Καλό συναπάντημα...

Καλό συναπάντημα...

( 14 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Σάββατο, 28.09.19 13:55
 

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις εκατό. Ανάμεσά τους κι εκείνη του Πασχάλη. Μερικές μέρες πριν, σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά έπεσε το μάτι του στις ανακοινώσεις. Έκανε τόσο κρύο εκείνο το πρωινό που η σκέψη ενός γραφείου, ακόμα και σε ιγκλού στη Σιβηρία φάνταζε σωτήρια. Σήμερα όμως, κατηφορίζοντας το πλακόστρωτο ένιωθε μια ζέστη αλλόκοτη.

Στρίβοντας το στενό έπεσε με φόρα πάνω σε έναν φίκο. Σχεδόν τον λυπήθηκε. Του φάνηκε τόσο παράταιρος με τόσες πικροδάφνες τριγύρω. Μια μικροκαμωμένη κοπέλα σε γκρι φόρεμα με κότσο περπατούσε σφίγγοντας τα χέρια της. Πιο πέρα δύο άλλοι με λινό σακάκι και γραβάτα είχαν πιάσει για τα καλά την κουβέντα. Ρώτησε για σίγουρα. Ένας από τους δύο του έδειξε τη λίστα κολλημένη σε ένα τζάμι. Βρήκε το όνομά του. Κάπου προς τη μέση. Στο μεταξύ είχαν αρχίσει να καταφτάνουν κι άλλοι. Με κοστούμια, ταγιέρ, μερικοί με τζιν, άλλος με γραβάτα. Χαρτιά, πτυχία, περγαμηνές. Στηρίχτηκε o Πασχάλης σε μια γωνιά. Ένιωσε τα πόδια του βαριά, να βουλιάζουν στο χώμα σαν φίκος.

Λίγο πριν τις εννέα μια υπάλληλος με αυστηρό κοστούμι και μαλλιά ασφυκτικά δεμένα άνοιξε με θόρυβο την πόρτα. Φώναξε μερικά ονόματα και χάθηκε. Ακουμπισμένος σε ένα πεζούλι, ο Πασχάλης έβλεπε κόσμο να έρχεται και να αποχωρεί, σαν ασθενής σε επισκεπτήριο. Λίγα ονόματα είχαν μείνει ακόμα. Και τι δε θα έδινε για έναν καφέ, ένα κουλούρι. Καθώς πλησίαζε η σειρά του έκανε να ξεπιαστεί. Το μάτι του έπεσε σε μια φιγούρα με ανακατωμένα σγουρά μαλλιά που πλησίαζε τρέχοντας. Την είδε να ρωτάει τριγύρω, να γουρλώνει τα μάτια της ψάχνοντας τον αριθμό της στη λίστα και να μιλά με την γκρίζα υπάλληλο. Κι αμέσως μετά να κάθεται στα σκαλάκια σφίγγοντας την τσάντα της. Σε μια στιγμή την είδε που τον κοίταζε. Της χαμογέλασε αμήχανα. Σηκώθηκε εκείνη, πήγε κοντά του. «Πόση ώρα τους κρατάνε;» τον ρώτησε σχεδόν ξέπνοα. «Δεν αργούν, μην ανησυχείς. Σε ποια σειρά είσαι;». «Σε καμία» χαμογέλασε  εκείνη, «δεν παρέλαβαν την αίτησή μου».

Την έλεγαν Δάφνη Οικονόμου. Πριν από δύο ώρες είχε καταφτάσει από τη Σάμο για τη συνέντευξη. Η οικογένεια της ούτε να ακούσει για φευγιό, κανόνιζαν αρραβώνες και αντιπαροχή το πατρικό, δανείστηκε χρήματα κρυφά από τη νονά της για το ταξίδι. Έβγαλε και του έδειξε τα σχέδια της. Τα πέρασε για φωτογραφίες ο Πασχάλης, τόσο αληθινά ήταν. Ένα πουλί, μια ραπτομηχανή, ένα μωρό στην κούνια. Προς το τέλος της συλλογής μια φρουτιέρα με κατακίτρινες μπανάνες έκανε το στομάχι του να διαμαρτυρηθεί. Έψαξε την τσάντα της η Δάφνη, του έδωσε ένα σάντουιτς που φυλούσε για μετά, ένα κουτάκι χυμό μήλο. Ντράπηκε εκείνος, αρνήθηκε. Του τα έβαλε στο χέρι , «Κερασμένα. Έτσι κι αλλιώς δεν πάει τίποτα κάτω».

Κάποια στιγμή η γκρίζα υπάλληλος εμφανίστηκε, της έκανε ένα νεύμα. Έτρεξε εκείνη. Έφαγε την τελευταία μπουκιά παρατηρώντας την καθώς κουνούσε νευρικά τους ώμους της, έδειχνε την απόδειξη από το ταχυδρομείο, έπιανε νευρικά το ρολόι της, παρακαλούσε, τίποτα. Η ώρα ίσα που έφτανε μόνο για όσους ήταν στον κατάλογο «και το δικό σας όνομα δεσποινίς δε βρίσκεται στη λίστα πίσω σας», της πέταξε και ξαναχάθηκε στο λυόμενο.

Είδε τη Δάφνη να επιστρέφει με ένα δάκρυ αγκυροβολημένο στο μάγουλο. Έκλεισε την τσάντα της, μάζεψε τα σχέδια, κοντοστάθηκε σε κείνο με τη φρουτιέρα. Του το χάρισε. «Για να με θυμάσαι» του είπε. Το πήρε εκείνος. Δεν έβρισκε όμως λόγια να της πει. Μόνο σηκώθηκε, έστρεψε την πλάτη του κι έφυγε. Άκουσε τη Δάφνη να τον φωνάζει «Πού πας; Σε λίγο θα σε φωνάξουν!»

«Δε νομίζω» χαμογέλασε εκείνος, «δεν είμαι στη λίστα

Απόρησε εκείνη. Κοίταξε πάλι στο τζάμι. Το μάτι της έπεσε σε ένα όνομα με μπλε στυλό. Το δικό της! Γραμμένο πάνω σε ένα άλλο, σβησμένο που λίγο φαινόταν. Πασχάλης Αγγελ….

Γύρισε να τον ψάξει. Πρόλαβε να τον δει καθώς απομακρυνόταν στο πλακόστρωτο. Του φώναξε.

«Κερασμένο!» απάντησε εκείνος κλείνοντας της το μάτι, κι αμέσως  μετά χάθηκε πίσω από τις πικροδάφνες…

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Μουρόχαυλες επαναστάτριες...

Από πολύ μικρή πίστευα ότι τα «πρέπει» και τα «δεν πρέπει» είναι κάτι…

Ράγισες και πόνεσα, έσπασες και πέθανα

Δυσκολεύομαι να αποτυπώσω αυτά τα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι να…

Σταμάτα να φοβάσαι!

Φοβάσαι. Ένας φόβος πλημμυρίζει την ψυχή σου κάθε φορά που πας να…

Άλλο σύντροφοι και άλλο συγκάτοικοι!

Πόσοι πιστεύετε ότι έχετε ξεχωρίσει αυτούς τους δύο όρους; Και αν το…

Κορονοϊός και Περιβάλλον

Για άλλη μια φόρα γινόμαστε μάρτυρες μιας πανδημίας, αλλά ενώ…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

5 ευγενικές χειρονομίες που εκλείπουν στις μέρες μας

Η ευγένεια στις ημέρες μας είναι μία υπόθεση τόσο δύσκολη που πολλοί…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Κοινωφελής Εκμετάλλευση

Είμαι 1 χρόνο άνεργη, πτυχιούχος άνεργη. Έτσι, θεώρησα ότι η…

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης