Ταξιδεύοντας…

Ταξιδεύοντας…

( 25 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Σάββατο, 28.09.19 14:49
 

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του)

Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο φούρνο, έναν ανεμιστήρα οροφής, μια κουβέρτα κρεμ, ένα περιλαίμιο με σκούρα γραβατούλα. Και πόρτα κλειστή δε βρίσκεις. Και κάνεις πως δεν τα βλέπεις, τα βάζεις σε σακούλα, τα κλείνεις με κορδόνι, μα λίγο να γυρίσεις την πλάτη σου, αυτά εκεί, στη θέση τους πάλι.

Άφησε ο Λευτέρης την τσάντα του καταγής. Από συνήθεια, άνοιξε το ψυγείο. Έψαξε για νερό παγωμένο. Άρπαξε ένα μικρό μπουκάλι από την πόρτα. Με ένα βήμα προς τα πίσω σωριάστηκε στην καρέκλα. Μηχανικά έτριψε με δύναμη το μέτωπό του. Να μπορούσε να λιώσει έτσι μερικές σκέψεις. Ένα ζαρωμένο πανί με μικροΐνες βουτηγμένο σε σκονισμένες καρτ ποστάλ. Έτσι ένιωθε το μυαλό του. Όσο και να τις τίναζε στο παρελθόν, εκείνες γλιστρούσαν από τη σχισμή του χρόνου, κολλούσαν στις νύχτες του, απλώνονταν στο κρεβάτι, του τραβούσαν το μαξιλάρι, τον άφηναν ξάγρυπνο. Κι εκείνος έμενε να τις κοιτά.

Εκείνο το απόγευμα κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης είχε δεχτεί ένα τηλεφώνημα από την ασφαλιστική. Πετάχτηκε για λίγο στο αυτοκίνητο. Ψάχνοντας για ένα συγκεκριμένο έγγραφο σκάλισε το ντουλαπάκι, άνοιξε τις τσέπες από το κάλυμμα, τίποτα. Καθώς έκανε να σηκωθεί,  κρατήθηκε από τη χειρολαβή του συνοδηγού σπρώχνοντας την ηλιοπροστασία προς τα πίσω. Ένα κομμάτι μπλε χαρτί προσγειώθηκε στο πατάκι. Παραξενεύτηκε. Θα το είχε ξεχάσει εκεί ο προηγούμενος ιδιοκτήτης. Το έχωσε στην τσέπη και έτρεξε πίσω στο ιατρείο.

Το σούρουπο, καθώς πλησίαζε στο αυτοκίνητο, έψαξε για τα κλειδιά του. Στην τσέπη του ανακάλυψε τσαλακωμένο το χαρτάκι. Πάνω στον πανικό της δουλειάς το είχε ξεχάσει εντελώς. Το τελευταίο περιστατικό ήταν από τα πιο δύσκολα. Τσομπανόσκυλο, θηλυκό, με σοβαρά τραύματα, σχεδόν ετοιμοθάνατο. Στα μάτια του είχε ακόμα την εικόνα της. Είχε υπερβεί τον εαυτό του, αύριο θα έβλεπε αν τα κατάφερε. Καθώς έβαζε μπρος, ξετύλιξε το χαρτάκι. Το κοίταξε ξανά και ξανά. Κι όλα σκοτείνιασαν. Αφήνοντας τη νύχτα που πλησίαζε, ξαφνικά χωρίς ρόλο.

Κεφίρ. Αηδίασε και μόνο στη σκέψη. Πώς βρέθηκε αυτό στο ψυγείο; Με μια κίνηση το ξεφορτώθηκε στον κάδο. Άκουσε  γνώριμο κλάμα. Η σκυλίτσα έδειχνε να πονάει. Πλησίασε το κλουβί, άνοιξε την πόρτα και κάθισε δίπλα της.  Δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο. Ένιωσε ανήμπορος. Άπλωσε αυτή το ποδαράκι της. Έκανε εκείνος να το αγγίξει, φοβήθηκε να ανοίξει τη γροθιά του. Τα έχασε ο χρόνος. Δεν ήξερε πια, να κυλήσει προς τα μπρος ή πίσω.

Κοίταξε με πόνο εκείνο το μπλε χαρτάκι. Εισιτήριο. Για ένα μουσείο στην Ολλανδία. Φοιτητής ακόμα ο Λευτέρης. Τότε που ζούσε. Που ξυπνούσε από τα χαράματα σε ένα μικρό διαμέρισμα, είχε δύο μαξιλάρια, δύο μάτια δίπλα του. Που ταξίδευε. Που χαμογελούσε. Που έκανε όνειρα τη μέρα.

Άκουσε ένα γρύλισμα. Γύρισε απότομα. Στα καστανά της μάτια είδε πόνο, δικό της, δικό του, δεν ήξερε ακριβώς. Έγειρε το πράσινο βλέμμα του στο δικό της. Σκούρο καφέ. Της μίλησε για όσα τον θύμωναν, για ανθρώπους, φίλους, απώλειες, πάτησε rewind στο ταξίδι της ζωής του. Κι εκείνη τον κοίταζε, απορημένη από ποιον ουρανό να έπεφτε αυτή η καυτή βροχή…

Νωρίς το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Το άρπαξε από συνήθεια. «Πείτε μου» κατάφερε να μουρμουρίσει. Στην άλλη πλευρά της γραμμής η οικογένεια της σκυλίτσας αγωνιούσε.  Γύρισε και την κοίταξε. Τα μάτια της καθρεφτίστηκαν στα δικά του. Δίπλα της ένα μπλε χαρτάκι. Εισιτήριο.

Χαμογέλασε. Πλησίασε και τη χάιδεψε, τεντώθηκε εκείνη.

Πήρε στα χέρια του το χαρτάκι, πλησίασε στον κάδο. Θυμήθηκε το μπουκάλι με το κεφίρ. Ίσως τελικά να έπρεπε να δοκιμάσει κάτι νέο στη ζωή του.

«Τι λες;», της φώναξε χαρούμενος, «θα το πιούμε μαζί

Κούνησε την ουρά της εκείνη, έκανε να σηκωθεί.

«Ξεκουράσου μικρούλα» της ψιθύρισε. «Γίνε καλά και θα πάμε όσες βόλτες θέλεις»

Εκείνο το μεσημέρι, καθώς έκλεινε πίσω την πόρτα, ένας καυτός ήλιος στον ουρανό έλουζε τα πάντα. Στο δρόμο για το σπίτι το ραδιόφωνο έπαιζε τα αγαπημένα του κομμάτια. Άρχισε να τραγουδά δυνατά. Θα είχε μόλις παρκάρει, όταν χτύπησε το κινητό του. Ο ηλεκτρολόγος είχε μπλέξει με τη δυνατή βροχή και ακύρωνε το ραντεβού τους, θα τα κατάφερνε λίγες μέρες χωρίς μουσική στο αυτοκίνητο; Γέλασε ο Λευτέρης.

Ανέβηκε τρέχοντας στο δωμάτιό του, άνοιξε το παράθυρο. Τέρμα τα παλιά.

Ένιωσε την πείνα να τον κυριεύει. Γεμιστά, σαν εκείνα της γιαγιάς. Και γαλακτομπούρεκο. Άρπαξε τα κλειδιά και όρμησε έξω. Κλείνοντας την πόρτα, μουρμούρισε «α! και κεφίρ! οπωσδήποτε…».

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Καλό συναπάντημα...

Στον προθάλαμο του ανακαινισμένου κτιρίου δίπλα στον παλιό ηλεκτρικό είχε στηθεί από μέρες ένα πρόχειρο γραφείο. Δύο πλάκες μπετόν, μια λωρίδα μοκέτας κι ένα ξύλινο ράφι κάπου πιο πίσω. Μια εταιρεία σχεδίου με έδρα το Μόναχο αναζητούσε προσωπικό. Η αγγελία είχε κυκλοφορήσει σε μια τοπική εφημερίδα και οι αιτήσεις είχαν ήδη ξεπεράσει τις…

Μια ζαριά καλή…

Κάθε Τρίτη και άλλο παιχνίδι. Αυτή ήταν η συμφωνία και οι κανόνες σαφείς. Αν έχανες, πλήρωνες την άλλη φορά. Κέρδιζες; Υπομονή μέχρι την  επόμενη παρτίδα. Δεν ήταν και πολύς καιρός που έπαιζε ο Μενέλαος. Βράδυ πάνω στο ποτό τον τραβολόγησε ένας φίλος να συμπληρωθεί η ομάδα. Ο φίλος έφυγε, έμεινε εκείνος με τρία χαρτιά να ποντάρει για το…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Covid-19: Μην κλείνεις τα μάτια...

Όταν ήμασταν παιδιά και πηγαίναμε με τους γονείς μου στο χωριό της…

Η σωτηρία από τον ιό είναι στο χέρι μας

Πρωτόγνωρες οι στιγμές που βιώνουμε. Στιγμές που ο αόρατος εχθρός…

Η κρίση της έβδομης τέχνης και προτάσεις για την αναγέννησή της

Διευκρινίσεις για το πλαίσιο κειμένου: πρόκειται για μια απόπειρα…

Όταν σταμάτησε ο χρόνος...

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψει κανείς πώς είναι να ζεις…

Ο φόβος και οι άνθρωποι

Οι συλλογικοί φόβοι διατρέχουν την ιστορία της ανθρωπότητας. Οι αιτίες…

Ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια ενός χωρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του ανθρώπινου είδους είναι η βαθειά…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Οι Ιρανές δεν ντύνονται όπως νομίζεις

Το στερεότυπο που αρκετοί έχουν στο μυαλό τους για τις γυναίκες από…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης