Αυτή τη μόνη λέξη

Αυτή τη μόνη λέξη

( 18 Ψήφοι )
Σύνταξη-επιμέλεια: Ζωή Σταυρίδου | Κυριακή, 06.10.19 22:42
 

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον μια μικρή γλάστρα με νυχτολούλουδο κι ένα χαλάκι ροδακινί είχε πάρει τη θέση του στην πόρτα. Μόνο ο σκουριασμένος μεντεσές στα παράθυρα θύμιζε ακόμα τον κυρ Απόστολο.

Επιστρέφοντας από το σχολείο εκείνο το μεσημέρι, είχε σταθεί η Μυρτώ παράμερα να χαζέψει τη μπουγάδα της νέας γειτόνισσας. Μέσα από την κουζίνα έρχονταν μυρωδιές από κεφτεδάκια, ντομάτα και λίγος βασιλικός μαζί. Έκανε να φύγει. Τελευταία στιγμή γύρισε. Ένα καστανό αγόρι πετούσε λίγο κρέας στο γατάκι που περίμενε. Σκάλωσε η ματιά της στα πράσινα μάτια του. Κι έμεινε εκεί. Ίσα με το τέλος μιας ζωής που μόλις άρχιζε.

Από τις πρώτες μέρες κιόλας το παιχνίδι τους δεν είχε τελειωμό. Κρύβονταν κάτω από την παλιά γέφυρα, πετούσαν σακουλάκια με νερό σε ζευγάρια, μιμούνταν όλη τη γειτονιά, βουτούσαν κρυφά στη θάλασσα, παράβγαιναν στη βροχή, χτυπούσαν πόρτες και κουδούνια τις Κυριακές πρωί. Οι μανάδες το βράδυ φώναζαν εναλλάξ και μόνο ένα όνομα κάθε φορά. Όπου ήταν ο Μάνος, ήταν και η Μυρτώ. Κι όπου ήταν και οι δυο, έλειπε η ησυχία. Μαζί στις διακοπές, μαζί στη σειρά για προσευχή, μαζί στο χιονοπόλεμο, μαζί και στο πάρτυ της Ελένης ένα Σαββατιάτικο απόγευμα με αφορμή το τέλος της τρίτης Γυμνασίου.

Ανάμεσα στα παιδιά του σχολείου βρίσκονταν και τα ξαδέρφια της από την Αθήνα. Η Αναστασία, ένα ψηλό αδύνατο κορίτσι με ξανθά μαλλιά, η Μαίρη με πολλά δαχτυλίδια στα χέρια και ο Ανδρέας, τελειόφοιτος Λυκείου.  Μέσα στις φωνές και το χορό, ξεχάστηκε με τις φίλες της η Μυρτώ. Κάποτε γύρεψε το Μάνο. Με την άκρη του ματιού της τον είδε κοντά τη βεράντα να κρατά το χέρι ενός κοριτσιού. Η Μαίρη. Κόλλησε το βλέμμα της πάνω τους. Είχε κοντά κοκκινωπά μαλλιά και  βαμμένα μωβ νύχια με πολλά δαχτυλίδια. Προσπάθησε να τα παρατηρήσει μα εκείνα κινούνταν συνεχώς. Έμπλεκαν στο λευκό πουκάμισο του Μάνου, άγγιζαν το χέρι του, ορμούσαν πίσω στα κόκκινα μαλλιά της. Μικρά σιδερένια λεπιδάκια που έκοβαν κομματάκια την ανάσα και τις λέξεις της.

Αργά τη νύχτα άκουσε η Μυρτώ πετραδάκια στο παράθυρό της. Τι την έπιασε και είχε φύγει έτσι από το πάρτυ; Η φωνή του Μάνου τη γέμισε λαχτάρα.  Έκανε να του ανοίξει  μα δε βρήκε το κουράγιο, το λόγο και καμία λέξη που να χε γλιτώσει εκείνο το βράδυ από την αλήθεια.

Κόντεψε να λιποθυμήσει η κυρία Ρένα σαν της ανακοίνωσε η κόρη της τα σχέδια για τις διακοπές. Τι γύρευε ένα κορίτσι καλοκαιριάτικα στη Βυτίνα; Έβλεπε τα υπόλοιπα να απλώνουν μαγιό, σορτς, πετσέτες και η δικιά της έχωνε στη βαλίτσα ζακέτες και κάλτσες. Έπιασε τη Δέσποινα. Ιδέα δεν είχε κι εκείνη. Ο Μάνος έλειπε με τον πατέρα του στα μελίσσια το τριήμερο, ποιόν να ρωτήσουν.

Δευτέρα μεσημέρι ανέβηκε η Μυρτώ στο λεωφορείο. Θα έφτανε Μαίναλο κι από κει για Βυτίνα με το επόμενο. Στο κάθισμα δίπλα της ένα κορίτσι με δυνατή μουσική της πρόσφερε τσίχλα. Την έλεγαν Ισμήνη. Ασυναίσθητα κοίταξε τα νύχια της. Κόκκινα. Στο Μαίναλο αποχαιρετίστηκαν. Όσο περίμενε το επόμενο λεωφορείο λίγο χάζεψε η Μυρτώ σε ένα μαγαζάκι. Αγόρασε κάτι για τη γιαγιά, κάτι για εκείνη και λίγα για το δρόμο.

Έφτασε νύχτα. Βγήκε ο παππούς να την υποδεχτεί. Χρόνια είχε να τη δει, του φάνηκε ολόκληρη γυναίκα. Τις πρώτες μέρες τις πέρασε παρέα με τη γιαγιά στο σπίτι, δεν το κουνούσε από τον κήπο και τη βεράντα. Ένα πρωινό πεθύμησε η Μυρτώ να αγγίξει την κούνια της από τα παλιά, στερεωμένη σε μια βελανιδιά. Βήμα στο βήμα τριγύρισε  στο χωριό. Θυμήθηκε το παλιό ξωκλήσι, τις βατομουριές, έτρεχε ξωπίσω της ο Μεμάς, το σκυλί του παππού, γέρικο πια. Κάποια στιγμή κουράστηκαν. Πήραν τον ανήφορο και στρίψανε προς το σπίτι. Πριν ανοίξει την πόρτα, άκουσε το όνομά της. Γύρισε απότομα. Ο ήλιος την τύφλωνε, μα εκείνη τη φωνή τη γνώριζε σαν να έβγαινε από μέσα της. Ο Μάνος.

Κάθησαν στο μοναδικό παγκάκι της γωνίας.  Την παρατηρούσε καθώς έσφιγγε τα χέρια της  γύρω από τους καρπούς. Πρώτη φορά την έβλεπε με βαμμένα νύχια, παρολίγον να μην τη γνωρίσει με τα κοντά πορτοκαλένια μαλλιά. «Ήθελα να αλλάξω λίγο», σαν να διάβασε τη σκέψη του εκείνη. «Έτσι κι αλλιώς είσαι όμορφη και χωρίς τόσα χρώματα» απάντησε εκείνος. «Γιατί ήρθες;» έκανε την αδιάφορη χωρίς να τον κοιτάξει. Της έδωσε ο Μάνος μια σακούλα με ένα βάζο, μέλι από πορτοκαλιές, το καλύτερο που είχαν βγάλει ποτέ. «Δοκίμασε. Για σένα το έβγαλα». Έκανε να χαμογελάσει η Μυρτώ. Καθώς πήγε να το πάρει, έπεσε το μάτι της στο βραχιόλι του, δερμάτινο με τα αρχικά ΜΜ. Πετάχτηκαν τα λεπιδάκια από δαχτυλίδια, χαράκωσαν τα χείλη της, γέμισαν το κεφάλι της με την εικόνα της Μαίρης,  της έφυγε το βάζο από το χέρι, μάτωσε το μέλι από το  γυαλί. Έφυγε κλαίγοντας. Όρμησε σαν χίμαιρα στα στενά, μπροστά εκείνη, πίσω τα λεπιδάκια. Κάποτε σταμάτησε. Τράβηξε προς το σπίτι. Ανεβαίνοντας τη σκάλα άκουσε τη γιαγιά που κοιμόταν βαθιά. Ευχήθηκε να μην είχε απομακρυνθεί πολύ ο Μορφέας. Τον είχε ανάγκη απόψε.

Η κυρία Ρένα έκανε ώρα να καταλάβει πως η κοπέλα που της χαμογελούσε ήταν η κόρη της. Ένιωσε όμως τόσο χαρούμενη, ώστε δε σχολίασε το νέο χρώμα στα μαλλιά της. Έτρεξε βέβαια αμέσως να ρωτήσει την κομμώτρια για ξεβαφές. Την ώρα του φαγητού γύρισε κάποτε η κουβέντα στο σχολείο, τα όνειρα για Πανεπιστήμιο και τους γείτονες.. Πετάχτηκε η Αργυρούλα και κάρφωσε με το βέλος την αδερφή της. Έφυγε ο Μάνος. Στραβοκατάπιε η Μυρτώ. Μετάθεση ο πατέρας του, τα μαζέψανε άρον άρον, πάλεψε η Δέσποινα να μείνουν, αδύνατον. Άκουγε η Μυρτώ λέξεις σκόρπιες, βούιζαν τα αυτιά της, φαρμάκι στο στόμα της η κάθε μπουκιά. «Σου άφησε κι εσένα κάτι, είναι πάνω στο κρεβάτι σου». Παράτησε η Μυρτώ το τραπέζι, κόντεψε να γκρεμίσει την πόρτα. Άνοιξε την πολύχρωμη σακούλα. Ένα μικρό βαζάκι μέλι, η πέτρα από το σπάσιμο στο παράθυρο της αστυνομίας, πάντα του τη ζητούσε και ποτέ δεν της τη χάριζε ο Μάνος κι ένα χάρτινο σακουλάκι. Προσπάθησε να το ανοίξει προσεκτικά, κατέληξε όμως να το σκίσει. Ένα δερμάτινο βραχιόλι. Με τα αρχικά ΜΜ…

Στο σταθμό της Αγίας Παρασκευής από νωρίς είχαν κλείσει το δρόμο. Κόσμος, φωνές, απεργία. Δεν τον ένοιαξε. Τράβηξε για το σπίτι με τα πόδια. Περνώντας την εκκλησία έπεσε το μάτι του σε ένα δέντρο που έμοιαζε να ‘ναι εκεί πριν από τη δημιουργία του κόσμου. Κλαδιά, πουλιά, ποδήλατα, κάγκελα, θόρυβος πολύς. Σήκωσε τα μάτια του προς το φανάρι. Και τότε την είδε. Στεκόταν απέναντί του. Με τα καστανά μαλλιά της. Τα άβαφα νύχια της. Το δερμάτινο βραχιόλι φορεμένο στο χέρι της. Την πολύχρωμη σακούλα.

Δε θυμούνταν ποιος πλησίασε ποιόν. Ποιος αγκάλιασε ποιόν. Μόνο πως ένιωσαν ένα τσίμπημα και μετά κάτι γλυκό. Σαν μια μικρή μέλισσα φεύγοντας από ένα νυχτολούλουδο να άφησε στα χείλη τους μια σταγόνα μέλι από πορτοκάλι ευτυχίας.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το tempo.gr παρακαλεί του φίλους αναγνώστες του να γράφουν με ελληνικούς και όχι με λατινικούς χαρακτήρες (greeklish), όπως επίσης να αποφεύγουν και την υπερβολική χρήση κεφαλαίων γραμμάτων. Ο χώρος των σχολίων προσφέρεται σε όλους για να εκφράζουν ελεύθερα την άποψή τους, χωρίς καμία λογοκρισία από την πλευρά των Διαχειριστών, αρκεί η διατύπωση να βρίσκεται πάντοτε σε κόσμια πλαίσια. Επισημαίνεται ότι όσα σχόλια είναι συκοφαντικά, προσβλητικά, υβριστικά ή περιέχουν προσωπικά δεδομένα, συνδέσμους προς πορνογραφικό υλικό ή κάθε είδους άσεμνο και απαγορευμένο περιεχόμενο, θα διαγράφονται αυτομάτως.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Περισσότερα Θέματα:

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η πλοκή, οι ήρωες, ο χώρος και ο χρόνος, ξεκινούν από μια βάση, την αρχή, κατόπιν διανύουν μια ανοδική, και, συνάμα, δύσκολη πορεία, τη μέση, και, έπειτα από αρκετό κόπο και μόχθο, καταλήγουν σε μια υψηλή κορυφή, το τέλος, όπου από εκεί μπορούμε να ατενίσουμε όλα όσα μας…

Αντρέι Ταρκόφσκι, ο ποιητής της εικόνας που «μιλούσε» με τη σιωπή

Ο Αντρέι Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι (1932-1986) αποτελεί έναν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ρωσικού κινηματογράφου και τον σημαντικότερο ίσως Ρώσο σκηνοθέτη μετά τον Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος υπήρξε μια από τις βασικές επιρροές του. Το έργο του βέβαια δεν είναι τόσο πλούσιο σε ποσότητα, αφού σε 23 χρόνια γύρισε μόλις επτά ταινίες…

«Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» από τη Σπυριδούλα Κούτρα

Μόλις κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το βιβλίο «Για κάτι λάθη και κάτι πάθη - #ΤοΒιβλ1ο» της Σπυριδούλας Κούτρα. Η συγγραφέας γράφει για δύο ζωές. Αυτή που ξεκινάει με το πρώτο σου κλάμα και αυτή τη δεύτερη επιλεγμένη, κατακτημένη, ξαναχτισμένη με πείσμα ζωή που δομείται αποκλειστικά από σένα και…

Δωρεάν προβολή online της ταινίας «Μέρες Βροχής» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου

Την ταινία «Μέρες Βροχής - Rainy Days» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου διαθέτουν δωρεάν για online προβολή οι συντελεστές της, προσπαθώντας έτσι να συμβάλλουν στην ψυχαγωγία όλων εμάς που βιώνουμε τον αναγκαστικό εγκλεισμό στο σπίτι λόγω του κορωνοϊού. Πρόκειται για μια ταινία η οποία προωθήθηκε όλο αυτό το διάστημα μέσω διάφορων…

Η απουσία σου

Έβρεχε. Παράξενη κοπέλα, το δέρμα της χλωμό, με έντονα μάτια, έμοιαζε σαν τη βροχή που έπεφτε στο παράθυρό της. Οι αστραπές που έριχνε έμοιαζαν με τα μάτια της, που φεγγοβολούσαν μέσα στο σκοτάδι. Τα κόκκινα μάγουλά της που έκαιγαν από έρωτα, είχαν χλομιάσει, είχε νιώσει άδεια. Η καρδιά όταν αδειάζει, μοιάζει με κίτρινο κερί που σβήνει.…

Επίλογοι

Τα πρώτα καρβέλια φεύγουν για το μοναστήρι μέσα σε ψάθινα καλάθια. Τα πρώτα χρόνια φορτώνονταν στον Ηρακλή, το μοναδικό μουλάρι του χωριού. Καθώς φτιάχτηκε ο δρόμος για την πόλη, ανέλαβε τη δουλειά το φορτηγάκι. Παρόλα αυτά ο Ηρακλής συνέχιζε το ίδιο δρομολόγιο κάθε πρωί μέχρι τη μονή και πάλι πίσω στην πλατεία. Μια παγερή μέρα, κάποιος…

Αυτή τη μόνη λέξη

Με τον Μάνο γνωρίζονταν από παιδιά. Στην ίδια στενή γειτονιά, σπίτια διπλανά. Όταν πέθανε ο κυρ Απόστολος και άδειασε το χαμηλό σπίτι στα δεξιά, είχε ευχηθεί η Μυρτώ να ερχόταν μια μεγάλη οικογένεια. Σαν πέρασε ο χειμώνας και πήρε ο ήλιος τον ανήφορο, τα παράθυρα στη Μενάνδρου 14 άνοιξαν διάπλατα. Το τραπεζάκι της βεράντας στόλιζε πλέον…

Ταξιδεύοντας…

(για τον Λευτέρη… που πάντα θα αξίζει το όνομά του) Κλείνοντας την πόρτα πίσω εκείνο το βράδυ, ένιωσε το κάθε βήμα του να σκάβει σαν γηραιός τυφλοπόντικας μια στοά μέχρι το υπόγειο. Χαμογέλασε στη σκέψη. Δεν είχε υπόγειο. Κακοτεχνίες. Αυτά πλήρωνε τώρα. Γιατί  έρχονται στιγμές που θέλεις να πετάξεις μέσα ένα χαλί, μια κουζίνα με καμένο…

Πρόσφατα Δημοφιλή

Μια προσωπική άποψη για τον πόνο

Τίτλος τραγουδιού: "A pena" (μετάφραση «ο πόνος») Μια προσωπική άποψη…

Ο Χίτσκοκ καθαιρείται

Τα οξυμμένα πνεύματα και η γενικότερη ανάφλεξη της αμερικανικής…

Οι αναμνήσεις των συναισθημάτων μου...

Η μνήμη είναι σαν μία λίμνη αναμνήσεων. Άλλες τις ψαρεύουμε -όταν…

Ο χρόνος αδέκαστος και αμείλικτος κριτής

Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν…

Εμπειρίες ψυχικής δύναμης

Είναι βράδυ και κάθομαι στο παρκαρισμένο σβηστό αμάξι μου, στη θέση του…

Η σημασία της αρχής και του τέλους στο λογοτεχνικό βιβλίο

Ο θεματικός πυρήνας ενός λογοτεχνικού βιβλίου, ή, με άλλα λόγια, η…

Επιλογές Συντακτικής Ομάδας

Ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου

Καινούργιοι μεγάλοι σταρ εμφανίζονται στη μεγάλη οθόνη κατά καιρούς,…

Καρυωτάκης - Πολυδούρη: Μια ιστορία από το παρελθόν

Είναι φορές που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αν τα γεγονότα που…

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές - Του David Graeber

Είναι σαν κάποιος εκεί έξω να επινοεί άσκοπες δουλειές μόνο και μόνο…

Ξέρετε ποια είναι τα δύο προϊόντα με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως;

Το γεγονός ότι το πετρέλαιο κατέχει την πρώτη θέση σε πωλήσεις στον…

Θρίλερ και ταινίες τρόμου που άφησαν εποχή (Β' μέρος αφιερώματος)

Συνεχίζοντας το αφιέρωμα για τις καλύτερες ταινίες τρόμου και θρίλερ…

Διάσημοι άνθρωποι που οδηγήθηκαν από την αποτυχία στην επιτυχία

Αν δεν αποτύχεις στη ζωή, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς την…
Στείλε το άρθρο σου

transparent

transparent


Το tempo.gr χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες. Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα.

Δέχομαι τα cookies από αυτό τον ιστότοπο.
Όροι χρήσης