Καλό συναπάντημα...

Καλό συναπάντημα...

( 14 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Σάββατο, 28.09.19 13:55
 

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις εκατό. Ανάμεσά τους κι εκείνη του Πασχάλη. Μερικές μέρες πριν, σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά έπεσε το μάτι του στις ανακοινώσεις. Έκανε τόσο κρύο εκείνο το πρωινό που η σκέψη ενός γραφείου, ακόμα και σε ιγκλού στη Σιβηρία φάνταζε σωτήρια. Σήμερα όμως, κατηφορίζοντας το πλακόστρωτο ένιωθε μια ζέστη αλλόκοτη.

Στρίβοντας το στενό έπεσε με φόρα πάνω σε έναν φίκο. Σχεδόν τον λυπήθηκε. Του φάνηκε τόσο παράταιρος με τόσες πικροδάφνες τριγύρω. Μια μικροκαμωμένη κοπέλα σε γκρι φόρεμα με κότσο περπατούσε σφίγγοντας τα χέρια της. Πιο πέρα δύο άλλοι με λινό σακάκι και γραβάτα είχαν πιάσει για τα καλά την κουβέντα. Ρώτησε για σίγουρα. Ένας από τους δύο του έδειξε τη λίστα κολλημένη σε ένα τζάμι. Βρήκε το όνομά του. Κάπου προς τη μέση. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να καταφτάνουν κι άλλοι. Με κοστούμια, ταγιέρ, μερικοί με τζιν, άλλος με γραβάτα. Χαρτιά, πτυχία, περγαμηνές. Στηρίχτηκε o Πασχάλης σε μια γωνιά. Ένιωσε τα πόδια του βαριά, να βουλιάζουν στο χώμα σαν φίκος.

Λίγο πριν τις εννέα μια υπάλληλος με αυστηρό κοστούμι και μαλλιά ασφυκτικά δεμένα άνοιξε με θόρυβο την πόρτα. Φώναξε μερικά ονόματα και χάθηκε. Ακουμπισμένος σε ένα πεζούλι, ο Πασχάλης έβλεπε κόσμο να έρχεται και να αποχωρεί, σαν ασθενής σε επισκεπτήριο. Λίγα ονόματα είχαν μείνει ακόμα. Και τι δε θα έδινε για έναν καφέ, ένα κουλούρι. Καθώς πλησίαζε η σειρά του έκανε να ξεπιαστεί. Το μάτι του έπεσε σε μια φιγούρα με ανακατωμένα σγουρά μαλλιά που πλησίαζε τρέχοντας. Την είδε να ρωτάει τριγύρω, να γουρλώνει τα μάτια της ψάχνοντας τον αριθμό της στη λίστα και να μιλά με την γκρίζα υπάλληλο. Κι αμέσως μετά να κάθεται στα σκαλάκια σφίγγοντας την τσάντα της. Σε μια στιγμή την είδε που τον κοίταζε. Της χαμογέλασε αμήχανα. Σηκώθηκε εκείνη, πήγε κοντά του. «Πόση ώρα τους κρατάνε;» τον ρώτησε σχεδόν ξέπνοα. «Δεν αργούν, μην ανησυχείς. Σε ποια σειρά είσαι;». «Σε καμία» χαμογέλασε  εκείνη, «δεν παρέλαβαν την αίτησή μου».

Την έλεγαν Δάφνη Οικονόμου. Πριν από δύο ώρες είχε καταφτάσει από τη Σάμο για τη συνέντευξη. Η οικογένεια της ούτε να ακούσει για φευγιό, κανόνιζαν αρραβώνες και αντιπαροχή το πατρικό, δανείστηκε χρήματα κρυφά από τη νονά της για το ταξίδι. Έβγαλε και του έδειξε τα σχέδια της. Τα πέρασε για φωτογραφίες ο Πασχάλης, τόσο αληθινά ήταν. Ένα πουλί, μια ραπτομηχανή, ένα μωρό στην κούνια. Προς το τέλος της συλλογής μια φρουτιέρα με κατακίτρινες μπανάνες έκανε το στομάχι του να διαμαρτυρηθεί. Έψαξε την τσάντα της η Δάφνη, του έδωσε ένα σάντουιτς που φυλούσε για μετά, ένα κουτάκι χυμό μήλο. Ντράπηκε εκείνος, αρνήθηκε. Του τα έβαλε στο χέρι , «Κερασμένα. Έτσι κι αλλιώς δεν πάει τίποτα κάτω».

Κάποια στιγμή η γκρίζα υπάλληλος εμφανίστηκε, της έκανε ένα νεύμα. Έτρεξε εκείνη. Έφαγε την τελευταία μπουκιά παρατηρώντας την καθώς κουνούσε νευρικά τους ώμους της, έδειχνε την απόδειξη από το ταχυδρομείο, έπιανε νευρικά το ρολόι της, παρακαλούσε, τίποτα. Η ώρα ίσα που έφτανε μόνο για όσους ήταν στον κατάλογο «και το δικό σας όνομα δεσποινίς δε βρίσκεται στη λίστα πίσω σας», της πέταξε και ξαναχάθηκε στο λυόμενο.

Είδε τη Δάφνη να επιστρέφει με ένα δάκρυ αγκυροβολημένο στο μάγουλο. Έκλεισε την τσάντα της, μάζεψε τα σχέδια, κοντοστάθηκε σε κείνο με τη φρουτιέρα. Του το χάρισε. «Για να με θυμάσαι» του είπε. Το πήρε εκείνος. Δεν έβρισκε όμως λόγια να της πει. Μόνο σηκώθηκε, έστρεψε την πλάτη του κι έφυγε. Άκουσε τη Δάφνη να τον φωνάζει «Πού πας; Σε λίγο θα σε φωνάξουν!»

«Δε νομίζω» χαμογέλασε εκείνος, «δεν είμαι στη λίστα

Απόρησε εκείνη. Κοίταξε πάλι στο τζάμι. Το μάτι της έπεσε σε ένα όνομα με μπλε στυλό. Το δικό της! Γραμμένο πάνω σε ένα άλλο, σβησμένο που λίγο φαινόταν. Πασχάλης Αγγελ….

Γύρισε να τον ψάξει. Πρόλαβε να τον δει καθώς απομακρυνόταν στο πλακόστρωτο. Του φώναξε.

«Κερασμένο!» απάντησε εκείνος κλείνοντας της το μάτι, κι αμέσως  μετά χάθηκε πίσω από τις πικροδάφνες…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα. Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Ο φόβος και οι άνθρωποι

Οι συλλογικοί φόβοι διατρέχουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αιτίες…

Ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια ενός χωρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους είναι η βαθειά…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Αυτή τη Δημοκρατία εννοούν;

Επτά χρόνια πριν, ανυποψίαστοι πρωτοακούγαμε για την αμερικάνικη…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης