουν την «Ελληνοφρένεια»…

Ο Πεταλωτής για τους μισθούς των 40.000 ευρώ στην ΕΡΤ

Με αφορμή τις ανακατατάξεις σε πρόσωπα της ΕΡΤ μετά την αλλαγή κυβέρνησης και την έλευση προσεχώς νέων μεγάλων ονομάτων στο Ραδιομέγαρο, άναψε η συζήτηση για τα συμβόλαιά τους και το κατά πόσο η δημόσια τηλεόραση μπορεί να καλύψει τις υψηλές οικονομικές τους απαιτήσεις.  Ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Πεταλωτής, έσπευσε…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Αεροπλανάκι…

Εκείνη την Παρασκευή του Οκτώβρη η κυρία Μερόπη ξεκίνησε πάλι για το…

Οι βροχεροί άνθρωποι

Έχεις βρεθεί στην εξοχή πριν αρχίσει να βρέχει; Έχεις μυρίσει το χώμα…

Κι όταν πατάς τα όρια...;

Όρια. Καταβάθος, εαυτέ μου, δεν ξέρω αν συμπάθησες ποτέ στ' αλήθεια…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την…

Το ξεπούλημα της ΔΕΗ και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας τα…

Ζήσε τη στιγμή!

Ζήσε τη στιγμή γιατί το επόμενο λεπτό θα είναι ανάμνηση. Η κάθε στιγμή…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Κλεπτομανία

Η κλεπτομανία ορίζεται ως μία συναισθηματική διαταραχή του ελέγχου…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης